Vechtscheidings kinderen

quote:Sorende schreef op 14 februari 2015 @ 11:46:

Natuurlijk is het zo dat ermee moet leren leven, maar dat betekent voor mij niet dat je er dan nooit meer verdriet van kan hebben omdat je het allemaal achter je hebt gelaten.



In elke fase van je leven of bij belangrijke momenten kun je weer geconfronteerd worden met een verlies en het is m.i. geen zwakte dat het je dan opnieuw pijn doet. Je mag jezelf ook wel toestaan om verdrietig te zijn. En dan moet je weer opnieuw leren omgaan met de/die situatie.

Je kunt er wel voor zorgen dat je het bij jezelf herkent als je ergens mee zit zodat je snel weet wat je ermee moet doen. Ermee omgaan is niet hetzelfde als je gevoelens proberen te blokkeren.

(Dit als aanvulling)



Natuurlijk mag je verdriet hebben, daar is niets mis mee. Zolang je het jouw leven maar niet negatief laat beïnvloeden. Een keer een dag of een week een dipje, dat hebben we allemaal wel eens. Niet meer vooruit kunnen in je leven, wordt een ander verhaal.



Het erkennen van je eigen verantwoordelijkheid, maakt je sterker. Als je zelf verantwoordelijk bent, dan betekent dat ook dat je niet meer afhankelijk bent van anderen voor de oplossing, maar dat de macht voor de oplossing ook bij jezelf ligt. Door dat in te zien, wordt het verleden een stuk minder belangrijk.

quote:eilandje2015 schreef op 13 februari 2015 @ 23:05:

Een echte definitie is er geloof ik idd niet aan te geven. Jeetje wat naar!

Ik herken het idd. Ik heb vooral wantrouwen in mannen(denk dat daar idd ook een deel aan iets anders ligt).

Hoe kijk je eigenlijk nu naar de toekomst?



Dank je wel jij ook! Wat naar van je ex! Dat is al helemaal niet bevorderend voor je zelfvertrouwen



Ik zie m'n toekomst hartstikke positief tegemoet hoor! Ik ben bezig aan m'n tweede studie en eigenlijk gaat alles gewoon goed. Maar ik denk wel eens van, als ik ooit ga trouwen/kinderen krijgen/samenwonen, zal mijn echte vader daar niet bij zijn. Dat vind ik wel moeilijk. Ik loop nu bij een coach om te werken aan mijn wantrouwen jegens vriend (wat ik echt heel erg vind), zwaar maar wel de moeite waard, hoop ik.

Heb jij momenteel een relatie? Hoe is het contact met je ouders nu?

Hallo eilandje2015,



ja ik herken dat, doordat ik zelf in die situatie heb gezeten.

Daarom durf ik geen kinderen te nemen, ben veels te bang dat ik ze in dezelfde situatie zal brengen.



daarnaast heeft me moeder me ook niet beschermd, daardoor word er nu ook in relaties steeds gebruik gemaakt van me. ik heb nu langer als een jaar geen relatie en ik vind het heerlijk. het enige dat ik mis, zijn mensen om me heen waar ik mee op stap kan en lol kan maken, de meeste settelen zich namelijk...



heb jij dat ook eilandje2015, hoe oud ben je trouwens ik ben 35



leonie

Hi Eilandje2015,



echt ik denk dat ik je een hand kan geven.

mijn ouders gingen scheiden toen ik 5 was, ook een vechtscheiding. Dmv EMDR heb ik nu eindelijk de spanning van dat moment los kunnen laten, het is uit me lichaam, echt er viel een balk van me schouders. zo bijzonder om mee te maken. Ik begreep eindelijk wat er op dat moment gebeurde en waarom, plaatjes van toen werden ineens 1 herinnering, echt kan het niet uitdrukken.



Vervolgens is mijn moeder hertrouwd, vrij snel, de rechter had besloten dat ik bij mijn moeder moest blijven, ze zette me enorm op tegen me pa. vervolgens ging haar man mij misbruiken vanaf 12jarige leeftijd. ik heb toen mijn vader gebeld (had ik jaren niet gesproken, daar zorgde ze wel voor) ik heb hem toen iets verteld en hij heeft dat aan me moeder gevraagd.

misschien word het nu een beetje ingewikkeld, misschien ook niet, in ieder geval wel schokkend, want ik kan er nog steeds niet bij dat ze zo ver kan gaan.

mijn vader heeft namelijk zijn broer verloren bij een bedrijfsongeval in het familiebedrijf, mijn moeder zei doodleuk dat mijn vader daar achter zat, maar dat de politie dat niet heeft kunnen bewijzen... Maar dat was dus een leugen, ze was bang mij kwijt te raken aan me vader...



daarnaast bleef zij ook drinken en ze heeft het geweten dat ik misbruikt ben geweest. het doet mijn zo'n pijn dat mijn moeder destijds wel van mijn vader kon scheiden omdat hij wilde dat ze stopte met drinken, maar toen haar dochter misbruikt werd, deed ze haar ogen dicht.

ze heeft me laten vallen als een baksteen.



nu ben ik 35 jaar en ik heb geen jeugd gehad, werken en dat soort dingen gaat allemaal goed (automatische piloot) maar wat ik met me vrije tijd moet. ik weet het soms gewoon niet. ik wil uit, maar voel me zo'n verloren schaap, ben vroeger ook niet uit geweest dus hoe gaat dat eigenlijk?

vaak ben ik thuis met me muziek lekker aan het zingen, maar me wereld is zo klein en ik weet niet hoe ik die moet vergroten...



herken jij dat ook, of heb jij dat niet.

als ik me veilig voel bij mensen, kan je de grootste lol met me hebben, en god wat mis ik dat lachen soms.



Ik merk in relatie's ook, dat mensen nog steeds gebruik van me "goedheid" maken. Ik heb het idee dat ik niet goed genoeg voor mezelf opkom en dat de ander daar aan went en niet ziet wat je ondertussen allemaal geeft, vervolgens ga je na 2 a 3 jaar met een hoop gedoe weer uit elkaar. soms probeer ik het dan nog een keer, maar daar ben ik inmiddels ook mee gestopt. ik heb wel geleerd om naar me gevoel te luisteren, want dat is wie ik ben en daar moet ik zuinig op zijn.



sorry voor het lange bericht, ik las het topic en de reacties en het maakt dan het een en ander in me los



fijne dag en ook voor jou gaat het zeker goed komen! dat verdien jij ook



gelukkig heb ik op 19jarige leeftijd mijn stiefvader aangegeven, maar god wat een ellende.

het is de vloek van me leven...

het valt me op dat ik eerder ellende tref in me leven, alsof ik het aantrek als een magneet.

ik word er zo moe van.



Ik geef niet op, want ooit zal ik ook écht gelukkig mogen zijn, dat zal ze me nooit afnemen.

ik herken veel in wat je zegt...

Hé eilandje, in welke regio woon je? Als het een beetje in de buurt is wil ik je wel een beetje af helpen van het thuis zitten

Hi Eilandje,



Emdr is echt een wondermiddel, fijn dat dat voor jou ook werkt!



Erg is dat he, dat thuiszitten. zo stom, dan ga je naar buiten en bij mij komt dat niet verder als oppervlakkige contacten. Ik denk dat het bij mij te maken heeft met een stukje angst wat me moeder bij mij heeft aangewakkerd, ik denk dat zijn een narcistische trekken heeft en daarnaast een drankprobleem heeft, kort samengevat. Iets anders kan ik er niet van maken, ik ben blij dat ik nu eindelijk weet hoe het zit. Dan kan ik haar kan loslaten en verder kan met me leven, eindelijk!



Ik denk dat ik nu moet leren om van mezelf te houden. ik wil graag iets met mijn verleden doen. want toen ik jouw leeftijd had, werd ik werkelijk gek en vloog ik tegen de muren op. niemand begreep me en ik begreep mezelf niet eens, continu alles maar uitleggen zo vermoeiend. mensen vroegen mij weer dingen wat ik dan weer niet begreep. voelde me net een buitenlander, verstond de taal niet en begreep de cultuur niet. gelukkig gaat dat nu beter. Het idee dat er nu andere mensen zijn die in die situatie zitten vind ik verschrikkelijk, op een of andere manier wil ik ze bereiken en een hand uitsteken.



ik heb ook 2 goede vriendinnen, ze steunen me, maar begrijpen het niet altijd. Dan ga ik het uitleggen en dan snappen ze het wel, maar dat kost best veel energie. soms is het gewoon fijn als je dan iemand hebt die je direct zou begrijpen. Ik merk dat het voor hun ook vermoeiend is, al zeggen ze dat niet. Ik moet oppassen dat ik niet teveel vertel, maar ja ik moet mijn hart toch ook kunnen luchten, tegenstrijdig soms allemaal.



Bij mij was me werk altijd me afleiding, pas op dat het geen valkuil word. serieus! ik werkte zo hard, dat ik tot 2x toe rsi kreeg. ik werkte liever dan dat ik me leven met me collega's moest delen. ik deed liever me werk goed, dat gaf mij een veilig gevoel...

Ben sinds kort echte hobby's aan het oppakken die ik leuk vind en eigenlijk net als jij, mezelf ook aan het uitdagen.

we leven maar 1x en de rest van me leven pakken ze me niet meer af!



heel veel succes met je therapie en veel goeds in je leven!

gaat je zeker lukken, wat ik zo lees laat zien dat je een sterk persoon bent,

daar mag je trots op zijn.





leonie

Ik heb gelukkig weinig meegekregen van de scheiding van mijn ouders en mijn vader heeft geen rol in mijn leven gespeeld, maar ik wilde toch even zeggen dat ik geraakt ben door dit topic en jullie sterkte wensen.