Psyche
alle pijlers
Spijt van ongeluk..
donderdag 30 augustus 2012 om 20:17
2 jaar geleden heb ik een zwaar ongeluk gehad. 30 weken zwanger en 6 dagen voor mijn trouwerij.
Om 20 voor 6 heb ik mijn vriend nog gebeld;''Ja , zet de aardappels maar op. Ik kom er nu aan.'' Dit zijn bijna mijn laatste woorden geweest. Ik ben bij mijn beste vriendin weg gereden, en zou naar huis om te eten. Laatste wat ik me van de rit herinner is dat Hotel California , voor mij heeft dat liedje een speciale betekenis op de radio was.
Ik ben door een auto die van links kwam zonder te kijken geschept, macht over het stuur verloren en tegen een gebouw aangevlogen.
Ben door een oude man die met zijn hondje liep gevonden. Die man heeft slachtoffer hulp nodig gehad.
De brandweer-brigadier die met de brandweer meeging om mij los te knippen was de vader van mijn beste vriendin, waar ik ook vandaan kwam.Die man kende mij al sinds ik op de peuterspeelzaal zat. Hij heeft het er heel moeilijk mee gehad.
Heb van hem ook gehoord, dat ik mijn ogen heb gedaan , in shock en wou opstaan, wat door mijn verbrijzelde knie en gebroken been niet wou, daarna ben ik weer bewusteloos geraakt. Hij heeft dat moment , en het moment dat hij mij in de auto zag zitten met mijn handen om mijn dikke zwangere buik nog vaak in zijn slaap gezien.
De artsen zijn 18 uren aan het opereren geweest, ze hebben eerst een spoedkeizersnee uitgevoerd.Ik heb een nier van mijn broer gekregen. Mijn ouders , vriend en beste vriendin hebben die 18 uren op de gang zitten wachten. Ik had een goude ring om , die ze hebben door geknipt, en daarna hebben ze hem aan mijn vader gegeven.Kreeg hem als een propje terug, hij had uren in die ring zitten knijpen en en hij zei steeds achter elkaar, ''Je gaat niet dood, je bent sterk en je vecht.''
Ze hebben mij 2 weken in kunstmatige slaap gehouden, mijn vader en vriend hebben iedere nacht maar 2 hooguit 4 uurtjes geslapen, en maar wachten. Mijn moeder en vriendin gingen om de buurt een nacht naar huis, met constant een telefoon bij zich. Mijn moeder en verloofde gingen ook om de dag 100 km rijden om naar het ziekenhuis te gaan waar onze zoon lag.
Na 2 weken hebben ze mij gewekt. Het duurde daarna nog een week voor dat ik helder was, ze hadden mij aan pijnstillers waardoor je tussen hemel en aarde zweeft. Vanaf de 3de week kwam ik ook zo bij dat ik weer helder werd, er is mij toen verteld wat er was gebeurd, en wat ik had. Eerste waar ik natuurlijk aan dacht, waar is mijn kind?Uitgelegd dat hij in een ander ziekenhuis lag,en dat het beter was dat hij daar bleef. Als ik de 5 meter naar mijn wc kon lopen , mocht ik naar het andere ziekenhuis om mijn zoon te zien.
1 van de ergste dingen vond ik , het moment nadat er was verteld u heeft dat en dat kwamen mijn ouders, verloofde, en vriendin ze waren allemaal minstens 10 kg kwijt, lijkbleek , mijn vriend had grijze haren gekregen terwijl hij achter in de 20 was, en sindsdien zijn ze allemaal wat ouder in het gezicht geworden. Ze hebben het met de datum, nog steeds moeilijk, aan de ene kant is het een geweldige dag want het is de verjaardag van mijn zoon, maar het staat wel in hun geheugen geschrift dat het die dag maar een haar heeft gescheeld of ik en mijn zoon waren er niet geweest.
Ik voel me er heel schuldig over dat ik hun dat heb aangedaan, zij zijn door een rot periode gegaan door mijn ongeluk. Die man die mij gevonden heeft, ben ik later bij langs gegaan , op verzoek van mijn psychiater omdat die man kon niet meer normaal slapen door wat hij in de auto heeft gezien. Die man vond het heel fijn om te zien dat ik en mijn zoon er allebei boven op gekomen zijn. Hij heeft er rust mee gekregen , hij heeft het een plekje kunnen geven.
De vader van mijn vriendin die mij losgeknipt heeft die heeft mij in het ziekenhuis gezien, hij heeft er ook slecht door kunnen slapen.
Mijn vader en moeder zijn nu 2 jaar later nog niet op de plek kunnen komen, het gebouw is gerepareerd, het is dus niet meer zichtbaar. Maar ze kunnen het gewoon niet. Ik ben er wel met mijn vriend geweest, hij had er ook moeite mee.
Ik voel mij gewoon heel schuldig dat ik hun dit heb aangedaan...
Om 20 voor 6 heb ik mijn vriend nog gebeld;''Ja , zet de aardappels maar op. Ik kom er nu aan.'' Dit zijn bijna mijn laatste woorden geweest. Ik ben bij mijn beste vriendin weg gereden, en zou naar huis om te eten. Laatste wat ik me van de rit herinner is dat Hotel California , voor mij heeft dat liedje een speciale betekenis op de radio was.
Ik ben door een auto die van links kwam zonder te kijken geschept, macht over het stuur verloren en tegen een gebouw aangevlogen.
Ben door een oude man die met zijn hondje liep gevonden. Die man heeft slachtoffer hulp nodig gehad.
De brandweer-brigadier die met de brandweer meeging om mij los te knippen was de vader van mijn beste vriendin, waar ik ook vandaan kwam.Die man kende mij al sinds ik op de peuterspeelzaal zat. Hij heeft het er heel moeilijk mee gehad.
Heb van hem ook gehoord, dat ik mijn ogen heb gedaan , in shock en wou opstaan, wat door mijn verbrijzelde knie en gebroken been niet wou, daarna ben ik weer bewusteloos geraakt. Hij heeft dat moment , en het moment dat hij mij in de auto zag zitten met mijn handen om mijn dikke zwangere buik nog vaak in zijn slaap gezien.
De artsen zijn 18 uren aan het opereren geweest, ze hebben eerst een spoedkeizersnee uitgevoerd.Ik heb een nier van mijn broer gekregen. Mijn ouders , vriend en beste vriendin hebben die 18 uren op de gang zitten wachten. Ik had een goude ring om , die ze hebben door geknipt, en daarna hebben ze hem aan mijn vader gegeven.Kreeg hem als een propje terug, hij had uren in die ring zitten knijpen en en hij zei steeds achter elkaar, ''Je gaat niet dood, je bent sterk en je vecht.''
Ze hebben mij 2 weken in kunstmatige slaap gehouden, mijn vader en vriend hebben iedere nacht maar 2 hooguit 4 uurtjes geslapen, en maar wachten. Mijn moeder en vriendin gingen om de buurt een nacht naar huis, met constant een telefoon bij zich. Mijn moeder en verloofde gingen ook om de dag 100 km rijden om naar het ziekenhuis te gaan waar onze zoon lag.
Na 2 weken hebben ze mij gewekt. Het duurde daarna nog een week voor dat ik helder was, ze hadden mij aan pijnstillers waardoor je tussen hemel en aarde zweeft. Vanaf de 3de week kwam ik ook zo bij dat ik weer helder werd, er is mij toen verteld wat er was gebeurd, en wat ik had. Eerste waar ik natuurlijk aan dacht, waar is mijn kind?Uitgelegd dat hij in een ander ziekenhuis lag,en dat het beter was dat hij daar bleef. Als ik de 5 meter naar mijn wc kon lopen , mocht ik naar het andere ziekenhuis om mijn zoon te zien.
1 van de ergste dingen vond ik , het moment nadat er was verteld u heeft dat en dat kwamen mijn ouders, verloofde, en vriendin ze waren allemaal minstens 10 kg kwijt, lijkbleek , mijn vriend had grijze haren gekregen terwijl hij achter in de 20 was, en sindsdien zijn ze allemaal wat ouder in het gezicht geworden. Ze hebben het met de datum, nog steeds moeilijk, aan de ene kant is het een geweldige dag want het is de verjaardag van mijn zoon, maar het staat wel in hun geheugen geschrift dat het die dag maar een haar heeft gescheeld of ik en mijn zoon waren er niet geweest.
Ik voel me er heel schuldig over dat ik hun dat heb aangedaan, zij zijn door een rot periode gegaan door mijn ongeluk. Die man die mij gevonden heeft, ben ik later bij langs gegaan , op verzoek van mijn psychiater omdat die man kon niet meer normaal slapen door wat hij in de auto heeft gezien. Die man vond het heel fijn om te zien dat ik en mijn zoon er allebei boven op gekomen zijn. Hij heeft er rust mee gekregen , hij heeft het een plekje kunnen geven.
De vader van mijn vriendin die mij losgeknipt heeft die heeft mij in het ziekenhuis gezien, hij heeft er ook slecht door kunnen slapen.
Mijn vader en moeder zijn nu 2 jaar later nog niet op de plek kunnen komen, het gebouw is gerepareerd, het is dus niet meer zichtbaar. Maar ze kunnen het gewoon niet. Ik ben er wel met mijn vriend geweest, hij had er ook moeite mee.
Ik voel mij gewoon heel schuldig dat ik hun dit heb aangedaan...
donderdag 30 augustus 2012 om 20:46
quote:BrightEyes80 schreef op 30 augustus 2012 @ 20:42:
Teuntje, ga ff lekker een rondje fietsen ofzo...
Pardon?
Het is medisch-juridisch onmogelijk om ttv een trauma een nier te transplanteren, geen ziekenhuis/arts die dat doet.
Dus TO liegt en als ze hierover liegt (wat ik niet snap als de rest wel waar zou zijn) dan kan ik het verhaal gewoon niet meer echt geloven.
Teuntje, ga ff lekker een rondje fietsen ofzo...
Pardon?
Het is medisch-juridisch onmogelijk om ttv een trauma een nier te transplanteren, geen ziekenhuis/arts die dat doet.
Dus TO liegt en als ze hierover liegt (wat ik niet snap als de rest wel waar zou zijn) dan kan ik het verhaal gewoon niet meer echt geloven.
donderdag 30 augustus 2012 om 20:46
quote:-teuntje- schreef op 30 augustus 2012 @ 20:38:
volgens mij vertel je niet helemaal de waarheid,
het kan gewoon niet dat je zo acuut de nier van je broer krijgt.
dus ik weet niet wat je hiermee wilt bereiken to?wat een vreemde reactie, bij acuut falen van haar nieren is er geen andere optie dan een transplantatie, aangezien de wachtlijst aanzienlijk is, is er geen optie dan levend doneren. Dat kan en dat mag.
volgens mij vertel je niet helemaal de waarheid,
het kan gewoon niet dat je zo acuut de nier van je broer krijgt.
dus ik weet niet wat je hiermee wilt bereiken to?wat een vreemde reactie, bij acuut falen van haar nieren is er geen andere optie dan een transplantatie, aangezien de wachtlijst aanzienlijk is, is er geen optie dan levend doneren. Dat kan en dat mag.
donderdag 30 augustus 2012 om 20:48
donderdag 30 augustus 2012 om 20:48
quote:sabbaticalmeds schreef op 30 augustus 2012 @ 20:46:
[...]
wat een vreemde reactie, bij acuut falen van haar nieren is er geen andere optie dan een transplantatie, aangezien de wachtlijst aanzienlijk is, is er geen optie dan levend doneren. Dat kan en dat mag.
Ooit gehoord van Nierdialyse? Dat is bij trauma-patienten niet iets heel raars.
Levend doneren kan, maar een levende donor moet een hele procedure doorlopen. Om te kijken of hij wel een nier KAN afstaan en of hij het wel VRIJWILLIG doet. Dat wordt echt neit even per acuut beslist.
[...]
wat een vreemde reactie, bij acuut falen van haar nieren is er geen andere optie dan een transplantatie, aangezien de wachtlijst aanzienlijk is, is er geen optie dan levend doneren. Dat kan en dat mag.
Ooit gehoord van Nierdialyse? Dat is bij trauma-patienten niet iets heel raars.
Levend doneren kan, maar een levende donor moet een hele procedure doorlopen. Om te kijken of hij wel een nier KAN afstaan en of hij het wel VRIJWILLIG doet. Dat wordt echt neit even per acuut beslist.
donderdag 30 augustus 2012 om 20:48
quote:zjeentje schreef op 30 augustus 2012 @ 20:30:
Phoe, wat zwaar zeg.
En wat erg dat je je nu ook nog eens schuldig voelt.
En ben je nu inmiddels getrouwd, of staat dat misschien nog op de planning?
We gaan op de datum die we toen al hadden dit jaar trouwen , December. De datum hadden we toen voor een rede, het is een speciale dag voor mijn vriend. Toen ik nog aan de beademing lag, en net mijn ogen open had, heeft hij mij nogmaals ten huwelijk gevraagd, kon mijn hoofd een heel klein beetje schudden. Voor mijn gevoel heb ik toen heel hard Ja, geknikt.
Phoe, wat zwaar zeg.
En wat erg dat je je nu ook nog eens schuldig voelt.
En ben je nu inmiddels getrouwd, of staat dat misschien nog op de planning?
We gaan op de datum die we toen al hadden dit jaar trouwen , December. De datum hadden we toen voor een rede, het is een speciale dag voor mijn vriend. Toen ik nog aan de beademing lag, en net mijn ogen open had, heeft hij mij nogmaals ten huwelijk gevraagd, kon mijn hoofd een heel klein beetje schudden. Voor mijn gevoel heb ik toen heel hard Ja, geknikt.
donderdag 30 augustus 2012 om 20:50
quote:-teuntje- schreef op 30 augustus 2012 @ 20:38:
volgens mij vertel je niet helemaal de waarheid,
het kan gewoon niet dat je zo acuut de nier van je broer krijgt.
dus ik weet niet wat je hiermee wilt bereiken to?Wat wil jij hier mee bereiken? Ik zou in dit soort gevallen nooit mijn toetsenbord een ram geven om te twijfelen aan de echtheid van een verhaal.
volgens mij vertel je niet helemaal de waarheid,
het kan gewoon niet dat je zo acuut de nier van je broer krijgt.
dus ik weet niet wat je hiermee wilt bereiken to?Wat wil jij hier mee bereiken? Ik zou in dit soort gevallen nooit mijn toetsenbord een ram geven om te twijfelen aan de echtheid van een verhaal.
donderdag 30 augustus 2012 om 20:51
quote:-teuntje- schreef op 30 augustus 2012 @ 20:49:
[...]
Waarom niet? Kan je dat onderbouwen?Ik kan in ieder geval onderbouwen dat jouw reactie wat misplaatst is. Er staat bijvoorbeeld niet binnen hoeveel tijd zij een andere nier heeft gekregen, weet uit ervaring dat matchingonderzoeken als het moet heel snel kunnen en helemaal los daarvan, als je denkt dat het verhaal misschien niet klopt, kan je wat genuanceerder reageren, bijvoorbeeld aangeven dat je dingen niet snapt ?
[...]
Waarom niet? Kan je dat onderbouwen?Ik kan in ieder geval onderbouwen dat jouw reactie wat misplaatst is. Er staat bijvoorbeeld niet binnen hoeveel tijd zij een andere nier heeft gekregen, weet uit ervaring dat matchingonderzoeken als het moet heel snel kunnen en helemaal los daarvan, als je denkt dat het verhaal misschien niet klopt, kan je wat genuanceerder reageren, bijvoorbeeld aangeven dat je dingen niet snapt ?
donderdag 30 augustus 2012 om 20:51
quote:-teuntje- schreef op 30 augustus 2012 @ 20:38:
volgens mij vertel je niet helemaal de waarheid,
het kan gewoon niet dat je zo acuut de nier van je broer krijgt.
dus ik weet niet wat je hiermee wilt bereiken to?
Precies wat ik dacht.
Je kunt niet acuut een nier krijgen van iemand, 100% onmogelijk.
In het begin vond ik het verhaal geloofwaardig, werd steeds ongeloofwaardiger en bij de nier viel je door de mand.
Betere research doen volgende keer.
volgens mij vertel je niet helemaal de waarheid,
het kan gewoon niet dat je zo acuut de nier van je broer krijgt.
dus ik weet niet wat je hiermee wilt bereiken to?
Precies wat ik dacht.
Je kunt niet acuut een nier krijgen van iemand, 100% onmogelijk.
In het begin vond ik het verhaal geloofwaardig, werd steeds ongeloofwaardiger en bij de nier viel je door de mand.
Betere research doen volgende keer.
donderdag 30 augustus 2012 om 20:53
quote:pearle schreef op 30 augustus 2012 @ 20:51:
[...]
Precies wat ik dacht.
Je kunt niet acuut een nier krijgen van iemand, 100% onmogelijk.
In het begin vond ik het verhaal geloofwaardig, werd steeds ongeloofwaardiger en bij de nier viel je door de mand.
Betere research doen volgende keer.
Er staat toch niet dat ze die nier gelijk kreeg of wel?
Echt, in dit soort gevallen, zeg dan niets
[...]
Precies wat ik dacht.
Je kunt niet acuut een nier krijgen van iemand, 100% onmogelijk.
In het begin vond ik het verhaal geloofwaardig, werd steeds ongeloofwaardiger en bij de nier viel je door de mand.
Betere research doen volgende keer.
Er staat toch niet dat ze die nier gelijk kreeg of wel?
Echt, in dit soort gevallen, zeg dan niets
donderdag 30 augustus 2012 om 20:54
quote:-teuntje- schreef op 30 augustus 2012 @ 20:53:
serieus,
er wordt over andere TO's om veel minder dingen heen gevallen.
En ik lees iets wat 100% onmogelijk is, zeg dit en wordt meteen neergeknald zo ongeveer, why?Omdat het volledig niet terzake doet. Omdat er niet staat dat TO direct de nier kreeg. Omdat TO wellicht in de war is. Omdat er een kans bestaat dat het verhaal wel waar is. Omdat je er niks mee wint.
serieus,
er wordt over andere TO's om veel minder dingen heen gevallen.
En ik lees iets wat 100% onmogelijk is, zeg dit en wordt meteen neergeknald zo ongeveer, why?Omdat het volledig niet terzake doet. Omdat er niet staat dat TO direct de nier kreeg. Omdat TO wellicht in de war is. Omdat er een kans bestaat dat het verhaal wel waar is. Omdat je er niks mee wint.
donderdag 30 augustus 2012 om 20:55
quote:coldplayed schreef op 30 augustus 2012 @ 20:17:
2 jaar geleden heb ik een zwaar ongeluk gehad. 30 weken zwanger en 6 dagen voor mijn trouwerij.
Om 20 voor 6 heb ik mijn vriend nog gebeld;''Ja , zet de aardappels maar op. Ik kom er nu aan.'' Dit zijn bijna mijn laatste woorden geweest. Ik ben bij mijn beste vriendin weg gereden, en zou naar huis om te eten. Laatste wat ik me van de rit herinner is dat Hotel California , voor mij heeft dat liedje een speciale betekenis op de radio was.
Ik ben door een auto die van links kwam zonder te kijken geschept, macht over het stuur verloren en tegen een gebouw aangevlogen.
Ben door een oude man die met zijn hondje liep gevonden. Die man heeft slachtoffer hulp nodig gehad.
De brandweer-brigadier die met de brandweer meeging om mij los te knippen was de vader van mijn beste vriendin, waar ik ook vandaan kwam.Die man kende mij al sinds ik op de peuterspeelzaal zat. Hij heeft het er heel moeilijk mee gehad.
Heb van hem ook gehoord, dat ik mijn ogen heb gedaan , in shock en wou opstaan, wat door mijn verbrijzelde knie en gebroken been niet wou, daarna ben ik weer bewusteloos geraakt. Hij heeft dat moment , en het moment dat hij mij in de auto zag zitten met mijn handen om mijn dikke zwangere buik nog vaak in zijn slaap gezien.
De artsen zijn 18 uren aan het opereren geweest, ze hebben eerst een spoedkeizersnee uitgevoerd.Ik heb een nier van mijn broer gekregen. Mijn ouders , vriend en beste vriendin hebben die 18 uren op de gang zitten wachten. Ik had een goude ring om , die ze hebben door geknipt, en daarna hebben ze hem aan mijn vader gegeven.Kreeg hem als een propje terug, hij had uren in die ring zitten knijpen en en hij zei steeds achter elkaar, ''Je gaat niet dood, je bent sterk en je vecht.''
Ze hebben mij 2 weken in kunstmatige slaap gehouden, mijn vader en vriend hebben iedere nacht maar 2 hooguit 4 uurtjes geslapen, en maar wachten. Mijn moeder en vriendin gingen om de buurt een nacht naar huis, met constant een telefoon bij zich. Mijn moeder en verloofde gingen ook om de dag 100 km rijden om naar het ziekenhuis te gaan waar onze zoon lag.
Na 2 weken hebben ze mij gewekt. Het duurde daarna nog een week voor dat ik helder was, ze hadden mij aan pijnstillers waardoor je tussen hemel en aarde zweeft. Vanaf de 3de week kwam ik ook zo bij dat ik weer helder werd, er is mij toen verteld wat er was gebeurd, en wat ik had. Eerste waar ik natuurlijk aan dacht, waar is mijn kind?Uitgelegd dat hij in een ander ziekenhuis lag,en dat het beter was dat hij daar bleef. Als ik de 5 meter naar mijn wc kon lopen , mocht ik naar het andere ziekenhuis om mijn zoon te zien.
1 van de ergste dingen vond ik , het moment nadat er was verteld u heeft dat en dat kwamen mijn ouders, verloofde, en vriendin ze waren allemaal minstens 10 kg kwijt, lijkbleek , mijn vriend had grijze haren gekregen terwijl hij achter in de 20 was, en sindsdien zijn ze allemaal wat ouder in het gezicht geworden. Ze hebben het met de datum, nog steeds moeilijk, aan de ene kant is het een geweldige dag want het is de verjaardag van mijn zoon, maar het staat wel in hun geheugen geschrift dat het die dag maar een haar heeft gescheeld of ik en mijn zoon waren er niet geweest.
Ik voel me er heel schuldig over dat ik hun dat heb aangedaan, zij zijn door een rot periode gegaan door mijn ongeluk. Die man die mij gevonden heeft, ben ik later bij langs gegaan , op verzoek van mijn psychiater omdat die man kon niet meer normaal slapen door wat hij in de auto heeft gezien. Die man vond het heel fijn om te zien dat ik en mijn zoon er allebei boven op gekomen zijn. Hij heeft er rust mee gekregen , hij heeft het een plekje kunnen geven.
De vader van mijn vriendin die mij losgeknipt heeft die heeft mij in het ziekenhuis gezien, hij heeft er ook slecht door kunnen slapen.
Mijn vader en moeder zijn nu 2 jaar later nog niet op de plek kunnen komen, het gebouw is gerepareerd, het is dus niet meer zichtbaar. Maar ze kunnen het gewoon niet. Ik ben er wel met mijn vriend geweest, hij had er ook moeite mee.
Ik voel mij gewoon heel schuldig dat ik hun dit heb aangedaan...
Ik lees dit toch echt als dat ze in de 18 uur dat ze na het ongeluk aan het opereren zijn geweest haar maar meteen een nwe nier hebben gegeven.
Beetje zonde, want door al het weefsel letsel met afbraak grote kans dat die nwe nier beschadigd raakt.
Maar TO, mss kun je het even toelichten?
2 jaar geleden heb ik een zwaar ongeluk gehad. 30 weken zwanger en 6 dagen voor mijn trouwerij.
Om 20 voor 6 heb ik mijn vriend nog gebeld;''Ja , zet de aardappels maar op. Ik kom er nu aan.'' Dit zijn bijna mijn laatste woorden geweest. Ik ben bij mijn beste vriendin weg gereden, en zou naar huis om te eten. Laatste wat ik me van de rit herinner is dat Hotel California , voor mij heeft dat liedje een speciale betekenis op de radio was.
Ik ben door een auto die van links kwam zonder te kijken geschept, macht over het stuur verloren en tegen een gebouw aangevlogen.
Ben door een oude man die met zijn hondje liep gevonden. Die man heeft slachtoffer hulp nodig gehad.
De brandweer-brigadier die met de brandweer meeging om mij los te knippen was de vader van mijn beste vriendin, waar ik ook vandaan kwam.Die man kende mij al sinds ik op de peuterspeelzaal zat. Hij heeft het er heel moeilijk mee gehad.
Heb van hem ook gehoord, dat ik mijn ogen heb gedaan , in shock en wou opstaan, wat door mijn verbrijzelde knie en gebroken been niet wou, daarna ben ik weer bewusteloos geraakt. Hij heeft dat moment , en het moment dat hij mij in de auto zag zitten met mijn handen om mijn dikke zwangere buik nog vaak in zijn slaap gezien.
De artsen zijn 18 uren aan het opereren geweest, ze hebben eerst een spoedkeizersnee uitgevoerd.Ik heb een nier van mijn broer gekregen. Mijn ouders , vriend en beste vriendin hebben die 18 uren op de gang zitten wachten. Ik had een goude ring om , die ze hebben door geknipt, en daarna hebben ze hem aan mijn vader gegeven.Kreeg hem als een propje terug, hij had uren in die ring zitten knijpen en en hij zei steeds achter elkaar, ''Je gaat niet dood, je bent sterk en je vecht.''
Ze hebben mij 2 weken in kunstmatige slaap gehouden, mijn vader en vriend hebben iedere nacht maar 2 hooguit 4 uurtjes geslapen, en maar wachten. Mijn moeder en vriendin gingen om de buurt een nacht naar huis, met constant een telefoon bij zich. Mijn moeder en verloofde gingen ook om de dag 100 km rijden om naar het ziekenhuis te gaan waar onze zoon lag.
Na 2 weken hebben ze mij gewekt. Het duurde daarna nog een week voor dat ik helder was, ze hadden mij aan pijnstillers waardoor je tussen hemel en aarde zweeft. Vanaf de 3de week kwam ik ook zo bij dat ik weer helder werd, er is mij toen verteld wat er was gebeurd, en wat ik had. Eerste waar ik natuurlijk aan dacht, waar is mijn kind?Uitgelegd dat hij in een ander ziekenhuis lag,en dat het beter was dat hij daar bleef. Als ik de 5 meter naar mijn wc kon lopen , mocht ik naar het andere ziekenhuis om mijn zoon te zien.
1 van de ergste dingen vond ik , het moment nadat er was verteld u heeft dat en dat kwamen mijn ouders, verloofde, en vriendin ze waren allemaal minstens 10 kg kwijt, lijkbleek , mijn vriend had grijze haren gekregen terwijl hij achter in de 20 was, en sindsdien zijn ze allemaal wat ouder in het gezicht geworden. Ze hebben het met de datum, nog steeds moeilijk, aan de ene kant is het een geweldige dag want het is de verjaardag van mijn zoon, maar het staat wel in hun geheugen geschrift dat het die dag maar een haar heeft gescheeld of ik en mijn zoon waren er niet geweest.
Ik voel me er heel schuldig over dat ik hun dat heb aangedaan, zij zijn door een rot periode gegaan door mijn ongeluk. Die man die mij gevonden heeft, ben ik later bij langs gegaan , op verzoek van mijn psychiater omdat die man kon niet meer normaal slapen door wat hij in de auto heeft gezien. Die man vond het heel fijn om te zien dat ik en mijn zoon er allebei boven op gekomen zijn. Hij heeft er rust mee gekregen , hij heeft het een plekje kunnen geven.
De vader van mijn vriendin die mij losgeknipt heeft die heeft mij in het ziekenhuis gezien, hij heeft er ook slecht door kunnen slapen.
Mijn vader en moeder zijn nu 2 jaar later nog niet op de plek kunnen komen, het gebouw is gerepareerd, het is dus niet meer zichtbaar. Maar ze kunnen het gewoon niet. Ik ben er wel met mijn vriend geweest, hij had er ook moeite mee.
Ik voel mij gewoon heel schuldig dat ik hun dit heb aangedaan...
Ik lees dit toch echt als dat ze in de 18 uur dat ze na het ongeluk aan het opereren zijn geweest haar maar meteen een nwe nier hebben gegeven.
Beetje zonde, want door al het weefsel letsel met afbraak grote kans dat die nwe nier beschadigd raakt.
Maar TO, mss kun je het even toelichten?
