Psyche
alle pijlers
Tips gedrag zoon
maandag 28 oktober 2013 om 01:14
Weet niet meer hoe om te gaan met het gedrag van mijn zoon.
Even een schets van de afgelopen jaren:
Als basisschool kind was het al moeilijk om mijn zoon tot actie te brengen. Zonder enige moeite haalde hij op de middelbare school goede cijfers, echter toen er van hem verlangd werd, dat hij toch wel iets moest doen kelderden zijn cijfers. Na het overlijden van zijn vader werd mijn zoon helemaal onbereikbaar. Heb er met hem over gesproken om hulp te zoeken, maar hij weigerde alles.
Hij is met twee vingers in de neus geslaagd voor de mavo en startte een mbo-opleiding, deed vervolgens niets en is na een half jaar gestopt omdat het naar zijn zeggen te gemakkelijk was en het paste eigenlijk niet bij hem (wat ik zelf ook vond) Hierna havo begonnen, maar uiteindelijk van de opleiding geschopt wegens te vaak afwezig en te slechte resultaten. Met hem besproken dat het verstandig zou zijn om toch eens te kijken wat hem dwars zit, doorverwezen naar een psycholoog, maar nooit een afspraak gemaakt, want hij kon het zelf en zag er de noodzaak niet van in.
Inmiddels draaide hij al zijn geld er doorheen en was steeds minder thuis. Startte vol energie en goede moed een nieuwe opleiding (mbo) maar doet na een maand weer helemaal niets. Hij zegt dat er geen les is, terwijl ik op het internet zie dat dat wel het geval is. Hij geeft veel te veel geld uit en heeft zelfs geld uit onze portemonnee gestolen. Heb hem gevraagd hoe het met alcohol en drugsgebruik onder zijn vrienden zit en hoe dat bij hem zit, maar hij zegt dan dat zijn vrienden wel eens wat gebruiken, maar dat hij dat wel eens zou willen proberen, maar tot nu toe nog niet gedaan heeft.
In het verleden zei hij dat hij niets uitvoerde, omdat ik hem op de huid zat en controleerde. Inmiddels is hij 21 jaar en laat hem zijn gang gaan maar er gebeurt alsnog niets. Laat niet blijken dat ik weet dat hij liegt en ook niets doet aan zijn schoolwerk, maar het is zo moeilijk om te accepteren dat hij niet eerlijk is.
Ik kan echt helemaal geen algemene vragen stellen over de zaken waarover hij gelogen heeft, want dan ontploft mijn zoon compleet en geeft me het gevoel dat het mijn schuld is dat hij zo is als hij is. Nadat ik zag dat het niet goed ging ben ik hem destijds inderdaad op de huid gaan zitten en dat werkt nu tegen me.
Op dit moment doe ik alsof mijn neus bloed en vraag belangstellend hoe het gaat. Krijg altijd een positief antwoord dat het goed gaat.
Het is zo moeilijk, want het is een heel gevoelige, aardige knul. Zou het zo fijn vinden als het goed ging. Nu stuur ik hem alleen maar van me weg.
Hebben jullie alsjeblieft tips voor me, want ik weet niet hoe dit aan te pakken?
Even een schets van de afgelopen jaren:
Als basisschool kind was het al moeilijk om mijn zoon tot actie te brengen. Zonder enige moeite haalde hij op de middelbare school goede cijfers, echter toen er van hem verlangd werd, dat hij toch wel iets moest doen kelderden zijn cijfers. Na het overlijden van zijn vader werd mijn zoon helemaal onbereikbaar. Heb er met hem over gesproken om hulp te zoeken, maar hij weigerde alles.
Hij is met twee vingers in de neus geslaagd voor de mavo en startte een mbo-opleiding, deed vervolgens niets en is na een half jaar gestopt omdat het naar zijn zeggen te gemakkelijk was en het paste eigenlijk niet bij hem (wat ik zelf ook vond) Hierna havo begonnen, maar uiteindelijk van de opleiding geschopt wegens te vaak afwezig en te slechte resultaten. Met hem besproken dat het verstandig zou zijn om toch eens te kijken wat hem dwars zit, doorverwezen naar een psycholoog, maar nooit een afspraak gemaakt, want hij kon het zelf en zag er de noodzaak niet van in.
Inmiddels draaide hij al zijn geld er doorheen en was steeds minder thuis. Startte vol energie en goede moed een nieuwe opleiding (mbo) maar doet na een maand weer helemaal niets. Hij zegt dat er geen les is, terwijl ik op het internet zie dat dat wel het geval is. Hij geeft veel te veel geld uit en heeft zelfs geld uit onze portemonnee gestolen. Heb hem gevraagd hoe het met alcohol en drugsgebruik onder zijn vrienden zit en hoe dat bij hem zit, maar hij zegt dan dat zijn vrienden wel eens wat gebruiken, maar dat hij dat wel eens zou willen proberen, maar tot nu toe nog niet gedaan heeft.
In het verleden zei hij dat hij niets uitvoerde, omdat ik hem op de huid zat en controleerde. Inmiddels is hij 21 jaar en laat hem zijn gang gaan maar er gebeurt alsnog niets. Laat niet blijken dat ik weet dat hij liegt en ook niets doet aan zijn schoolwerk, maar het is zo moeilijk om te accepteren dat hij niet eerlijk is.
Ik kan echt helemaal geen algemene vragen stellen over de zaken waarover hij gelogen heeft, want dan ontploft mijn zoon compleet en geeft me het gevoel dat het mijn schuld is dat hij zo is als hij is. Nadat ik zag dat het niet goed ging ben ik hem destijds inderdaad op de huid gaan zitten en dat werkt nu tegen me.
Op dit moment doe ik alsof mijn neus bloed en vraag belangstellend hoe het gaat. Krijg altijd een positief antwoord dat het goed gaat.
Het is zo moeilijk, want het is een heel gevoelige, aardige knul. Zou het zo fijn vinden als het goed ging. Nu stuur ik hem alleen maar van me weg.
Hebben jullie alsjeblieft tips voor me, want ik weet niet hoe dit aan te pakken?
maandag 28 oktober 2013 om 05:52
Dit wil je niet horen, maar ik denk dat je een flinke stap terug moet zetten en met hem moet praten over uit huis gaan. Dat kan hij best betalen, studentenkamers zijn niet duur hij moet alleen goed zoeken.
Op die manier krijg je afstand die (op den duur) goed is voor jullie relatie en het geeft hem de kans en ruimte zelf uit te vogelen wat hij wil. Want hoe vrij je hem ook laat, je bent zijn moeder, hij voelt jouw ongerustheid aan en dat is voor hem waarschijnlijk toch lastig om mee om te gaan.
Ik denk echt dat je hem meer moet loslaten en de kans moet geven zelf orde op zaken te stellen. Vertel hem natuurlijk wel dat hij altijd bij jullie terecht kan voor advies en hulp, en eventueel financiële ondersteuning.
Heb er vertrouwen in dat hij er zelf uitkomt, hij is 21
Op die manier krijg je afstand die (op den duur) goed is voor jullie relatie en het geeft hem de kans en ruimte zelf uit te vogelen wat hij wil. Want hoe vrij je hem ook laat, je bent zijn moeder, hij voelt jouw ongerustheid aan en dat is voor hem waarschijnlijk toch lastig om mee om te gaan.
Ik denk echt dat je hem meer moet loslaten en de kans moet geven zelf orde op zaken te stellen. Vertel hem natuurlijk wel dat hij altijd bij jullie terecht kan voor advies en hulp, en eventueel financiële ondersteuning.
Heb er vertrouwen in dat hij er zelf uitkomt, hij is 21
maandag 28 oktober 2013 om 06:16
Eens met het bovenstaande, je moet niet zo bang zijn in de omgang met hem, hij is 21 en wil graag als volwassene behandeld worden. Daar hoort ook bij dat hij zelf verantwoordelijkheid neemt voor zijn leven.
Uit huis gaan is dan wellicht een goede optie, veel jonge mensen krijgen een betere relatie met hun ouders wanneer er wat meer afstand komt.
Uit huis gaan is dan wellicht een goede optie, veel jonge mensen krijgen een betere relatie met hun ouders wanneer er wat meer afstand komt.
maandag 28 oktober 2013 om 06:28
Je bent behoorlijk laat met ingrijpen. Tot zijn 18e had jij nog iets kunnen doen, maar nu is hij wel op een leeftijd dat hij zijn eigen beslissingen neemt.
Ik ben het eens met de anderen: hij moet uit huis. Hij is kennelijk oud genoeg om tegen je te liegen en zijn school te vern**ken, dan is hij ook oud genoeg om zijn eigen leven op te tuigen.
En dat kan - overigens geheel afhankelijk van hoe je het brengt - best even wat gedoe en ruzie opleveren. Blijvende schade richt het alleen aan als jullie relatie nu al dusdanig slecht is dat er sowieso al geen redden meer aan is.
Ik zou het volgende tegen hem zeggen:
Je bent nu 21 jaar en dat betekent dat je financieel op eigen benen moet kunnen staan. Ik heb me voorgenomen om jou alle kansen in het leven te geven en financieel voor jou te blijven zorgen zolang jij nog naar school gaat en geen diploma hebt gehaald. Maar nu ik weet dat je niet meer naar school gaat, geef ik je twee keuzes: als de sodemieter alsnog naar school en met kerst goede cijfers laten zien. Of echt stoppen, werken en uit huis. Ik hoor volgende week graag wat je besloten hebt, en als je gaat werken dan wil ik dat je in januari op zoek gaat naar je eigen stek en uiterlijk februari vertrekt.
Ik ben het eens met de anderen: hij moet uit huis. Hij is kennelijk oud genoeg om tegen je te liegen en zijn school te vern**ken, dan is hij ook oud genoeg om zijn eigen leven op te tuigen.
En dat kan - overigens geheel afhankelijk van hoe je het brengt - best even wat gedoe en ruzie opleveren. Blijvende schade richt het alleen aan als jullie relatie nu al dusdanig slecht is dat er sowieso al geen redden meer aan is.
Ik zou het volgende tegen hem zeggen:
Je bent nu 21 jaar en dat betekent dat je financieel op eigen benen moet kunnen staan. Ik heb me voorgenomen om jou alle kansen in het leven te geven en financieel voor jou te blijven zorgen zolang jij nog naar school gaat en geen diploma hebt gehaald. Maar nu ik weet dat je niet meer naar school gaat, geef ik je twee keuzes: als de sodemieter alsnog naar school en met kerst goede cijfers laten zien. Of echt stoppen, werken en uit huis. Ik hoor volgende week graag wat je besloten hebt, en als je gaat werken dan wil ik dat je in januari op zoek gaat naar je eigen stek en uiterlijk februari vertrekt.
maandag 28 oktober 2013 om 08:04
quote:NummerZoveel schreef op 28 oktober 2013 @ 06:28:
Je bent behoorlijk laat met ingrijpen. Tot zijn 18e had jij nog iets kunnen doen, maar nu is hij wel op een leeftijd dat hij zijn eigen beslissingen neemt.
Ik ben het eens met de anderen: hij moet uit huis. Hij is kennelijk oud genoeg om tegen je te liegen en zijn school te vern**ken, dan is hij ook oud genoeg om zijn eigen leven op te tuigen.
En dat kan - overigens geheel afhankelijk van hoe je het brengt - best even wat gedoe en ruzie opleveren. Blijvende schade richt het alleen aan als jullie relatie nu al dusdanig slecht is dat er sowieso al geen redden meer aan is.
Ik zou het volgende tegen hem zeggen:
Je bent nu 21 jaar en dat betekent dat je financieel op eigen benen moet kunnen staan. Ik heb me voorgenomen om jou alle kansen in het leven te geven en financieel voor jou te blijven zorgen zolang jij nog naar school gaat en geen diploma hebt gehaald. Maar nu ik weet dat je niet meer naar school gaat, geef ik je twee keuzes: als de sodemieter alsnog naar school en met kerst goede cijfers laten zien. Of echt stoppen, werken en uit huis. Ik hoor volgende week graag wat je besloten hebt, en als je gaat werken dan wil ik dat je in januari op zoek gaat naar je eigen stek en uiterlijk februari vertrekt.+1 Geen school of niet werken? Opzouten.
Je bent behoorlijk laat met ingrijpen. Tot zijn 18e had jij nog iets kunnen doen, maar nu is hij wel op een leeftijd dat hij zijn eigen beslissingen neemt.
Ik ben het eens met de anderen: hij moet uit huis. Hij is kennelijk oud genoeg om tegen je te liegen en zijn school te vern**ken, dan is hij ook oud genoeg om zijn eigen leven op te tuigen.
En dat kan - overigens geheel afhankelijk van hoe je het brengt - best even wat gedoe en ruzie opleveren. Blijvende schade richt het alleen aan als jullie relatie nu al dusdanig slecht is dat er sowieso al geen redden meer aan is.
Ik zou het volgende tegen hem zeggen:
Je bent nu 21 jaar en dat betekent dat je financieel op eigen benen moet kunnen staan. Ik heb me voorgenomen om jou alle kansen in het leven te geven en financieel voor jou te blijven zorgen zolang jij nog naar school gaat en geen diploma hebt gehaald. Maar nu ik weet dat je niet meer naar school gaat, geef ik je twee keuzes: als de sodemieter alsnog naar school en met kerst goede cijfers laten zien. Of echt stoppen, werken en uit huis. Ik hoor volgende week graag wat je besloten hebt, en als je gaat werken dan wil ik dat je in januari op zoek gaat naar je eigen stek en uiterlijk februari vertrekt.+1 Geen school of niet werken? Opzouten.
Beter spijt van wat je hebt gedaan, dan van wat je niet hebt gedaan
maandag 28 oktober 2013 om 08:43
Correct me if I'm wrong, maar volgens mij (en dat hebben mijn ouders aan de hand gehad) kan je hem nu niet meer het huis uit zetten. Dit had voor zijn 18e verjaardag gekund, maar nu niet.
Mijn ouders hebben met flinke spoed mijn broer voor zijn 18e verjaardag uit huis moeten laten plaatsen om deze reden.
Als zoon van TO weigert het huis uit te gaan, heeft ze geen poot om op te staan.
Verder eens met andere posters, je bent te lang te lief voor hem geweest.
Mijn ouders hebben met flinke spoed mijn broer voor zijn 18e verjaardag uit huis moeten laten plaatsen om deze reden.
Als zoon van TO weigert het huis uit te gaan, heeft ze geen poot om op te staan.
Verder eens met andere posters, je bent te lang te lief voor hem geweest.
maandag 28 oktober 2013 om 08:51
Dank voor jullie reacties!
Zijn opleiding maakt dat hij reistijd heeft, wat hem een beetje opbreekt. We hebben het over op kamers gaan gehad en hij is inderdaad zoekende, maar waar hij zijn zinnen op had gezet kan helaas niet doorgaan. Dat was/is een flinke domper voor hem. Dat was een prima plek geweest om zich thuis te kunnen voelen.
Probeer hem tips te geven over hoe hij zijn geldzaken zou kunnen regelen. Daar luistert hij wel naar, maar doet er niets mee.
Afgelopen week hoorde ik dat hij de laatste tijd geld tekort had vanwege te hoge uitgaven t.o.v. zijn inkomsten. Hij heeft overal geleend en komt dan klem te zitten met bv zijn ziektekostenverzekering. Deze heb ik nu al twee keer betaald, want je wilt hem niet onverzekerd rond laten lopen. Dit terwijl hij voldoende moet hebben om de kosten volgens het nibudplaatje te bekostigen.
Dit zijn moeilijke dingen om los te laten.
Zelf voel ik ook dat het beter is voor meerdere partijen om hem uit huis te laten gaan. Maar ik heb het idee dat hij wel wil leren, maar dat hij een berg over moet om daadwerkelijk actie te ondernemen. Daar zou ik hem graag bij willen helpen en vind het heel moeilijk om hem daarin te zien dobberen.
Hij is dan onbereikbaar en door de dingen eromheen die niet kloppen ga ik dan uit onmacht aan alles sjorren.
Jullie hebben gelijk dat ik het los moet laten, maar je wilt toch dat je kind vooruit kan en gaat in het leven, een opleiding afmaakt waardoor je toch nog een beetje baan kunt krijgen.
Bovendien vindt de school het belangrijk dat ouders bij de opleiding betrokken zijn en organiseert oudergespreksavonden. Iets wat mijn zoon erg vervelend vind. Heb de school hierover geïnformeerd, maar ze willen toch contact omdat ze ervaring hebben dat het driehoekscontact school-leerling-ouders het beste werkt. Denk dat ik school uit ga leggen dat ik me als ouder toch terug moet trekken.
Zijn opleiding maakt dat hij reistijd heeft, wat hem een beetje opbreekt. We hebben het over op kamers gaan gehad en hij is inderdaad zoekende, maar waar hij zijn zinnen op had gezet kan helaas niet doorgaan. Dat was/is een flinke domper voor hem. Dat was een prima plek geweest om zich thuis te kunnen voelen.
Probeer hem tips te geven over hoe hij zijn geldzaken zou kunnen regelen. Daar luistert hij wel naar, maar doet er niets mee.
Afgelopen week hoorde ik dat hij de laatste tijd geld tekort had vanwege te hoge uitgaven t.o.v. zijn inkomsten. Hij heeft overal geleend en komt dan klem te zitten met bv zijn ziektekostenverzekering. Deze heb ik nu al twee keer betaald, want je wilt hem niet onverzekerd rond laten lopen. Dit terwijl hij voldoende moet hebben om de kosten volgens het nibudplaatje te bekostigen.
Dit zijn moeilijke dingen om los te laten.
Zelf voel ik ook dat het beter is voor meerdere partijen om hem uit huis te laten gaan. Maar ik heb het idee dat hij wel wil leren, maar dat hij een berg over moet om daadwerkelijk actie te ondernemen. Daar zou ik hem graag bij willen helpen en vind het heel moeilijk om hem daarin te zien dobberen.
Hij is dan onbereikbaar en door de dingen eromheen die niet kloppen ga ik dan uit onmacht aan alles sjorren.
Jullie hebben gelijk dat ik het los moet laten, maar je wilt toch dat je kind vooruit kan en gaat in het leven, een opleiding afmaakt waardoor je toch nog een beetje baan kunt krijgen.
Bovendien vindt de school het belangrijk dat ouders bij de opleiding betrokken zijn en organiseert oudergespreksavonden. Iets wat mijn zoon erg vervelend vind. Heb de school hierover geïnformeerd, maar ze willen toch contact omdat ze ervaring hebben dat het driehoekscontact school-leerling-ouders het beste werkt. Denk dat ik school uit ga leggen dat ik me als ouder toch terug moet trekken.
maandag 28 oktober 2013 om 09:05
Geloof me, juist door hem te `helpen´ met o.a. zijn ziektekostenverzekering, help je helemaal niet. Hoe moet die jongen ooit met geld om leren gaan als zijn moeder toch wel bijspringt als hij weer eens teveel geld uitgeeft aan leuke dingen.
Hij moet leren om zijn eigen problemen op te lossen, dat hoort bij het volwassen worden.
Ik vind de optie van NummerZoveel om hem te laten kiezen tussen opleiding en thuis wonen of werken en op zichzelf wonen een goed idee.
Toevoeging: ik zag net de vorige post pas. Gaat dit over een van de kinderen van je nieuwe partner? Wat vind hij er dan van dat zijn zoon zich zo gedraagt? En is die zoon dan 2,5 dag per week bij jullie? Tja, dat veranderd de situatie wel enigszins.
Hij moet leren om zijn eigen problemen op te lossen, dat hoort bij het volwassen worden.
Ik vind de optie van NummerZoveel om hem te laten kiezen tussen opleiding en thuis wonen of werken en op zichzelf wonen een goed idee.
Toevoeging: ik zag net de vorige post pas. Gaat dit over een van de kinderen van je nieuwe partner? Wat vind hij er dan van dat zijn zoon zich zo gedraagt? En is die zoon dan 2,5 dag per week bij jullie? Tja, dat veranderd de situatie wel enigszins.
anoniem_121608 wijzigde dit bericht op 28-10-2013 09:07
Reden: toevoeging
Reden: toevoeging
% gewijzigd
maandag 28 oktober 2013 om 09:14
Hij moet leren ergens verantwoordelijk voor te zijn, dus hij moet ook niet steeds gedekt worden als er iets fout gaat, laat hem maar eens flink op zijn bek gaan, daar leert hij het meest van. Dus nee, niet zijn ziektekosten betalen maar laat hem maar een dreigbrief krijgen en het zelf oplossen, dus er zelf achteraan bellen, zelf tot een oplossing komen.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
maandag 28 oktober 2013 om 09:18
quote:lushcooking schreef op 28 oktober 2013 @ 09:05:
Toevoeging: ik zag net de vorige post pas. Gaat dit over een van de kinderen van je nieuwe partner? Wat vind hij er dan van dat zijn zoon zich zo gedraagt? En is die zoon dan 2,5 dag per week bij jullie? Tja, dat veranderd de situatie wel enigszins.Dat lijkt me dan weer niet, als zijn vader is overleden.
Toevoeging: ik zag net de vorige post pas. Gaat dit over een van de kinderen van je nieuwe partner? Wat vind hij er dan van dat zijn zoon zich zo gedraagt? En is die zoon dan 2,5 dag per week bij jullie? Tja, dat veranderd de situatie wel enigszins.Dat lijkt me dan weer niet, als zijn vader is overleden.
maandag 28 oktober 2013 om 09:29
Door hem steeds overal bij te 'helpen' neem je hem de verantwoordelijkheid voor zijn eigen acties uit handen. Tijd om onder ogen te zien dat je kind geen kind meer is maar een jongvolwassene. Ik zie je zeggen 'ik vind het moeilijk, lastig, eng om actie te ondernemen..' Begrijpelijk maar geen acceptabel excuus om dat dan maar niet te doen. Tenminste, ervan uitgaande dat je hem echt wilt helpen. Dan zul je moeten ingrijpen.
maandag 28 oktober 2013 om 10:12
Ga aub met hem naar een psycholoog en laat hem testen! Hoe heb je dit zo lang kunnen laten voortslepen? Zoveel onnodige schade al aangericht.
Hij laat toch zien dat hij het wil, hij probeert het keer op keer. Blijkbaar is er iets met hem waardoor het hem niet lukt hoe vaak hij ook probeert, wat hem zo frustreert en issues geeft dat hij de slechte kant opgaat..
Als ik jou was zou ik eens iets lezen over ADD. Dat hij de mavo haalt etc zonder iets te doen is hier heel herkenbaar voor. Onthoud dat hij het wel WIL !
Ik zou hem nu niet opeens uit huis gaan zetten maar eerst eens een beetje deskundige begeleiding afwachten, hoe is het voor zijn zelfbeeld als op zichzelf wonen helemaal mislukt. Want het is duidelijk dat hij het wil maar het niet kan.
Hij laat toch zien dat hij het wil, hij probeert het keer op keer. Blijkbaar is er iets met hem waardoor het hem niet lukt hoe vaak hij ook probeert, wat hem zo frustreert en issues geeft dat hij de slechte kant opgaat..
Als ik jou was zou ik eens iets lezen over ADD. Dat hij de mavo haalt etc zonder iets te doen is hier heel herkenbaar voor. Onthoud dat hij het wel WIL !
Ik zou hem nu niet opeens uit huis gaan zetten maar eerst eens een beetje deskundige begeleiding afwachten, hoe is het voor zijn zelfbeeld als op zichzelf wonen helemaal mislukt. Want het is duidelijk dat hij het wil maar het niet kan.
maandag 28 oktober 2013 om 10:18
http://www.ntvg.nl/public ... bare-leeftijd/ingezonden:
Met veel belangstelling lazen wij de klinische les an collega Verduyn et al. (2005:673-6). Ook wij hebben de ervaring dat concentratie- en geheugenstoornissen vaak vóórkomen bij (jong)volwassenen en kinderen. Wanneer een aantal organische aandoeningen is uitgesloten en de patiënt voldoet aan de DSM-IV-criteria voor aandachtstekortstoornis met (of zonder) hyperactiviteit (AD(H)D), komt naast het beoordelen van eventuele comorbiditeit, de diagnose ‘AD(H)D’ in beeld. Zoals bekend disfunctioneert 90% van de kinderen met ADHD nog steeds als zij volwassen zijn.1 Patiënt D is een typisch voorbeeld van iemand bij wie AD(H)D in de differentiaaldiagnose zou kunnen staan: vanaf zijn 15e jaar herinnert hij zich de klachten, hij had een opmerkelijk verval in zijn schoolcarrière door de concentratieproblemen (van vwo naar mavo). Uiteindelijk rondde hij met veel moeite een hbo-opleiding af. Er is geen progressie in de klachten, wat pleit tegen een hersenziekte. Hij toonde een gejaagde manier van werken, had beperkingen in het werkgeheugen en een niet-optimale inprenting. In een één-op-éénsituatie of in een rustige omgeving had hij niet veel problemen. Er wordt niets vermeld over onrust of impulsiviteit.
Bij hem wordt uiteindelijk geen diagnose gesteld. Omdat hij door zijn klachten duidelijk wordt belemmerd in zijn dagelijks functioneren, wordt hij verwezen naar een psycholoog die hem moet leren omgaan met ‘de discrepantie tussen zijn cognitieve mogelijkheden en zijn prestatiedrang’. Wij zijn van mening dat in geval van patiënt D bij de differentiaaldiagnose de hersenfunctiestoornis AD(H)D niet mag ontbreken. Bij kinderen en volwassenen met chronische concentratieproblemen die disfunctioneren op school, op het werk of in het sociale leven, moet deze diagnose worden overwogen. Deze vorm van AD(H)D, ook wel aandachtstekortstoornis (‘attention-deficit disorder’) of ADD, wordt nog onvoldoende herkend waardoor zich vaak een onnodige opeenstapeling van problemen voordoet. Vaak wordt de school niet afgemaakt ondanks een enorme motivatie, wat kan leiden tot een negatief zelfbeeld en onderpresteren ten opzichte van het intelligentieniveau. Disfunctioneren kan zich ook uiten in relatieproblemen, verslaving, angst en depressie.2
Aangezien de diagnose ‘AD(H)D’ therapeutische consequenties heeft op elke leeftijd, is het belangrijk zo vroeg mogelijk te denken aan deze stoornis. De heteroanamnese van de ouders en eventuele partner is voor de diagnostiek van groot belang. Er is zonder behandeling geen echte verbetering van het functioneren te verwachten. De behandeling bestaat uit psycho-educatie en medicatie (stimulantia of atomoxetine), aangevuld met coaching of een vorm van psychotherapie. Hiermee beginnen de patiënten vaak in hun eigen woorden ‘een nieuw leven’. Meer informatie is te vinden op: www.adhdbijvolwassenen.nl
Met veel belangstelling lazen wij de klinische les an collega Verduyn et al. (2005:673-6). Ook wij hebben de ervaring dat concentratie- en geheugenstoornissen vaak vóórkomen bij (jong)volwassenen en kinderen. Wanneer een aantal organische aandoeningen is uitgesloten en de patiënt voldoet aan de DSM-IV-criteria voor aandachtstekortstoornis met (of zonder) hyperactiviteit (AD(H)D), komt naast het beoordelen van eventuele comorbiditeit, de diagnose ‘AD(H)D’ in beeld. Zoals bekend disfunctioneert 90% van de kinderen met ADHD nog steeds als zij volwassen zijn.1 Patiënt D is een typisch voorbeeld van iemand bij wie AD(H)D in de differentiaaldiagnose zou kunnen staan: vanaf zijn 15e jaar herinnert hij zich de klachten, hij had een opmerkelijk verval in zijn schoolcarrière door de concentratieproblemen (van vwo naar mavo). Uiteindelijk rondde hij met veel moeite een hbo-opleiding af. Er is geen progressie in de klachten, wat pleit tegen een hersenziekte. Hij toonde een gejaagde manier van werken, had beperkingen in het werkgeheugen en een niet-optimale inprenting. In een één-op-éénsituatie of in een rustige omgeving had hij niet veel problemen. Er wordt niets vermeld over onrust of impulsiviteit.
Bij hem wordt uiteindelijk geen diagnose gesteld. Omdat hij door zijn klachten duidelijk wordt belemmerd in zijn dagelijks functioneren, wordt hij verwezen naar een psycholoog die hem moet leren omgaan met ‘de discrepantie tussen zijn cognitieve mogelijkheden en zijn prestatiedrang’. Wij zijn van mening dat in geval van patiënt D bij de differentiaaldiagnose de hersenfunctiestoornis AD(H)D niet mag ontbreken. Bij kinderen en volwassenen met chronische concentratieproblemen die disfunctioneren op school, op het werk of in het sociale leven, moet deze diagnose worden overwogen. Deze vorm van AD(H)D, ook wel aandachtstekortstoornis (‘attention-deficit disorder’) of ADD, wordt nog onvoldoende herkend waardoor zich vaak een onnodige opeenstapeling van problemen voordoet. Vaak wordt de school niet afgemaakt ondanks een enorme motivatie, wat kan leiden tot een negatief zelfbeeld en onderpresteren ten opzichte van het intelligentieniveau. Disfunctioneren kan zich ook uiten in relatieproblemen, verslaving, angst en depressie.2
Aangezien de diagnose ‘AD(H)D’ therapeutische consequenties heeft op elke leeftijd, is het belangrijk zo vroeg mogelijk te denken aan deze stoornis. De heteroanamnese van de ouders en eventuele partner is voor de diagnostiek van groot belang. Er is zonder behandeling geen echte verbetering van het functioneren te verwachten. De behandeling bestaat uit psycho-educatie en medicatie (stimulantia of atomoxetine), aangevuld met coaching of een vorm van psychotherapie. Hiermee beginnen de patiënten vaak in hun eigen woorden ‘een nieuw leven’. Meer informatie is te vinden op: www.adhdbijvolwassenen.nl
maandag 28 oktober 2013 om 10:28
maandag 28 oktober 2013 om 10:33
maandag 28 oktober 2013 om 11:10
Voorbeeldje:
Dat van die ziektekostenverzekering die hij niet betaalt. Als dat 1x voorgekomen is, dat je dat voorgeschoten hebt, kun je toch van hem eisen dat hij dat voortaan rechtstreeks/via jou laat betalen. Of dat je het anders nooooit meer voorschiet?
Ik bedoel: er kan een keer "iets' voorvallen, maar dat heeft bij jou zero consequenties. Hij kan gewoon lekker doorgaan met onverstandige acties, het wordt toch uiteindelijk wel door mama opgelost. Als hij altijd op jou terug kan vallen, hoeft hij nooit eigen verantwoordelijkheid te nemen en zal hij het ook nooit krijgen ook niet.
Dat van die ziektekostenverzekering die hij niet betaalt. Als dat 1x voorgekomen is, dat je dat voorgeschoten hebt, kun je toch van hem eisen dat hij dat voortaan rechtstreeks/via jou laat betalen. Of dat je het anders nooooit meer voorschiet?
Ik bedoel: er kan een keer "iets' voorvallen, maar dat heeft bij jou zero consequenties. Hij kan gewoon lekker doorgaan met onverstandige acties, het wordt toch uiteindelijk wel door mama opgelost. Als hij altijd op jou terug kan vallen, hoeft hij nooit eigen verantwoordelijkheid te nemen en zal hij het ook nooit krijgen ook niet.
