Psyche
alle pijlers
Verhuizen?
dinsdag 8 januari 2013 om 12:16
Ik zet mijn verhuistopic bij psyche, omdat het eigenlijk meer om loslaten/veranderen gaat dan om huizen op zich volgens mij.. Excuses voor het lange stuk, was niet de bedoeling
Het volgende is het geval:
Ik woon samen in een prachtig (in mijn ogen) oud huis. Het tocht, heeft enkel glas, vrijwel geen verwarming (1 gaskachel in de woonkamer), geen tuin en ligt tussen de studentenhuizen. Maar het is van mij. Al 10 jaar. Na alle reizen kwam ik hier thuis. Het huis was ooit (al lang niet meer) van mijn opa, en een tijdje terug kwam ik zijn handschrift tegen in de meterkast. De buurt is heerlijk: Centrum, eetcafétjes en een park op loopafstand en prachtige oude panden. Als ik alleen was ging ik hier nooit meer weg... denk ik...
Maar: ik ben niet alleen. Mijn vriend wil graag een tuin, en nou ben ik ook nog 5 week zwanger van ons eerste kind. Een kind waarmee ik misschien in de woonkamer zal moeten slapen in de winter, omdat het boven vriest. Met geschreeuw op straat 's avonds, en als het ooit een broertje of zusje krijgt niet genoeg ruimte.
Twee dagen nadat ik er achter kwam dat ik zwanger was zagen we een huis op funda. Vrijdag gekeken, huis is best mooi en voelde goed. Een opknappertje, maar met een 12m tuin op het zuiden, genoeg ruimte voor 2.3 kinderen en een studeerkamer en vol liefde bewoond. De buurt vind ik niet zo veel aan, een wederopbouwijk met op het koop-blok na veel sociale huur, maar het scheelt me 15-30 minuten reistijd naar m'n werk enkele reis. Natuur is dichtbij, maar je moet er wel even heenlopen (10-20 min.) Het is wel verder van het centrum, maar nog goed te doen.. maar niet meer lopend.
We moeten vrij snel beslissen. Het staat 30-50k onder de WOZ waarde en de prijzen in de buurt te koop, omdat de verkopers het snel kwijt moeten (bouwkundig zit het goed), en als we een goed bod doen is het van ons.Mijn vriend heeft de verbouwing al half voorbereid zo enthousiast is hij. Het is echt een buitenkans.
Maar.. ik zit al drie avonden alleen maar heel hard te huilen, hormonaal als ik ben. Het huis is prima, dat is het niet, maar dan moet ik weg uit MIJN huis, MIJN buurt, MIJN leven zoals ik het tot nu toe kende. Met een kind op komst verandert alles al, maar dan ook nog mijn omgeving? Het past niet in m'n hoofd, zoveel verandering in één week tijd. Ik huil en huil, en vraag me af waarom ik ook alweer zo blij rondliep in dat huis, en wat me ooit bezield heeft om op Funda te kijken. Ik weet dat ik veel emotioneler ben dan normaal, sentimenteler ook.
Wat nu te doen: verhuizen naar de buitenkans, of in een huis blijven wat minder kindgeschikt is maar me nu geruststelt? Wat vinden jullie?
Het volgende is het geval:
Ik woon samen in een prachtig (in mijn ogen) oud huis. Het tocht, heeft enkel glas, vrijwel geen verwarming (1 gaskachel in de woonkamer), geen tuin en ligt tussen de studentenhuizen. Maar het is van mij. Al 10 jaar. Na alle reizen kwam ik hier thuis. Het huis was ooit (al lang niet meer) van mijn opa, en een tijdje terug kwam ik zijn handschrift tegen in de meterkast. De buurt is heerlijk: Centrum, eetcafétjes en een park op loopafstand en prachtige oude panden. Als ik alleen was ging ik hier nooit meer weg... denk ik...
Maar: ik ben niet alleen. Mijn vriend wil graag een tuin, en nou ben ik ook nog 5 week zwanger van ons eerste kind. Een kind waarmee ik misschien in de woonkamer zal moeten slapen in de winter, omdat het boven vriest. Met geschreeuw op straat 's avonds, en als het ooit een broertje of zusje krijgt niet genoeg ruimte.
Twee dagen nadat ik er achter kwam dat ik zwanger was zagen we een huis op funda. Vrijdag gekeken, huis is best mooi en voelde goed. Een opknappertje, maar met een 12m tuin op het zuiden, genoeg ruimte voor 2.3 kinderen en een studeerkamer en vol liefde bewoond. De buurt vind ik niet zo veel aan, een wederopbouwijk met op het koop-blok na veel sociale huur, maar het scheelt me 15-30 minuten reistijd naar m'n werk enkele reis. Natuur is dichtbij, maar je moet er wel even heenlopen (10-20 min.) Het is wel verder van het centrum, maar nog goed te doen.. maar niet meer lopend.
We moeten vrij snel beslissen. Het staat 30-50k onder de WOZ waarde en de prijzen in de buurt te koop, omdat de verkopers het snel kwijt moeten (bouwkundig zit het goed), en als we een goed bod doen is het van ons.Mijn vriend heeft de verbouwing al half voorbereid zo enthousiast is hij. Het is echt een buitenkans.
Maar.. ik zit al drie avonden alleen maar heel hard te huilen, hormonaal als ik ben. Het huis is prima, dat is het niet, maar dan moet ik weg uit MIJN huis, MIJN buurt, MIJN leven zoals ik het tot nu toe kende. Met een kind op komst verandert alles al, maar dan ook nog mijn omgeving? Het past niet in m'n hoofd, zoveel verandering in één week tijd. Ik huil en huil, en vraag me af waarom ik ook alweer zo blij rondliep in dat huis, en wat me ooit bezield heeft om op Funda te kijken. Ik weet dat ik veel emotioneler ben dan normaal, sentimenteler ook.
Wat nu te doen: verhuizen naar de buitenkans, of in een huis blijven wat minder kindgeschikt is maar me nu geruststelt? Wat vinden jullie?
woensdag 9 januari 2013 om 14:27
Lieve Elein, ik 'herkende' je vandaag pas (heb net wat in je andere topic geschreven) en denk nu eigenlijk wel dat het erg verstandig is om niet te verhuizen. Op dit moment. Je hebt al even genoeg om aan te wennen!!
Aan de andere kant... je doet me erg denken aan mijn man op dit moment, en die zou ik juist wel een schop onder zijn kont willen geven 'kom op, we móeten verhuizen!'. Aleen is het bij ons meer zo dat we een huis moeten kiezen. We móeten over een paar weken ons huis uit, en als het zo doorgaat moeten we dan naar een huurhuis tot we het 'ideale' huis hebben gevonden. En hij ziet steeds weer iets (we hebben al 12 huizen ofzo bekeken...) wat het nét niet helemaal is, terwijl ik denk 'go, jammer dat de keuken niet groter is/ de badkamer een bad heeft/ de tuin beter ligt, maar wat een fijn huis' en gewoon tevreden kan zijn met wat we kunnen krijgen.
Dus, zielig verhaal: als we meer geld hadden (dankzij restschuld dus niet) konden we makkelijker verhuizen. Ons rekeningnummer is 9822387
(het wordt niet makkelijker hoor, ik denk dat Kazman altijd wel weer iets anders bedenkt...)
Sorry voor offtopic, het moest me blijkbaar wel even van het hart!
Aan de andere kant... je doet me erg denken aan mijn man op dit moment, en die zou ik juist wel een schop onder zijn kont willen geven 'kom op, we móeten verhuizen!'. Aleen is het bij ons meer zo dat we een huis moeten kiezen. We móeten over een paar weken ons huis uit, en als het zo doorgaat moeten we dan naar een huurhuis tot we het 'ideale' huis hebben gevonden. En hij ziet steeds weer iets (we hebben al 12 huizen ofzo bekeken...) wat het nét niet helemaal is, terwijl ik denk 'go, jammer dat de keuken niet groter is/ de badkamer een bad heeft/ de tuin beter ligt, maar wat een fijn huis' en gewoon tevreden kan zijn met wat we kunnen krijgen.
Dus, zielig verhaal: als we meer geld hadden (dankzij restschuld dus niet) konden we makkelijker verhuizen. Ons rekeningnummer is 9822387
(het wordt niet makkelijker hoor, ik denk dat Kazman altijd wel weer iets anders bedenkt...)
Sorry voor offtopic, het moest me blijkbaar wel even van het hart!
woensdag 9 januari 2013 om 15:35
Ik ben 5 week zwanger! Ik wil nog geen babykamer?!
Maar naar jou. Dat moet ook wel echt een lastige situatie zijn, maar zou een tijdelijk huurhuis heel erg zijn? Als huurder heb je wel een sterkere positie als koper heb ik nu gemerkt. Maar ja, als je een hekel aan verhuizen hebt..
Ik merk dat ik een soort droomhuis in mijn hoofd heb, en weet dat ik het niet kan betalen, dus ik zal compromissen moeten maken. Maar dit huis.. ik durfde denk ik niet. Het voelt ergens alsof ik een enorme buitenkans laat liggen, maar ik heb echt mijn best nog gedaan om het 'goed' te laten voelen, maar ik zag het niet.
Het was onze derde bezichtiging, en we hebben een huur van (dit ga ik straks weer weghalen ¤ 270 per maand voor 80m2 .. dus elke maand dat ik huur spaar ik geld.
Ik hoop dat het een goede keuze was, en niet alleen ingegeven door zenuwen, want dat ben ik helemaal niet van mezelf gewend..
Maar naar jou. Dat moet ook wel echt een lastige situatie zijn, maar zou een tijdelijk huurhuis heel erg zijn? Als huurder heb je wel een sterkere positie als koper heb ik nu gemerkt. Maar ja, als je een hekel aan verhuizen hebt..
Ik merk dat ik een soort droomhuis in mijn hoofd heb, en weet dat ik het niet kan betalen, dus ik zal compromissen moeten maken. Maar dit huis.. ik durfde denk ik niet. Het voelt ergens alsof ik een enorme buitenkans laat liggen, maar ik heb echt mijn best nog gedaan om het 'goed' te laten voelen, maar ik zag het niet.
Het was onze derde bezichtiging, en we hebben een huur van (dit ga ik straks weer weghalen ¤ 270 per maand voor 80m2 .. dus elke maand dat ik huur spaar ik geld.
Ik hoop dat het een goede keuze was, en niet alleen ingegeven door zenuwen, want dat ben ik helemaal niet van mezelf gewend..
woensdag 9 januari 2013 om 16:26
Ach, nee, waarschijnlijk is een tijdelijk huurhuis niet erg. Maar vijf jaar geleden kocht ik mijn eerste eigen flat, denkende dat ik nu een paar jaar niet zou verhuizen. 5 maanden daarna ontmoette ik Kazman en na 1,5 jaar trok ik bij hem in (weer een verhuizing) met in ons achterhoofd dat we snel (haha...) naar een 'echt' huis zouden gaan. dus nu naar een huurhuis, met de gedachte dat het wéér tijdelijk is, wéér niet 'voor altijd', daar word ik echt een beetje verdrietig/depressief van...
Maar met zo'n huur als jij hebt zou ik het wel weten! (ik ben niet jaloers hoor, ik zou het zelf alleen ook wel graag willen ) Het huurhuis dat we kunnen krijgen zou 875 moeten kosten............
En wat jij je afvraagt vraag ik me dus precies andersom af: Wil ik echt naar dit huis verhuizen of doe ik dat alleen maar om 'wat te hebben' en niet te hoeven blijven verhuizen? En dan helpt zo'n twijfelende partner niet mee!!!
Maar met zo'n huur als jij hebt zou ik het wel weten! (ik ben niet jaloers hoor, ik zou het zelf alleen ook wel graag willen ) Het huurhuis dat we kunnen krijgen zou 875 moeten kosten............
En wat jij je afvraagt vraag ik me dus precies andersom af: Wil ik echt naar dit huis verhuizen of doe ik dat alleen maar om 'wat te hebben' en niet te hoeven blijven verhuizen? En dan helpt zo'n twijfelende partner niet mee!!!
woensdag 9 januari 2013 om 16:28
