Verwerking

Ik schrijf normaal onder een andere nickname, maar dit probleem is voor mij zo persoonlijk en intens dat ik het liever compleet anoniem doe.



Ik heb ongeveer twee maanden geleden een abortus gehad nadat ik zwanger werd van mijn sv. ( Ik noem hem sv om te verduidelijken dat we geen relatie hadden, maar wel seks. Toch zag ik hem niet als een sv omdat we erbuiten ook gewoon maatjes waren en elkaar dagelijks spraken. We hebben het geen wat wij deden ook nooit echt gedefinieerd als seksrelatie)



Voordat ik erachter kwam dat ik zwanger was, hebben we een enorme ruzie gehad waarna ik hem niet meer wilde spreken. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, heb ik hem het laten weten en heeft hij aangegeven mij niet te willen laten vallen en mij te willen helpen waar nodig. De periode die volgde was heel zwaar en onzeker. Hij maakte veel beloftes, maar uiteindelijk moest ik hem heel vaak opbellen of met hem afspreken omdat hij zich vreemd gedroeg of omdat hij zijn gemaakte beloftes niet nakwam. Iedere keer als dit gebeurde bood hij zijn verontschuldiging aan en beloofde hij weer betere tijden.

Hij zoende mij hierbij en zei dat hij me niet in de steek zou laten. Dit was allemaal best verwarrend want ik voelde nog steeds heel veel voor hem, maar ik wilde het eigenlijk vooral zo goed mogelijk aanpakken.

Ik twijfelde toen ik erachter kwam dat ik zwanger was,of ik het hem zou vertellen, maar toen ik dat eenmaal gedaan had en hij zei dat hij er zou zijn, wilde ik het ook gewoon met hem doen. Desnoods gewoon puur vriendschappelijk. Ik heb hem tijdens mijn zwangerschap nooit geprobeerd het idee gegeven dat ik meer wilde dan dat.



Na een hoop twijfel (ik heb één maal de afspraak afgezegd, omdat ik twijfelde aan mijn keuze), en angst kwam de afspraak eindelijk dichterbij.



Op de dag van de abortus gedroeg hij zich vrij afstandelijk. We hebben best lang moeten wachten tot ik eenmaal aan de beurt was en hebben ook een lange tijd samen om een kamertje gezeten. Tijdens die uren probeerde ik eigenlijk alles zo casual mogelijk te benaderen, we hebben gewoon gepraat over van alles en nog wat en hij gedroeg zich ook vrij normaal, behalve dat hij in sommige dingen wat kortaf was en afstandelijker dan de weken ervoor. Na de 'operatie' gedroeg hij zich opgelucht. Hij deed alsof er niks gebeurd was en nam aan het einde van onze busreis afscheid alsof we net gewoon simpel 'gechilled' hadden.



Dit is de laatste keer dat ik hem heb gezien. Daarna heeft hij me eigenlijk laten vallen als een baksteen. Ik ben de dagen die volgde door een hel gegaan. Ik voelde me verraden, eenzaam en schuldig over de keuze die ik had gemaakt. Ik heb nog enkele keren sms-contact gehad waarin hij eigenlijk alleen maar beschuldigingen deed naar mij en nauwelijks inging op mijn vragen of de dingen die ik zei. Ik heb hem uit pure wanhoop en ongeloof meerdere keren gebeld maar hij wilde zijn telefoon niet meer oppakken, zelfs niet om mij te bellen.

Na drie dagen heb ik het opgegeven en besloot ik al mijn gevoelens naar hem op te schrijven in een brief. Ik heb deze uiteindelijk naar hem opgestuurd en hieraan een echofoto toegevoegd.

Hij heeft me daarna nog een stom, ongevoelig sms'je gestuurd waarna ik hem gezegd heb dat ik hem een vuile hufter vond, en dat ik niks meer met hem te maken wilde hebben. Hierna is hij vertrokken naar het buitenland. (dit had hij al langer gepland, hij zou een week na de abortus vertrekken.)



Het is nu bijna twee maanden later en hij is weer terug in Nederland. Feit wil dus dat we dezelfde vrienden hebben en dat we in een klein dorp wonen. Ik ben hem sinds hij terug is al twee keer tegen gekomen. (dat wil zeggen dat ik hem zag, maar hij mij niet.) Dit is heel erg vervelend omdat ik merk dat hem zien een paniek reactie bij mij oproept, ik wil dan meteen weg/naar huis. (Vandaar ook vooral het idee om hem op een manier te benaderen omdat ik mij gewoon niet iedere keer zo wil voelen als ik hem tegenkom.)



Nu ben ik na twee hele zware maanden met hoogte en diepte punten, (ik heb maatschappelijk werk en ook tijd doet me goed), ben ik eigenlijk vooral heel boos over wat er gebeurd is. Ik wil hem toch graag confronteren hiermee, omdat ik vind dat hij best mag weten wat ik over hem denk.



Alleen vraag ik me af wat de beste manier is om dit te doen, en vooral of het wel zin heeft? Ik heb het gevoel dat ik mijn woede moet uiten naar de bron, alleen weet ik niet of dit iets op gaat leveren voor mij.

quote:kettle schreef op 20 oktober 2012 @ 19:19:

Volgend mij heb jij gewoon liefdesverdriet.In zekere zin is het ook liefdesverdriet, maar tegelijkertijd ben ik ook gewoon heel boos over hoe onrespectvol hij is geweest. Dat maakt ook dat ik vind dat hij mag weten hoe ik erover denk, wat hij daarmee doet is aan hem. Het is niet zo dat ik nog hoop dingen van hem te horen omdat ik hem terug wil.

quote:zwanenmeer schreef op 20 oktober 2012 @ 19:26:

Waarom een brief en dan vooral een echofoto (na de abortus)? Klinkt erg rancuneus, het is toch je eigen weloverwogen beslissing geweest? Ik kan verder weinig over zijn preciese houding opmaken uit je post. In ieder geval sterkte, moet een erg moeilijke situatie zijn. Misschien tijd om ergen opnieuw te beginnen in een grote stad waar je veel nieuwe mensen kunt leren kennen?Ik heb hem die brief uiteindelijk geschreven omdat ik hoopte dat het zou helpen in het verwerken voor mij. Hij heeft me na de abortus niet meer te woord gestaan, dus ik zat met een hele hoop vragen en verdriet. De echo-foto had ik bijgevoegd omdat hij eigenlijk de situatie compleet ontkende. Ik vond dat hij ook onder ogen mocht komen wat er gebeurd was. Het is uiteindelijk ook mijn eigen beslissing geweest om de abortus te laten doen, maar dit gebeurde wel in goed overleg. Hij wist van mijn angsten, (ik was vooral bang voor na de abortus) en hij beloofde dat hij me bij zou staan waar nodig. Dat je kiest voor abortus betekend niet dat je je achteraf niet verdrietig of schuldig kunt voelen, hoe zeker je ook was van je keuze.

quote:zwanenmeer schreef op 20 oktober 2012 @ 19:40:

Hoe hij in elkaar steekt? Ik vind het een vaag verhaal eerlijk gezegd.

Het is een beetje lastig om alles uit te leggen, maar het komt erop neer dat hij heel erg gesloten is van zichzelf. Hij is het type dat liever niet praat maar gewoon over dingen heen leeft. Het is een beetje een einzelgänger, hij hecht niet snel aan mensen.



edit: Ik had je post verkeerd begrepen denk ik, je bedoelde waarschijnlijk zijn houding tegenover mij/mijn zwangerschap. Het wisselde heel erg. Als we samen waren en een gesprek hadden over de abortus en alles wat er bij kwam kijken, was hij lief voor me. Hij heeft me vaak getroost wanneer ik het er moeilijk mee had. Maar het was wel duidelijk dat hij het moeilijk vond om erover te praten en dat ook liever niet deed. Hij heeft ook wel eens gezegd dat hij bang was en dat hij alles het liefste zou vergeten. Op de dag van de abortus en eigenlijk al een paar dagen ervoor deed hij alsof er niets aan de hand was, hij was wel afstandelijk, (liep ver voor me toen we naar de kliniek toe liepen)maar deed tegelijkertijd alsof het allemaal niet zoveel voorstelde. Na de abortus gedroeg hij zich een soort van opgelucht, en toen we afscheid namen deed hij zelfs alsof we gewoon een normale dag achter de rug hadden. Hij was moe en vroeg of ik het goed vond als hij naar huis zou gaan, wenste me 'veel plezier' bij mijn vriendin (waar ik na afloop naartoe ging) en zei; 'Ik bel je morgen wel, ofzo' Waarna ik hem verontwaardigd aankeek en hij me achterliet op het busstation.

quote:saaaaar81 schreef op 20 oktober 2012 @ 19:41:

Het is gewoon een eikel. Iemand die jouw tijd (en zeker je frustratie!) niet waard is.



Je gaat hem niet veranderen, je gaat hem niet verdrietig maken hierdoor, je zult hem niet raken.

En dat vind ik oprecht verdrietig voor jou.Ik weet eigenlijk heel goed dat je daar gelijk in hebt. De voornaamste reden dat ik hem ermee wil confronteren is dan ook voor mijzelf. Ik voel extreem veel woede en het voelt alsof ik dat niet kan uiten. Het gaat niet eens meer om antwoorden van hem, want ik weet eigenlijk wel dat hij die niet gaat geven, of misschien zelf ook niet heeft. Het zou eigenlijk vooral zijn om zelf verder te kunnen komen.

quote:zwanenmeer schreef op 20 oktober 2012 @ 19:48:

Maar daarmee is hij niet meteen een eikel, wel heel onhandig in hoe hij ermee omgaat. Misschien je verbitterde houdibg tov hem laten varen hoe terecht misdchien ook. Je had geen relatie met hem maar je verwacht wel een andersoortige reactie van hem, doet 'ie niet, laat het rusten, maar probeer zelf uit te zoeken wat je kunt doen om het te kunnen verwerken.Zijn karakter maakt hem geen eikel, hoe hij met mij en deze situatie is omgegaan echter wel. Ik vind het feit dat hij is wie hij is geen excuus voor de keuzes die hij heeft gemaakt. Hij heeft mij erna ook niet meer te woord willen staan, hij is na de abortus letterlijk uitgechecked, dat is hoe dan ook niet netjes. En nee ik had geen relatie met hem, maar hij was zelf degene die aangaf dat hij er zou zijn, dat schept verwachtingen als het aankomt op het netjes afhandelen van zo'n situatie.

quote:snoopylynn schreef op 20 oktober 2012 @ 20:17:

Misschien ben jij wel degene die raar doet, en dat hij daarom zoiets heeft van, ik maak dat ik weg ben.

Vind ik niet heel vreemd eerlijk gezegd.

Laat het los, het is gebeurd.Ik vind dit nogal een vreemde beredenering, iemand meteen na een abortus laten vallen, is daar een excuus voor? Ik moet toegeven dat ik heel erg emotioneel was, maar dat lijkt me vrij normaal in deze situatie. Het is lastig om het hele verhaal helemaal neer te typen, maar hij was bij ons afscheid die dag al vrij onrespectvol. Zijn onverschillige gedrag maakte mij heel boos, maar dat lijkt me niet meer dan normaal? De abortus was voor mij heel ingrijpend, de dag zelf voelde als een roes die aan me voorbij trok, (op mijn binnenkomst in de kliniek na, ik moest heel hard huilen, vooral uit angst), maar de dagen erna realiseerde ik mij pas wat er gebeurd was, en dat hij juist heel koud deed stak enorm. Ik was ontzettend emotioneel en heb hem ook hele boze smsjes gestuurd, maar hij heeft dan ook nooit meer uit zichzelf contact met mij opgenomen.

quote:emiliy85 schreef op 21 oktober 2012 @ 03:38:

Ik heb ook een abortus ondergaan en het is gewoon afschuwelijk. Hij zal nooit begrijpen wat voor impact het op je heeft (dat kan alleen maar als je het hebt meegemaakt). En ik kan me voorstellen dat je die echo hebt opgestuurd zodat hij soort van een idee zou krijgen wat voor pijn je lijdt. Maar dat kan niet, vooral niet zo'n lul als hij. Hij doet ook geen moeite om het te begrijpen en het heeft ook geen zin om het te proberen. Je zal hier in je eentje doorheen moeten.



Wat ik misschien wil zeggen is dat ik vind dat het een lul is, niet omdat hij je niet begrijpt maar omdat hij je ook niet wil proberen te begrijpen. En dat je dus alleen alles zal moeten verwerken.Dankjewel, ik vind het heel fijn om dit te lezen. Ik vind het ook vervelend om het gevoel te hebben dat ik mezelf een beetje moet verdedigen. Ja, ik heb voor abortus gekozen, en uiteindelijk weet ik ook dat dit de juiste keuze was, maar het was een vreselijke ervaring en ik voelde me heel eenzaam de dagen erna. Juist vooral omdat ik van te voren dacht dat ik niet alleen zou zijn. (niemand uit mijn omgeving wist het, op mijn beste vriend en hem na.)