Slapeloos - Nu al 2 weken.. Help!

Wat vervelend dat je al zolang zo slecht slaapt. Helaas herken ik je probleem, zelf kamp ik ook al vanaf december met slaapproblemen na een periode van veel stress. Via mijn huisarts ben ik ook verwezen naar een psycholoog en van daaruit weer doorgestuurd naar een intensiever traject wat binnenkort gaat starten. Ik weet zeker dat mijn psychische onrust ook de oorzaak is van het niet kunnen slapen. Ik herken precies wat je schrijft over dat alerte 's avonds en je niet kunnen overgeven aan de slaap.

In eerste instantie kreeg ik van de huisarts ook slaappillen. (temazepam) om af en toe te gebruiken en de circel te doorbreken. Daarna Zolpidem omdat ik van de temazepam maar een paar uurtjes sliep en Zolpidem meer een doorslaper is. Op zich helpt het allemaal wel, maar als ik het niet nam sliep ik dus ook niet en ik wilde het ook niet elke nacht innemen ivm gewenning. Uiteindelijk heb ik via de psychiater Mirtazipine gekregen en dit heeft mij in het begin zeker goed geholpen. Het is geen slaapmiddel maar van oorsprong een antidepressiva met als bijwerking dat het heel goed op de slaap werkt. De eerste dagen heb ik echt in coma gelegen en kon ik bijna niet wakker worden, later werd dat wel minder en inmiddels merk ik dat ik weer steeds slechter ga slapen, vaak weer uren wakker lig en 's nachts ook veel wakker ben. Maar ik slaap tenminste wel weer iets en loop niet meer hele nachten te spoken, wat vreselijk was dat! Ik slik trouwens een lage dosering (7,5 mg) en zou nog kunnen opvolgen maar dat durf ik niet goed vanwege de andere bekende bijwerking namelijk gewichtstoename. Ik ben er nu ongeveer 5 kilo van aangekomen en daar heb ik veel moeite mee vanwege een anorexia verleden.

Afgelopen weekend heb ik trouwens geprobeerd zonder de mirtazipine maar dat lukt dus gewoon niet en dat maakt mij ook wel bang. Ik ben dus gewoon afhankelijk van pillen om te kunnen slapen, dat kan toch niet?

Ik heb dus vooral herkenning in jouw verhaal maar helaas geen oplossing. Lees wel mee, hopelijk is er iemand anders die nog wel ideeën heeft. Sterkte!

Moringa, ik vind zeker waarheid zitten in wat je schrijft over niet te hoge eisen aan jezelf stellen en eigenlijk proberen om er geen "issue" van te maken, maar: hoe doe je dat?? Julliette, ik weet niet of jij ernaast nog werkt of een gezin hebt, maar dat is in mijn geval dus wel zo.

Ik werk 3 dagen en heb 2 jonge kinderen, dus ik kán gewoonweg niet wat rustiger aan doen. Ik ga maar door op mijn werk bijvoorbeeld, ook in de periode die ik gehad heb waarin ik gewoon wekenlang vrijwel niet sliep.Werkt dat bij jou ook zo Julliette?

Wat ik trouwens wel heel mooi vindt wat je schrijft en waar ik zeker wel over nadenk nu, is dat stukje over energievreters en stress factoren zoveel mogelijk verbannen uit je leven. Dat zeg ik ook altijd: alles wat ik doe kost me bakken met energie, maar ik heb maar weinig dingen waar ik energie van krijg.

Ik kan het zelf ook heel slecht voelen als ik (te) veel stress heb, het uit zich bij mij in andere dingen waaronder dus het slechte slapen.

Dus ik snap jullie punt, heel goed zelfs, maar ik weet voor mezelf niet hoe ik dat voor elkaar moet gaan krijgen..

Juliette, mijn ervaring is dat ik die pillen toen gewoon even nodig had. Mijn lichaam kon zelf de ontspanning niet meer vinden.



En met die pillen lukte dat wel. Na een paar maanden ging het allemaal veel beter en voelde ik me ook sterk genoeg om ermee te stoppen. Dus dat was niet zo'n probleem. Natuurlijk was mijn lichaam eraan gewend en was het best even lastig. Maar dat is even doorzetten.

Juliette en Bieb, niet te hoge eisen aan jezelf stellen/streng voor jezelf zijn is ook makkelijker gezegd dan gedaan. Mij heeft het in ieder geval heel lang gekost voordat ik me realiseerde dat ik ook goed was zoals ik ben en niet alleen als ik niet super presteerde.



Het begint ermee om je af te vragen:

waar krijg ik stress van? waar pieker ik over? waarom moet ik zo veel van mezelf? welke overtuigingen zitten daarachter? (bv ik moet presteren om aardig gevonden te worden, ik ben pas wat waard als ik op alle vlakken 100% functioneer)

wat vind ik ontspannend en leuk en hoe kan ik dat meer in mijn leven krijgen?

Luisteren naar je lichaam, dus een paar keer per dag even stilstaan bij 'hoe voel ik me?' zit/sta ik lekker? hoe is mijn ademhaling? heb ik spanning? waar zit die spanning dan? en waarom heb ik spanning?



Bieb, wat jij zegt over jonge kinderen en werk dat snap ik. Maar door te denken dat je dan niks aan je stress kunt doen zet je jezelf helemaal vast. De vraag is wat je wel kan. Bijvoorbeeld op je werk tevreden zijn met een 7 ipv een 9, elke week een paar uur voor jezelf waarin je iets gaat doen wat je echt leuk vind, de kinderen een keer voor een DVD zetten ipv ze zelf entertainen, mensen die energie vreten op een wat lager pitje zetten etc. Goed voor jezelf zorgen dus want het is een hectische periode. Dan maar op een paar vlakken 75% functioneren ipv 100%.



Ik had hier zelf een psych bij nodig omdat ik zo ver met mijn eigen gedachten in de knoop zat, dat ik het zelf niet meer kon ontwarren en uiteindelijk een depressie indraaide. Ik moest en zou namelijk alles volhouden EN het nog leuk vinden ook. Was al een hele opluchting om toe te geven dat ik iets NIET leuk vond ipv gezellig, blij en opgewekt te doen.



Het valt me de laatste tijd sowieso op dat veel mensen zo ontzettend veel moeten van zichzelf, alsof ze niet goed genoeg zijn als ze niet alles kunnen en iedereen ze aardig vind. En dat je dat ook nog van alle kanten aangepraat wordt, dat het zo tof is om een flitsend leven te hebben. Nou, ik heb nu geen flitsend leven maar wel een leven waar ik me zelf prettig bij voel. Voel me stukken beter dan toen ik zoveel moest van mezelf.



Nu wil ik niemand meteen een psych aanpraten maar als je het probeert en er zelf niet uitkomt, kan dat ook een idee zijn.

Probeer eens je gewone slaaproutine te onderbreken door bvb op de bank in de woonkamer te slapen ook al is de bank te kort (misschien rugleuning eruit voor meer ruimte als dat kan), of op een luchtbed in de keuken. Gewoon een plek waar je niet snel zou slapen. Mij heeft het geholpen om van een periode van slapelossheid af te komen. Als je een tijdje niet kan slapen kan je eigen bed een negatiev imago kriegen en daardoor is het nog moeilijker om in slaap te vallen. Een aantal nachten naar een hotel verhuizen zou misschien ook kunnen helpen.

Tien jaar geleden heb ik een periode gehad waarin ik dezelfde klachten had, met andere oorzaken. Door werkloosheid en een resulterende depressie ging ik steeds meer 's nachts leven. Op een bepaalde dag (ik weet de datum nog precies) heb ik een hele nacht wakker gelegen. Daarna begon de ellende. Ik weet nu dat je na 72 uur wakker echt dingen begint te zien die er niet zijn. Ik lag echt hele nachten te trillen in m'n bed, en overdag kon ik niks meer waardoor ik alleen maar depressiever werd. Weet precies hoe je je voelt. Ook die paniek in het midden van de nacht herken ik precies.



Die slappe slaappilletjes van de dokter kon ik per strip opeten, er gebeurde toch niks. Overigens ben ik altijd een zeer moeilijke slaper geweest (ook als kind), enorm gefocussed en zeer gevoelig voor prikkels.



Wonder boven wonder heb ik toen op een gegeven moment een crappy uitzendbaan kunnen vinden waardoor ik me wel moest gaan houden aan een bepaald ritme en m'n gevoel van nutteloosheid verminderde en ik minder depressief werd. Ook heb ik alle pepmiddelen (cafeïne!) en pillen en dergelijk de deur uitgedaan. Na ongeveer een half jaar ging het iets beter. Inmiddels slaap ik best ok, heel soms nog last, maar dat heeft iedereen denk ik wel.



Jezelf dwingen om te slapen de avond na een slechte nacht heeft geen zin, dat is mij nog nooit gelukt namelijk. Ook moet je oppassen met het doen van dutjes overdag, je draait de dag/nacht ritme ermee om, en dat is ook echt klote. Oja, en zet je wekker neer op een plek waar je hem niet kunt zien. De uren voorbij zien gaan 's nachts was voor mij echt vreselijk.

Een leuke tip van Volkoren om inderdaad andere slaapplekken te vinden. Voor mij werkt het met tv aan, licht aan, op de bank in de huiskamer. Kan ik beter in slaap vallen (vaak omdat ik er op zat/lag en moe was en dan niet eerst overeind hoefde naar bed), plaidje er bij.



Verder helpt het bij mij door op voedsel te letten. Mijn lichaam is erg onrustig na het eten van bepaalde producten. Dingen als alcohol, koffie of te ongezond eten kunnen mij wakker houden. En ik vermijd stres zoveel mogelijk omdat ook dit heel snel invloed op mij heeft. Niet dat ik snel stres heb maar als ik het heb, heb ik er veel last van. En mijn dagpatroon daarop dus indelen.



Ik heb dus al mijn hele leven inslaapproblemen als ik naar bed zou moeten gezien het feit dat ik 's morgens vroeg moet opstaan. Heb wel eens overwogen om in wisseldiensten/ploeg-/nachtdienst te gaan werken. In de nacht word ik meestal wakkerder. Maar hoe ouder ik word hoe meer ritme er toch in komt. (nu even weer daargelaten).



Succes.

Nou het is net alsof ik mezelf hoor praten, ik heb het afgelopen half jaar met hetzelfde probleem gezeten als jij. Bij mij kwam het aanvankelijk volledig uit de lucht vallen en had ik echt geen idee waarom ik van de ene op de andere dag opeens tot 6 uur 's ochtends wakker lag. Werk kon het niet zijn, want daar had ik erg veel plezier in. Verschillende soorten medicatie geprobeerd van de huisarts, en werkte niet of nauwelijks en met vervelende versuffende bijwerkingen waardoor ik de volgende dag nog niet kon functioneren (full-time baan ftw).



Uiteindelijk na veel praten toch dieper in mezelf gezocht en toegelaten dat het toch mijn werk was: ondanks dat ik een leuke baan heb waren er toch heel veel kleine dingen die bij elkaar zoveel stress veroorzaakten dat de emmer toch was overstroomd. Vanaf het moment dat ik het voor mezelf toeliet dat ik inderdaad geen super-vrouw ben die altijd maar 200% kan geven en alles aanneemt zonder ooit eens 'nee' te zeggen ging het al beter. Het is toch iets wat je moet verwerken en HEEL goed oppassen dat het er niet weer insluipt.



Wat jij zegt over dat als je dan soms bijna in slaap valt, dat je je daar dan heel bewust van bent, dat heb ik dan ook. Dan voel je dat je wegzakt en daardoor lukt het je dan net niet om ook daadwerkelijk in slaap te komen. En de zenuwen gieren soms door mijn lijf, mijn hart slaat op hol, en waarvoor...? En dan is het heel lastig om jezelf rustig te maken en het los te laten. Makkelijker gezegd dan gedaan.



Het gaat met mij nu steeds een beetje beter, al zijn er nog steeds nachten dat ik niet in slaap kom. Ik neem dan een halve Unisom, dat is een antihistamine die als slaapmiddel gebruikt wordt. Is in Nederland niet verkrijgbaar, maar wel te bestellen in Amerika. Werkt voor mij over het algemeen prima, de gedachten in mijn hoofd komen er door tot stilstand waardoor ik uiteindelijk vaak binnen een half uurtje in slaap val. Tenzij het echt hysterisch is in mijn hoofd, dan is het gewoon pech en kan ik me voorbereiden op een lamlendige dag. En heeft (voor mij althans) geen bijwerkingen de dag erna, wordt er niet suf van. Nog even laten checken door mijn huisarts en die kon er niets raars aan ontdekken: veilig in gebruik dus.



Ik weet denk ik dus een klein beetje wat je doormaakt en het is echt een verschrikking om nachten en nachten achter elkaar niet te slapen. De reden achter een slaapprobleem is ook vaak ontzettend persoonlijk en de oplossing daarom dus ook. Ik hoop dan ook echt dat je steeds een stapje verder komt en er uiteindelijk weer bovenop komt. Probeer alleen het gevoel van paniek los te laten als het weer een keer mis gaat. Dat is lastig, dat weet ik, maar probeer je er dan maar bij neer te leggen dat het een slechte nacht wordt, dan kan het alleen maar meevallen. Paniek leidt nergens toe. Succes!

Ach Juliette, ik heb met je te doen. Kan iedereen wel zeggen dat het overgaat, inclusief ikzelf, maar dat is zo verdomd lastig om te herinneren als je zo in paniek in bed ligt.



Maar goed, wat betreft je vraag over therapie: heb je alleen EMDR? Of ook cognitieve gedragstherapie waarin je je eigen gedachten eens onder de loep neemt?



Verder: als je leven goed verstoort is door bv een heftige gebeurtenis, duurt het vaak lang voordat je helemaal hersteld bent. In die zin is 3 maanden helemaal niet lang, zelfs best wel kort. Ik heb er 3 jaar over gedaan om me weer helemaal goed te worden, let wel: goed te voelen, niet de oude te voelen want dat word ik nooit meer (en is ook niet erg, leven is leuker nu). Dus nogmaals: gun jezelf de tijd en ga niet op jezelf zitten schelden dat je "blijkbaar ook niet eens kan slapen", of dat je dit nu WEER gebeurt. Je doet het niet expres ofzo.



Blijkbaar slaap je nu bij andere mensen beter. Nou, dan is dat toch even zo. Als je daar behoefte aan hebt, organiseer het dan voor jezelf zo dat je regelmatig bij anderen slaapt of zij bij jou en af en toe alleen. Niet jezelf pijnigen 'dat je nou toch weer eens een keer alleen MOET slapen'. Wel blijven doen af en toe om wel gewend te blijven aan je eigen huis maar maak er geen doel van om op die en die datum weer minimaal x nachten alleen te slapen.



Verder valt het me op dat je jezelf op afstand plaatst van je eigen lichaam. Dat 'je lichaam zich gewonnen geeft'. Maar hee, jij bent niet alleen je geest maar ook je lichaam. En je lichaam doet zo omdat het je wat te vertellen heeft, alleen lijkt het of je het signaal niet goed doorkrijgt.

Klinkt misschien een beetje zweverig maar wat ik heel veel bij mensen zie is dat ze heel erg in hun hoofd zitten. Ze hebben een taxi-lijf, een lijf wat ze alleen geschikt achten om jezelf van A naar B te komen. Terwijl je lichaam ook iets is wat verzorging en prettige ervaringen nodig heeft. Dus nog een tip: probeer aardig te zijn voor jezelf, niet alleen met je hoofd maar ook voor je lichaam. Dat kunnen dingen zijn als lekker gaan wandelen/fietsen, in de aarde wroeten en tuinieren erg fijn, lekker douchen en je lichaam goed insmeren, vrijen/seks, dansen etc. Maar maakt op zich niet uit wat het is als het maar iets is wat jij leuk vind.



Om te ontspannen helpt het ook om op je ademhaling te letten. Als je gespannen bent zit je ademhaling vaak 'hoog' en adem je oppervlakkig en snel. Een paar keer diep in en uitademen en uitrekken helpt vaak ook om wat meer ontspannen te worden.



Ik weet nog precies hoe het was en kan me nog goed voor de geest halen dat ik mijn vriend wakker maakte terwijl ik in paniek 'ik denk dat ik ge-hek word' huilde. Dus ja, het is kut. Maar echt, het gaat over.

groetjes

Dat snap ik, het is niet tof om met bonkend hart in je bed te liggen en te denken WTF overkomt mij nu weer. Je lichaam word je vijand terwijl het je vriend zou moeten zijn. Behandel je lichaam dus als een vriend.

Bij veel mensen is hun wil zo sterk dat ze hun lichaam nodig hebben om 'stop' te zeggen. t Is eigenlijk net als een huilende baby, die wil eten of slapen. Jouw lichaam wil rust maar kan het niet goed vinden.



Suc6 de komende paar weken we horen je weer

Hoi TO,



Je wilt zo graag controle krijgen over het slechte slapen, dat je daardoor nog meer verkrampt, je je nog angstiger gaat voelen, je nog meer overtuigd raakt van het feit dat je MOET slapen, je nog meer verkrampt, je nog angstiger en paniekeriger voelt. Heel herkenbaar!



Wat mij nog altijd helpt:



- Van slecht of niet slapen kun je niet gek worden. Je lichaam pakt de slaap die hij nodig heeft. Op een gegeven moment ben je zo moe dat je je even overgeeft en dan slaap je weer wat uurtjes. Dat gebeurt bij jou ook telkens. Vertrouw daarop. Ik heb al 15 jaar slaapproblemen, maar ik leef nog steeds! Heb een leuke baan, een man en kind. Ik heb mij vaak zo wanhopig gevoeld als jij nu, maar het ik heb bovenstaand bewijs vaak genoeg ervaren. Jij bent hierop geen uitzondering.

- Ik heb een mantra: "wat er ook gebeurt, het is oke!" Dat zeg ik hardop in mijn hoofd als ik wakker lig. Als je dat echt gelooft, dan geeft dat zoveel vertrouwen!

- Als ik bang wordt midden in de nacht, dan sta ik dat toe. "Oke, ik ben bang. Dat is logisch. Ik lig wakker, daar raak ik angstig van. Dat mag." Ik spreek mezelf vriendelijk toe. "Dat is ook rot, maar het komt echt goed met je." Ik hoor jou vooral streng zijn voor jezelf. Dat is een negatieve emotie, waardoor je alleen maar meer adrenaline aanmaakt en je nog wakkerder bent. Wees liefdevol naar jezelf alsof je een goede vriendin geruststelt.

- Schrijf op hoe je je voelt na een slechte nacht. Ik heb vaak hele nachten overgeslagen, maar gek genoeg functioneerde ik vaak best goed de dag hierna. Soms slaap ik heerlijk en ben ik bekaf. Dat helpt mij om te zien dat de werkelijkheid niet zo zwart-wit is. Je kunt het niet voorspellen, dus waarom zou je je tijd verdoen met piekeren ermee om grip op de situatie proberen te krijgen? Het loopt zoals het loopt. Het komt zoals het komt.

- Tot slot: emoties gaan en komen. Paniek gevoel in de nacht komt en gaat ook weer. Last het over je heen komen als een golf. Ga koppie onder en probeer niet te vechten om boven te blijven. De golf komt over je heen en gaat weer. Kun je daarna lekker dobberen in het rustige water!



Zo, dat waren mijn tips! Ik weet hoe wanhopig je op zoek kan zijn naar hulp als je je zo voelt, hoop dat je hier iets aan hebt.



Het allerbelangrijkste is dat je het allemaal in je hebt om hier mee om te kunnen gaan. Het komt goed!



Marlou

Ja ik herken het.. Dit heb ik een keer voor 5 weken gehad. Het is vreselijk naar. Je kan niet zo heel veel, alleen proberen rustig te worden en zo ver dat dat gaat, niet met slapen bezig te zijn..

Hou je normale ritme vooral aan!! Ga niet in de middag proberen te slapen ofzo.

Vast ritme is ook heel belangrijk, wat ik nu elke avond doe sinds mijn slaapprobleem is minstens 30 min voor ik ga slapen stoppen met internet en tv kijken, dan ga ik over op een boekje lezen of meditatie oefeningen, tandenpoetsen etc en naar bed. Ik ga op elke door de weekse avond rond 23:00 slapen, nooit eerder wel heel af en toe later.



In die tijd heb ik ook slaapmedicatie gebruikt, niet elke dag maar om de twee dagen ofzo. Dan sliep ik af en toe even twee uurtjes en dat scheelt al iets. Zo ineens was het over, mede denk ik door het vaste ritme wat ik er in gebouwd heb.

Ik ben 4 weken thuis geweest van het werk ook, ik was een mega zombie op een gegeven moment en schoot zowat in een depressie.



Goed dat je naar een psych gaat. Zal je ook helpen. Veel sterkte met alles en gecondoleerd met je vader.