Psyche
alle pijlers
Van therapeut wisselen?
donderdag 6 oktober 2016 om 19:15
Hoi allen,
Even jullie mening nodig, want ik vind het zelf heel lastig.
Mijn man is in therapie voor een persoonlijkheidsstoornis (niet heel heftig). De officiële therapie is groepstherapie, maar deze is nog niet gestart. Om de lange (heeeeel lange) periode wat te overbruggen, heeft hij al individuele gesprekken met een mannelijke therapeut. Man voelt zich hier erg goed bij, in tegenstelling tot eerdere therapeuten een aantal jaar terug.
Deze man heeft op een gegeven moment gevraagd of ik mee wilde komen omdat de problemen van man ook effect hebben op ons natuurlijk. Dus vandaag ben ik mee gegaan en hebben we een half uurtje gepraat.
Nu is het dus zo dat ik deze man echt niet prettig vind. Ik voel me er niet fijn bij. Maarja, man wel en het is toch voornamelijk voor hem. Denk ik. Vandaag voelde het meer als relatietherapie en de volgende afspraak is ook op mij afgestemd, dus ik word weer geacht mee te gaan. Dat doe ik voor mijn relatie natuurlijk met alle liefde... maar ja.
Kan ik man vragen om te switchen van therapeut of niet? Hij heeft eindelijk iemand waar hij zich fijn bij voelt... maar ik ben er ook nog. En een groot deel van onze problemen uit zich in dat we veel aan man aanpassen vanwege zijn issues en ik daar altijd voor moet inschikken.
Wat zouden jullie doen?
Even jullie mening nodig, want ik vind het zelf heel lastig.
Mijn man is in therapie voor een persoonlijkheidsstoornis (niet heel heftig). De officiële therapie is groepstherapie, maar deze is nog niet gestart. Om de lange (heeeeel lange) periode wat te overbruggen, heeft hij al individuele gesprekken met een mannelijke therapeut. Man voelt zich hier erg goed bij, in tegenstelling tot eerdere therapeuten een aantal jaar terug.
Deze man heeft op een gegeven moment gevraagd of ik mee wilde komen omdat de problemen van man ook effect hebben op ons natuurlijk. Dus vandaag ben ik mee gegaan en hebben we een half uurtje gepraat.
Nu is het dus zo dat ik deze man echt niet prettig vind. Ik voel me er niet fijn bij. Maarja, man wel en het is toch voornamelijk voor hem. Denk ik. Vandaag voelde het meer als relatietherapie en de volgende afspraak is ook op mij afgestemd, dus ik word weer geacht mee te gaan. Dat doe ik voor mijn relatie natuurlijk met alle liefde... maar ja.
Kan ik man vragen om te switchen van therapeut of niet? Hij heeft eindelijk iemand waar hij zich fijn bij voelt... maar ik ben er ook nog. En een groot deel van onze problemen uit zich in dat we veel aan man aanpassen vanwege zijn issues en ik daar altijd voor moet inschikken.
Wat zouden jullie doen?
donderdag 6 oktober 2016 om 21:05
Wat ik wel bedenk: jullie seksleven kan veel vertellen over de vertrouwdheid en band tussen jullie. Vertrouwdheid en een band zijn nodig voor je man om zichzelf meer kenbaar te (durven) maken.
En een volgende vraag; hoe pas je je aan aan iemand met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, aan iemand die vooral meedeint? Ben jij dan niet juist dominant en zie je dat als aanpassen? Of denk ik nu te moeilijk?
Misschien laat je veel avonden uit, omdat hij dat niet zo ziet zitten, maar dan is dat niet zijn probleem en is het niet aan hem om dat op te lossen.
Kan het zijn dat je nu even vaak mee moet, omdat de therapeut een duidelijk beeld wil hebben van de wisselwerking tussen jullie? Want als die scheef zit, dan wordt die therapie ook lastig.
En een volgende vraag; hoe pas je je aan aan iemand met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, aan iemand die vooral meedeint? Ben jij dan niet juist dominant en zie je dat als aanpassen? Of denk ik nu te moeilijk?
Misschien laat je veel avonden uit, omdat hij dat niet zo ziet zitten, maar dan is dat niet zijn probleem en is het niet aan hem om dat op te lossen.
Kan het zijn dat je nu even vaak mee moet, omdat de therapeut een duidelijk beeld wil hebben van de wisselwerking tussen jullie? Want als die scheef zit, dan wordt die therapie ook lastig.
Can you remember who you were, before the world told you who you should be?
donderdag 6 oktober 2016 om 21:11
quote:Castle_Witch schreef op 06 oktober 2016 @ 21:05:
Wat ik wel bedenk: jullie seksleven kan veel vertellen over de vertrouwdheid en band tussen jullie. Vertrouwdheid en een band zijn nodig voor je man om zichzelf meer kenbaar te (durven) maken.
En het maakt vaak ook duidelijk wie de 'nemer' is, en wie het prettig vindt om te 'geven'. Durft iemand zich te laten verwennen, durft iemand te vragen 'ik wil graag dat je me hier of daar streelt', durft iemand zich in in het volle licht te laten zien of juist niet. Het kan veelzeggend over de persoon of relatie zijn.
Wat ik wel bedenk: jullie seksleven kan veel vertellen over de vertrouwdheid en band tussen jullie. Vertrouwdheid en een band zijn nodig voor je man om zichzelf meer kenbaar te (durven) maken.
En het maakt vaak ook duidelijk wie de 'nemer' is, en wie het prettig vindt om te 'geven'. Durft iemand zich te laten verwennen, durft iemand te vragen 'ik wil graag dat je me hier of daar streelt', durft iemand zich in in het volle licht te laten zien of juist niet. Het kan veelzeggend over de persoon of relatie zijn.
donderdag 6 oktober 2016 om 21:56
quote:Castle_Witch schreef op 06 oktober 2016 @ 21:05:
Wat ik wel bedenk: jullie seksleven kan veel vertellen over de vertrouwdheid en band tussen jullie. Vertrouwdheid en een band zijn nodig voor je man om zichzelf meer kenbaar te (durven) maken.
En een volgende vraag; hoe pas je je aan aan iemand met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, aan iemand die vooral meedeint? Ben jij dan niet juist dominant en zie je dat als aanpassen? Of denk ik nu te moeilijk?
Misschien laat je veel avonden uit, omdat hij dat niet zo ziet zitten, maar dan is dat niet zijn probleem en is het niet aan hem om dat op te lossen.
Kan het zijn dat je nu even vaak mee moet, omdat de therapeut een duidelijk beeld wil hebben van de wisselwerking tussen jullie? Want als die scheef zit, dan wordt die therapie ook lastig.
Ik ben zeker een dominanter persoon dan mijn vriend, dat geef ik absoluut toe. Maar dat ik het niet erg vind om grotendeels het voortouw te nemen, wil niet zeggen dat ik het niet af en toe fijn zou vinden als hij de Belastingdienst belt als ik moet werken. Of dat hij naar de dierenarts kan met de kat als ik eigenlijk geen tijd heb en daar de nodige vragen durft te stellen. Daar krijgt hij het Spaans benauwd van, dus dat doe ik nu, hoe onhandig het ook is soms, en ik heb niet de verwachting dat hij het doet. Ik vraag het hem ook niet meer ondertussen, want je wil je man niet figuurlijk kleiner zien worden iedere keer. Het is mijn vraag die ervoor zorgt dat hij tot huilens toe van zichzelf gaat balen. Dan regel ik het zelf wel. Dat zie ik soms wel als aanpassen of mezelf wegcijferen, ja.
En ik denk zeker dat dat laatste het idee is hoor. Maar hij krijgt toch geen beeld van onze wisselwerking door enkel mij te laten praten? Ipv ons samen te laten praten.
Wat ik wel bedenk: jullie seksleven kan veel vertellen over de vertrouwdheid en band tussen jullie. Vertrouwdheid en een band zijn nodig voor je man om zichzelf meer kenbaar te (durven) maken.
En een volgende vraag; hoe pas je je aan aan iemand met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, aan iemand die vooral meedeint? Ben jij dan niet juist dominant en zie je dat als aanpassen? Of denk ik nu te moeilijk?
Misschien laat je veel avonden uit, omdat hij dat niet zo ziet zitten, maar dan is dat niet zijn probleem en is het niet aan hem om dat op te lossen.
Kan het zijn dat je nu even vaak mee moet, omdat de therapeut een duidelijk beeld wil hebben van de wisselwerking tussen jullie? Want als die scheef zit, dan wordt die therapie ook lastig.
Ik ben zeker een dominanter persoon dan mijn vriend, dat geef ik absoluut toe. Maar dat ik het niet erg vind om grotendeels het voortouw te nemen, wil niet zeggen dat ik het niet af en toe fijn zou vinden als hij de Belastingdienst belt als ik moet werken. Of dat hij naar de dierenarts kan met de kat als ik eigenlijk geen tijd heb en daar de nodige vragen durft te stellen. Daar krijgt hij het Spaans benauwd van, dus dat doe ik nu, hoe onhandig het ook is soms, en ik heb niet de verwachting dat hij het doet. Ik vraag het hem ook niet meer ondertussen, want je wil je man niet figuurlijk kleiner zien worden iedere keer. Het is mijn vraag die ervoor zorgt dat hij tot huilens toe van zichzelf gaat balen. Dan regel ik het zelf wel. Dat zie ik soms wel als aanpassen of mezelf wegcijferen, ja.
En ik denk zeker dat dat laatste het idee is hoor. Maar hij krijgt toch geen beeld van onze wisselwerking door enkel mij te laten praten? Ipv ons samen te laten praten.
donderdag 6 oktober 2016 om 21:59
quote:KingsAndQueens schreef op 06 oktober 2016 @ 21:56:
[...]
En ik denk zeker dat dat laatste het idee is hoor. Maar hij krijgt toch geen beeld van onze wisselwerking door enkel mij te laten praten? Ipv ons samen te laten praten.
Laat jij je man wel eens praten tijdens die therapie? Of wacht jij tot de therapeut aangeeft dat je man iets moet zeggen?
De rest van je verhaal maakt veel duidelijk.
Wel komt het over alsof je eenzijdig besluit dat je 'het dan zelf wel doet'. Dat helpt hem ook niet natuurlijk. Maar misschien heb jij aan je man gevraagd wat hem zou helpen om die dingen die je noemt tóch te kunnen doen, en hoe jij daarin kon steunen en was zijn reactie; dat wil ik niet, doe jij het maar.
Want eigenlijk, hou je zijn gedrag in stand en ondersteun je niet hem maar zijn stoornis nu.
[...]
En ik denk zeker dat dat laatste het idee is hoor. Maar hij krijgt toch geen beeld van onze wisselwerking door enkel mij te laten praten? Ipv ons samen te laten praten.
Laat jij je man wel eens praten tijdens die therapie? Of wacht jij tot de therapeut aangeeft dat je man iets moet zeggen?
De rest van je verhaal maakt veel duidelijk.
Wel komt het over alsof je eenzijdig besluit dat je 'het dan zelf wel doet'. Dat helpt hem ook niet natuurlijk. Maar misschien heb jij aan je man gevraagd wat hem zou helpen om die dingen die je noemt tóch te kunnen doen, en hoe jij daarin kon steunen en was zijn reactie; dat wil ik niet, doe jij het maar.
Want eigenlijk, hou je zijn gedrag in stand en ondersteun je niet hem maar zijn stoornis nu.
Can you remember who you were, before the world told you who you should be?
donderdag 6 oktober 2016 om 22:05
quote:Castle_Witch schreef op 06 oktober 2016 @ 21:59:
[...]
Laat jij je man wel eens praten tijdens die therapie? Of wacht jij tot de therapeut aangeeft dat je man iets moet zeggen?
Mwah. Afgaand op deze 30 minuten? Ik beantwoordde de vraag, vroeg man wat hij vond of om een aanvulling en de therapeut stelde me al gauw weer een tweede vraag voordat daar echt een antwoord op kwam.
Ja, ik snap dat dit klinkt alsof ik de therapeut de schuld wil geven terwijl ik stiekem een dominante aandachts-sluipende trut ben, maar het was toch echt zo. Al ging het natuurlijk maar om een half uur, dus het zal wellicht niets altijd zo gaan. Hoop ik.
[...]
Laat jij je man wel eens praten tijdens die therapie? Of wacht jij tot de therapeut aangeeft dat je man iets moet zeggen?
Mwah. Afgaand op deze 30 minuten? Ik beantwoordde de vraag, vroeg man wat hij vond of om een aanvulling en de therapeut stelde me al gauw weer een tweede vraag voordat daar echt een antwoord op kwam.
Ja, ik snap dat dit klinkt alsof ik de therapeut de schuld wil geven terwijl ik stiekem een dominante aandachts-sluipende trut ben, maar het was toch echt zo. Al ging het natuurlijk maar om een half uur, dus het zal wellicht niets altijd zo gaan. Hoop ik.
donderdag 6 oktober 2016 om 22:38
quote:KingsAndQueens schreef op 06 oktober 2016 @ 22:05:
[...]
Mwah. Afgaand op deze 30 minuten? Ik beantwoordde de vraag, vroeg man wat hij vond of om een aanvulling en de therapeut stelde me al gauw weer een tweede vraag voordat daar echt een antwoord op kwam.
Ja, ik snap dat dit klinkt alsof ik de therapeut de schuld wil geven terwijl ik stiekem een dominante aandachts-sluipende trut ben, maar het was toch echt zo. Al ging het natuurlijk maar om een half uur, dus het zal wellicht niets altijd zo gaan. Hoop ik.
Dus je besluit ermee door te gaan?
En misschien vind je jezelf dat eerder: "stiekem een dominante aandachts-sluipende trut", je voelt je gauw schuldig naar je man iig. Wilt hem niet kwetsen. Misschien goed om hier bewust van te blijven in de gesprekken en meer bij jezelf te blijven! Door bv te zeggen dat je echt niet over klaarkomen wilt praten, en dat als dat de bedoeling is je ermee wilt stoppen wegens een te groot gevoel van ongemak.
Hopelijk brengen de gesprekken jou en je man weer op een fijner en beter spoor en zo niet, kun je misschien leren wat meer jezelf te zijn, zonder angst dat je die dominante trut bent die haar man kwetst.
[...]
Mwah. Afgaand op deze 30 minuten? Ik beantwoordde de vraag, vroeg man wat hij vond of om een aanvulling en de therapeut stelde me al gauw weer een tweede vraag voordat daar echt een antwoord op kwam.
Ja, ik snap dat dit klinkt alsof ik de therapeut de schuld wil geven terwijl ik stiekem een dominante aandachts-sluipende trut ben, maar het was toch echt zo. Al ging het natuurlijk maar om een half uur, dus het zal wellicht niets altijd zo gaan. Hoop ik.
Dus je besluit ermee door te gaan?
En misschien vind je jezelf dat eerder: "stiekem een dominante aandachts-sluipende trut", je voelt je gauw schuldig naar je man iig. Wilt hem niet kwetsen. Misschien goed om hier bewust van te blijven in de gesprekken en meer bij jezelf te blijven! Door bv te zeggen dat je echt niet over klaarkomen wilt praten, en dat als dat de bedoeling is je ermee wilt stoppen wegens een te groot gevoel van ongemak.
Hopelijk brengen de gesprekken jou en je man weer op een fijner en beter spoor en zo niet, kun je misschien leren wat meer jezelf te zijn, zonder angst dat je die dominante trut bent die haar man kwetst.
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
donderdag 6 oktober 2016 om 22:55
Man komt net thuis en geeft aan niet te willen dat ik nog meega (voorlopig). Merkte dat hij zich al gauw mee laat nemen in mijn optiek, ipv dat hij zijn eigen mening en gevoelens leert herkennen. Voelde zich erg bezwaard met mij ernaast om een "goed antwoord" te geven (tijdens de korte momenten dat er naar hem gevraagd werd). Hij wil eerst aan de slag met zijn groepstherapie waarbij hij leert om de mening van anderen (/mij) minder zwaar te laten tellen en dieen van hemzelf te vormen.
Aan de ene kant vind ik dat lastig, want niemand weet natuurlijk hoe lang dat gaat duren en dat is een eng idee. Man denkt aan een sessie of 3... ik ben denk ik realistischer door te denken dat een echte verandering maanden of jaren kan duren. Aan de andere kant heeft hij denk ik wel gelijk. Mijn uiteindelijke doel is dat hij natuurlijk lekker in zijn vel zit en zich niet 24/7 druk maakt om anderen. Dat verbetert hopelijk ook dingen binnen onze relatie zoals het woedend of verdrietig worden (op zichzelf) als ik aangeef dat de rijst nog niet gaar is, bijvoorbeeld... En nog veel belangrijker: dat hij met mij durft te communiceren vanuit zijn optiek, ipv vanuit wat hij denkt dat ik wil horen.
Klinkt dit hopeloos, jongens? Soms twijfel ik. Vooral voor hem en zijn geluk hoop ik het echt, maar het is zoooo'n grote stap die hij moet maken.
Bluh
Aan de ene kant vind ik dat lastig, want niemand weet natuurlijk hoe lang dat gaat duren en dat is een eng idee. Man denkt aan een sessie of 3... ik ben denk ik realistischer door te denken dat een echte verandering maanden of jaren kan duren. Aan de andere kant heeft hij denk ik wel gelijk. Mijn uiteindelijke doel is dat hij natuurlijk lekker in zijn vel zit en zich niet 24/7 druk maakt om anderen. Dat verbetert hopelijk ook dingen binnen onze relatie zoals het woedend of verdrietig worden (op zichzelf) als ik aangeef dat de rijst nog niet gaar is, bijvoorbeeld... En nog veel belangrijker: dat hij met mij durft te communiceren vanuit zijn optiek, ipv vanuit wat hij denkt dat ik wil horen.
Klinkt dit hopeloos, jongens? Soms twijfel ik. Vooral voor hem en zijn geluk hoop ik het echt, maar het is zoooo'n grote stap die hij moet maken.
Bluh
donderdag 6 oktober 2016 om 23:12
TO jij bent niet de therapeut noch ben je in controle over de therapie. Laat het los, dit is iets wat je man vooral moet gaan doen. Jouw rol is nu primair ondersteunend en er voor hem zijn thuis. Ga leuke dingen samen doen en ga ook voor jezelf iets leuks doen.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
vrijdag 7 oktober 2016 om 00:24
quote:KingsAndQueens schreef op 06 oktober 2016 @ 22:55:
Man komt net thuis en geeft aan niet te willen dat ik nog meega (voorlopig). Merkte dat hij zich al gauw mee laat nemen in mijn optiek, ipv dat hij zijn eigen mening en gevoelens leert herkennen. Voelde zich erg bezwaard met mij ernaast om een "goed antwoord" te geven (tijdens de korte momenten dat er naar hem gevraagd werd). Hij wil eerst aan de slag met zijn groepstherapie waarbij hij leert om de mening van anderen (/mij) minder zwaar te laten tellen en dieen van hemzelf te vormen.
Aan de ene kant vind ik dat lastig, want niemand weet natuurlijk hoe lang dat gaat duren en dat is een eng idee. Man denkt aan een sessie of 3... ik ben denk ik realistischer door te denken dat een echte verandering maanden of jaren kan duren. Aan de andere kant heeft hij denk ik wel gelijk. Mijn uiteindelijke doel is dat hij natuurlijk lekker in zijn vel zit en zich niet 24/7 druk maakt om anderen. Dat verbetert hopelijk ook dingen binnen onze relatie zoals het woedend of verdrietig worden (op zichzelf) als ik aangeef dat de rijst nog niet gaar is, bijvoorbeeld... En nog veel belangrijker: dat hij met mij durft te communiceren vanuit zijn optiek, ipv vanuit wat hij denkt dat ik wil horen.
Klinkt dit hopeloos, jongens? Soms twijfel ik. Vooral voor hem en zijn geluk hoop ik het echt, maar het is zoooo'n grote stap die hij moet maken.
Bluh
Was het nou het advies van de therapeut dat jij steeds mee ging? Dan zal je man toch eerst met hem moeten overleggen of jij weg kunt blijven bij zijn individuele therapie?
Als het zijn eigen idee was, dan denk ik dat dit heel verstandig is, dat hij eerst een tijd alleen gaat. Als dat nodig is voor hem om zich te kunnen uiten omdat hij anders teveel let op wat jij wil horen, dan zou hij daarmee al een deel van het probleem kunnen oplossen. En dan kan hij later leren zich te uiten ondanks dat jij erbij bent.
In je eerder bericht maakte je een opmerking, over dat je een aandacht sluipende trut zou zijn? Voel jij je zo dan? Want ik suggereerde dat niet.
Man komt net thuis en geeft aan niet te willen dat ik nog meega (voorlopig). Merkte dat hij zich al gauw mee laat nemen in mijn optiek, ipv dat hij zijn eigen mening en gevoelens leert herkennen. Voelde zich erg bezwaard met mij ernaast om een "goed antwoord" te geven (tijdens de korte momenten dat er naar hem gevraagd werd). Hij wil eerst aan de slag met zijn groepstherapie waarbij hij leert om de mening van anderen (/mij) minder zwaar te laten tellen en dieen van hemzelf te vormen.
Aan de ene kant vind ik dat lastig, want niemand weet natuurlijk hoe lang dat gaat duren en dat is een eng idee. Man denkt aan een sessie of 3... ik ben denk ik realistischer door te denken dat een echte verandering maanden of jaren kan duren. Aan de andere kant heeft hij denk ik wel gelijk. Mijn uiteindelijke doel is dat hij natuurlijk lekker in zijn vel zit en zich niet 24/7 druk maakt om anderen. Dat verbetert hopelijk ook dingen binnen onze relatie zoals het woedend of verdrietig worden (op zichzelf) als ik aangeef dat de rijst nog niet gaar is, bijvoorbeeld... En nog veel belangrijker: dat hij met mij durft te communiceren vanuit zijn optiek, ipv vanuit wat hij denkt dat ik wil horen.
Klinkt dit hopeloos, jongens? Soms twijfel ik. Vooral voor hem en zijn geluk hoop ik het echt, maar het is zoooo'n grote stap die hij moet maken.
Bluh
Was het nou het advies van de therapeut dat jij steeds mee ging? Dan zal je man toch eerst met hem moeten overleggen of jij weg kunt blijven bij zijn individuele therapie?
Als het zijn eigen idee was, dan denk ik dat dit heel verstandig is, dat hij eerst een tijd alleen gaat. Als dat nodig is voor hem om zich te kunnen uiten omdat hij anders teveel let op wat jij wil horen, dan zou hij daarmee al een deel van het probleem kunnen oplossen. En dan kan hij later leren zich te uiten ondanks dat jij erbij bent.
In je eerder bericht maakte je een opmerking, over dat je een aandacht sluipende trut zou zijn? Voel jij je zo dan? Want ik suggereerde dat niet.
Can you remember who you were, before the world told you who you should be?
vrijdag 7 oktober 2016 om 07:48
Dit was inderdaad op advies van de therapeut, maar man wil me er niet bij hebben, dus ik blijf thuis. Man zal, hem kennende, een smoes verzinnen waarom ik niet meekan. Ziek ofzo. Immers mag ook de therapeut niets geks of vervelends over hem denken.
Als hij WEL de waarheid vertelt dan ben ik supertrots op hem. Dat is echt al tien stappen verder dan we waren.
Sluipende moest slurpende zijn, overigens! Autocorrect op het forum vanaf de telefoon.
En ik bedoelde daarmee geen specifiek persoon hoor. Maar hier wordt op meerdere momenten geïmpliceerd dat ik denk dat de therapie om mij gaat en daarom gisteren zoveel aan het woord was, dat ik mijn man geen kans gaf om te praten, etc. Dan zal ik wel de aandachtsgeile trut zijn die het vervolgens op een forum op de therapeut wil afschuiven?
Als hij WEL de waarheid vertelt dan ben ik supertrots op hem. Dat is echt al tien stappen verder dan we waren.
Sluipende moest slurpende zijn, overigens! Autocorrect op het forum vanaf de telefoon.
En ik bedoelde daarmee geen specifiek persoon hoor. Maar hier wordt op meerdere momenten geïmpliceerd dat ik denk dat de therapie om mij gaat en daarom gisteren zoveel aan het woord was, dat ik mijn man geen kans gaf om te praten, etc. Dan zal ik wel de aandachtsgeile trut zijn die het vervolgens op een forum op de therapeut wil afschuiven?
vrijdag 7 oktober 2016 om 07:50
Begrijp sowieso niet dat je moet participeren in een gesprek bij een therapeut waarin de basis (doelen van de therapie, rol die je daarin speelt etc) niet van te voren besproken worden. Dat doe je toch ook bij individuele therapie? Kreeg erg de kriebels van jouw omschrijving van het gesprek.
Maar mosterd door de mening van je man. Laat hem gaan en support hem. Keep an open mind, misschien zie je hem dan wel groeien de komende tijd!
Maar mosterd door de mening van je man. Laat hem gaan en support hem. Keep an open mind, misschien zie je hem dan wel groeien de komende tijd!
vrijdag 7 oktober 2016 om 09:50
TO, het heeft zich dus nu op een onverwachte manier opgelost, je hoeft/gaat niet meer mee.
Wat ik dan weer niet zou accepteren is dat man een of andere smoes zou ophangen waarom ik niet mee kan! Ik snap dat dat bij zijn stoornis kan horen, zeker. Maar ik zou die smoesjes zelf niet langer willen als ze mij betroffen.
Ik zou therapeut zelf maar benaderen als je man niet gewoon kan zeggen dat hij dat liever niet wil.
Denk nog steeds dat je een negatief zelfbeeld hebt als je schrijft: "Dan zal ik wel de aandachtsgeile trut zijn die het vervolgens op een forum op de therapeut wil afschuiven?"
Daar zou je nog zelf mee aan de gang kunnen, misschien bij een eigen therapeut? Ook omdat je zo te lezen behoorlijk hebt moeten incasseren door die stoornis van je man, als hij overal bv smoesjes voor verzint. Daarvoor kun JIJ ook misschien wel een luisterend oor gebruiken?
En sluipend of slurpend? Denk dat mensen het wel begrepen
Met autocorrect ontstaat er soms een nieuw woordenboek
Wat ik dan weer niet zou accepteren is dat man een of andere smoes zou ophangen waarom ik niet mee kan! Ik snap dat dat bij zijn stoornis kan horen, zeker. Maar ik zou die smoesjes zelf niet langer willen als ze mij betroffen.
Ik zou therapeut zelf maar benaderen als je man niet gewoon kan zeggen dat hij dat liever niet wil.
Denk nog steeds dat je een negatief zelfbeeld hebt als je schrijft: "Dan zal ik wel de aandachtsgeile trut zijn die het vervolgens op een forum op de therapeut wil afschuiven?"
Daar zou je nog zelf mee aan de gang kunnen, misschien bij een eigen therapeut? Ook omdat je zo te lezen behoorlijk hebt moeten incasseren door die stoornis van je man, als hij overal bv smoesjes voor verzint. Daarvoor kun JIJ ook misschien wel een luisterend oor gebruiken?
En sluipend of slurpend? Denk dat mensen het wel begrepen
Met autocorrect ontstaat er soms een nieuw woordenboek
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
vrijdag 7 oktober 2016 om 09:59
quote:kers schreef op 07 oktober 2016 @ 09:50:
TO, het heeft zich dus nu op een onverwachte manier opgelost, je hoeft/gaat niet meer mee.
Wat ik dan weer niet zou accepteren is dat man een of andere smoes zou ophangen waarom ik niet mee kan! Ik snap dat dat bij zijn stoornis kan horen, zeker. Maar ik zou die smoesjes zelf niet langer willen als ze mij betroffen.
Ik zou therapeut zelf maar benaderen als je man niet gewoon kan zeggen dat hij dat liever niet wil.
Denk nog steeds dat je een negatief zelfbeeld hebt als je schrijft: "Dan zal ik wel de aandachtsgeile trut zijn die het vervolgens op een forum op de therapeut wil afschuiven?"
Daar zou je nog zelf mee aan de gang kunnen, misschien bij een eigen therapeut? Ook omdat je zo te lezen behoorlijk hebt moeten incasseren door die stoornis van je man, als hij overal bv smoesjes voor verzint. Daarvoor kun JIJ ook misschien wel een luisterend oor gebruiken?
En sluipend of slurpend? Denk dat mensen het wel begrepen
Met autocorrect ontstaat er soms een nieuw woordenboek
Heb ook even overwogen om de therapeut zelf te benaderen over het niet meer meegaan inderdaad, maar we hebben geen contactgegevens. Kan ik daarvoor gewoon het hoofdnummer van de ggz bellen of geven zij mij niets door?
We hebben wel nummers en emailadressen van de groepstherapie, maar daar hoort deze man niet bij.
Ik wacht het sowieso even af. Misschien durft man zich wel open te stellen en vertelt hij het gewoon.
Ik heb wel overwogen om hulp te zoeken zodat ik in de tussentijd ergens mijn verhaal/ding kwijt kan, maar dat wordt icm man's therapie en onze verhuizing een duur grapje. Ik heb nog niets van mijn eigen risico gebruikt.
TO, het heeft zich dus nu op een onverwachte manier opgelost, je hoeft/gaat niet meer mee.
Wat ik dan weer niet zou accepteren is dat man een of andere smoes zou ophangen waarom ik niet mee kan! Ik snap dat dat bij zijn stoornis kan horen, zeker. Maar ik zou die smoesjes zelf niet langer willen als ze mij betroffen.
Ik zou therapeut zelf maar benaderen als je man niet gewoon kan zeggen dat hij dat liever niet wil.
Denk nog steeds dat je een negatief zelfbeeld hebt als je schrijft: "Dan zal ik wel de aandachtsgeile trut zijn die het vervolgens op een forum op de therapeut wil afschuiven?"
Daar zou je nog zelf mee aan de gang kunnen, misschien bij een eigen therapeut? Ook omdat je zo te lezen behoorlijk hebt moeten incasseren door die stoornis van je man, als hij overal bv smoesjes voor verzint. Daarvoor kun JIJ ook misschien wel een luisterend oor gebruiken?
En sluipend of slurpend? Denk dat mensen het wel begrepen
Met autocorrect ontstaat er soms een nieuw woordenboek
Heb ook even overwogen om de therapeut zelf te benaderen over het niet meer meegaan inderdaad, maar we hebben geen contactgegevens. Kan ik daarvoor gewoon het hoofdnummer van de ggz bellen of geven zij mij niets door?
We hebben wel nummers en emailadressen van de groepstherapie, maar daar hoort deze man niet bij.
Ik wacht het sowieso even af. Misschien durft man zich wel open te stellen en vertelt hij het gewoon.
Ik heb wel overwogen om hulp te zoeken zodat ik in de tussentijd ergens mijn verhaal/ding kwijt kan, maar dat wordt icm man's therapie en onze verhuizing een duur grapje. Ik heb nog niets van mijn eigen risico gebruikt.
vrijdag 7 oktober 2016 om 10:12
Goed over nagedacht, TO.
Ja, de ggz kun je een bericht door laten geven aan de betreffende therapeut.
Ik zou dit echt doen, omdat het jou betreft.
Die smoesjes, daar zal je man vermoedelijk niet af komen binnen korte termijn. Maar ik zou ze niet meer accepteren als ze mij betroffen.
Zoals ik het lees is die 'lichte' problematiek van je man, zwaarder misschien dan je zou willen inzien/onder ogen komen. Want nu ook: jij kunt geen therapie nemen omdat man dus voor gaat.
Omdat de verhuizing voorgaat....
En die smoesjes, die mij echt flabberghasted gevoel geven, zijn voor jou al normaal geworden.
T lijkt in mijn ogen alsof je er een kind bij hebt, in je man, niet iemand bv met wie jij nu je zorgen kunt delen: of steunt hij jou ook met dingen?
Wat me opvalt is dat hij bang is voor de reacties van anderen, maar niet bepaald voor die van jou: dan heeft hij weinig moeite om direct zijn wensen te uiten en komt luid en duidelijk voor zichzelf op! Apart.
Is die stoornis alleen aanwezig bij vreemden?
Omdat het me ook zwaar lijkt voor jou, zou ik zeggen: maak wel die ruimte voor jezelf. Bij de huisarts bv werken soms praktijkondersteuners opgeleid als GGZ-verpleegkundige, met wie je kunt spreken zonder dat het iets kost.
Daarnaast kun je bv naar vrouwengroepen gaan, die zijn ook voor een kleine bijdrage bij te wonen en daar vind je steun van andere vrouwen (netwerk).
Dus ik denk dat je jezelf tekort doet als je denkt dat je niemand voor jezelf kunt vinden nu. Daarmee cijfer je jezelf weg.
Dat was 1 van de dingen die je niet meer zo wilde doen.
Ga je niet gelijk nu erbij neer leggen maar zoek wegen voor JOU, waar jij jezelf goed bij voelt. Kan ook wandelen in de natuur zijn, bij kletsen met en vriendin in de kroeg.....
Anders blijft alles om je man draaien. Hij heeft nu zijn plekje gevonden
Ja, de ggz kun je een bericht door laten geven aan de betreffende therapeut.
Ik zou dit echt doen, omdat het jou betreft.
Die smoesjes, daar zal je man vermoedelijk niet af komen binnen korte termijn. Maar ik zou ze niet meer accepteren als ze mij betroffen.
Zoals ik het lees is die 'lichte' problematiek van je man, zwaarder misschien dan je zou willen inzien/onder ogen komen. Want nu ook: jij kunt geen therapie nemen omdat man dus voor gaat.
Omdat de verhuizing voorgaat....
En die smoesjes, die mij echt flabberghasted gevoel geven, zijn voor jou al normaal geworden.
T lijkt in mijn ogen alsof je er een kind bij hebt, in je man, niet iemand bv met wie jij nu je zorgen kunt delen: of steunt hij jou ook met dingen?
Wat me opvalt is dat hij bang is voor de reacties van anderen, maar niet bepaald voor die van jou: dan heeft hij weinig moeite om direct zijn wensen te uiten en komt luid en duidelijk voor zichzelf op! Apart.
Is die stoornis alleen aanwezig bij vreemden?
Omdat het me ook zwaar lijkt voor jou, zou ik zeggen: maak wel die ruimte voor jezelf. Bij de huisarts bv werken soms praktijkondersteuners opgeleid als GGZ-verpleegkundige, met wie je kunt spreken zonder dat het iets kost.
Daarnaast kun je bv naar vrouwengroepen gaan, die zijn ook voor een kleine bijdrage bij te wonen en daar vind je steun van andere vrouwen (netwerk).
Dus ik denk dat je jezelf tekort doet als je denkt dat je niemand voor jezelf kunt vinden nu. Daarmee cijfer je jezelf weg.
Dat was 1 van de dingen die je niet meer zo wilde doen.
Ga je niet gelijk nu erbij neer leggen maar zoek wegen voor JOU, waar jij jezelf goed bij voelt. Kan ook wandelen in de natuur zijn, bij kletsen met en vriendin in de kroeg.....
Anders blijft alles om je man draaien. Hij heeft nu zijn plekje gevonden
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
vrijdag 7 oktober 2016 om 10:49
Ik heb net een heel verhaal getypt en weer verwijderd, omdat ik echt merk dat ik het niet allemaal op papier krijg. Er is gewoon ontzettend tegelijkertijd aan de hand en ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen en eindigen zodat het hier ook staat zoals het is.
Waar het voor mij op neerkomt, is dat ik momenteel niet mijn grenzen en wensen aan kan geven. Ik kan niet thuiskomen na een lange dag en aangeven dat ik even rust wil en geen zin heb om naar zijn Formule-1 verhaal te luisteren, bijvoorbeeld. Doe ik dat wel, dan pakt hij dat op als "Ze heeft geen zin in MIJ, ze is boos, ik heb vast iets gedaan". Ik weet uiteraard de details in zijn hoofd niet, maar hierin gaat hij zo ver dat hij uiteindelijk OF ontzettend boos wordt, omdat hij tot de conclusie komt dat ik een rotmens ben dat onterecht boos is op hem - OF gaat huilen, omdat hij zich rot voelt. Is dit ook echt "hij durft zijn wensen aan te geven bij jou, maar niet bij anderen"? Ik denk dat hij bij anderen alles wegstopt en bij mij de rem mist om die boosheid of dat verdriet te verbergen? Echt op een goede manier wensen aangeven is het niet, denk ik.
In beide situaties moet ik vervolgens energie gaan stoppen in hem rustig krijgen, hem laten inzien wat hij voelde of dacht, waarom dat wellicht niet klopte, etc... En dat is precies wat ik op dat moment niet wil. Ik wil even helemaal niets. Dan is het makkelijker om hem toch maar even dat Formule-1 verhaal te laten vertellen en vrolijk mee te doen terwijl ik eigenlijk met knallende hoofdpijn op de bank wil ploffen. Dat kost uiteindelijk minder energie.
En ja, ik snap dat ik dit allemaal zelf doe en dat hij nergens letterlijk aangeeft dit te willen. Maar als ik het niet doe dan wordt er dus helemaal niet gepraat. Als ik dit wél doe dan kan er na anderhalf uur over hem en zijn gevoel praten, toch nog een stukje voor mij bij. Dan kan hij wat rationeler denken.
Hij WIL me dus wel steunen, maar hij kan simpelweg nog niet lang genoeg over zijn eigen impulsieve, irrationele gedachtegang heenstappen om écht naar me te luisteren. In zijn hoofd is alleen ruimte voor zijn aandeel als iets lastig is. En het is al gauw lastig als je vanuit een stoornis alles als lastig oppakt.
Ik zal eens gaan nadenken of ik toch ergens hulp kan gaan zoeken. Maar als ik heel eerlijk ben: ik heb net een nieuwe baan, we gaan binnenkort verhuizen en man pakt vrij weinig uit zichzelf op omdat hij zo met zichzelf in de knoop zit. Het zal nog wel even duren voordat ik tijd maak voor mezelf. Immers kan ik het, zoals ik al eerder heb gezegd, nog best handelen. Ik word er niet heel gelukkig van, maar in tegenstelling tot man trék ik het allemaal wel.
Waar het voor mij op neerkomt, is dat ik momenteel niet mijn grenzen en wensen aan kan geven. Ik kan niet thuiskomen na een lange dag en aangeven dat ik even rust wil en geen zin heb om naar zijn Formule-1 verhaal te luisteren, bijvoorbeeld. Doe ik dat wel, dan pakt hij dat op als "Ze heeft geen zin in MIJ, ze is boos, ik heb vast iets gedaan". Ik weet uiteraard de details in zijn hoofd niet, maar hierin gaat hij zo ver dat hij uiteindelijk OF ontzettend boos wordt, omdat hij tot de conclusie komt dat ik een rotmens ben dat onterecht boos is op hem - OF gaat huilen, omdat hij zich rot voelt. Is dit ook echt "hij durft zijn wensen aan te geven bij jou, maar niet bij anderen"? Ik denk dat hij bij anderen alles wegstopt en bij mij de rem mist om die boosheid of dat verdriet te verbergen? Echt op een goede manier wensen aangeven is het niet, denk ik.
In beide situaties moet ik vervolgens energie gaan stoppen in hem rustig krijgen, hem laten inzien wat hij voelde of dacht, waarom dat wellicht niet klopte, etc... En dat is precies wat ik op dat moment niet wil. Ik wil even helemaal niets. Dan is het makkelijker om hem toch maar even dat Formule-1 verhaal te laten vertellen en vrolijk mee te doen terwijl ik eigenlijk met knallende hoofdpijn op de bank wil ploffen. Dat kost uiteindelijk minder energie.
En ja, ik snap dat ik dit allemaal zelf doe en dat hij nergens letterlijk aangeeft dit te willen. Maar als ik het niet doe dan wordt er dus helemaal niet gepraat. Als ik dit wél doe dan kan er na anderhalf uur over hem en zijn gevoel praten, toch nog een stukje voor mij bij. Dan kan hij wat rationeler denken.
Hij WIL me dus wel steunen, maar hij kan simpelweg nog niet lang genoeg over zijn eigen impulsieve, irrationele gedachtegang heenstappen om écht naar me te luisteren. In zijn hoofd is alleen ruimte voor zijn aandeel als iets lastig is. En het is al gauw lastig als je vanuit een stoornis alles als lastig oppakt.
Ik zal eens gaan nadenken of ik toch ergens hulp kan gaan zoeken. Maar als ik heel eerlijk ben: ik heb net een nieuwe baan, we gaan binnenkort verhuizen en man pakt vrij weinig uit zichzelf op omdat hij zo met zichzelf in de knoop zit. Het zal nog wel even duren voordat ik tijd maak voor mezelf. Immers kan ik het, zoals ik al eerder heb gezegd, nog best handelen. Ik word er niet heel gelukkig van, maar in tegenstelling tot man trék ik het allemaal wel.
vrijdag 7 oktober 2016 om 11:08
"Immers kan ik het, zoals ik al eerder heb gezegd, nog best handelen. Ik word er niet heel gelukkig van, maar in tegenstelling tot man trék ik het allemaal wel."
Ik snap je heel goed maar 'volhouden' is niet iets waar je uiteindelijk wat aan hebt.
En waaruit trek je de conclusie dat hij het NIET trekt. Zoals gezegd, in mijn buitenstaanders ogen komt hij over als iemand die iig naar jou prima weet te zeggen wat hij wil en hoe hij het wil.
Maar zoek gewoon op jouw tijd wat JIJ nodig hebt, nu is de tijd daar niet rijp voor schrijf je. Dat is prima!
Supergoed dat je zo over het gedrag van je man reflecteert en wat dat met jou doet.
Als ik het zo lees vind ik het knap dat je dit inderdaad kan handelen.
Want hoe het voor mij klinkt is het emotionele chantage, naast wellicht zijn stoornis.
Want hij roept schuldgevoelens bij je op, als hij concludeert dat jij bv boos zou zijn of iets dergelijks.
Daarmee krijgt hij je uiteindelijk zover iets te doen waar hij behoefte aan heeft, en dat is manipulatief.
En schuurt tegen jouw grenzen.
Probeer niet zo mee te gaan in zijn rotgevoel: jij hoeft hier niet voor te zorgen dat hij zich beter voelt. Dat kan uiteindelijk alleen hij. Dus als hij je doet voelen: " Je houdt niet van me/ik ben zo ziek/ze moeten mij altijd hebben, etc." om je sympathie op te wekken zodat je dingen voor hem gaat doen (in jouw voorbeeld luisteren naar formule 1) houdt in je achterhoofd dat dat manipulatie is. En ja, dat gedeelte hoeft niet per se een 'stoornis' te zijn waar hij niks aan kan doen, maar hij kan ook gewoon geleerd hebben dat die manier hem oplevert wat hij graag van je zou willen hebben. Dus dat gedrag zou hij ook prima weer af kunnen leren.
Let op of hij vaak een slachtofferrol aanneemt en probeer hier anders mee om te gaan. Je hoeft je niet schuldig te voelen, of je liefde te bewijzen, als het goed is, weet hij dat je van hem houdt. Zo niet, en zo je alsmaar je liefde moet (aan)tonen omdat hij hier anders dermate aan twijfelt dat hij er in zak en as over is: hoe erg zou het zijn om hem dan maar even in zak en as te laten zitten?
Bij je punt blijven, aangeven: "heb even geen zin in praten over formule 1, ga zo even sporten of een spelletje doen op de ocmputer, of met vriendin de stad in."
En dan moet je je eigen schuldgevoelens ook leren uit te houden. Maar dat zal steeds makkelijker gaan, en het resultaat voor jou is: meer bewegingsruimte. Die gun ik je.
Ik snap je heel goed maar 'volhouden' is niet iets waar je uiteindelijk wat aan hebt.
En waaruit trek je de conclusie dat hij het NIET trekt. Zoals gezegd, in mijn buitenstaanders ogen komt hij over als iemand die iig naar jou prima weet te zeggen wat hij wil en hoe hij het wil.
Maar zoek gewoon op jouw tijd wat JIJ nodig hebt, nu is de tijd daar niet rijp voor schrijf je. Dat is prima!
Supergoed dat je zo over het gedrag van je man reflecteert en wat dat met jou doet.
Als ik het zo lees vind ik het knap dat je dit inderdaad kan handelen.
Want hoe het voor mij klinkt is het emotionele chantage, naast wellicht zijn stoornis.
Want hij roept schuldgevoelens bij je op, als hij concludeert dat jij bv boos zou zijn of iets dergelijks.
Daarmee krijgt hij je uiteindelijk zover iets te doen waar hij behoefte aan heeft, en dat is manipulatief.
En schuurt tegen jouw grenzen.
Probeer niet zo mee te gaan in zijn rotgevoel: jij hoeft hier niet voor te zorgen dat hij zich beter voelt. Dat kan uiteindelijk alleen hij. Dus als hij je doet voelen: " Je houdt niet van me/ik ben zo ziek/ze moeten mij altijd hebben, etc." om je sympathie op te wekken zodat je dingen voor hem gaat doen (in jouw voorbeeld luisteren naar formule 1) houdt in je achterhoofd dat dat manipulatie is. En ja, dat gedeelte hoeft niet per se een 'stoornis' te zijn waar hij niks aan kan doen, maar hij kan ook gewoon geleerd hebben dat die manier hem oplevert wat hij graag van je zou willen hebben. Dus dat gedrag zou hij ook prima weer af kunnen leren.
Let op of hij vaak een slachtofferrol aanneemt en probeer hier anders mee om te gaan. Je hoeft je niet schuldig te voelen, of je liefde te bewijzen, als het goed is, weet hij dat je van hem houdt. Zo niet, en zo je alsmaar je liefde moet (aan)tonen omdat hij hier anders dermate aan twijfelt dat hij er in zak en as over is: hoe erg zou het zijn om hem dan maar even in zak en as te laten zitten?
Bij je punt blijven, aangeven: "heb even geen zin in praten over formule 1, ga zo even sporten of een spelletje doen op de ocmputer, of met vriendin de stad in."
En dan moet je je eigen schuldgevoelens ook leren uit te houden. Maar dat zal steeds makkelijker gaan, en het resultaat voor jou is: meer bewegingsruimte. Die gun ik je.
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
vrijdag 7 oktober 2016 om 13:13
quote:kopjekoffie70 schreef op 07 oktober 2016 @ 12:45:
Ik vind jouw man eerlijk gezegd behoorlijk gestoord en niet in staat tot een volwassen relatie.
Wat ook wel logisch is met persoonlijkheidsproblematiek, dat gaat altijd storen in relaties.
TO, ik zou ervoor waken om mee te gaan in de problematiek van je man. Natuurlijk kan je rekening met hem houden zoals je dat ook met elk ander persoon zou doen, maar om JOUW behoeftes opzij te zetten omdat HIJ er niet mee om kan gaan komt jou niet ten goede en hem ook niet. Het is ZIJN probleem dat hij het zich persoonlijk aantrekt als jij niet naar een Formule 1 verhaal wil luisteren na een werkdag. Als hij daar buitenproportioneel last van heeft is dat wat hij moet bespreken in zijn therapie. Zo lang je op eieren om hem heen gaat lopen zal de noodzaak om echt hard aan de bak te gaan er niet echt zijn bij hem. Jij helpt hem namelijk ontwijken. Hij moet leren om op een gezonde manier met zijn eigen behoeftes en emoties om te gaan. En soms betekent dat dat hij geconfronteerd moet worden met zijn eigen gedrag. Het is ook erg kinderlijk dat als jij je behoefte aangeeft en dat hem niet zint (en zij behoefte dus niet wordt bevredigd) hij jou een rotmens vindt of een driftbui krijgt of als zielig slachtoffertje gaat gedragen. En uit eindelijk krijgt hij voor elkaar dat jij voor hem gaat zorgen (bewust of onbewust), dat jij je over hem gaat ontfermen. Dat komt ook wel ergens vandaan en het is in zijn levensverhaal dus ook logisch dat hij zich nu zo gedraagt, maar hij moet leren om daar op een andere manier mee om te gaan, een volwassen manier en niet als een kind van 3.
Meegaan naar therapie is natuurlijk niks mis mee, maar als de therapeut over je grenzen heen gaat dan kan je dat gewoon aangeven. Je hoeft niet over je seksleven te praten als je dat niet wil. Maar van therapeut wisselen zou ik ook niet doen. Laat jouw man zijn keuzes maken over zijn therapie. Hij moet zich verantwoordelijk gaan voelen voor zijn eigen leven en zijn eigen keuzes en niet steeds hebben dat andere mensen beslissingen voor hem nemen en hem zaken uit handen nemen.
Ik vind jouw man eerlijk gezegd behoorlijk gestoord en niet in staat tot een volwassen relatie.
Wat ook wel logisch is met persoonlijkheidsproblematiek, dat gaat altijd storen in relaties.
TO, ik zou ervoor waken om mee te gaan in de problematiek van je man. Natuurlijk kan je rekening met hem houden zoals je dat ook met elk ander persoon zou doen, maar om JOUW behoeftes opzij te zetten omdat HIJ er niet mee om kan gaan komt jou niet ten goede en hem ook niet. Het is ZIJN probleem dat hij het zich persoonlijk aantrekt als jij niet naar een Formule 1 verhaal wil luisteren na een werkdag. Als hij daar buitenproportioneel last van heeft is dat wat hij moet bespreken in zijn therapie. Zo lang je op eieren om hem heen gaat lopen zal de noodzaak om echt hard aan de bak te gaan er niet echt zijn bij hem. Jij helpt hem namelijk ontwijken. Hij moet leren om op een gezonde manier met zijn eigen behoeftes en emoties om te gaan. En soms betekent dat dat hij geconfronteerd moet worden met zijn eigen gedrag. Het is ook erg kinderlijk dat als jij je behoefte aangeeft en dat hem niet zint (en zij behoefte dus niet wordt bevredigd) hij jou een rotmens vindt of een driftbui krijgt of als zielig slachtoffertje gaat gedragen. En uit eindelijk krijgt hij voor elkaar dat jij voor hem gaat zorgen (bewust of onbewust), dat jij je over hem gaat ontfermen. Dat komt ook wel ergens vandaan en het is in zijn levensverhaal dus ook logisch dat hij zich nu zo gedraagt, maar hij moet leren om daar op een andere manier mee om te gaan, een volwassen manier en niet als een kind van 3.
Meegaan naar therapie is natuurlijk niks mis mee, maar als de therapeut over je grenzen heen gaat dan kan je dat gewoon aangeven. Je hoeft niet over je seksleven te praten als je dat niet wil. Maar van therapeut wisselen zou ik ook niet doen. Laat jouw man zijn keuzes maken over zijn therapie. Hij moet zich verantwoordelijk gaan voelen voor zijn eigen leven en zijn eigen keuzes en niet steeds hebben dat andere mensen beslissingen voor hem nemen en hem zaken uit handen nemen.
vrijdag 7 oktober 2016 om 16:40
quote:KingsAndQueens schreef op 07 oktober 2016 @ 10:49:
Waar het voor mij op neerkomt, is dat ik momenteel niet mijn grenzen en wensen aan kan geven. Ik kan niet thuiskomen na een lange dag en aangeven dat ik even rust wil en geen zin heb om naar zijn Formule-1 verhaal te luisteren, bijvoorbeeld. Doe ik dat wel, dan pakt hij dat op als "Ze heeft geen zin in MIJ, ze is boos, ik heb vast iets gedaan". Ik weet uiteraard de details in zijn hoofd niet, maar hierin gaat hij zo ver dat hij uiteindelijk OF ontzettend boos wordt, omdat hij tot de conclusie komt dat ik een rotmens ben dat onterecht boos is op hem - OF gaat huilen, omdat hij zich rot voelt. Is dit ook echt "hij durft zijn wensen aan te geven bij jou, maar niet bij anderen"? Ik denk dat hij bij anderen alles wegstopt en bij mij de rem mist om die boosheid of dat verdriet te verbergen? Echt op een goede manier wensen aangeven is het niet, denk ik.
Je wordt gemanipuleerd door je man TO.
Ondanks zijn problematiek weet hij feilloos 'zijn zin te krijgen' door de emotiekaart te trekken.
Voor hem hoop ik dat hij inzicht in en hulp bij deze ongezonde manier van communiceren krijgt. (Zeker ook voor de consequenties daarvan!).
Voor jou hoop ik dat je je grenzen tòch gaat stellen want deze manipulatie is niet alleen psychisch fnuikend, het is ook een bom onder jullie relatie. Ik zou beginnen zijn smoesjes naar de buitenwereld niet meer te accepteren. Dan maar huilen of boos, vervelend, maar daar ga je niet dood van.
Sterkte meid, het lijkt me een flinke kluif voor de toekomst.
Waar het voor mij op neerkomt, is dat ik momenteel niet mijn grenzen en wensen aan kan geven. Ik kan niet thuiskomen na een lange dag en aangeven dat ik even rust wil en geen zin heb om naar zijn Formule-1 verhaal te luisteren, bijvoorbeeld. Doe ik dat wel, dan pakt hij dat op als "Ze heeft geen zin in MIJ, ze is boos, ik heb vast iets gedaan". Ik weet uiteraard de details in zijn hoofd niet, maar hierin gaat hij zo ver dat hij uiteindelijk OF ontzettend boos wordt, omdat hij tot de conclusie komt dat ik een rotmens ben dat onterecht boos is op hem - OF gaat huilen, omdat hij zich rot voelt. Is dit ook echt "hij durft zijn wensen aan te geven bij jou, maar niet bij anderen"? Ik denk dat hij bij anderen alles wegstopt en bij mij de rem mist om die boosheid of dat verdriet te verbergen? Echt op een goede manier wensen aangeven is het niet, denk ik.
Je wordt gemanipuleerd door je man TO.
Ondanks zijn problematiek weet hij feilloos 'zijn zin te krijgen' door de emotiekaart te trekken.
Voor hem hoop ik dat hij inzicht in en hulp bij deze ongezonde manier van communiceren krijgt. (Zeker ook voor de consequenties daarvan!).
Voor jou hoop ik dat je je grenzen tòch gaat stellen want deze manipulatie is niet alleen psychisch fnuikend, het is ook een bom onder jullie relatie. Ik zou beginnen zijn smoesjes naar de buitenwereld niet meer te accepteren. Dan maar huilen of boos, vervelend, maar daar ga je niet dood van.
Sterkte meid, het lijkt me een flinke kluif voor de toekomst.
vrijdag 7 oktober 2016 om 16:47
quote:KingsAndQueens schreef op 07 oktober 2016 @ 10:49:
In beide situaties moet ik vervolgens energie gaan stoppen in hem rustig krijgen, hem laten inzien wat hij voelde of dacht, waarom dat wellicht niet klopte, etc... En dat is precies wat ik op dat moment niet wil. Ik wil even helemaal niets. Dan is het makkelijker om hem toch maar even dat Formule-1 verhaal te laten vertellen en vrolijk mee te doen terwijl ik eigenlijk met knallende hoofdpijn op de bank wil ploffen. Dat kost uiteindelijk minder energie.
En ja, ik snap dat ik dit allemaal zelf doe en dat hij nergens letterlijk aangeeft dit te willen. Maar als ik het niet doe dan wordt er dus helemaal niet gepraat. Als ik dit wél doe dan kan er na anderhalf uur over hem en zijn gevoel praten, toch nog een stukje voor mij bij. Dan kan hij wat rationeler denken. [
Je moet niks hè TO.
Heb je al eens een andere insteek geprobeerd? Bijvoorbeeld de 'in zijn sop gaar laten koken'-tactiek?
Door mee te gaan in zijn drama, beloon je hem en voedt je eigenlijk zijn ongezonde gedrag. En krijgt hij dus alnog/nogmaals wat hij wil (aandacht/de zieligheidskaart spelen etc.)
Praat eens niet over zijn gevoel. Laat het gewoon eens en kijk eens wat er dan gebeurt. (Ja, waarschijnlijk een hoop drama extra, maar je zult zien dat dat ook wel weer uitdooft). Ander gedrag roept altijd weerstand op, maar uiteindelijk zal je man toch mee moeten in de verandering. Dat zal hij tijdens de therapie ook merken.
Ik snap nu trouwens ook wel waarom jij een aandeel in zijn therapie hebt. Jullie huidige situatie is een wisselwerking en om die gezond te veranderen vraagt dat van allebei inzicht en inzet.
In beide situaties moet ik vervolgens energie gaan stoppen in hem rustig krijgen, hem laten inzien wat hij voelde of dacht, waarom dat wellicht niet klopte, etc... En dat is precies wat ik op dat moment niet wil. Ik wil even helemaal niets. Dan is het makkelijker om hem toch maar even dat Formule-1 verhaal te laten vertellen en vrolijk mee te doen terwijl ik eigenlijk met knallende hoofdpijn op de bank wil ploffen. Dat kost uiteindelijk minder energie.
En ja, ik snap dat ik dit allemaal zelf doe en dat hij nergens letterlijk aangeeft dit te willen. Maar als ik het niet doe dan wordt er dus helemaal niet gepraat. Als ik dit wél doe dan kan er na anderhalf uur over hem en zijn gevoel praten, toch nog een stukje voor mij bij. Dan kan hij wat rationeler denken. [
Je moet niks hè TO.
Heb je al eens een andere insteek geprobeerd? Bijvoorbeeld de 'in zijn sop gaar laten koken'-tactiek?
Door mee te gaan in zijn drama, beloon je hem en voedt je eigenlijk zijn ongezonde gedrag. En krijgt hij dus alnog/nogmaals wat hij wil (aandacht/de zieligheidskaart spelen etc.)
Praat eens niet over zijn gevoel. Laat het gewoon eens en kijk eens wat er dan gebeurt. (Ja, waarschijnlijk een hoop drama extra, maar je zult zien dat dat ook wel weer uitdooft). Ander gedrag roept altijd weerstand op, maar uiteindelijk zal je man toch mee moeten in de verandering. Dat zal hij tijdens de therapie ook merken.
Ik snap nu trouwens ook wel waarom jij een aandeel in zijn therapie hebt. Jullie huidige situatie is een wisselwerking en om die gezond te veranderen vraagt dat van allebei inzicht en inzet.
vrijdag 7 oktober 2016 om 16:50
quote:KingsAndQueens schreef op 07 oktober 2016 @ 10:49:
Ik word er niet heel gelukkig van, maar in tegenstelling tot man trék ik het allemaal wel.
Zo te lezen trekt jouw man het prima.
Verkijk je niet op het drama dat hij tentoonspreidt. Hij is zijn manier om te krijgen wat hij nodig heeft.
Ik zou me niet verbazen als jij in feite ongelukkiger bent dan hij.
Ik word er niet heel gelukkig van, maar in tegenstelling tot man trék ik het allemaal wel.
Zo te lezen trekt jouw man het prima.
Verkijk je niet op het drama dat hij tentoonspreidt. Hij is zijn manier om te krijgen wat hij nodig heeft.
Ik zou me niet verbazen als jij in feite ongelukkiger bent dan hij.
vrijdag 7 oktober 2016 om 17:06
Bedankt allemaal. Het is allemaal heel lastig. Ik hoop dat hij tijdens de groepstherapie leert op een gezonde manier te communiceren, want het is soms gewoon heel vermoeiend.
Vanochtend werd ik wakker met een ontstoken oog en knallende hoofdpijn (gevolg van het oog?). Ik lig dus al de hele dag op de bank en af en toe in bed om te slapen. Man komt thuis van werk en doet eigenlijk heel lief en zorgzaam. Tot er gekookt moet worden. Hij snapt dat ik het niet ga doen, dus hij begint er uit zichzelf aan. Maar wat dan? Die knoop durft hij uit zichzelf niet door te hakken, dus komt hij bij mij zeuren wat we vanavond eten. Ik zeg daarop dat hij dat zelf kan bepalen. Bam, ruzie, want man is boos. Waarom? Ik denk puur de lichte paniek (die hij zelf niet herkent) dat hij zelf iets moet kiezen wat ik, in zijn hoofd, wellicht niet goed ga vinden.
Maar goed. Nu ben ik, hoewel niet naar hem uitgesproken, toch weer bezig met wat er in hem omgaat, ipv dat ik even ga slapen. Ik zit net zo goed in een vervelend patroon wat dat betreft. Hij is niet meer de enige die ondertussen aangeleerde gewoontes heeft die ongezond zijn.
Vanochtend werd ik wakker met een ontstoken oog en knallende hoofdpijn (gevolg van het oog?). Ik lig dus al de hele dag op de bank en af en toe in bed om te slapen. Man komt thuis van werk en doet eigenlijk heel lief en zorgzaam. Tot er gekookt moet worden. Hij snapt dat ik het niet ga doen, dus hij begint er uit zichzelf aan. Maar wat dan? Die knoop durft hij uit zichzelf niet door te hakken, dus komt hij bij mij zeuren wat we vanavond eten. Ik zeg daarop dat hij dat zelf kan bepalen. Bam, ruzie, want man is boos. Waarom? Ik denk puur de lichte paniek (die hij zelf niet herkent) dat hij zelf iets moet kiezen wat ik, in zijn hoofd, wellicht niet goed ga vinden.
Maar goed. Nu ben ik, hoewel niet naar hem uitgesproken, toch weer bezig met wat er in hem omgaat, ipv dat ik even ga slapen. Ik zit net zo goed in een vervelend patroon wat dat betreft. Hij is niet meer de enige die ondertussen aangeleerde gewoontes heeft die ongezond zijn.
vrijdag 7 oktober 2016 om 22:20
Beterschap! Besef wel, zoals ook eerder gezegd werd, dat als je hem zo blijft helpen, de noodzaak voor hem minder groot is om er in therapie wat aan te doen. Hij loopt er dan namelijk niet hard genoeg zélf tegenaan, omdat jij zo hard voor hem aan het werk bent. Snap je? Misschien kun je gewoon tegen hem zeggen: schat, schrijf dit even op voor therapie, want je reageert onredelijk en ik kan er even niks mee. Bedenk een paar dat soort trucjes, om jezelf ook wat ruimte te geven.
Go green, fuck a vegetarian
