Psyche
alle pijlers
Vechtscheidings kinderen
vrijdag 13 februari 2015 om 22:53
Hoi lieve lezers,
Ik vroeg me af of er misschien mensen zijn die als kind een vechtscheiding hebben doorgemaakt en wat de impact nu is op hun verdere leven? Heb je nu bindingsangst of verlatingsangst, hoe zit het met eigen relaties. Het contact met de ouders nu? Misschien heeft het niet veel impact gehad dat kan ook.
Ik merk soms behoefte te hebben aan wat lotgenoten, beetje herkenning. Maar ook advies
Ik vroeg me af of er misschien mensen zijn die als kind een vechtscheiding hebben doorgemaakt en wat de impact nu is op hun verdere leven? Heb je nu bindingsangst of verlatingsangst, hoe zit het met eigen relaties. Het contact met de ouders nu? Misschien heeft het niet veel impact gehad dat kan ook.
Ik merk soms behoefte te hebben aan wat lotgenoten, beetje herkenning. Maar ook advies
vrijdag 13 februari 2015 om 22:58
Ik weet niet of het mijne echt onder vechtscheiding valt, wel was het zo dat m'n vader het absoluut niet wilde en hij en m'n moeder nogal negatief over elkaar praatten waar ik bij was. En ik heb wel eens ruzies gehoord.
Nu: weinig vertrouwen in relaties (maar dat komt vooral ook door exvriend die me 5 jaar lang heeft bedrogen), met vader geen contact, met moeder goed contact.
Sterkte!
Nu: weinig vertrouwen in relaties (maar dat komt vooral ook door exvriend die me 5 jaar lang heeft bedrogen), met vader geen contact, met moeder goed contact.
Sterkte!
vrijdag 13 februari 2015 om 23:05
Een echte definitie is er geloof ik idd niet aan te geven. Jeetje wat naar!
Ik herken het idd. Ik heb vooral wantrouwen in mannen(denk dat daar idd ook een deel aan iets anders ligt).
Hoe kijk je eigenlijk nu naar de toekomst?
Dank je wel jij ook! Wat naar van je ex! Dat is al helemaal niet bevorderend voor je zelfvertrouwen
Ik herken het idd. Ik heb vooral wantrouwen in mannen(denk dat daar idd ook een deel aan iets anders ligt).
Hoe kijk je eigenlijk nu naar de toekomst?
Dank je wel jij ook! Wat naar van je ex! Dat is al helemaal niet bevorderend voor je zelfvertrouwen
vrijdag 13 februari 2015 om 23:12
Mijn man is een vechtscheidingskind. Op onze relatie heeft het niet echt impact gehad, hij heeft geen bindings- of verlatingsangst. Maar wat je meemaakt neem je altijd mee.
Zijn zus heeft daar wel last van gehad in haar relatie. Ze heeft heel veel moeite gehad haar vriend te vertrouwen.
De relatie met zijn moeder is helemaal goedgekomen, zij is uit haar depressie geklommen, alles is uitgesproken en er zijn geen nare gevoelens overgebleven. De relatie met vader is slecht, hij is gelijk bij zijn huidige vrouw ingetrokken toentertijd en probeert haar altijd op te dringen aan de kinderen.
Vader en moeder kunnen elkaar niet luchten, maar sinds een paar jaar zijn ze in staat na een gesprek met ons erbij om gezamenlijk op gelegenheden te verschijnen. Er is wel altijd een voelbare spanning.
Hoe is dat dan bij jou? En wat voor advies ben je naar op zoek? (Niet dat ik het kan geven, maar uit interesse).
vrijdag 13 februari 2015 om 23:27
Ik ben kind van vechtscheiding (we mochten op 8-jarige leeftijd zelf aan de rechter vertellen of we nu eens per 2 of 3 weken op weekend wilden, want daar kwamen ze samen niet uit).
Ik ben al jaren getrouwd. Hoe mijn ouders het hebben gedaan ligt bij hen en ik bepaal zelf hoe ik mijn eigen leven leef. En daarin laat ik me zeker niet leiden door het voorbeeld van 2 gefrustreerde mensen die echt absoluut niet bij elkaar pasten. Dat zou zonde zijn van mijn leven, toch?
Ik ben al jaren getrouwd. Hoe mijn ouders het hebben gedaan ligt bij hen en ik bepaal zelf hoe ik mijn eigen leven leef. En daarin laat ik me zeker niet leiden door het voorbeeld van 2 gefrustreerde mensen die echt absoluut niet bij elkaar pasten. Dat zou zonde zijn van mijn leven, toch?
vrijdag 13 februari 2015 om 23:32
Ik heb de scheiding van mijn ouders niet bewust meegemaakt (ik was nog een baby) maar in mijn kinderjaren helaas alleen maar negatieve verhalen moeten aanhoren over de ene ouder.
Zo veel zelfs, dat je een vertekend beeld krijgt van diegene en het dus later heel moeilijk wordt (als contact wordt opgebouwd) om diegene te vertrouwen, want stel er zit veel waarheid in het vertelde verhaal.
Dan was er nog dat je op oudere leeftijd op volwassen manier luistert en kijkt naar het verhaal van beide ouders. De een zegt dit, de ander zegt dat. Echt partij kun je niet kiezen maar geef je jouw mening aan een ouder dat je twijfelt aan het verhaal (dingen worden soms verdraait) kwets je diegene want: 'je ouder geloof je toch wel'?
Ik zal nooit de volledige waarheid kennen maar het heeft best veel invloed op mij gehad. Ik had therapie voor iets anders maar later is dit onderwerp er ook bij besproken.
Heeft mij goed geholpen. Neemt niet weg dat ik misschien altijd gefrustreerd blijf dat ik de waarheid niet ken.
Zo veel zelfs, dat je een vertekend beeld krijgt van diegene en het dus later heel moeilijk wordt (als contact wordt opgebouwd) om diegene te vertrouwen, want stel er zit veel waarheid in het vertelde verhaal.
Dan was er nog dat je op oudere leeftijd op volwassen manier luistert en kijkt naar het verhaal van beide ouders. De een zegt dit, de ander zegt dat. Echt partij kun je niet kiezen maar geef je jouw mening aan een ouder dat je twijfelt aan het verhaal (dingen worden soms verdraait) kwets je diegene want: 'je ouder geloof je toch wel'?
Ik zal nooit de volledige waarheid kennen maar het heeft best veel invloed op mij gehad. Ik had therapie voor iets anders maar later is dit onderwerp er ook bij besproken.
Heeft mij goed geholpen. Neemt niet weg dat ik misschien altijd gefrustreerd blijf dat ik de waarheid niet ken.
It takes a smart brunette, to play a dumb blonde
vrijdag 13 februari 2015 om 23:53
Mijn ouders kunnen elkaar helaas nog steeds niet luchten of zien. Ik merk vooral nu ik volwassen ben wat de impact is geweest. Gelukkig heb ik inmiddels met beide ouders normaal contact maar ik herken idd wat vrouwtje 89 zegt, dat je nooit de waarheid weet en dat frustreerd. Je krijgt twee versies. Ik merk dat ik me vaak eenzaam voel. Laatst is mijn relatie ook op de klippen gelopen omdat ik te horen kreeg dat ik niet genoeg initimiteit uit en dat steekt. Ik heb het idee dat ik moeilijk ben in relaties terwijl ik door mijn omgeving wordt omschreven als een vrij makelijk persoon.
Ik zoek advies in de richting van hoe kan ik leren om dingen van me af te zetten, ik blijf maar bevestiging zoeken bij mijn ouders. Al koop ik een paar schoenen, ik ben geen 13 meer maar toch blijf ik het doen! Hoe werk ik ook verder ook aan dat eenzaamheidsgevoel en hoe krijg ik het voor elkaar dat het nooit een rol gaat spelen in mijn relatie?
Hoe ga ik om met die eeuwige strijd? Zelfs bij officiele gelegenheden kunnen ze niet op 1 plek zijn. Je stelt altijd een van de ouders teleur
Ik heb een paar jaar al hulp van een psycholoog maar het blijft moeilijk.
Ik merk dat ik er momenteel ook best wel down af en toe door ben.
Ik zoek advies in de richting van hoe kan ik leren om dingen van me af te zetten, ik blijf maar bevestiging zoeken bij mijn ouders. Al koop ik een paar schoenen, ik ben geen 13 meer maar toch blijf ik het doen! Hoe werk ik ook verder ook aan dat eenzaamheidsgevoel en hoe krijg ik het voor elkaar dat het nooit een rol gaat spelen in mijn relatie?
Hoe ga ik om met die eeuwige strijd? Zelfs bij officiele gelegenheden kunnen ze niet op 1 plek zijn. Je stelt altijd een van de ouders teleur
Ik heb een paar jaar al hulp van een psycholoog maar het blijft moeilijk.
Ik merk dat ik er momenteel ook best wel down af en toe door ben.
zaterdag 14 februari 2015 om 00:04
Mijn man is een vechtscheidingskind, resultaat vader nooit meer gezien, moeder meerdere relatie's, verwaarlozing, wat er voor gezorgd heeft dat zijn basis niet goed was. En hij dus twee jaar geleden in een zware depressie terecht kwam.. met bijna fatale gevolgen. Dat dit een enorme druk op ons gezin legt, hoef ik niet uit te leggen, ik moet de stabiele factor zijn en de kostwinner.
zaterdag 14 februari 2015 om 07:05
Ten eerste eilandje, jij stelt niemand teleur. Ze stellen jou teleur en vooral zichzelf. Zij missen een hoop van jouw leven, omdat ze niet in staat zijn samen ergens te komen. Ik moet er niet aan denken dat ik net als mijn schoonvader de belangrijke momenten in mijn zoons leven zou missen. En dat laat ik me ook nooit afnemen, door niemand.
Natuurlijk is het ook voor jou een gemis, maar je moet het je nooit persoonlijk aantrekken.
Bij mijn man heb ik gezien dat hij minder last had van een loyaliteitsconflict, toen wij samen gingen wonen en al helemaal toen wij een kind kregen. Dan komt je eigen "gezin" meer centraal te staan en had hij niet meer het gevoel dat hij steeds moest schipperen. Voor hem was dat makkelijker dan alleen. Toen hebben wij een keer tegen ze gezegd: wij vieren allen één keer en jullie zoeken zelf maar uit wie komt want wij bemoeien ons er niet meer mee. Ze hebben nog steeds geen contact, maar ze hebben het wel voor een groot deel begrepen.
En ik denk dat alles wat je meemaakt je maakt tot wie je bent. Iedereen heeft angsten en onzekerheden en in een goede relatie is er ruimte om daar samen aan te werken. Je kunt het voor een deel van je af zetten door het jezelf niet ergens de schuld van te geven, maar het blijft een verlies waar je de rest van je leven mee moet omgaan. Ik hoop dat je therapie goed gaat helpen!
Natuurlijk is het ook voor jou een gemis, maar je moet het je nooit persoonlijk aantrekken.
Bij mijn man heb ik gezien dat hij minder last had van een loyaliteitsconflict, toen wij samen gingen wonen en al helemaal toen wij een kind kregen. Dan komt je eigen "gezin" meer centraal te staan en had hij niet meer het gevoel dat hij steeds moest schipperen. Voor hem was dat makkelijker dan alleen. Toen hebben wij een keer tegen ze gezegd: wij vieren allen één keer en jullie zoeken zelf maar uit wie komt want wij bemoeien ons er niet meer mee. Ze hebben nog steeds geen contact, maar ze hebben het wel voor een groot deel begrepen.
En ik denk dat alles wat je meemaakt je maakt tot wie je bent. Iedereen heeft angsten en onzekerheden en in een goede relatie is er ruimte om daar samen aan te werken. Je kunt het voor een deel van je af zetten door het jezelf niet ergens de schuld van te geven, maar het blijft een verlies waar je de rest van je leven mee moet omgaan. Ik hoop dat je therapie goed gaat helpen!
zaterdag 14 februari 2015 om 08:03
Eilandje jij hoeft niet om te gaan met een eeuwige strijd die niet de jouwe is. Leef je leven voor jezelf en niet om anderen te pleasen.
Dat is veel makkelijker gezegd dan gedaan dat weet ik. Vechtscheidingskind. Met een meester manipulator als moeder. Dit heeft enorme sporen bij mij achter gelaten. Met als gevolg dat ik geen contact meer met haar heb, omdat dit verreweg het beste voor mij was. Dit ging niet zonder slag of stoot. Verre van. Maar wat voelt het als een opluchting dat ik niet meer gek gemaakt word door haar manipulaties.
Ik heb er soms wel nog last van. Ben met vlagen snel bang het verkeerd te doen. Als iemand vraagt kan ik je spreken kan ik vanuit het niets denken wat heb ik verkeerd gedaan? Enz. En ik ben soms heel bewust bezig met hoe ik naar mijn kinderen doe, want mijn grootste angst is om net zoals haar te worden.
Waarom denk jij in termen als "ik stel mijn ouders teleur?" Het lijkt mij eerder andersom. Zij hebben de keuze gemaakt ooit om samen ouders te komen. En nu kunnen ze hun eigen ego niet opzij zetten en keuzes maken die jou gelukkig maken. Het lijkt mij eerder dat zij jou teleurstellen.
Dat is veel makkelijker gezegd dan gedaan dat weet ik. Vechtscheidingskind. Met een meester manipulator als moeder. Dit heeft enorme sporen bij mij achter gelaten. Met als gevolg dat ik geen contact meer met haar heb, omdat dit verreweg het beste voor mij was. Dit ging niet zonder slag of stoot. Verre van. Maar wat voelt het als een opluchting dat ik niet meer gek gemaakt word door haar manipulaties.
Ik heb er soms wel nog last van. Ben met vlagen snel bang het verkeerd te doen. Als iemand vraagt kan ik je spreken kan ik vanuit het niets denken wat heb ik verkeerd gedaan? Enz. En ik ben soms heel bewust bezig met hoe ik naar mijn kinderen doe, want mijn grootste angst is om net zoals haar te worden.
Waarom denk jij in termen als "ik stel mijn ouders teleur?" Het lijkt mij eerder andersom. Zij hebben de keuze gemaakt ooit om samen ouders te komen. En nu kunnen ze hun eigen ego niet opzij zetten en keuzes maken die jou gelukkig maken. Het lijkt mij eerder dat zij jou teleurstellen.
zaterdag 14 februari 2015 om 08:24
Toen mijn vriend drie was zijn zijn ouders uit elkaar gegaan. Inmiddels wordt hij vandaag 31 jaar.
Mijn vriend zelf heeft het er enorm moeilijk mee gehad. Zijn broer heeft het er nog steeds moeilijk mee. 28 jaar geleden gebeurd maar nog steeds kan ik zien wat de sporen zijn.
Vriend werd vorig jaar 30. En voor het eerst besloten beide ouders te komen op de verjaardag. Mijn vriend was blij dat zijn ouders eindelijk volwassen konden doen en zichzelf aan de kant konden zetten voor hem. Zwager was niet blij, die heeft al die jaren geprobeerd ook beide ouders op één verjaardag te laten komen en dat was niet gelukt.
Eigenlijk wat ik nu nog merk is dat de liefde van mijn vriend zijn ouders voor hem voorwaardelijk is. Hij heeft het geaccepteerd en weet niet beter. Ik vind het heel erg. Nu vriend mijn relatie met ouders ziet, weet hij wat hij gemist heeft.
En ik denk dat dat voor.mijn vriend echt geldt, hij heeft enorm veel gemist qua aandacht en onvoorwaardelijke liefde. Ook gemist om echt kind te Zijn. Vriend is ook depressief geweest zo rond zijn 26/27. Zwager heeft nog steeds psychische klachten.
Mijn moeder zei dat ze dacht dat kinderen van gescheiden ouders niet zo makkelijk een band aan kunnen gaan. Ze is zelf ook een kind van gescheiden ouders en dat deze kinderen voornamelijk voor zichzelf zorgen. Ik roep graag de hulp in van mijn ouders en mijn vriend wil het wel alleen doen.
En in het begin van onze relatie durfde vriend geen ruzie te maken. Bij elke ruzie begon hij tw huilen want was bang dat het over zou zijn. Inmiddels is dat wel over en kan hij ook gewoon ruzie maken.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt...
Mijn vriend zelf heeft het er enorm moeilijk mee gehad. Zijn broer heeft het er nog steeds moeilijk mee. 28 jaar geleden gebeurd maar nog steeds kan ik zien wat de sporen zijn.
Vriend werd vorig jaar 30. En voor het eerst besloten beide ouders te komen op de verjaardag. Mijn vriend was blij dat zijn ouders eindelijk volwassen konden doen en zichzelf aan de kant konden zetten voor hem. Zwager was niet blij, die heeft al die jaren geprobeerd ook beide ouders op één verjaardag te laten komen en dat was niet gelukt.
Eigenlijk wat ik nu nog merk is dat de liefde van mijn vriend zijn ouders voor hem voorwaardelijk is. Hij heeft het geaccepteerd en weet niet beter. Ik vind het heel erg. Nu vriend mijn relatie met ouders ziet, weet hij wat hij gemist heeft.
En ik denk dat dat voor.mijn vriend echt geldt, hij heeft enorm veel gemist qua aandacht en onvoorwaardelijke liefde. Ook gemist om echt kind te Zijn. Vriend is ook depressief geweest zo rond zijn 26/27. Zwager heeft nog steeds psychische klachten.
Mijn moeder zei dat ze dacht dat kinderen van gescheiden ouders niet zo makkelijk een band aan kunnen gaan. Ze is zelf ook een kind van gescheiden ouders en dat deze kinderen voornamelijk voor zichzelf zorgen. Ik roep graag de hulp in van mijn ouders en mijn vriend wil het wel alleen doen.
En in het begin van onze relatie durfde vriend geen ruzie te maken. Bij elke ruzie begon hij tw huilen want was bang dat het over zou zijn. Inmiddels is dat wel over en kan hij ook gewoon ruzie maken.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt...
zaterdag 14 februari 2015 om 08:41
Het klinkt raar maar ik vind het fijn dingen te lezen die ik herken.
Mijn diploma uitreiking was voor mij echt niet leuk. Ze kwamen uiteindelijk beide maar wat daar aan voorafging. Dus ik ga het niet meer zo doen. Volgende keer dan maar alleen en eventueel een vriendin erbij.
Dat gevoel 'bang om teleur te stellen' komt denk ik van het feit dat er altijd wel iemand boos is als je een bepaalde keuze maakt maakt niet uit wat. Maar ik denk dat ik idd veel meer rust zal krijgen als ik het niet meer als mijn probleem maar als die van hen ga zien.
Ik mis idd het gevoel dat je altijd op je ouders terug kunt vallen. Ik heb het idd veel alleen moeten doen en vroeger was ik degene tegen wie mijn moeder haar problemen vertelde. Lijkt me ook niet echt bepaald bevorderend :p
Maar wat fijn dat jouw vriend er nu wel beter mee om kan gaan, drogewittewijnen
Ik hoop ook ooit een partner te vinden die mij ermee kan helpen.
Dat conflictvermijding herken ik heel erg! Het is zelfs zo dat ik twee keer een scheiding heb meegemaakt dus ik heb altijd gedacht dat ruzie het einde betekent. Pas een paar jaar terug vertelde iemand me dat het juist ook relaties sterker kan maken. Al is het dat ik nog steeds ruzie vermijd. Ik vind ruzie echt vreselijk!
Mijn diploma uitreiking was voor mij echt niet leuk. Ze kwamen uiteindelijk beide maar wat daar aan voorafging
. Dus ik ga het niet meer zo doen. Volgende keer dan maar alleen en eventueel een vriendin erbij.Dat gevoel 'bang om teleur te stellen' komt denk ik van het feit dat er altijd wel iemand boos is als je een bepaalde keuze maakt maakt niet uit wat. Maar ik denk dat ik idd veel meer rust zal krijgen als ik het niet meer als mijn probleem maar als die van hen ga zien.
Ik mis idd het gevoel dat je altijd op je ouders terug kunt vallen. Ik heb het idd veel alleen moeten doen en vroeger was ik degene tegen wie mijn moeder haar problemen vertelde. Lijkt me ook niet echt bepaald bevorderend :p
Maar wat fijn dat jouw vriend er nu wel beter mee om kan gaan, drogewittewijnen
Ik hoop ook ooit een partner te vinden die mij ermee kan helpen.
Dat conflictvermijding herken ik heel erg! Het is zelfs zo dat ik twee keer een scheiding heb meegemaakt dus ik heb altijd gedacht dat ruzie het einde betekent. Pas een paar jaar terug vertelde iemand me dat het juist ook relaties sterker kan maken. Al is het dat ik nog steeds ruzie vermijd. Ik vind ruzie echt vreselijk!
zaterdag 14 februari 2015 om 08:41
Het klinkt raar maar ik vind het fijn dingen te lezen die ik herken.
Mijn diploma uitreiking was voor mij echt niet leuk. Ze kwamen uiteindelijk beide maar wat daar aan voorafging. Dus ik ga het niet meer zo doen. Volgende keer dan maar alleen en eventueel een vriendin erbij.
Dat gevoel 'bang om teleur te stellen' komt denk ik van het feit dat er altijd wel iemand boos is als je een bepaalde keuze maakt maakt niet uit wat. Maar ik denk dat ik idd veel meer rust zal krijgen als ik het niet meer als mijn probleem maar als die van hen ga zien.
Ik mis idd het gevoel dat je altijd op je ouders terug kunt vallen. Ik heb het idd veel alleen moeten doen en vroeger was ik degene tegen wie mijn moeder haar problemen vertelde. Lijkt me ook niet echt bepaald bevorderend :p
Maar wat fijn dat jouw vriend er nu wel beter mee om kan gaan, drogewittewijnen
Ik hoop ook ooit een partner te vinden die mij ermee kan helpen.
Dat conflictvermijding herken ik heel erg! Het is zelfs zo dat ik twee keer een scheiding heb meegemaakt dus ik heb altijd gedacht dat ruzie het einde betekent. Pas een paar jaar terug vertelde iemand me dat het juist ook relaties sterker kan maken. Al is het dat ik nog steeds ruzie vermijd. Ik vind ruzie echt vreselijk!
Mijn diploma uitreiking was voor mij echt niet leuk. Ze kwamen uiteindelijk beide maar wat daar aan voorafging
. Dus ik ga het niet meer zo doen. Volgende keer dan maar alleen en eventueel een vriendin erbij.Dat gevoel 'bang om teleur te stellen' komt denk ik van het feit dat er altijd wel iemand boos is als je een bepaalde keuze maakt maakt niet uit wat. Maar ik denk dat ik idd veel meer rust zal krijgen als ik het niet meer als mijn probleem maar als die van hen ga zien.
Ik mis idd het gevoel dat je altijd op je ouders terug kunt vallen. Ik heb het idd veel alleen moeten doen en vroeger was ik degene tegen wie mijn moeder haar problemen vertelde. Lijkt me ook niet echt bepaald bevorderend :p
Maar wat fijn dat jouw vriend er nu wel beter mee om kan gaan, drogewittewijnen
Ik hoop ook ooit een partner te vinden die mij ermee kan helpen.
Dat conflictvermijding herken ik heel erg! Het is zelfs zo dat ik twee keer een scheiding heb meegemaakt dus ik heb altijd gedacht dat ruzie het einde betekent. Pas een paar jaar terug vertelde iemand me dat het juist ook relaties sterker kan maken. Al is het dat ik nog steeds ruzie vermijd. Ik vind ruzie echt vreselijk!
zaterdag 14 februari 2015 om 08:43
Ik heb hier zelf gelukkig geen ervaring in maar mijn beste vriendinnetje van vroeger wel. Van de één op de andere dag was ze ook weg met haar moeder... ik weet nog hoe erover werd gesproken thuis, het verdriet van haar vader en de frustratie. Pas na twee jaar mocht ze weer in het weekend naar haar vader. Ik weet de details niet maar wat moet ze zich verscheurd hebben gevoeld.
Dikke voor jullie
Dikke voor jullie
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
zaterdag 14 februari 2015 om 09:27
Naar niemand in het bijzonder, en meer algemeen bedoeld:
Onze ouders zijn verantwoordelijk voor onze jeugd, maar daarna in ons volwassen leven kunnen we zelf keuzes maken die goed voor ons zijn.
Zo kun je kiezen om te blijven zoeken naar antwoorden. Je kunt ook denken "Dat is tussen hen en zijn mijn zaken niet". Waarom zou je moeten begrijpen waarom jouw ouders er in hun relatie samen niet uitkwamen? Dat is toch van hen? Wat moet/kun/wil jij ermee? Mij boeit het allemaal echt niet. Wat ik weet is dat ze destijds allebei nog geen dertig waren, en kennelijk ook niet erg volwassen gezien de hoeveelheid modder die over en weer werd gegooid. Ik heb helemaal geen trek om me daar in te verdiepen. Ik focus me liever op mijn eigen leven en geluk. En heel eerlijk: dat zouden zij ook moeten doen.
Je kunt blijven zoeken naar een manier om beiden te zien op belangrijke momenten, je kunt ook zeggen - zoals ik dat hier ook al iemand zag schrijven - "Zoek het zelf het maar uit hoe jullie dat oplossen". Als kind mag je van je ouders vragen om de behoefte van hun kind centraal te zetten, maar helaas zijn niet alle ouders daartoe in staat. En dat ligt nooit aan het kind, dat ligt aan de ouder en daar moet je dat dus ook laten liggen. Natuurlijk is het niet leuk als ze missen terwijl je ze erbij had willen hebben. Maar alle stress van twee mensen wel samen in dezelfde ruimte, terwijl ze elkaar echt niet willen zien, dat verziekt de stemming nog veel meer.
En voor je eigen relaties en levensgeluk ben je als volwassene ook zelf verantwoordelijk. Als je merkt dat het niet goed gaat, dan moet je daar wat aan doen, zo nodig met hulp van professionele deskundigen. Dat kun je niet op een ellendige jeugd af blijven schuiven.
En evenmin kun je van een partner verwachten dat hij/zij jou helpt. Je mag jouw partner nooit verantwoordelijk maken voor jouw geluk, want die verantwoordelijkheid draag je zelf.
Onze ouders zijn verantwoordelijk voor onze jeugd, maar daarna in ons volwassen leven kunnen we zelf keuzes maken die goed voor ons zijn.
Zo kun je kiezen om te blijven zoeken naar antwoorden. Je kunt ook denken "Dat is tussen hen en zijn mijn zaken niet". Waarom zou je moeten begrijpen waarom jouw ouders er in hun relatie samen niet uitkwamen? Dat is toch van hen? Wat moet/kun/wil jij ermee? Mij boeit het allemaal echt niet. Wat ik weet is dat ze destijds allebei nog geen dertig waren, en kennelijk ook niet erg volwassen gezien de hoeveelheid modder die over en weer werd gegooid. Ik heb helemaal geen trek om me daar in te verdiepen. Ik focus me liever op mijn eigen leven en geluk. En heel eerlijk: dat zouden zij ook moeten doen.
Je kunt blijven zoeken naar een manier om beiden te zien op belangrijke momenten, je kunt ook zeggen - zoals ik dat hier ook al iemand zag schrijven - "Zoek het zelf het maar uit hoe jullie dat oplossen". Als kind mag je van je ouders vragen om de behoefte van hun kind centraal te zetten, maar helaas zijn niet alle ouders daartoe in staat. En dat ligt nooit aan het kind, dat ligt aan de ouder en daar moet je dat dus ook laten liggen. Natuurlijk is het niet leuk als ze missen terwijl je ze erbij had willen hebben. Maar alle stress van twee mensen wel samen in dezelfde ruimte, terwijl ze elkaar echt niet willen zien, dat verziekt de stemming nog veel meer.
En voor je eigen relaties en levensgeluk ben je als volwassene ook zelf verantwoordelijk. Als je merkt dat het niet goed gaat, dan moet je daar wat aan doen, zo nodig met hulp van professionele deskundigen. Dat kun je niet op een ellendige jeugd af blijven schuiven.
En evenmin kun je van een partner verwachten dat hij/zij jou helpt. Je mag jouw partner nooit verantwoordelijk maken voor jouw geluk, want die verantwoordelijkheid draag je zelf.
zaterdag 14 februari 2015 om 09:43
Zeer herkenbaar al hadden mijn ouders niet echt een 'klassieke' vechtscheiding. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 15 was en in het begin ging het nog redelijk tussen hen. Later kwamen de ruzies om spullen en geld, vanuit mijn moeders kant dan. Mijn vader heeft (bijna) nooit een kwaad woord over mijn moeder gesproken. Mijn moeder daarintegen heeft jarenlang de pik op mijn vader gehad, alles wat er ook maar negatief te benoemen viel over hem heeft ze altijd benoemd. Op een dag had ik er genoeg van en heb er wat van gezegd, ze schrok en was eigenlijk alleen beledigd dat ik er wat over zei. Ze konden ook eigenlijk niet op dezelfde plek zijn want mijn moeder wierp hem dan steeds hele vuile blikken toe, die spanning was voor mij altijd verschrikkelijk om te voelen. Toppunt was toen ik blij op Schiphol aankwam na een lange vlucht vanuit Japan (daar wonen we en komen elk jaar naar Nederland voor vakantie) en mijn vader er ook als verrassing op ons stond te wachten. Mijn moeder stond er ook en kon alleen maar vuil naar mijn vader kijken, mijn vader zei daarna dat hij mij niet meer zou komen opwachten zolang mijn moeder er ook op die manier zou staan. Toch verschrikkelijk dat mijn moeder na 25 jaar nog steeds zo doet.
Ik heb altijd het gevoel dat ze jaloers was op mijn vader doordat ze zelf niet echt heel gelukkiger is geworden na de scheiding (overigens op haar initiatief).
Een paar jaar geleden heb ik haar er nogmaals op gewezen dat negatief over de vader van je kinderen spreken tegen de kinderen of waar zij bij zijn niet netjes is en nu is ze er mee gestopt. Althans dat hoop ik want ik spreek haar bijna nooit meer, sinds drie jaar is ons contact (tussen mij en mijn moeder) erg slecht te noemen (zie mijn verhaal in het topic 'instant fulltime stiefmoeder, sorry even te weinig tijd/lui om het opnieuw te schrijven )
Ik heb altijd het gevoel dat ze jaloers was op mijn vader doordat ze zelf niet echt heel gelukkiger is geworden na de scheiding (overigens op haar initiatief).
Een paar jaar geleden heb ik haar er nogmaals op gewezen dat negatief over de vader van je kinderen spreken tegen de kinderen of waar zij bij zijn niet netjes is en nu is ze er mee gestopt. Althans dat hoop ik want ik spreek haar bijna nooit meer, sinds drie jaar is ons contact (tussen mij en mijn moeder) erg slecht te noemen (zie mijn verhaal in het topic 'instant fulltime stiefmoeder, sorry even te weinig tijd/lui om het opnieuw te schrijven )
zaterdag 14 februari 2015 om 09:44
mijn ouders hebben ook een vechtscheiding gehad. Wel heb ik negatieve dingen over de andere ouder gehoord, maar van mijn moeder mocht ik mijn vader zien en bellen wanneer ik wilde, en andersom. Ik heb het niet altijd als vechtscheiding ervaren, daar ze wel allebei echt heel erg hun best deden om ons echt op nummer 1 te zetten. Ik werk zelf in de psychatrie en merk dat heel veel ouders zeggen dat ze het allerbeste voor hun kind willen en het kind op nummer 1 zetten, maar gewoon lekker verder blijven vechten. Dat hebben mijn ouders niet gedaan. En godzijdank, want mijn vader is overleden toen ik 9 was. Had er niet aan moeten denken dat ik tijd met hem gemist zou hebben omdat ze elkaar zonodig te tent uit moesten vechten.
Wel denk ik dat als je in het woordenboek kijkt, bij bindingsangst, je mijn foto ziet staan. Maar de scheiding is daar niet de grootste oorzaak van.
Wel denk ik dat als je in het woordenboek kijkt, bij bindingsangst, je mijn foto ziet staan. Maar de scheiding is daar niet de grootste oorzaak van.
zaterdag 14 februari 2015 om 09:50
quote:eilandje2015 schreef op 14 februari 2015 @ 08:41:
Het klinkt raar maar ik vind het fijn dingen te lezen die ik herken.
Mijn diploma uitreiking was voor mij echt niet leuk. Ze kwamen uiteindelijk beide maar wat daar aan voorafging. Dus ik ga het niet meer zo doen. Volgende keer dan maar alleen en eventueel een vriendin erbij.
Dat gevoel 'bang om teleur te stellen' komt denk ik van het feit dat er altijd wel iemand boos is als je een bepaalde keuze maakt maakt niet uit wat. Maar ik denk dat ik idd veel meer rust zal krijgen als ik het niet meer als mijn probleem maar als die van hen ga zien.
Ik mis idd het gevoel dat je altijd op je ouders terug kunt vallen. Ik heb het idd veel alleen moeten doen en vroeger was ik degene tegen wie mijn moeder haar problemen vertelde. Lijkt me ook niet echt bepaald bevorderend :p
Maar wat fijn dat jouw vriend er nu wel beter mee om kan gaan, drogewittewijnen
Ik hoop ook ooit een partner te vinden die mij ermee kan helpen.
Dat conflictvermijding herken ik heel erg! Het is zelfs zo dat ik twee keer een scheiding heb meegemaakt dus ik heb altijd gedacht dat ruzie het einde betekent. Pas een paar jaar terug vertelde iemand me dat het juist ook relaties sterker kan maken. Al is het dat ik nog steeds ruzie vermijd. Ik vind ruzie echt vreselijk!
Ik kan me voorstellen dat het fijn is om herkenbare verhalen te lezen, dat vind ik ook
Het blijft soms lastig om aan mensen die het niet meegemaakt hebben uit te leggen hoe je je voelde/voelt. Zelfs mensen in mijn familie denken dat het allemaal wel meeviel en zo erg niet was.
Wat ik zelf merk is dat ik extra mijn best doe om mijn kinderen een zo gelukkig mogelijke jeugd te geven en dat lukt gelukkig tot nu toe erg goed, we zijn een hecht en gelukkig gezin
Ook merk ik dat ik inderdaad ook conflictvermijdend ben en bang ben voor pijnlijke kille stiltes, nou komen die gelukkig bijna niet voor in mijn gezin. Mijn man komt trouwens ook uit een gescheiden gezin, daardoor begrijpen we elkaar erg goed en voelt ons gezin nu als een warme deken.
Het klinkt raar maar ik vind het fijn dingen te lezen die ik herken.
Mijn diploma uitreiking was voor mij echt niet leuk. Ze kwamen uiteindelijk beide maar wat daar aan voorafging
. Dus ik ga het niet meer zo doen. Volgende keer dan maar alleen en eventueel een vriendin erbij.Dat gevoel 'bang om teleur te stellen' komt denk ik van het feit dat er altijd wel iemand boos is als je een bepaalde keuze maakt maakt niet uit wat. Maar ik denk dat ik idd veel meer rust zal krijgen als ik het niet meer als mijn probleem maar als die van hen ga zien.
Ik mis idd het gevoel dat je altijd op je ouders terug kunt vallen. Ik heb het idd veel alleen moeten doen en vroeger was ik degene tegen wie mijn moeder haar problemen vertelde. Lijkt me ook niet echt bepaald bevorderend :p
Maar wat fijn dat jouw vriend er nu wel beter mee om kan gaan, drogewittewijnen
Ik hoop ook ooit een partner te vinden die mij ermee kan helpen.
Dat conflictvermijding herken ik heel erg! Het is zelfs zo dat ik twee keer een scheiding heb meegemaakt dus ik heb altijd gedacht dat ruzie het einde betekent. Pas een paar jaar terug vertelde iemand me dat het juist ook relaties sterker kan maken. Al is het dat ik nog steeds ruzie vermijd. Ik vind ruzie echt vreselijk!
Ik kan me voorstellen dat het fijn is om herkenbare verhalen te lezen, dat vind ik ook
Het blijft soms lastig om aan mensen die het niet meegemaakt hebben uit te leggen hoe je je voelde/voelt. Zelfs mensen in mijn familie denken dat het allemaal wel meeviel en zo erg niet was.
Wat ik zelf merk is dat ik extra mijn best doe om mijn kinderen een zo gelukkig mogelijke jeugd te geven en dat lukt gelukkig tot nu toe erg goed, we zijn een hecht en gelukkig gezin
Ook merk ik dat ik inderdaad ook conflictvermijdend ben en bang ben voor pijnlijke kille stiltes, nou komen die gelukkig bijna niet voor in mijn gezin. Mijn man komt trouwens ook uit een gescheiden gezin, daardoor begrijpen we elkaar erg goed en voelt ons gezin nu als een warme deken.
zaterdag 14 februari 2015 om 10:02
quote:NummerZoveel schreef op 14 februari 2015 @ 09:27:
Naar niemand in het bijzonder, en meer algemeen bedoeld:
Onze ouders zijn verantwoordelijk voor onze jeugd, maar daarna in ons volwassen leven kunnen we zelf keuzes maken die goed voor ons zijn.
Zo kun je kiezen om te blijven zoeken naar antwoorden. Je kunt ook denken "Dat is tussen hen en zijn mijn zaken niet". Waarom zou je moeten begrijpen waarom jouw ouders er in hun relatie samen niet uitkwamen? Dat is toch van hen? Wat moet/kun/wil jij ermee? Mij boeit het allemaal echt niet. Wat ik weet is dat ze destijds allebei nog geen dertig waren, en kennelijk ook niet erg volwassen gezien de hoeveelheid modder die over en weer werd gegooid. Ik heb helemaal geen trek om me daar in te verdiepen. Ik focus me liever op mijn eigen leven en geluk. En heel eerlijk: dat zouden zij ook moeten doen.
Je kunt blijven zoeken naar een manier om beiden te zien op belangrijke momenten, je kunt ook zeggen - zoals ik dat hier ook al iemand zag schrijven - "Zoek het zelf het maar uit hoe jullie dat oplossen". Als kind mag je van je ouders vragen om de behoefte van hun kind centraal te zetten, maar helaas zijn niet alle ouders daartoe in staat. En dat ligt nooit aan het kind, dat ligt aan de ouder en daar moet je dat dus ook laten liggen. Natuurlijk is het niet leuk als ze missen terwijl je ze erbij had willen hebben. Maar alle stress van twee mensen wel samen in dezelfde ruimte, terwijl ze elkaar echt niet willen zien, dat verziekt de stemming nog veel meer.
En voor je eigen relaties en levensgeluk ben je als volwassene ook zelf verantwoordelijk. Als je merkt dat het niet goed gaat, dan moet je daar wat aan doen, zo nodig met hulp van professionele deskundigen. Dat kun je niet op een ellendige jeugd af blijven schuiven.
En evenmin kun je van een partner verwachten dat hij/zij jou helpt. Je mag jouw partner nooit verantwoordelijk maken voor jouw geluk, want die verantwoordelijkheid draag je zelf.Nu kan ik dat op die manier zien maar dat heeft lang geduurd, ik ben er helaas heel lang door beïnvloed. Mijn vader is er ook altijd heel volwassen in geweest gelukkig maar mijn moeder was/is helaas heel onvolwassen. Ik denk dat dat komt doordat mijn vader gelukkig is met zijn leven en mijn moeder erg gefrustreerd en niet erg gelukkig.
Naar niemand in het bijzonder, en meer algemeen bedoeld:
Onze ouders zijn verantwoordelijk voor onze jeugd, maar daarna in ons volwassen leven kunnen we zelf keuzes maken die goed voor ons zijn.
Zo kun je kiezen om te blijven zoeken naar antwoorden. Je kunt ook denken "Dat is tussen hen en zijn mijn zaken niet". Waarom zou je moeten begrijpen waarom jouw ouders er in hun relatie samen niet uitkwamen? Dat is toch van hen? Wat moet/kun/wil jij ermee? Mij boeit het allemaal echt niet. Wat ik weet is dat ze destijds allebei nog geen dertig waren, en kennelijk ook niet erg volwassen gezien de hoeveelheid modder die over en weer werd gegooid. Ik heb helemaal geen trek om me daar in te verdiepen. Ik focus me liever op mijn eigen leven en geluk. En heel eerlijk: dat zouden zij ook moeten doen.
Je kunt blijven zoeken naar een manier om beiden te zien op belangrijke momenten, je kunt ook zeggen - zoals ik dat hier ook al iemand zag schrijven - "Zoek het zelf het maar uit hoe jullie dat oplossen". Als kind mag je van je ouders vragen om de behoefte van hun kind centraal te zetten, maar helaas zijn niet alle ouders daartoe in staat. En dat ligt nooit aan het kind, dat ligt aan de ouder en daar moet je dat dus ook laten liggen. Natuurlijk is het niet leuk als ze missen terwijl je ze erbij had willen hebben. Maar alle stress van twee mensen wel samen in dezelfde ruimte, terwijl ze elkaar echt niet willen zien, dat verziekt de stemming nog veel meer.
En voor je eigen relaties en levensgeluk ben je als volwassene ook zelf verantwoordelijk. Als je merkt dat het niet goed gaat, dan moet je daar wat aan doen, zo nodig met hulp van professionele deskundigen. Dat kun je niet op een ellendige jeugd af blijven schuiven.
En evenmin kun je van een partner verwachten dat hij/zij jou helpt. Je mag jouw partner nooit verantwoordelijk maken voor jouw geluk, want die verantwoordelijkheid draag je zelf.Nu kan ik dat op die manier zien maar dat heeft lang geduurd, ik ben er helaas heel lang door beïnvloed. Mijn vader is er ook altijd heel volwassen in geweest gelukkig maar mijn moeder was/is helaas heel onvolwassen. Ik denk dat dat komt doordat mijn vader gelukkig is met zijn leven en mijn moeder erg gefrustreerd en niet erg gelukkig.
zaterdag 14 februari 2015 om 10:23
Hier misschien geen echte vechtscheiding, maar wel twee ouders die de eerste achttien jaar na de scheiding een hekel aan elkaar hadden. Voor mij was dat duidelijk. Zelf denken ze dat ik daar nooit iets van gemerkt heb!! Mijn moeder vertelde dat ook regelmatig trots aan andere mensen.
Ik zou dat mijn kinderen liever niet aandoen. Maar ik kan me ook voorstellen dat je haast niet anders kan. Dat je dan boven jezelf uit moet stijgen.
Ik heb een prima jeugd gehad, en met beide ouders een (erg) goed contact. Maar dat was wel een puntje van zorg tijdens mijn jeugd. Rond mijn twintigste zijn ze weer een soort van vriendschap begonnen. Wat heeft gemaakt dat ik nergens meer van opkijk in het leven
Ik heb al heel lang een relatie en ook kinderen inmiddels.
Aanvulling: nu ik er weer eens over nadenk, was een belangrijk punt dat ik in twee gescheiden werelden leefde. Bij m'n vader vertelde ik niets over m'n leven bij mijn moeder, en bij mijn moeder vertelde ik niets over het weekend bij mijn vader. Dat was echt taboe (hoewel ze het wel wilden weten).
Ik zou dat mijn kinderen liever niet aandoen. Maar ik kan me ook voorstellen dat je haast niet anders kan. Dat je dan boven jezelf uit moet stijgen.
Ik heb een prima jeugd gehad, en met beide ouders een (erg) goed contact. Maar dat was wel een puntje van zorg tijdens mijn jeugd. Rond mijn twintigste zijn ze weer een soort van vriendschap begonnen. Wat heeft gemaakt dat ik nergens meer van opkijk in het leven
Ik heb al heel lang een relatie en ook kinderen inmiddels.
Aanvulling: nu ik er weer eens over nadenk, was een belangrijk punt dat ik in twee gescheiden werelden leefde. Bij m'n vader vertelde ik niets over m'n leven bij mijn moeder, en bij mijn moeder vertelde ik niets over het weekend bij mijn vader. Dat was echt taboe (hoewel ze het wel wilden weten).
zaterdag 14 februari 2015 om 10:55
@lupine: wauw, wat ongelóóflijk van je ouders dat ze niet eens naar je diploma-uitreiking kwamen zeg!
Verder ben ik het heel erg met nummerzoveel eens.
ik zie wel dat dingen soms zijn of zo gaan door mijn jeugd, maar ik zie het als mijn probleem en ik los het dus op. Ik blijf niet zoeken naar tot dingen weer 'goed' worden.. zodat je mensen kunt vergeven voor hun fouten. Vergeven is compassie hebben voor iemand, niet begrijpen waarom hij iets heeft gedaan. En niet alles ís goed te maken.
De daarnaast ontstane psychoproblematiek is niet voorbehouden aan mensen met een vechtscheiding (ik heb geen vechtscheiding meegemaakt), mensen maken soms erge dingen mee. Daar moet je mee dealen en als dat je niet lukt met een psycholoog.
Het leven is niet altijd leuk, het gaat niet altijd goed. Iedereen neemt goede en slechte dingen mee uit zijn jeugd en sommigen hebben de pech dat ze al wat meer hebben meegemaakt voor ze uit huis gaan. Zo is het nu eenmaal. Ik vind het zonde om me door nare gebeurtenissen in het verleden tegen te laten houden in het heden. Dat was toen, en dat was ik niet of de mensen die nu om me heen zijn.
Als ik daar zelf niet uit kwam, ging ik naar een psycholoog. Inmiddels ben ik zelf redelijk goed in mijn gevoelens analyseren en kan ik meestal zelf verder.
Maar mijn jeugd is geen reden voor de dingen die gebeuren in mijn volwassen leven. Nooit geweest ook.
Verder ben ik het heel erg met nummerzoveel eens.
ik zie wel dat dingen soms zijn of zo gaan door mijn jeugd, maar ik zie het als mijn probleem en ik los het dus op. Ik blijf niet zoeken naar tot dingen weer 'goed' worden.. zodat je mensen kunt vergeven voor hun fouten. Vergeven is compassie hebben voor iemand, niet begrijpen waarom hij iets heeft gedaan. En niet alles ís goed te maken.
De daarnaast ontstane psychoproblematiek is niet voorbehouden aan mensen met een vechtscheiding (ik heb geen vechtscheiding meegemaakt), mensen maken soms erge dingen mee. Daar moet je mee dealen en als dat je niet lukt met een psycholoog.
Het leven is niet altijd leuk, het gaat niet altijd goed. Iedereen neemt goede en slechte dingen mee uit zijn jeugd en sommigen hebben de pech dat ze al wat meer hebben meegemaakt voor ze uit huis gaan. Zo is het nu eenmaal. Ik vind het zonde om me door nare gebeurtenissen in het verleden tegen te laten houden in het heden. Dat was toen, en dat was ik niet of de mensen die nu om me heen zijn.
Als ik daar zelf niet uit kwam, ging ik naar een psycholoog. Inmiddels ben ik zelf redelijk goed in mijn gevoelens analyseren en kan ik meestal zelf verder.
Maar mijn jeugd is geen reden voor de dingen die gebeuren in mijn volwassen leven. Nooit geweest ook.
zaterdag 14 februari 2015 om 11:46
Natuurlijk is het zo dat ermee moet leren leven, maar dat betekent voor mij niet dat je er dan nooit meer verdriet van kan hebben omdat je het allemaal achter je hebt gelaten.
In elke fase van je leven of bij belangrijke momenten kun je weer geconfronteerd worden met een verlies en het is m.i. geen zwakte dat het je dan opnieuw pijn doet. Je mag jezelf ook wel toestaan om verdrietig te zijn. En dan moet je weer opnieuw leren omgaan met de/die situatie.
Je kunt er wel voor zorgen dat je het bij jezelf herkent als je ergens mee zit zodat je snel weet wat je ermee moet doen. Ermee omgaan is niet hetzelfde als je gevoelens proberen te blokkeren.
(Dit als aanvulling)
In elke fase van je leven of bij belangrijke momenten kun je weer geconfronteerd worden met een verlies en het is m.i. geen zwakte dat het je dan opnieuw pijn doet. Je mag jezelf ook wel toestaan om verdrietig te zijn. En dan moet je weer opnieuw leren omgaan met de/die situatie.
Je kunt er wel voor zorgen dat je het bij jezelf herkent als je ergens mee zit zodat je snel weet wat je ermee moet doen. Ermee omgaan is niet hetzelfde als je gevoelens proberen te blokkeren.
(Dit als aanvulling)
