Psyche
alle pijlers
Vastlopen in verdriet
donderdag 8 november 2012 om 15:21
Bedankt alvast voor het lezen van mijn bericht.
Ik ben nieuw hier op het forum, zal me dan ook even voorstellen:
vrouw van 46 jaar, getrouwd met 2e echtgenoot. Moeder van twee dochters van eerste echtgenoot.
Wat ik hieronder ga schrijven is voor mij uiterst pijnlijk en ik hoop dat jullie zoveel respect voor me hebben dat jullie me niet zullen veroordelen. De reden dat ik dit forum op zoek is om mijn relaas te kunnen doen en ik hoop op tips en verder zou het 'fijn' (maar verdrietig voor degene die het overkomt ) zijn om van andere mensen te vernemen die in iets soortgelijks zitten.
Bijna 7 jaar geleden is er iets gebeurd waardoor mijn dochters bij mijn ex zijn gaan wonen. Ze waren toen 11 en 14 jaar. Door allerlei misverstanden en miscommunicatie over en weer zijn ze compleet uit mijn leven verdwenen. Om herkenning te voorkomen doe ik hier niet uit de doeken wat er precies is gebeurd, maar het is 1 grote nachtmerrie. Uit allerlei rechtszittingen kwam naar voren dat ik recht op omgang met mijn meisjes heb. Maar recht krijgen en recht hebben...
Om alles op een rijtje te krijgen heb ik EMDR traumatherapie gevolgt, gesprekken met een psycholoog en inmiddels heb ik eens per maand een gesprek met een coach op spiritueel gebied.
Het gemis en het rouwen om mijn kinderen kost me steeds meer energie en gaat ten koste van al het verdere in mijn leven. Zo voelt leven als overleven en is mijn spanningsdraagvlak erg klein. Op mijn werk merk ik dat omdat ik me niet goed kan concentreren, zo duurt iets nieuws aanleren heel erg lang en raak ik het overzicht heel gauw kwijt. Uiteraard krijg ik vaak negatief commentaar op mijn uitgevoerde taken. Hierdoor voel ik me nog gestrester en mislukt.
Ondanks de coaching en in het verleden de psycholoog en de EMDR raak ik verstrikt in verdriet om mijn dochters.
Niemand kan de pijn en het gemis wegnemen, dat begrijp ik ook wel. Tot dusver helpt praten over de pijn ook niet. Het is alsof mijn bestaan als moeder is uitgewist door mijn, beinvloedde, dochters.
Sinds 2 jaar slik in een AD, toch voel ik mezelf meer afglijden. De zin van mijn bestaan is weg, zo voelt het. Als je me vroeger vroeg, ' wat wil je het liefst worden?' dan antwoordde ik 'moeder'.
Om mezelf af te leiden ben ik, naast mijn reguliere baan, vrijwilligerswerk gaan doen. Ook schilder ik hobbymatig, maar niets geeft me nog plezier. Vanwege toenemende oogproblemen wordt het ook moeilijker om ontspannen hobbies te gaan doen natuurlijk. Ik voel me waardeloos en niet voldoen aan mijn eigen en aan anderen hun verwachting jegens mij,
Hoe vind ik weer plezier in mijn leven?
Wie herkent dit?
Hoe ga ik om met dit grootste verdriet in mijn leven?
Is er een leven naast mijn kinderen die in mijn hart zitten maar niet in mijn leven?
Hoe parkeer ik de rouw?
Momenteel heb ik een te vol hoofd en een te vol hart en te lege mama-armen.
Bedankt voor jouw lezen
Ik ben nieuw hier op het forum, zal me dan ook even voorstellen:
vrouw van 46 jaar, getrouwd met 2e echtgenoot. Moeder van twee dochters van eerste echtgenoot.
Wat ik hieronder ga schrijven is voor mij uiterst pijnlijk en ik hoop dat jullie zoveel respect voor me hebben dat jullie me niet zullen veroordelen. De reden dat ik dit forum op zoek is om mijn relaas te kunnen doen en ik hoop op tips en verder zou het 'fijn' (maar verdrietig voor degene die het overkomt ) zijn om van andere mensen te vernemen die in iets soortgelijks zitten.
Bijna 7 jaar geleden is er iets gebeurd waardoor mijn dochters bij mijn ex zijn gaan wonen. Ze waren toen 11 en 14 jaar. Door allerlei misverstanden en miscommunicatie over en weer zijn ze compleet uit mijn leven verdwenen. Om herkenning te voorkomen doe ik hier niet uit de doeken wat er precies is gebeurd, maar het is 1 grote nachtmerrie. Uit allerlei rechtszittingen kwam naar voren dat ik recht op omgang met mijn meisjes heb. Maar recht krijgen en recht hebben...
Om alles op een rijtje te krijgen heb ik EMDR traumatherapie gevolgt, gesprekken met een psycholoog en inmiddels heb ik eens per maand een gesprek met een coach op spiritueel gebied.
Het gemis en het rouwen om mijn kinderen kost me steeds meer energie en gaat ten koste van al het verdere in mijn leven. Zo voelt leven als overleven en is mijn spanningsdraagvlak erg klein. Op mijn werk merk ik dat omdat ik me niet goed kan concentreren, zo duurt iets nieuws aanleren heel erg lang en raak ik het overzicht heel gauw kwijt. Uiteraard krijg ik vaak negatief commentaar op mijn uitgevoerde taken. Hierdoor voel ik me nog gestrester en mislukt.
Ondanks de coaching en in het verleden de psycholoog en de EMDR raak ik verstrikt in verdriet om mijn dochters.
Niemand kan de pijn en het gemis wegnemen, dat begrijp ik ook wel. Tot dusver helpt praten over de pijn ook niet. Het is alsof mijn bestaan als moeder is uitgewist door mijn, beinvloedde, dochters.
Sinds 2 jaar slik in een AD, toch voel ik mezelf meer afglijden. De zin van mijn bestaan is weg, zo voelt het. Als je me vroeger vroeg, ' wat wil je het liefst worden?' dan antwoordde ik 'moeder'.
Om mezelf af te leiden ben ik, naast mijn reguliere baan, vrijwilligerswerk gaan doen. Ook schilder ik hobbymatig, maar niets geeft me nog plezier. Vanwege toenemende oogproblemen wordt het ook moeilijker om ontspannen hobbies te gaan doen natuurlijk. Ik voel me waardeloos en niet voldoen aan mijn eigen en aan anderen hun verwachting jegens mij,
Hoe vind ik weer plezier in mijn leven?
Wie herkent dit?
Hoe ga ik om met dit grootste verdriet in mijn leven?
Is er een leven naast mijn kinderen die in mijn hart zitten maar niet in mijn leven?
Hoe parkeer ik de rouw?
Momenteel heb ik een te vol hoofd en een te vol hart en te lege mama-armen.
Bedankt voor jouw lezen
vrijdag 9 november 2012 om 10:35
Nee dat klinkt helemaal niet raar voor mij. Je bent nu genoodzaakt om je leven in te vullen alsof je kinderen er niet meer zijn terwijl je je er constant bewust van bent dat ze er nog wel zijn dat je er 'alleen' geen toegang toe hebt de hoop dat het misschien ooit goedkomt is tegelijk de factor waardoor je nooit ehct 100% verder kunt met je leven,want ze zijn er nog en in je keuzes speelt het feit dat je kinderen hebt toch altijd mee, bewust en onbewust. Als je kind er echt niet meer is zoals bij mij uiteindelijk, dan kun je ondanks het enorme verdriet wel afsluiten. Het is geen open einde meer. Ik denk nog steeds wat zou oudste hiervan geonden hebben, of zou oudste zich hebben herkend in zijn kleine broertje enz en ik hem, maar ik tegelijk weet ik dat het antwoord niet bestaat. Hij zal ooit met ze spelen, ze zullen hem nooit leren kennen en hij zal nooit ouder dan 8 worden. En ondanks dat hij stil staat in de tijd kunnen wij dat niet, deels moet ik hem loslaten, want er zijn twee kinderen die wel doorgroeien en ons leven gaat door, hoe hard ook. Dus ik begrijp dat voor jezelf dat zeker meer rust zou geven. Duidelijkheid, hoe keihard ook, is wel een uitgangspunt waarmee je verder kunt, terwijl je nu niet kunt afsluiten.
vrijdag 9 november 2012 om 10:54
Ow, wat een reacties hier, dit doet me goed en pijn dat jullie ook het drama meemaken.
Ik tik op ipad en kan dus niet tikken en scrollen, dus probeer ik het uit mijn hoofd.
Idd denk ik ook dat als mijn dochters dood zouden zijn ik het echt zou kunnen afsluiten, simpelweg omdat de weg dan definitief ophoudt en nu blijft alles onafgemaakt.
Aan de andere kant zou ik ze echt niet dood willen!! Wie wil zijn eigen kinderen nu dood?
Het is zo verwarrend en tegenstrijdig allemaal...
Ik tik op ipad en kan dus niet tikken en scrollen, dus probeer ik het uit mijn hoofd.
Idd denk ik ook dat als mijn dochters dood zouden zijn ik het echt zou kunnen afsluiten, simpelweg omdat de weg dan definitief ophoudt en nu blijft alles onafgemaakt.
Aan de andere kant zou ik ze echt niet dood willen!! Wie wil zijn eigen kinderen nu dood?
Het is zo verwarrend en tegenstrijdig allemaal...
vrijdag 9 november 2012 om 11:02
Sunemom: vreselijk voor je dat jouw zoon overleden is terwijl de relatie onaf was. Ik begrijp wel wat je bedoelt dat het wel een soort rust brengt dat er geen hoop meer zal zijn. Fijn dat je je geluk weer gevonden hebt!
Ik loop stuk omdat mijn rouw geen goede uitweg vindt en me met de rug tegen de muur voel staan. Langzaamaan ga ik aan mezelf twijfelen:' dus ik ben wel een slechte moeder als mijn dochters me niet meer willen kennen!'
Het geloof op een herstel is er niet meers sinds april dit jaar, de hoop blijft wel.
Wat heb ik een diep respect voor jullie. Ik ben ontroerd en onder de indruk van alle pijn en emoties.
Ik loop stuk omdat mijn rouw geen goede uitweg vindt en me met de rug tegen de muur voel staan. Langzaamaan ga ik aan mezelf twijfelen:' dus ik ben wel een slechte moeder als mijn dochters me niet meer willen kennen!'
Het geloof op een herstel is er niet meers sinds april dit jaar, de hoop blijft wel.
Wat heb ik een diep respect voor jullie. Ik ben ontroerd en onder de indruk van alle pijn en emoties.
vrijdag 9 november 2012 om 11:07
Dibbes 1: wat lief dat je met ons meeleeft! Dank je. Idd ontvang ik van de harte-moeders hier veel begrip en steun en hoop ik ze ook tot steun te kunnen zijn.
Harte-moeders, united! Wij zijn wel goede moeders ondanks het ontbreken van onze kinderen in onze levens. Zij zitten ons in het bloed en in het hart!
Hoe vind ik mezelf weer terug als hoesjeop?
Harte-moeders, united! Wij zijn wel goede moeders ondanks het ontbreken van onze kinderen in onze levens. Zij zitten ons in het bloed en in het hart!
Hoe vind ik mezelf weer terug als hoesjeop?
vrijdag 9 november 2012 om 11:34
Die opmerking raakt wel hoedjeop, dat je toch gaat twijfelen of je een slechte moeder bent. Dat is zo herkenbaar, ook nu nog. Dat is wat ik het meest meegenomen hem in mijn basisgevoel als moeder. Ik heb heel snel het gevoel dat ik het slecht doe, dat de kinderen een betere moeder verdienen. Dat het mijn schuld is wat er met mijn oudste gebeurd was, als ik een betere moeder was geweest dan.. Ergens weet ik dat het niet zo is, maar het gevoel..
Ik denk dat je alleen verder kunt als je accepteerd dat dat zonde rje kinderen zal zijn. Diedeur sluiten zeg maar. Ook al lat je hem voor jezelf op een klein kiertje staan, de nige weg vooruit is er vanuit gaan dat ze uit e leven blijven. Zodat er echt ruimte voor jezelf komt, oprechte ruimte. En zoek hulp bij dat acceptatieproces, het s te groot om allen te doorworstelen.
Ik denk dat je alleen verder kunt als je accepteerd dat dat zonde rje kinderen zal zijn. Diedeur sluiten zeg maar. Ook al lat je hem voor jezelf op een klein kiertje staan, de nige weg vooruit is er vanuit gaan dat ze uit e leven blijven. Zodat er echt ruimte voor jezelf komt, oprechte ruimte. En zoek hulp bij dat acceptatieproces, het s te groot om allen te doorworstelen.
vrijdag 9 november 2012 om 12:46
quote:Sunemom schreef op 09 november 2012 @ 10:35:
Nee dat klinkt helemaal niet raar voor mij. Je bent nu genoodzaakt om je leven in te vullen alsof je kinderen er niet meer zijn terwijl je je er constant bewust van bent dat ze er nog wel zijn dat je er 'alleen' geen toegang toe hebt de hoop dat het misschien ooit goedkomt is tegelijk de factor waardoor je nooit ehct 100% verder kunt met je leven,want ze zijn er nog en in je keuzes speelt het feit dat je kinderen hebt toch altijd mee, bewust en onbewust. Als je kind er echt niet meer is zoals bij mij uiteindelijk, dan kun je ondanks het enorme verdriet wel afsluiten. Het is geen open einde meer. Ik denk nog steeds wat zou oudste hiervan geonden hebben, of zou oudste zich hebben herkend in zijn kleine broertje enz en ik hem, maar ik tegelijk weet ik dat het antwoord niet bestaat. Hij zal ooit met ze spelen, ze zullen hem nooit leren kennen en hij zal nooit ouder dan 8 worden. En ondanks dat hij stil staat in de tijd kunnen wij dat niet, deels moet ik hem loslaten, want er zijn twee kinderen die wel doorgroeien en ons leven gaat door, hoe hard ook. Dus ik begrijp dat voor jezelf dat zeker meer rust zou geven. Duidelijkheid, hoe keihard ook, is wel een uitgangspunt waarmee je verder kunt, terwijl je nu niet kunt afsluiten. sorry mensen dit is even helemaal offtopic,, sunemom ik heb geprobeerd met u in contact te komen via mail maar dit mislukte steeds.. ik weet niet hoe ik via deze site een prive berichtje moet sturen ik heb me extra aangemeld om u iets te vragen ivm met mijn zoontje en een berichtje dat u vorig jaar gepost heeft zou u mij mischien even een mailtje willen sturen met uw emailadres dan kan ik het mailtje nogmaals sturen want het adres wat op deze site aangemeld staat als email daar lukt het niet mee.. alvast bedankt..
Nee dat klinkt helemaal niet raar voor mij. Je bent nu genoodzaakt om je leven in te vullen alsof je kinderen er niet meer zijn terwijl je je er constant bewust van bent dat ze er nog wel zijn dat je er 'alleen' geen toegang toe hebt de hoop dat het misschien ooit goedkomt is tegelijk de factor waardoor je nooit ehct 100% verder kunt met je leven,want ze zijn er nog en in je keuzes speelt het feit dat je kinderen hebt toch altijd mee, bewust en onbewust. Als je kind er echt niet meer is zoals bij mij uiteindelijk, dan kun je ondanks het enorme verdriet wel afsluiten. Het is geen open einde meer. Ik denk nog steeds wat zou oudste hiervan geonden hebben, of zou oudste zich hebben herkend in zijn kleine broertje enz en ik hem, maar ik tegelijk weet ik dat het antwoord niet bestaat. Hij zal ooit met ze spelen, ze zullen hem nooit leren kennen en hij zal nooit ouder dan 8 worden. En ondanks dat hij stil staat in de tijd kunnen wij dat niet, deels moet ik hem loslaten, want er zijn twee kinderen die wel doorgroeien en ons leven gaat door, hoe hard ook. Dus ik begrijp dat voor jezelf dat zeker meer rust zou geven. Duidelijkheid, hoe keihard ook, is wel een uitgangspunt waarmee je verder kunt, terwijl je nu niet kunt afsluiten. sorry mensen dit is even helemaal offtopic,, sunemom ik heb geprobeerd met u in contact te komen via mail maar dit mislukte steeds.. ik weet niet hoe ik via deze site een prive berichtje moet sturen ik heb me extra aangemeld om u iets te vragen ivm met mijn zoontje en een berichtje dat u vorig jaar gepost heeft zou u mij mischien even een mailtje willen sturen met uw emailadres dan kan ik het mailtje nogmaals sturen want het adres wat op deze site aangemeld staat als email daar lukt het niet mee.. alvast bedankt..
vrijdag 9 november 2012 om 13:17
' de enige weg vooruit is accepteren dat ze uit jouw leven blijven' idd Sunemom, dat is ook de enige weg vooruit. Maar ik weet niet hoe.
Waarom heeft de psychische hulp en coaching niet een ander mens van me gemaakt? Dit zie ik zelfs als falen van mezelf. Al die jaren ging het redelijk goed met me: ik functioneerde best wel met mijn gebroken hart. Maar dit is compleet omgeslagen naar volledige letargie, vervreemding van mezelf en oeverloos verdriet. Bijna elke nacht droom ik over mijn kinderen die steeds kind blijven daarin.
Sinds april, sinds ik bewust aktie ondernam om de post en maillijntjes zelf te verbreken - er kwam toch nooit antwoord, mijn meisjes voelden 1 kaart per jaar al als stalken, en wie weet wonen ze inmiddels wel totaal ergens anders! - voelt het alsof ik zwem in te diep water. Alsof ik voor een ravijn sta en niet weet waar het nieuwe pad is. Het voelt alsof de diepste rouw toen is begonnen voor me. Als ik bij de coach ben gaat het weer redelijk die dag, maar de knagende pijn blijft. Iemand anders kan toch de pijn niet bij me wegnemen? Het is toch niet een kwestie van een knopje indrukken?
Ik weet dat ik verder moet zonder mijn dochters, maar ik ben zo bang voor dat wat er is.
Mijn man heeft zelf jaren geen contact met zijn drie dochters uit zijn eerste huwelijk gehad. Sinds vier jaar heeft hij weer regelmatig contact met zijn jongste dochter en sinds 3 jaar ook weer met zijn middelste dochter. Het waren zware jaren voor hem en ik ben oprecht blij dat hij nu weer contact heeft met hen. Hij ondersteunt zijn meisjes ook regelmatig financieel en daar sta ik helemaal achter.
Ik merk dat aan het geduld en begrip van mijn echtgenoot een einde komt waardoor ik me meer en meer ga afsluiten en me steeds eenzamer ga voelen. Afgelopen week hadden we een grote aanvaring op kantoor, ik was alleen met hem. We hebben een eigen bedrijf.
Omdat ik zenuwachtig en gestrest ben, beklijft info steeds slechter mbt nieuwe werkzaamheden. Ik kan me helemaal blind staren op een mail zonder dat ik het begrijp en zie. Ik zie structuren en lijntjes niet meer zo goed. Letterlijk en figuurlijk. Toen kreeg ik een behoorlijke veeg uit de pan dat hij me niet kan blijven uitleggen en dat 'een kind dit zelfs kan doen'. Hij heeft gelijk natuurlijk maar ik overzie het echt niet.
Ik voel me gewoon op allerlei gebieden tekort schieten.
Fijn dat ik hier lezende ogen van jullie heb.
Een warme knuffel van me
Waarom heeft de psychische hulp en coaching niet een ander mens van me gemaakt? Dit zie ik zelfs als falen van mezelf. Al die jaren ging het redelijk goed met me: ik functioneerde best wel met mijn gebroken hart. Maar dit is compleet omgeslagen naar volledige letargie, vervreemding van mezelf en oeverloos verdriet. Bijna elke nacht droom ik over mijn kinderen die steeds kind blijven daarin.
Sinds april, sinds ik bewust aktie ondernam om de post en maillijntjes zelf te verbreken - er kwam toch nooit antwoord, mijn meisjes voelden 1 kaart per jaar al als stalken, en wie weet wonen ze inmiddels wel totaal ergens anders! - voelt het alsof ik zwem in te diep water. Alsof ik voor een ravijn sta en niet weet waar het nieuwe pad is. Het voelt alsof de diepste rouw toen is begonnen voor me. Als ik bij de coach ben gaat het weer redelijk die dag, maar de knagende pijn blijft. Iemand anders kan toch de pijn niet bij me wegnemen? Het is toch niet een kwestie van een knopje indrukken?
Ik weet dat ik verder moet zonder mijn dochters, maar ik ben zo bang voor dat wat er is.
Mijn man heeft zelf jaren geen contact met zijn drie dochters uit zijn eerste huwelijk gehad. Sinds vier jaar heeft hij weer regelmatig contact met zijn jongste dochter en sinds 3 jaar ook weer met zijn middelste dochter. Het waren zware jaren voor hem en ik ben oprecht blij dat hij nu weer contact heeft met hen. Hij ondersteunt zijn meisjes ook regelmatig financieel en daar sta ik helemaal achter.
Ik merk dat aan het geduld en begrip van mijn echtgenoot een einde komt waardoor ik me meer en meer ga afsluiten en me steeds eenzamer ga voelen. Afgelopen week hadden we een grote aanvaring op kantoor, ik was alleen met hem. We hebben een eigen bedrijf.
Omdat ik zenuwachtig en gestrest ben, beklijft info steeds slechter mbt nieuwe werkzaamheden. Ik kan me helemaal blind staren op een mail zonder dat ik het begrijp en zie. Ik zie structuren en lijntjes niet meer zo goed. Letterlijk en figuurlijk. Toen kreeg ik een behoorlijke veeg uit de pan dat hij me niet kan blijven uitleggen en dat 'een kind dit zelfs kan doen'. Hij heeft gelijk natuurlijk maar ik overzie het echt niet.
Ik voel me gewoon op allerlei gebieden tekort schieten.
Fijn dat ik hier lezende ogen van jullie heb.
Een warme knuffel van me
vrijdag 9 november 2012 om 16:42
Dat over je eigen schaduw heenspringen ten goede van jouw kinderen herken ik zo.
Voor mijn kinderen heb ik flinke stappen achteruit gezet en ben ik mijn rechten als moeder niet gaan eisen of claimen. Bang om ze compleet psychisch stuk te maken. De 'omgeving' waarin mijn kinderen zich bevinden heeft nl duidelijk te kennen geven niet mee te willen werken aan een omgang, dit zelfs zal dwarsbomen en jongste heeft aan de rechtbank gezegd dat ze niet kan 'kiezen' ondanks dat ze me heel erg mist.
Het grootste offer dat ik ooit gebracht heb is uit liefde voor mijn dochters gedaan. Het is beter te leven met dit offer dan te moeten leven met de brokstukken.
Voor mijn kinderen heb ik flinke stappen achteruit gezet en ben ik mijn rechten als moeder niet gaan eisen of claimen. Bang om ze compleet psychisch stuk te maken. De 'omgeving' waarin mijn kinderen zich bevinden heeft nl duidelijk te kennen geven niet mee te willen werken aan een omgang, dit zelfs zal dwarsbomen en jongste heeft aan de rechtbank gezegd dat ze niet kan 'kiezen' ondanks dat ze me heel erg mist.
Het grootste offer dat ik ooit gebracht heb is uit liefde voor mijn dochters gedaan. Het is beter te leven met dit offer dan te moeten leven met de brokstukken.
vrijdag 9 november 2012 om 16:51
Mijn ouders leven niet meer. Mijn vader al ruim 32 jaar niet meer en mijn moeder ruim 12 jaar niet meer. Ik dank God op blote knietjes dat mam dit grote gemis niet hoeft mee te maken. Zij had ook echt geen contact meer met ze gehad, dat weet ik zeker: mijn zus, de tante van mijn meisjes, heeft ook op geen enkele manier contact kunnen onderhouden met ze. Zij is als tante ook verbannen en gewist uit hun leven.
Mam had dit allemaal zoveel verdriet gedaan, zeker weten. Soms droom ik over haar en dan is ze boos op me omdat ik de kinderen kwijt ben...
Mam had dit allemaal zoveel verdriet gedaan, zeker weten. Soms droom ik over haar en dan is ze boos op me omdat ik de kinderen kwijt ben...
zaterdag 10 november 2012 om 09:48
quote:hoedjeop schreef op 09 november 2012 @ 16:42:
Het grootste offer dat ik ooit gebracht heb is uit liefde voor mijn dochters gedaan. Het is beter te leven met dit offer dan te moeten leven met de brokstukken.En misschien zullen je kinderen dat pas echt kunnen begrijpen als ze zelf ooit moeder worden..
Hoe is het vandaag met je?
Het grootste offer dat ik ooit gebracht heb is uit liefde voor mijn dochters gedaan. Het is beter te leven met dit offer dan te moeten leven met de brokstukken.En misschien zullen je kinderen dat pas echt kunnen begrijpen als ze zelf ooit moeder worden..
Hoe is het vandaag met je?
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zaterdag 10 november 2012 om 19:37
Hier bezig geweest met het aanmaken van een album op internet; daar moest ik nieuwe foto's voor maken en dat was een werkje waar ik zowat de hele dag zoet mee was. Ik weet niet of je mijn topic hebt gezien op het prikbord hier? Kijk maar eens en bezorg jezelf wat kleurrijke afleiding!
Ik heb niet echt veel geduld om zoiets te zitten doen, dus ik kreeg er hoofdpijn van. Maar dan ga ik dus naar buiten met de hond, die heeft vandaag een goed dagje gehad!
Mag ik vragen wat voor vrijwilligerswerk je doet? Ik heb zelf ook wel wat uitgeprobeerd op dat gebied, maar nog niet echt iets gevonden wat mij echt voldoening zou geven. Eigenlijk hoop ik nog steeds weer betaald werk te vinden (zit nu in reintegratietraject).
Ik heb niet echt veel geduld om zoiets te zitten doen, dus ik kreeg er hoofdpijn van. Maar dan ga ik dus naar buiten met de hond, die heeft vandaag een goed dagje gehad!
Mag ik vragen wat voor vrijwilligerswerk je doet? Ik heb zelf ook wel wat uitgeprobeerd op dat gebied, maar nog niet echt iets gevonden wat mij echt voldoening zou geven. Eigenlijk hoop ik nog steeds weer betaald werk te vinden (zit nu in reintegratietraject).
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
dinsdag 13 november 2012 om 15:29
Hoi EV!
Ik heb jouw glas-in-loodcreaties gezien, wat kun jij dat goed zeg! Lukt het een beetje met de verkoop ervan? Heb je al op MP wat advertenties hiermee geplaatst?
Ons huis is best wel strak qua vormgeving dus het past hier niet. Sorry.
Voor de Nat. ver. De Zonnebloem zet ik me in als vrijwilligster. Zo begeleidt ik leerlingen met hun Maatschappelijke Stage bij 'ons' en bezoek ik mensen die ouder zijn en veelal minder mobiel zijn. Geregeld neem ik 1 of twee mee voor een gezellig uitje naar bijv. de Intratuin. Het is erg dankbaar werk. Ken je De Zonnebloem?
Ik heb jouw glas-in-loodcreaties gezien, wat kun jij dat goed zeg! Lukt het een beetje met de verkoop ervan? Heb je al op MP wat advertenties hiermee geplaatst?
Ons huis is best wel strak qua vormgeving dus het past hier niet. Sorry.
Voor de Nat. ver. De Zonnebloem zet ik me in als vrijwilligster. Zo begeleidt ik leerlingen met hun Maatschappelijke Stage bij 'ons' en bezoek ik mensen die ouder zijn en veelal minder mobiel zijn. Geregeld neem ik 1 of twee mee voor een gezellig uitje naar bijv. de Intratuin. Het is erg dankbaar werk. Ken je De Zonnebloem?
dinsdag 13 november 2012 om 18:05
Ja, de Zonnebloem ken ik wel. Niet uit eigen ervaring overigens. Uitjes naar Intratuin klinkt wel goed, dat zou ik ook leuk vinden om te doen. Daar krijg ik altijd energie van al het moois wat ik zie.
Dank voor je compliment! Verkoop loopt eigenlijk niet echt. Een enkel dingetje op een hobbymarkt, en hier nog helemaal niets. MP zie ik niet zitten voor zoiets, ik ben geen handelaar, ik wil nu alleen wat spullen verkopen om meer ruimte te hebben voor nieuw materiaal en ideeën.
Dank voor je compliment! Verkoop loopt eigenlijk niet echt. Een enkel dingetje op een hobbymarkt, en hier nog helemaal niets. MP zie ik niet zitten voor zoiets, ik ben geen handelaar, ik wil nu alleen wat spullen verkopen om meer ruimte te hebben voor nieuw materiaal en ideeën.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 15 november 2012 om 20:57
Ik ben ook nieuw hier op het forum, man van 47 jaar, getrouwd met 2e echtgenoot. Vader van vier kinderen van eerste echtgenoot.
Mijn situatie lijkt een kopie te zijn van de jouwe, en ik loop ook vast in mijn verdriet....!!
Als je wilt kunnen we als lotgenoten onze ervaringen mailen, ik zie je reactie graag.
Mijn situatie lijkt een kopie te zijn van de jouwe, en ik loop ook vast in mijn verdriet....!!
Als je wilt kunnen we als lotgenoten onze ervaringen mailen, ik zie je reactie graag.
dinsdag 20 november 2012 om 19:52
Komt het ooit goed: ik lees nu je reactie pas, sorry.
Hartverscheurend wat jij mee moet maken... hoe oud zijn jouw kinderen? Heb je al lang geen contact meer?
Knuffel van mij
Dank je Dolores, wat lief dat je meeleeft!
Ja, ik post hier onder mijn vertrouwde nick, Shalimar. hoedjeop is mijn alterego. Ik hoef me niet te schamen en heb besloten om mijn eigen nick weer te gebruiken.
Ik zal niet meer posten hier onder hoedjeop dus, maar onder Shalimar.
Hartverscheurend wat jij mee moet maken... hoe oud zijn jouw kinderen? Heb je al lang geen contact meer?
Knuffel van mij
Dank je Dolores, wat lief dat je meeleeft!
Ja, ik post hier onder mijn vertrouwde nick, Shalimar. hoedjeop is mijn alterego. Ik hoef me niet te schamen en heb besloten om mijn eigen nick weer te gebruiken.
Ik zal niet meer posten hier onder hoedjeop dus, maar onder Shalimar.
