Psyche
alle pijlers
Vastlopen in verdriet
donderdag 8 november 2012 om 15:21
Bedankt alvast voor het lezen van mijn bericht.
Ik ben nieuw hier op het forum, zal me dan ook even voorstellen:
vrouw van 46 jaar, getrouwd met 2e echtgenoot. Moeder van twee dochters van eerste echtgenoot.
Wat ik hieronder ga schrijven is voor mij uiterst pijnlijk en ik hoop dat jullie zoveel respect voor me hebben dat jullie me niet zullen veroordelen. De reden dat ik dit forum op zoek is om mijn relaas te kunnen doen en ik hoop op tips en verder zou het 'fijn' (maar verdrietig voor degene die het overkomt ) zijn om van andere mensen te vernemen die in iets soortgelijks zitten.
Bijna 7 jaar geleden is er iets gebeurd waardoor mijn dochters bij mijn ex zijn gaan wonen. Ze waren toen 11 en 14 jaar. Door allerlei misverstanden en miscommunicatie over en weer zijn ze compleet uit mijn leven verdwenen. Om herkenning te voorkomen doe ik hier niet uit de doeken wat er precies is gebeurd, maar het is 1 grote nachtmerrie. Uit allerlei rechtszittingen kwam naar voren dat ik recht op omgang met mijn meisjes heb. Maar recht krijgen en recht hebben...
Om alles op een rijtje te krijgen heb ik EMDR traumatherapie gevolgt, gesprekken met een psycholoog en inmiddels heb ik eens per maand een gesprek met een coach op spiritueel gebied.
Het gemis en het rouwen om mijn kinderen kost me steeds meer energie en gaat ten koste van al het verdere in mijn leven. Zo voelt leven als overleven en is mijn spanningsdraagvlak erg klein. Op mijn werk merk ik dat omdat ik me niet goed kan concentreren, zo duurt iets nieuws aanleren heel erg lang en raak ik het overzicht heel gauw kwijt. Uiteraard krijg ik vaak negatief commentaar op mijn uitgevoerde taken. Hierdoor voel ik me nog gestrester en mislukt.
Ondanks de coaching en in het verleden de psycholoog en de EMDR raak ik verstrikt in verdriet om mijn dochters.
Niemand kan de pijn en het gemis wegnemen, dat begrijp ik ook wel. Tot dusver helpt praten over de pijn ook niet. Het is alsof mijn bestaan als moeder is uitgewist door mijn, beinvloedde, dochters.
Sinds 2 jaar slik in een AD, toch voel ik mezelf meer afglijden. De zin van mijn bestaan is weg, zo voelt het. Als je me vroeger vroeg, ' wat wil je het liefst worden?' dan antwoordde ik 'moeder'.
Om mezelf af te leiden ben ik, naast mijn reguliere baan, vrijwilligerswerk gaan doen. Ook schilder ik hobbymatig, maar niets geeft me nog plezier. Vanwege toenemende oogproblemen wordt het ook moeilijker om ontspannen hobbies te gaan doen natuurlijk. Ik voel me waardeloos en niet voldoen aan mijn eigen en aan anderen hun verwachting jegens mij,
Hoe vind ik weer plezier in mijn leven?
Wie herkent dit?
Hoe ga ik om met dit grootste verdriet in mijn leven?
Is er een leven naast mijn kinderen die in mijn hart zitten maar niet in mijn leven?
Hoe parkeer ik de rouw?
Momenteel heb ik een te vol hoofd en een te vol hart en te lege mama-armen.
Bedankt voor jouw lezen
Ik ben nieuw hier op het forum, zal me dan ook even voorstellen:
vrouw van 46 jaar, getrouwd met 2e echtgenoot. Moeder van twee dochters van eerste echtgenoot.
Wat ik hieronder ga schrijven is voor mij uiterst pijnlijk en ik hoop dat jullie zoveel respect voor me hebben dat jullie me niet zullen veroordelen. De reden dat ik dit forum op zoek is om mijn relaas te kunnen doen en ik hoop op tips en verder zou het 'fijn' (maar verdrietig voor degene die het overkomt ) zijn om van andere mensen te vernemen die in iets soortgelijks zitten.
Bijna 7 jaar geleden is er iets gebeurd waardoor mijn dochters bij mijn ex zijn gaan wonen. Ze waren toen 11 en 14 jaar. Door allerlei misverstanden en miscommunicatie over en weer zijn ze compleet uit mijn leven verdwenen. Om herkenning te voorkomen doe ik hier niet uit de doeken wat er precies is gebeurd, maar het is 1 grote nachtmerrie. Uit allerlei rechtszittingen kwam naar voren dat ik recht op omgang met mijn meisjes heb. Maar recht krijgen en recht hebben...
Om alles op een rijtje te krijgen heb ik EMDR traumatherapie gevolgt, gesprekken met een psycholoog en inmiddels heb ik eens per maand een gesprek met een coach op spiritueel gebied.
Het gemis en het rouwen om mijn kinderen kost me steeds meer energie en gaat ten koste van al het verdere in mijn leven. Zo voelt leven als overleven en is mijn spanningsdraagvlak erg klein. Op mijn werk merk ik dat omdat ik me niet goed kan concentreren, zo duurt iets nieuws aanleren heel erg lang en raak ik het overzicht heel gauw kwijt. Uiteraard krijg ik vaak negatief commentaar op mijn uitgevoerde taken. Hierdoor voel ik me nog gestrester en mislukt.
Ondanks de coaching en in het verleden de psycholoog en de EMDR raak ik verstrikt in verdriet om mijn dochters.
Niemand kan de pijn en het gemis wegnemen, dat begrijp ik ook wel. Tot dusver helpt praten over de pijn ook niet. Het is alsof mijn bestaan als moeder is uitgewist door mijn, beinvloedde, dochters.
Sinds 2 jaar slik in een AD, toch voel ik mezelf meer afglijden. De zin van mijn bestaan is weg, zo voelt het. Als je me vroeger vroeg, ' wat wil je het liefst worden?' dan antwoordde ik 'moeder'.
Om mezelf af te leiden ben ik, naast mijn reguliere baan, vrijwilligerswerk gaan doen. Ook schilder ik hobbymatig, maar niets geeft me nog plezier. Vanwege toenemende oogproblemen wordt het ook moeilijker om ontspannen hobbies te gaan doen natuurlijk. Ik voel me waardeloos en niet voldoen aan mijn eigen en aan anderen hun verwachting jegens mij,
Hoe vind ik weer plezier in mijn leven?
Wie herkent dit?
Hoe ga ik om met dit grootste verdriet in mijn leven?
Is er een leven naast mijn kinderen die in mijn hart zitten maar niet in mijn leven?
Hoe parkeer ik de rouw?
Momenteel heb ik een te vol hoofd en een te vol hart en te lege mama-armen.
Bedankt voor jouw lezen
dinsdag 20 november 2012 om 20:41
Dapper Shalimar, dat je je verhaal onder je vertrouwde nick aan ons toe durft te vertrouwen. Ik deel je ervaringen niet, maar ben blij te zien dat er vrouwen zijn die je warm omarmen met herkenning en lotgenotenschap.Ze kunnen het verdriet niet voor je wegnemen, maar het is o zo waar van dat delen van smart...
Kan het trouwens zijn dat je jezelf onbewust 'straft' voor hoe het destijds gelopen is, Shalimar? Voor jouw aandeel, voor wat je gedaan of wellicht nagelaten hebt? Voel je je schuldig en staat die schuld je in de weg?
Mocht je dit herkennen, dan is dit wel een belangrijk punt om aandacht aan te besteden, want in hoeverre 'mag' je dan nog genieten van het leven en mag je jezelf dan wel iets 'gunnen'?
Als van je afschrijven (wat Elmervrouw, dacht ik, adviseerde en wat inderdaad heel erg goed en therapeutisch is) moeilijk is, zou je kunnen overwegen om een voicerecorder aan te schaffen en je gevoel en gedachten uit te spreken. Voor jezelf, in alle veiligheid. Je kunt het daarna wissen, maar ook bewaren, als een vocaal dagboek.
Ik wens je liefde en warmte vrouw. Ik wens je rust en berusting. Ik wens je goeie richtingaanwijzers en in de verte het licht van een zonopkomst. Laat je koesteren in de oprechte aandacht en steun van de fijne vrouwen die jouw ervaringen delen. Ieder op hun eigen manier...
Kan het trouwens zijn dat je jezelf onbewust 'straft' voor hoe het destijds gelopen is, Shalimar? Voor jouw aandeel, voor wat je gedaan of wellicht nagelaten hebt? Voel je je schuldig en staat die schuld je in de weg?
Mocht je dit herkennen, dan is dit wel een belangrijk punt om aandacht aan te besteden, want in hoeverre 'mag' je dan nog genieten van het leven en mag je jezelf dan wel iets 'gunnen'?
Als van je afschrijven (wat Elmervrouw, dacht ik, adviseerde en wat inderdaad heel erg goed en therapeutisch is) moeilijk is, zou je kunnen overwegen om een voicerecorder aan te schaffen en je gevoel en gedachten uit te spreken. Voor jezelf, in alle veiligheid. Je kunt het daarna wissen, maar ook bewaren, als een vocaal dagboek.
Ik wens je liefde en warmte vrouw. Ik wens je rust en berusting. Ik wens je goeie richtingaanwijzers en in de verte het licht van een zonopkomst. Laat je koesteren in de oprechte aandacht en steun van de fijne vrouwen die jouw ervaringen delen. Ieder op hun eigen manier...
woensdag 21 november 2012 om 23:28
bliksemse_bende: lief dat je meeleeft!
Niemand kan idd de pijn van het gemis wegnemen, maar een stukje er- en herkenning doet op een bizare manier toch 'goed'.
Weet je, voor veel mensen hoor je als ontkende ouder in het hokje 'niet weten hoe er mee om te gaan' thuis. Wel begrijpelijk hoor, maar vaak zo pijnlijk.
Ervaren jullie dit ook zo?
Zo zijn er op hoogtijdagen als op de verjaardagen van mijn kinderen maar weinig mensen die mij feliciteren of even meeleven. Terwijl ik juist dan extra met een te vol hart en te lege armen sta. Mijn zus feliciteert me wel altijd even per foon. Gelukkig! Ik ben immers wel hun mamma, hoewel niet practiserend. Wegens boventallig ontslagen. Statenloze moeder.
Zo ook mijn eigen verjaardag: ik vier dit al jaren niet meer omdat ik dan mezelf in de weg zit door het gemis. Een verjaardag is toch bij uitstek een gezinsdag. Mijn ouders leven al jaren niet meer en mijn eigen dochters...
Gelukkig denkt mijn zus en een vriendin op die dag wel even aan me en sturen een smsje.
Met als gevolg dat ik ook geen cadeautjes krijg van schoonouders en zussen en broer van mijn echtgenoot. Bam! Dubbel gevoel, kinderachtig misschien maar het raakt me wel. Er moet blijkbaar een feest zijn om iets te krijgen voor mijn verjaardag.
Maar goed, het gevoel van mijn eigen verjaardag te kunnen ontlopen weegt ruimschoots op tegen het niet krijgen van cadeautjes.
Ik kan het niet zo goed uitleggen, sorry!
Niemand kan idd de pijn van het gemis wegnemen, maar een stukje er- en herkenning doet op een bizare manier toch 'goed'.
Weet je, voor veel mensen hoor je als ontkende ouder in het hokje 'niet weten hoe er mee om te gaan' thuis. Wel begrijpelijk hoor, maar vaak zo pijnlijk.
Ervaren jullie dit ook zo?
Zo zijn er op hoogtijdagen als op de verjaardagen van mijn kinderen maar weinig mensen die mij feliciteren of even meeleven. Terwijl ik juist dan extra met een te vol hart en te lege armen sta. Mijn zus feliciteert me wel altijd even per foon. Gelukkig! Ik ben immers wel hun mamma, hoewel niet practiserend. Wegens boventallig ontslagen. Statenloze moeder.
Zo ook mijn eigen verjaardag: ik vier dit al jaren niet meer omdat ik dan mezelf in de weg zit door het gemis. Een verjaardag is toch bij uitstek een gezinsdag. Mijn ouders leven al jaren niet meer en mijn eigen dochters...
Gelukkig denkt mijn zus en een vriendin op die dag wel even aan me en sturen een smsje.
Met als gevolg dat ik ook geen cadeautjes krijg van schoonouders en zussen en broer van mijn echtgenoot. Bam! Dubbel gevoel, kinderachtig misschien maar het raakt me wel. Er moet blijkbaar een feest zijn om iets te krijgen voor mijn verjaardag.
Maar goed, het gevoel van mijn eigen verjaardag te kunnen ontlopen weegt ruimschoots op tegen het niet krijgen van cadeautjes.
Ik kan het niet zo goed uitleggen, sorry!
woensdag 21 november 2012 om 23:39
Ik heb een gedichtenbundel uitgebracht als 'therapie' en ik schilder heel veel. Momenteel even niet omdat mijn zicht nalaat.
Het is een goed idee om mijn gevoel los te laten op een voicerecorder, denk ik.
Zal eens proberen binnenkort of het wat voor me is.
Ja, ik herken me in het mezelf verwijten van hoe de zaken gelopen zijn.
En ja, ik straf mezelf daarmee op diverse manieren. Bewust en onbewust. Het voelt alsof ik niets waard ben. Gevoelsmatig. Rationeel weet ik dat ik een goede moeder ben door mijn wil niet op te dringen en dat ik stappen naar achteren heb gedaan ten gunste van mijn dochters en hun vader.
Mijn coach laat me dit vaak blijken en de psycholoog die ik vaak bezocht ook: ik ben een goede moeder.
En toch, voel ik me als moeder uitgerangeerd en falen. Welke ouder kan zijn/haar kind niet eens 'gewoon' op laten groeien tot jong volwassenen en beschermen??
Het is een goed idee om mijn gevoel los te laten op een voicerecorder, denk ik.
Zal eens proberen binnenkort of het wat voor me is.
Ja, ik herken me in het mezelf verwijten van hoe de zaken gelopen zijn.
En ja, ik straf mezelf daarmee op diverse manieren. Bewust en onbewust. Het voelt alsof ik niets waard ben. Gevoelsmatig. Rationeel weet ik dat ik een goede moeder ben door mijn wil niet op te dringen en dat ik stappen naar achteren heb gedaan ten gunste van mijn dochters en hun vader.
Mijn coach laat me dit vaak blijken en de psycholoog die ik vaak bezocht ook: ik ben een goede moeder.
En toch, voel ik me als moeder uitgerangeerd en falen. Welke ouder kan zijn/haar kind niet eens 'gewoon' op laten groeien tot jong volwassenen en beschermen??
zondag 9 december 2012 om 17:43
Shalimar.. het is en blijft ook zo'n gevoelig, moeilijk, pijnlijk onderwerp hé? Ik weet niet wat ik nu kan zeggen wat je ook maar een beetje kan helpen, zit zelf behoorlijk te worstelen en voel me wanhopig; stomme 'feestmaand' ook, bah. En een ander topic hier op het forum, over ouderschap, is voor mij ook confronterend nu ik daar wat heb geschreven en dat dan zwart op wit zie staan. En ik weet weer hoe echt het is, daar waar ik in het dagelijkse leven zo goed en kwaad als het gaat maar mee probeer te leven.
Heel veel liefs van mij. Even van (gebroken-hart)moeder tot (dito) moeder.
Heel veel liefs van mij. Even van (gebroken-hart)moeder tot (dito) moeder.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 13 december 2012 om 01:01
Ach EV, ik leef met je mee...Ik stuur je een *** warme knuffel *** van een eveneens ontkende mamma.
K-l-o-t-e decembermaand, net als bij jou, en het ging tot vandaag best goed. Afleiding gezocht en gevonden in spirituele inzichtkaarten en ondanks alles tóch de kerstboom opgehezen en aangekleed. Cadeautjes gekocht en ingepakt voor mijn twee 'extra dochters' van mijn echtgenoot.
Tot dat de post een verschrikkelijke brief afleverde vandaag: het is van een deurwaarderskantoor gericht aan mij voor een bedrag van ¤. 6000,- van het ziekenhuis uit de huidige woonplaats van mijn dochters. Er komt een rechtszitting ed omdat ik niet gereageert heb op eerdere someringen (!). Welke someringen??
Vier jaar geleden speelde er ook zoiets van een andere deurwaarder, het bleek dat mijn oudste in dat ziekenhuis had gelegen(!)
K-l-o-t-e decembermaand, net als bij jou, en het ging tot vandaag best goed. Afleiding gezocht en gevonden in spirituele inzichtkaarten en ondanks alles tóch de kerstboom opgehezen en aangekleed. Cadeautjes gekocht en ingepakt voor mijn twee 'extra dochters' van mijn echtgenoot.
Tot dat de post een verschrikkelijke brief afleverde vandaag: het is van een deurwaarderskantoor gericht aan mij voor een bedrag van ¤. 6000,- van het ziekenhuis uit de huidige woonplaats van mijn dochters. Er komt een rechtszitting ed omdat ik niet gereageert heb op eerdere someringen (!). Welke someringen??
Vier jaar geleden speelde er ook zoiets van een andere deurwaarder, het bleek dat mijn oudste in dat ziekenhuis had gelegen(!)
donderdag 13 december 2012 om 01:15
En ik wist van niets! Het bleek dat mijn oudste al in 2006 daar had gelegen. Moet je je eens voorstellen: je verneemt op zo'n wijze dat je kind ziek was? Wat haar scheelde weet ik niet eens.
Ik heb een advocaat in de arm moeten nemen toen en 'men', het ziekenhuis dus, vond dat ik als wettige moeder de opnamekosten moest betalen. Mijn advocaat ging in verweer en ik vernam over de zaak niets meer.
Tot vanmiddag dus. Het bedrag was nu iets lager dan van de deurwaarder uit 2008, dus weet ik niet of het over hetzelfde gaat.
Of is een van mijn dochters weer ziek geweest???? iK WEET HET NIET!!
De brief begint met dat ik nergens op gereageert heb, pardon????
Sinds 2008 heb ik niets meer vernomen.
Natuurlijk viste ik de brief uit de bus toen deurwaarder al gesloten was...
Morgen moet ik meteen weer de advocaat inschakelen natuurlijk. Compleet in de stress nu natuurlijk.
Djezus, houdt het dan nooit op?
En dit gedonder wordt geheid door mijn sluwe ex naar mijn meisjes toe vertaald als dat ik mijn advocaat op arme papa afstuur, zó gemeen.
Zo is er in de jaren sinds januari 2006 steeds weer een andere lijk uit de kast gekomen. Het houdt nooit op...
God, wat mis ik mijn meisjes verschrikkelijk.
Ik heb een advocaat in de arm moeten nemen toen en 'men', het ziekenhuis dus, vond dat ik als wettige moeder de opnamekosten moest betalen. Mijn advocaat ging in verweer en ik vernam over de zaak niets meer.
Tot vanmiddag dus. Het bedrag was nu iets lager dan van de deurwaarder uit 2008, dus weet ik niet of het over hetzelfde gaat.
Of is een van mijn dochters weer ziek geweest???? iK WEET HET NIET!!
De brief begint met dat ik nergens op gereageert heb, pardon????
Sinds 2008 heb ik niets meer vernomen.
Natuurlijk viste ik de brief uit de bus toen deurwaarder al gesloten was...
Morgen moet ik meteen weer de advocaat inschakelen natuurlijk. Compleet in de stress nu natuurlijk.
Djezus, houdt het dan nooit op?
En dit gedonder wordt geheid door mijn sluwe ex naar mijn meisjes toe vertaald als dat ik mijn advocaat op arme papa afstuur, zó gemeen.
Zo is er in de jaren sinds januari 2006 steeds weer een andere lijk uit de kast gekomen. Het houdt nooit op...
God, wat mis ik mijn meisjes verschrikkelijk.
donderdag 13 december 2012 om 06:48
Lieve mama's hier,
Ik ben zelf ontzettend aan het worstelen met de decembermaand hier, omdat mijn man mij een jaar geleden belazerd heeft en bij me weg is gedaan. Maar nu lees ik jullie topic en de rillingen lopen over mijn rug. Ik ben mijn man wel kwijt, naar mijn drie kids zijn het grootste deel van de tijd bij me. Wat lijkt het me erg om ze niet meer te kunnen zien, ik heb er al moeite mee als ze een weekend bij hem zijn...
Wat moet dit verschrikkelijk veel pijn doen.
Ik wens jullie heel erg veel sterkte toe in deze rotmaand....
Ik ben zelf ontzettend aan het worstelen met de decembermaand hier, omdat mijn man mij een jaar geleden belazerd heeft en bij me weg is gedaan. Maar nu lees ik jullie topic en de rillingen lopen over mijn rug. Ik ben mijn man wel kwijt, naar mijn drie kids zijn het grootste deel van de tijd bij me. Wat lijkt het me erg om ze niet meer te kunnen zien, ik heb er al moeite mee als ze een weekend bij hem zijn...
Wat moet dit verschrikkelijk veel pijn doen.
Ik wens jullie heel erg veel sterkte toe in deze rotmaand....
donderdag 13 december 2012 om 12:27
Hele nacht doorwaakt dan wel nare dromen gehad... migraine.
Vanmorgen heeft mijn man daarom meteen mijn advocaat ingeschakeld en het blijkt volgens hem idd om de zaak van december 2008 te gaan. De tegenpartij, het incassobureau van dat ziekenhuis, heeft nooit meer gereageerd op het verweer dat schriftelijk aangevoerd is door mijn advocaat en hij vindt het iets om de dagvaarding door te laten gaan en dit kenbaar te maken aan het nieuwe incassobureau (waarschijnlijk overgenomen) middels een mail omdat... de zaak blijkbaar verjaard en men het nodig vindt om voor de kerst nog even een laatste dreigende stoot te geven omdat ze weten dat ze geen poot hebben om op te staan.
En bedankt! Zouden ze zich ooit beseffen dat de ouder op afstand in paniekstand springt omdat er weer iets met zijn kind aan de hand geweest is??? Afgezien van het enorme factuurbedrag.
K-a-p-o-t ben ik en duik mijn bedje weer in met tabletten tegen de hamerpijn.
Vanmorgen heeft mijn man daarom meteen mijn advocaat ingeschakeld en het blijkt volgens hem idd om de zaak van december 2008 te gaan. De tegenpartij, het incassobureau van dat ziekenhuis, heeft nooit meer gereageerd op het verweer dat schriftelijk aangevoerd is door mijn advocaat en hij vindt het iets om de dagvaarding door te laten gaan en dit kenbaar te maken aan het nieuwe incassobureau (waarschijnlijk overgenomen) middels een mail omdat... de zaak blijkbaar verjaard en men het nodig vindt om voor de kerst nog even een laatste dreigende stoot te geven omdat ze weten dat ze geen poot hebben om op te staan.
En bedankt! Zouden ze zich ooit beseffen dat de ouder op afstand in paniekstand springt omdat er weer iets met zijn kind aan de hand geweest is??? Afgezien van het enorme factuurbedrag.
K-a-p-o-t ben ik en duik mijn bedje weer in met tabletten tegen de hamerpijn.
donderdag 13 december 2012 om 12:32
Ik heb niet alle reacties gelezen, dus misschien is dit mosterd.
Ik zou een soort dagboek gaan bijhouden. Daarin kun je aan je dochters schrijven. Hoe jij dingen beleeft, hoe erg je ze mist en wat je allemaal doet of geprobeerd hebt om het contact te herstellen. Dat jij hen niks kwalijk neemt, hoop dat ze gelukkig zijn enzenz.
Voor jou misschien iets van een uitlaatklep, en misschien ooit voor je dochters ook heel fijn om te kunnen lezen. Ook al wiizen ze je af, het is voor hun belangrijk dat jouw liefde voor hun onvoorwaardelijk is.
Heel veel sterkte. Ik hoop dat er toch weer contact gaat komen voor jullie alle drie!
Ik zou een soort dagboek gaan bijhouden. Daarin kun je aan je dochters schrijven. Hoe jij dingen beleeft, hoe erg je ze mist en wat je allemaal doet of geprobeerd hebt om het contact te herstellen. Dat jij hen niks kwalijk neemt, hoop dat ze gelukkig zijn enzenz.
Voor jou misschien iets van een uitlaatklep, en misschien ooit voor je dochters ook heel fijn om te kunnen lezen. Ook al wiizen ze je af, het is voor hun belangrijk dat jouw liefde voor hun onvoorwaardelijk is.
Heel veel sterkte. Ik hoop dat er toch weer contact gaat komen voor jullie alle drie!
donderdag 13 december 2012 om 20:14
Even voor jullie allebei, Hova en Shalimar.
Gaat het weer een beetje, Shalimar? Ik hoop dat je je nu ietsje beter voelt. Kan me je machteloze rotgevoel zo goed voorstellen. Bizar ook, dat je gewoon niet weet wat er met je kind gebeurt. En dan achteraf dit. Sommige dingen zijn gewoon niet te bevatten. Of mee te leven. Blegh.
Gaat het weer een beetje, Shalimar? Ik hoop dat je je nu ietsje beter voelt. Kan me je machteloze rotgevoel zo goed voorstellen. Bizar ook, dat je gewoon niet weet wat er met je kind gebeurt. En dan achteraf dit. Sommige dingen zijn gewoon niet te bevatten. Of mee te leven. Blegh.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 13 december 2012 om 20:24
Ja EV, ik heb me weer wat hervonden Gzd.
Puck, bedankt voor je lieve woorden. Volgende week ga ik naar een oogkliniek vanwege zichtproblemen, wie weet zit het schrijven van het boek er dan ook in...
In het verleden heb ik een bundel uitgegeven zodat mijn dochters kunnen lezen ooit mochten ze willen, wat er gebeurde etc.
Puck, bedankt voor je lieve woorden. Volgende week ga ik naar een oogkliniek vanwege zichtproblemen, wie weet zit het schrijven van het boek er dan ook in...
In het verleden heb ik een bundel uitgegeven zodat mijn dochters kunnen lezen ooit mochten ze willen, wat er gebeurde etc.
zaterdag 22 december 2012 om 18:04
Sterkte met je herstel, Shalimar. Ik hoop dat het 't gewenste resultaat heeft opgeleverd.
Hier gaat het heel wisselend.
Fijne tijden met vriendinnen en leuke dingen doen, maar verder heel opstandig. Omdat het contact zo heel anders is gelopen dan ik had gehoopt. Omdat ik blijkbaar nog in staat was zoveel hoop te hebben. En het is allemaal over. Keihard.
Hier gaat het heel wisselend.
Fijne tijden met vriendinnen en leuke dingen doen, maar verder heel opstandig. Omdat het contact zo heel anders is gelopen dan ik had gehoopt. Omdat ik blijkbaar nog in staat was zoveel hoop te hebben. En het is allemaal over. Keihard.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 21 april 2013 om 23:07
Hier heb ik afgelopen donderdag ook een ander topic over geopend onder pijler 'kinderen', maar wilde het hier ook plaatsen.
Afgelopen donderdag belde mijn oudste dochter! Ze wilde me zien en miste me... de eerste her-ontmoeting is geweest. Het was heel heftig, we hebben gehuild, gepraat, gelachen en heel veel geknuffeld. Het gevoel ervan is niet in woorden te vangen, zie het als een eb en vloed aan emoties. Verleden en heden worden verweven tot een. Ik hou van haar en zij houdt van mij.
Over en weer zijn en waren er geen verwijten. Niemand van ons heeft gewilt hoe het gelopen is... ze is een dag en een nacht gebleven en heeft al gesmst en gemaild. Afspraak is dat alles verloopt in haar tempo en ik zal dan ook niet bellen of mailen zonder dat zij dat als eerste doet. Ik heb geduld en gun haar de tijd die nodig is.
Het begin is er, en dat is het aller, aller belangrijkste!
Van een dankbare mamma die het jullie ook zo gunt...
Hou hoop, hou moed.
Afgelopen donderdag belde mijn oudste dochter! Ze wilde me zien en miste me... de eerste her-ontmoeting is geweest. Het was heel heftig, we hebben gehuild, gepraat, gelachen en heel veel geknuffeld. Het gevoel ervan is niet in woorden te vangen, zie het als een eb en vloed aan emoties. Verleden en heden worden verweven tot een. Ik hou van haar en zij houdt van mij.
Over en weer zijn en waren er geen verwijten. Niemand van ons heeft gewilt hoe het gelopen is... ze is een dag en een nacht gebleven en heeft al gesmst en gemaild. Afspraak is dat alles verloopt in haar tempo en ik zal dan ook niet bellen of mailen zonder dat zij dat als eerste doet. Ik heb geduld en gun haar de tijd die nodig is.
Het begin is er, en dat is het aller, aller belangrijkste!
Van een dankbare mamma die het jullie ook zo gunt...
Hou hoop, hou moed.
