Psyche
alle pijlers
steun
woensdag 11 december 2013 om 19:13
Steun, dat is wat ik erg mis. Ik word hierdoor steeds somberder. Sommige dingen kun je wel alleen, maar sommige dingen ook absoluut niet. Ik vind dat als ik terug kijk ik veel dingen gemist heb qua liefde, warmte en steun. Wat me het meest verdriet doet is een periode van rouw die ik heb gehad waar waar veel mensen nooit meer iets hebben laten horen. Ik moet dat dan normaal vinden, want ieder heeft zijn eigen leven enz. Mij heeft het ontzettend gekwetst.
Voor mijn gevoel wordt er volledig voorbij gegaan door veel mensen aan sommige dingen die voor mij wel belangrijk zijn. Ik ben nu op een punt beland dat ik het maar normaal ben gaan vinden dat mensen geen aandacht aan me besteden, dat ik nergens echt bij hoor. En dat maakt me erg verdrietig.
Voor mijn gevoel wordt er volledig voorbij gegaan door veel mensen aan sommige dingen die voor mij wel belangrijk zijn. Ik ben nu op een punt beland dat ik het maar normaal ben gaan vinden dat mensen geen aandacht aan me besteden, dat ik nergens echt bij hoor. En dat maakt me erg verdrietig.
woensdag 11 december 2013 om 23:13
Je bent nog niet op de helft van je leven.
Jij kiest er nu dus bewust voor om je leven lang niet gelukkig te zijn?
Bij de pakken neer te zitten en op te geven?
Ok dat kan, dat is natuurlijk je goed recht.
Wat ik me dan afvraag is waarom je dot topic hebt geopend.
Ik heb een aantal hele goeie tips gelezen hier, maar daar was je dus niey naar op zoek.
Ook heb ik de spiegel gezien die je werd voorgehouden. Maar daar wil je ook niet inkijken.
Mijn laatste tip: als de hele wereld je voor je gevoel laat zitten, zoek Hulp, leer anders denken.
Bekijk de wereld anders dan je nu doet.
En probeer te luisteren naar wat mensen zeggen.
Je kunt andere mensen niet veranderen, je kunt mensen niet laten doen wat jij wilt...jezelf veranderen en je blik op de wereld aanpassen kan je wel.
Doe er je voordeel mee zou ik zeggen
Jij kiest er nu dus bewust voor om je leven lang niet gelukkig te zijn?
Bij de pakken neer te zitten en op te geven?
Ok dat kan, dat is natuurlijk je goed recht.
Wat ik me dan afvraag is waarom je dot topic hebt geopend.
Ik heb een aantal hele goeie tips gelezen hier, maar daar was je dus niey naar op zoek.
Ook heb ik de spiegel gezien die je werd voorgehouden. Maar daar wil je ook niet inkijken.
Mijn laatste tip: als de hele wereld je voor je gevoel laat zitten, zoek Hulp, leer anders denken.
Bekijk de wereld anders dan je nu doet.
En probeer te luisteren naar wat mensen zeggen.
Je kunt andere mensen niet veranderen, je kunt mensen niet laten doen wat jij wilt...jezelf veranderen en je blik op de wereld aanpassen kan je wel.
Doe er je voordeel mee zou ik zeggen
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 11 december 2013 om 23:15
quote:monatoetje11 schreef op 11 december 2013 @ 21:30:
Laatst vroeg iemand aan mij iets over de kerst periode. Ik zei dat ik er erg tegenop zag omdat ik geen directe familie heb om kerst mee te vieren. Dat ik het gevoel had dat ik nergens bij hoor. Toen zei die persoon dat dat altijd wel zo zou blijven omdat ik ook alleen ben.
Dat is heel makkelijk gezegd door iemand die zelf nog veel familie om zich heen heeft: ouders, kinderen broers en zussen. Die persoon weet totaal niet hoe het is maar kwetst mij wel met zo'n antwoord. .Ik vind jou een beetje boel een zeur. Moet alles je aan komen waaien? Je begint over de kerst. Waarom nodig jij geen mensen uit dan, dan ben je ook niet alleen. Meld je aan als vrijwilliger bij ouderenhulp oid. DOE iets. Ik krijg het idee dat jij alleen maar verwacht dat het van een ander moet komen. Dat komt voor niemand. Jij vraagt niets, dan komt het niet. Zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar.
Laatst vroeg iemand aan mij iets over de kerst periode. Ik zei dat ik er erg tegenop zag omdat ik geen directe familie heb om kerst mee te vieren. Dat ik het gevoel had dat ik nergens bij hoor. Toen zei die persoon dat dat altijd wel zo zou blijven omdat ik ook alleen ben.
Dat is heel makkelijk gezegd door iemand die zelf nog veel familie om zich heen heeft: ouders, kinderen broers en zussen. Die persoon weet totaal niet hoe het is maar kwetst mij wel met zo'n antwoord. .Ik vind jou een beetje boel een zeur. Moet alles je aan komen waaien? Je begint over de kerst. Waarom nodig jij geen mensen uit dan, dan ben je ook niet alleen. Meld je aan als vrijwilliger bij ouderenhulp oid. DOE iets. Ik krijg het idee dat jij alleen maar verwacht dat het van een ander moet komen. Dat komt voor niemand. Jij vraagt niets, dan komt het niet. Zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar.
woensdag 11 december 2013 om 23:22
Btw ik heb je eens even geloept. Enne, hoe is het met je man? En je wilde zwanger worden. Deze berichten heb je wel gewist maar helaas, op internet kun je echt niets wissen.
Hoe zit het daarmee dan. Of was hij je zat, hij wilde al geen seks meer, en is hij weggegaan?
Misschien zou je toch eens aan jezelf moeten werken. Je schreef namelijk ook dat je haast geen vrienden hebt, geen initiatief toont en het graag aan een ander over laat.
Dat zijn niet bepaald eigenschappen die gezellig klinken. Dus werk aan jezelf en ga dit jaar gewoon wat leuks doen met de kerst.
Hoe zit het daarmee dan. Of was hij je zat, hij wilde al geen seks meer, en is hij weggegaan?
Misschien zou je toch eens aan jezelf moeten werken. Je schreef namelijk ook dat je haast geen vrienden hebt, geen initiatief toont en het graag aan een ander over laat.
Dat zijn niet bepaald eigenschappen die gezellig klinken. Dus werk aan jezelf en ga dit jaar gewoon wat leuks doen met de kerst.
woensdag 11 december 2013 om 23:51
Ik heb ook even geloept, jammer dat je alle berichten vandaag hebt gewist, waarom eigenlijk? Bedoel je met rouw de breuk met je man/vriend? Ik heb namelijk het idee dat je tijdens deze relatie ook best labiel was als ik de berichten zo lees.
Toch denk ik dat praten met een psycholoog een heel goed idee is voor jou!
Toch denk ik dat praten met een psycholoog een heel goed idee is voor jou!
donderdag 12 december 2013 om 07:31
quote:monatoetje11 schreef op 11 december 2013 @ 23:08:
eerlijk gezegd: therapie bij ggz/Riagg/ particulier div, (ik denk in totaal meer dan 10 jaar alles bij elkaar) assertiviteitscursus/ faalangsttraining meerdere keren/ sociale vaardigheden training meerdere keren/ div sporten beoefend alleen meerdere keren/ verlegen mensen vereniging/ kookclubje / leesclubje/ spellenclubje/ contactjes geplaatst/ weekend met lotgenoten/
ik vind het wel genoeg zo. Ik heb mijn best gedaan.
Nou blijkbaar niet he? En ik zie geen echte therapie bv gedrags therapie en ben je wel eens goed doorgelicht door een psycholoog/ psychiater?
En als ik zo zou denken was ik allang van de flat gesprongen.
Ik krijg echt een beetje jeuk van je slachtofferrol.
eerlijk gezegd: therapie bij ggz/Riagg/ particulier div, (ik denk in totaal meer dan 10 jaar alles bij elkaar) assertiviteitscursus/ faalangsttraining meerdere keren/ sociale vaardigheden training meerdere keren/ div sporten beoefend alleen meerdere keren/ verlegen mensen vereniging/ kookclubje / leesclubje/ spellenclubje/ contactjes geplaatst/ weekend met lotgenoten/
ik vind het wel genoeg zo. Ik heb mijn best gedaan.
Nou blijkbaar niet he? En ik zie geen echte therapie bv gedrags therapie en ben je wel eens goed doorgelicht door een psycholoog/ psychiater?
En als ik zo zou denken was ik allang van de flat gesprongen.
Ik krijg echt een beetje jeuk van je slachtofferrol.
donderdag 12 december 2013 om 08:15
OK, je hebt dus van alles geprobeerd, maar het heeft geen effect gehad. Dat betekent dat je de juiste hulp nog niet hebt gevonden. Ook valt het me op dat je veel hebt gedaan om maar in contact met anderen te komen. Maar wat heb je concreet gedaan om zelf gelukkiger te worden? Dus om uit te gaan van jezelf, ipv je te richten op een beter contact met de omgeving? Daar zit denk ik de oplossing.
Jouw gevoel van eenzaamheid zit in jezelf en je wilt dat anderen die leegte voor jou invullen. Dat snap ik, maar daarmee maak je jezelf dus wel heel afhankelijk van die anderen. En wordt je dus ook verdrietig als de buitenwereld die invulling niet geeft. Beter kun je leren om gelukkig te zijn met jezelf en te genieten van het leven in je eentje, zodat de buitenwereld een leuke aanvulling op jouw leven wordt, ipv een steunpilaar.
Ik zou je daarom adviseren om toch weer hulp te zoeken. Maar dan geen hulp gericht op de buitenwereld (assertief zijn, contacten leggen, enz), maar hulp bij het gelukkig worden met jezelf en met een leven alleen. Als jij het geluk eenmaal in jezelf kunt vinden, dan wordt je minder afhankelijk van anderen. En je wordt een gezelliger mens voor de buitenwereld omdat je dan mensen kunt steunen ipv op hen te leunen. En juist daardoor zullen anderen weer meer open voor jou gaan staan.
Jouw gevoel van eenzaamheid zit in jezelf en je wilt dat anderen die leegte voor jou invullen. Dat snap ik, maar daarmee maak je jezelf dus wel heel afhankelijk van die anderen. En wordt je dus ook verdrietig als de buitenwereld die invulling niet geeft. Beter kun je leren om gelukkig te zijn met jezelf en te genieten van het leven in je eentje, zodat de buitenwereld een leuke aanvulling op jouw leven wordt, ipv een steunpilaar.
Ik zou je daarom adviseren om toch weer hulp te zoeken. Maar dan geen hulp gericht op de buitenwereld (assertief zijn, contacten leggen, enz), maar hulp bij het gelukkig worden met jezelf en met een leven alleen. Als jij het geluk eenmaal in jezelf kunt vinden, dan wordt je minder afhankelijk van anderen. En je wordt een gezelliger mens voor de buitenwereld omdat je dan mensen kunt steunen ipv op hen te leunen. En juist daardoor zullen anderen weer meer open voor jou gaan staan.
donderdag 12 december 2013 om 08:28
Wat zijn sommige reacties hard.
Ik kan me best voorstellen dat er mensen zijn, waaronder TO, die nergens aansluiting vinden. Hetzij door hun instelling, door karakter/gedrag, door andere kijk op de wereld, door uiterlijk (ik noem maar even wat dwarsstraten).
En laten we wel wezen, de maatschappij is erg individualistisch en verhard. Kijk bijvoorbeeld eens hier naar enkele reacties, totaal geen compassie. TO wordt verweten dat ze zich opstelt als slachtoffer, je kunt je alleen zo opstellen als er een (fictieve) vijand is. Die vijand is voor TO waarschijnlijk de maatschappij, dus wij.
Ik heb ook weleens moeite om aansluiting te vinden, iedereen is maar druk met zichzelf of gezin en hebben vaak dan geen oog voor een ander die alleen is.
Toevallig heb ik het daar laatst nog over gehad op een visite; vroeger was er veel meer op sociaal gebied; vrouwen werkten gewoon niet of nauwelijks (ik ben geboren in de jaren '70) en als ik dan op school zat, ging mn moeder naar één van de vele buurvrouwen op de koffie, of naar haar zussen. Ook de moeders op school ondernamen activiteiten met elkaar.
Wat ik wil zeggen; toen was er tijd, tijd voor jezelf en tijd voor een ander. Ik geloof dat we nu veel te gehaast en veel te druk zijn.
Ik kan me best voorstellen dat er mensen zijn, waaronder TO, die nergens aansluiting vinden. Hetzij door hun instelling, door karakter/gedrag, door andere kijk op de wereld, door uiterlijk (ik noem maar even wat dwarsstraten).
En laten we wel wezen, de maatschappij is erg individualistisch en verhard. Kijk bijvoorbeeld eens hier naar enkele reacties, totaal geen compassie. TO wordt verweten dat ze zich opstelt als slachtoffer, je kunt je alleen zo opstellen als er een (fictieve) vijand is. Die vijand is voor TO waarschijnlijk de maatschappij, dus wij.
Ik heb ook weleens moeite om aansluiting te vinden, iedereen is maar druk met zichzelf of gezin en hebben vaak dan geen oog voor een ander die alleen is.
Toevallig heb ik het daar laatst nog over gehad op een visite; vroeger was er veel meer op sociaal gebied; vrouwen werkten gewoon niet of nauwelijks (ik ben geboren in de jaren '70) en als ik dan op school zat, ging mn moeder naar één van de vele buurvrouwen op de koffie, of naar haar zussen. Ook de moeders op school ondernamen activiteiten met elkaar.
Wat ik wil zeggen; toen was er tijd, tijd voor jezelf en tijd voor een ander. Ik geloof dat we nu veel te gehaast en veel te druk zijn.
donderdag 12 december 2013 om 08:51
@Yulia
Ik denk dat niemand hier vindt dat het niet heel verdrietig is voor TO. Natuurlijk is het rot als je aansluiting zoekt en het niet kunt vinden.
Echter, zoals jij ook al schrijft, de maatschappij is hard. En die gaat zich niet aanpassen voor TO. Als TO zich niet zo verdrietig wil blijven voelen, dan is zij zelf de enige oplossing. En dat proberen we haar duidelijk te maken. Door zich te blijven wentelen in de slachtofferrol (en dat doet ze in elke reactie) zal haar probleem zich niet vanzelf oplossen. We houden haar een spiegel voor en dragen oplossingen aan. Meer kunnen wij ook niet voor haar doen.
Ik denk dat niemand hier vindt dat het niet heel verdrietig is voor TO. Natuurlijk is het rot als je aansluiting zoekt en het niet kunt vinden.
Echter, zoals jij ook al schrijft, de maatschappij is hard. En die gaat zich niet aanpassen voor TO. Als TO zich niet zo verdrietig wil blijven voelen, dan is zij zelf de enige oplossing. En dat proberen we haar duidelijk te maken. Door zich te blijven wentelen in de slachtofferrol (en dat doet ze in elke reactie) zal haar probleem zich niet vanzelf oplossen. We houden haar een spiegel voor en dragen oplossingen aan. Meer kunnen wij ook niet voor haar doen.
donderdag 12 december 2013 om 09:35
Ik ben het absoluut eens dat het woord "slachtofferrol" zo makkelijk wordt gebruikt. Het is zo kwetsend en degene die dat uitspreekt beseft dat waarschijnlijk niet eens. Het heeft totaal ook niets te maken met hoe TO zich voelt.
Ik maak dagelijks mee hoe hard -zoals hiervoor gezegd- de maatschappij nu is. Door mijn eigen privé situatie en door het werk wat ik doe.
Ik denk dat TO ook niet zozeer de behoefte heeft aan concrete adviezen (doe dit/doe dat niet).
TO, ik ga je vragen om na te denken over een paar termen. Om te bedenken hoe dat op jou van toepassing is.
Die termen zijn:
- waardering en erkenning
- aandacht (voor jou als mens)
- dysthemie (ben je misschien onderhuids altijd wat neerslachtig)
- introvert (waardoor je niet snel zèlf aktie naar anderen neemt maar wel erg waardeert als men jou erbij haalt/vraagt)
Vertel ons eens of dit herkenbaar is?
-
Ik maak dagelijks mee hoe hard -zoals hiervoor gezegd- de maatschappij nu is. Door mijn eigen privé situatie en door het werk wat ik doe.
Ik denk dat TO ook niet zozeer de behoefte heeft aan concrete adviezen (doe dit/doe dat niet).
TO, ik ga je vragen om na te denken over een paar termen. Om te bedenken hoe dat op jou van toepassing is.
Die termen zijn:
- waardering en erkenning
- aandacht (voor jou als mens)
- dysthemie (ben je misschien onderhuids altijd wat neerslachtig)
- introvert (waardoor je niet snel zèlf aktie naar anderen neemt maar wel erg waardeert als men jou erbij haalt/vraagt)
Vertel ons eens of dit herkenbaar is?
-
donderdag 12 december 2013 om 10:22
Wat super naar dat je je zo voelt.
Waar kan het aan liggen volgens jou dat het steeds mis gaat?
Wat is volgens jou de reden dat mensen je niet uitnodigen en bellen. Als je zoveel er voor gedaan hebt en het lukt steeds niet, dan gaat er dus iets mis.
Waar kan dat aan liggen denk je?
Ik ken ook iemand in mijn omgeving die steeds super zijn best doet voor contacten, maar steeds/ vaak de kous op de kop krijgt.
Super triest.
En ja ik vind de maatschappij ook hard.
Als je maar een beetje bijzonder of anders bent laten mensen je kei hard vallen.
Het is misschien wel een idee om eens te achterhalen wat er dan steeds mis gaat.
Nog even een dikke
Waar kan het aan liggen volgens jou dat het steeds mis gaat?
Wat is volgens jou de reden dat mensen je niet uitnodigen en bellen. Als je zoveel er voor gedaan hebt en het lukt steeds niet, dan gaat er dus iets mis.
Waar kan dat aan liggen denk je?
Ik ken ook iemand in mijn omgeving die steeds super zijn best doet voor contacten, maar steeds/ vaak de kous op de kop krijgt.
Super triest.
En ja ik vind de maatschappij ook hard.
Als je maar een beetje bijzonder of anders bent laten mensen je kei hard vallen.
Het is misschien wel een idee om eens te achterhalen wat er dan steeds mis gaat.
Nog even een dikke
Don't worry be happy
