Tips gedrag zoon

Weet niet meer hoe om te gaan met het gedrag van mijn zoon.



Even een schets van de afgelopen jaren:

Als basisschool kind was het al moeilijk om mijn zoon tot actie te brengen. Zonder enige moeite haalde hij op de middelbare school goede cijfers, echter toen er van hem verlangd werd, dat hij toch wel iets moest doen kelderden zijn cijfers. Na het overlijden van zijn vader werd mijn zoon helemaal onbereikbaar. Heb er met hem over gesproken om hulp te zoeken, maar hij weigerde alles.

Hij is met twee vingers in de neus geslaagd voor de mavo en startte een mbo-opleiding, deed vervolgens niets en is na een half jaar gestopt omdat het naar zijn zeggen te gemakkelijk was en het paste eigenlijk niet bij hem (wat ik zelf ook vond) Hierna havo begonnen, maar uiteindelijk van de opleiding geschopt wegens te vaak afwezig en te slechte resultaten. Met hem besproken dat het verstandig zou zijn om toch eens te kijken wat hem dwars zit, doorverwezen naar een psycholoog, maar nooit een afspraak gemaakt, want hij kon het zelf en zag er de noodzaak niet van in.

Inmiddels draaide hij al zijn geld er doorheen en was steeds minder thuis. Startte vol energie en goede moed een nieuwe opleiding (mbo) maar doet na een maand weer helemaal niets. Hij zegt dat er geen les is, terwijl ik op het internet zie dat dat wel het geval is. Hij geeft veel te veel geld uit en heeft zelfs geld uit onze portemonnee gestolen. Heb hem gevraagd hoe het met alcohol en drugsgebruik onder zijn vrienden zit en hoe dat bij hem zit, maar hij zegt dan dat zijn vrienden wel eens wat gebruiken, maar dat hij dat wel eens zou willen proberen, maar tot nu toe nog niet gedaan heeft.

In het verleden zei hij dat hij niets uitvoerde, omdat ik hem op de huid zat en controleerde. Inmiddels is hij 21 jaar en laat hem zijn gang gaan maar er gebeurt alsnog niets. Laat niet blijken dat ik weet dat hij liegt en ook niets doet aan zijn schoolwerk, maar het is zo moeilijk om te accepteren dat hij niet eerlijk is.

Ik kan echt helemaal geen algemene vragen stellen over de zaken waarover hij gelogen heeft, want dan ontploft mijn zoon compleet en geeft me het gevoel dat het mijn schuld is dat hij zo is als hij is. Nadat ik zag dat het niet goed ging ben ik hem destijds inderdaad op de huid gaan zitten en dat werkt nu tegen me.

Op dit moment doe ik alsof mijn neus bloed en vraag belangstellend hoe het gaat. Krijg altijd een positief antwoord dat het goed gaat.



Het is zo moeilijk, want het is een heel gevoelige, aardige knul. Zou het zo fijn vinden als het goed ging. Nu stuur ik hem alleen maar van me weg.



Hebben jullie alsjeblieft tips voor me, want ik weet niet hoe dit aan te pakken?