Psyche
alle pijlers
Van therapeut wisselen?
donderdag 6 oktober 2016 om 19:15
Hoi allen,
Even jullie mening nodig, want ik vind het zelf heel lastig.
Mijn man is in therapie voor een persoonlijkheidsstoornis (niet heel heftig). De officiële therapie is groepstherapie, maar deze is nog niet gestart. Om de lange (heeeeel lange) periode wat te overbruggen, heeft hij al individuele gesprekken met een mannelijke therapeut. Man voelt zich hier erg goed bij, in tegenstelling tot eerdere therapeuten een aantal jaar terug.
Deze man heeft op een gegeven moment gevraagd of ik mee wilde komen omdat de problemen van man ook effect hebben op ons natuurlijk. Dus vandaag ben ik mee gegaan en hebben we een half uurtje gepraat.
Nu is het dus zo dat ik deze man echt niet prettig vind. Ik voel me er niet fijn bij. Maarja, man wel en het is toch voornamelijk voor hem. Denk ik. Vandaag voelde het meer als relatietherapie en de volgende afspraak is ook op mij afgestemd, dus ik word weer geacht mee te gaan. Dat doe ik voor mijn relatie natuurlijk met alle liefde... maar ja.
Kan ik man vragen om te switchen van therapeut of niet? Hij heeft eindelijk iemand waar hij zich fijn bij voelt... maar ik ben er ook nog. En een groot deel van onze problemen uit zich in dat we veel aan man aanpassen vanwege zijn issues en ik daar altijd voor moet inschikken.
Wat zouden jullie doen?
Even jullie mening nodig, want ik vind het zelf heel lastig.
Mijn man is in therapie voor een persoonlijkheidsstoornis (niet heel heftig). De officiële therapie is groepstherapie, maar deze is nog niet gestart. Om de lange (heeeeel lange) periode wat te overbruggen, heeft hij al individuele gesprekken met een mannelijke therapeut. Man voelt zich hier erg goed bij, in tegenstelling tot eerdere therapeuten een aantal jaar terug.
Deze man heeft op een gegeven moment gevraagd of ik mee wilde komen omdat de problemen van man ook effect hebben op ons natuurlijk. Dus vandaag ben ik mee gegaan en hebben we een half uurtje gepraat.
Nu is het dus zo dat ik deze man echt niet prettig vind. Ik voel me er niet fijn bij. Maarja, man wel en het is toch voornamelijk voor hem. Denk ik. Vandaag voelde het meer als relatietherapie en de volgende afspraak is ook op mij afgestemd, dus ik word weer geacht mee te gaan. Dat doe ik voor mijn relatie natuurlijk met alle liefde... maar ja.
Kan ik man vragen om te switchen van therapeut of niet? Hij heeft eindelijk iemand waar hij zich fijn bij voelt... maar ik ben er ook nog. En een groot deel van onze problemen uit zich in dat we veel aan man aanpassen vanwege zijn issues en ik daar altijd voor moet inschikken.
Wat zouden jullie doen?
vrijdag 14 oktober 2016 om 22:20
Bedankt voor het berichtje!
Het gaat eigenlijk nog hetzelfde. Man heeft inmiddels zijn eerste groepsgesprek gehad en dit beviel hem goed. De individuele ondersteuning die hierbij hoort staat weer op een laag pitje. De afspraak moest verzet worden naar begin november. Dat maakt 3 afspraken in 4 maanden tijd... Man is daar niet heel erg over te spreken en vond het laatste gesprek niet prettig. Vond het vervelend dat hem eigenlijk niks gevraagd werd. Zag het, zoals hij al had aangegeven, niet zitten om nogmaals met mij te gaan. Ik heb weinig gezegd, dus dat komt ook echt van hem af.
We hopen dat de groepstherapie helpt. Ik kan er persoonlijk weinig mee - opdrachten als "kijk elkaar 30 seconden aan en geef aan hoe je je daarbij voelt" klinken voor mij als kinderspel, maar zijn voor hem en zijn groepsgenoten dus echt pittig. Zijn dan bang dat de ander gekke dingen over hen denkt etc. Hij vindt het fijn te merken dat hij niet de enige is die zulke dingen moeilijk vindt.
Het gaat eigenlijk nog hetzelfde. Man heeft inmiddels zijn eerste groepsgesprek gehad en dit beviel hem goed. De individuele ondersteuning die hierbij hoort staat weer op een laag pitje. De afspraak moest verzet worden naar begin november. Dat maakt 3 afspraken in 4 maanden tijd... Man is daar niet heel erg over te spreken en vond het laatste gesprek niet prettig. Vond het vervelend dat hem eigenlijk niks gevraagd werd. Zag het, zoals hij al had aangegeven, niet zitten om nogmaals met mij te gaan. Ik heb weinig gezegd, dus dat komt ook echt van hem af.
We hopen dat de groepstherapie helpt. Ik kan er persoonlijk weinig mee - opdrachten als "kijk elkaar 30 seconden aan en geef aan hoe je je daarbij voelt" klinken voor mij als kinderspel, maar zijn voor hem en zijn groepsgenoten dus echt pittig. Zijn dan bang dat de ander gekke dingen over hen denkt etc. Hij vindt het fijn te merken dat hij niet de enige is die zulke dingen moeilijk vindt.
zaterdag 15 oktober 2016 om 09:29
quote:KingsAndQueens schreef op 06 oktober 2016 @ 19:30:
Wat mij een ongemakkelijk gevoel gaf was erg dichtbij komen en dat hij in sessie 1 direct over seksualiteit en orgasmes begon. Ik ben niet preuts, maar aangezien seks geen probleem is voor ons, lijkt het me niet nodig.
Het gaat dus niet over "met de billen bloot moeten", want ik heb me prima opengesteld en gepraat. Alleen voelde dat eigenlijk niet helemaal gemakkelijk.
Je hoeft geen antwoord te geven op vragen die voor jou ongepast of te ver gaan. Geef je grens aan de volgende keer bij een therapeut. Denk eerst paar minuten na om te weten, wil ik hier antwoord op geven of prive houden, en doe dit dan. Als het over seks gaat, geef je aan, bedankt voor uw interesse, maar ons seksleven gaat goed en ik wil het over andere zaken hebben.
Als je merkt dat therapeut je man geen tijd geeft om vraag te beantwoorden en jouw direct tweede vraag stelt, kan je dit zeggen, van joh, wacht je gaat te snel, ik wil horen wat mijn man hierover denkt, waarom negeer je mijn man nu?
En als je man bij thuiskomen van jou direct in zijn zwakte schiet, en aandacht nodig heeft op ziekelijke manier, dan zou ik toch op rustig moment het hier over hebben met hem. Dat jij bij thuiskomst soms echt rust nodig hebt, en een kop thee welkom is dan, maar dat je je even terugtrekt om bij te komen van de dag. Ga anders werken met een symbolische witte vlag, pak die om aan te geven, ho, vrede, ik wil geen ruzie maar rust nu. En dat je na je rust contact aankan, en hij zijn geduld moet hebben ipv impulsief over jouw grenzen moet gaan en je gebruiken als toehoorder en vangnet en boksbal, ipv ook jouw als mens met behoeftes en wensen zien.
Als hij zo overemotioneel is, dat hij in zijn kindpijn schiet en onredelijk wordt, heftig hoor! Dat vergt heel veel ook van jou, als hij dit niet snel beter leert te reguleren zelf. Daar zou de therapie op gericht moeten zijn, in contact met je pijn, en dit dan aankunnen ipv dat je partner je steeds opvangt en je pijn reguleert.
Wat mij een ongemakkelijk gevoel gaf was erg dichtbij komen en dat hij in sessie 1 direct over seksualiteit en orgasmes begon. Ik ben niet preuts, maar aangezien seks geen probleem is voor ons, lijkt het me niet nodig.
Het gaat dus niet over "met de billen bloot moeten", want ik heb me prima opengesteld en gepraat. Alleen voelde dat eigenlijk niet helemaal gemakkelijk.
Je hoeft geen antwoord te geven op vragen die voor jou ongepast of te ver gaan. Geef je grens aan de volgende keer bij een therapeut. Denk eerst paar minuten na om te weten, wil ik hier antwoord op geven of prive houden, en doe dit dan. Als het over seks gaat, geef je aan, bedankt voor uw interesse, maar ons seksleven gaat goed en ik wil het over andere zaken hebben.
Als je merkt dat therapeut je man geen tijd geeft om vraag te beantwoorden en jouw direct tweede vraag stelt, kan je dit zeggen, van joh, wacht je gaat te snel, ik wil horen wat mijn man hierover denkt, waarom negeer je mijn man nu?
En als je man bij thuiskomen van jou direct in zijn zwakte schiet, en aandacht nodig heeft op ziekelijke manier, dan zou ik toch op rustig moment het hier over hebben met hem. Dat jij bij thuiskomst soms echt rust nodig hebt, en een kop thee welkom is dan, maar dat je je even terugtrekt om bij te komen van de dag. Ga anders werken met een symbolische witte vlag, pak die om aan te geven, ho, vrede, ik wil geen ruzie maar rust nu. En dat je na je rust contact aankan, en hij zijn geduld moet hebben ipv impulsief over jouw grenzen moet gaan en je gebruiken als toehoorder en vangnet en boksbal, ipv ook jouw als mens met behoeftes en wensen zien.
Als hij zo overemotioneel is, dat hij in zijn kindpijn schiet en onredelijk wordt, heftig hoor! Dat vergt heel veel ook van jou, als hij dit niet snel beter leert te reguleren zelf. Daar zou de therapie op gericht moeten zijn, in contact met je pijn, en dit dan aankunnen ipv dat je partner je steeds opvangt en je pijn reguleert.
zaterdag 15 oktober 2016 om 10:18
Bedankt voor je reactie, Swift. Het is inderdaad belangrijk dat hij zijn gedachten en gevoelens voor zichzelf leert reguleren en ermee om leert gaan. Dat duurt nog wel even, vrees ik.quote:kers schreef op 15 oktober 2016 @ 09:25:
En met JOU? Mwah. Hetzelfde. Ik ga gewoon lekker verder met hoe het loopt.
Ik doe wel mijn best om wat minder vaak toe te geven en mezelf weg te cijferen omdat hij "het moeilijk heeft" met het een of ander. Dit zorgt voor meer ruzies, omdat hij dit onterecht vindt, maar voor minder huilen.
En met JOU? Mwah. Hetzelfde. Ik ga gewoon lekker verder met hoe het loopt.
Ik doe wel mijn best om wat minder vaak toe te geven en mezelf weg te cijferen omdat hij "het moeilijk heeft" met het een of ander. Dit zorgt voor meer ruzies, omdat hij dit onterecht vindt, maar voor minder huilen.
