Psyche
alle pijlers
Verwerking
zaterdag 20 oktober 2012 om 19:13
Ik schrijf normaal onder een andere nickname, maar dit probleem is voor mij zo persoonlijk en intens dat ik het liever compleet anoniem doe.
Ik heb ongeveer twee maanden geleden een abortus gehad nadat ik zwanger werd van mijn sv. ( Ik noem hem sv om te verduidelijken dat we geen relatie hadden, maar wel seks. Toch zag ik hem niet als een sv omdat we erbuiten ook gewoon maatjes waren en elkaar dagelijks spraken. We hebben het geen wat wij deden ook nooit echt gedefinieerd als seksrelatie)
Voordat ik erachter kwam dat ik zwanger was, hebben we een enorme ruzie gehad waarna ik hem niet meer wilde spreken. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, heb ik hem het laten weten en heeft hij aangegeven mij niet te willen laten vallen en mij te willen helpen waar nodig. De periode die volgde was heel zwaar en onzeker. Hij maakte veel beloftes, maar uiteindelijk moest ik hem heel vaak opbellen of met hem afspreken omdat hij zich vreemd gedroeg of omdat hij zijn gemaakte beloftes niet nakwam. Iedere keer als dit gebeurde bood hij zijn verontschuldiging aan en beloofde hij weer betere tijden.
Hij zoende mij hierbij en zei dat hij me niet in de steek zou laten. Dit was allemaal best verwarrend want ik voelde nog steeds heel veel voor hem, maar ik wilde het eigenlijk vooral zo goed mogelijk aanpakken.
Ik twijfelde toen ik erachter kwam dat ik zwanger was,of ik het hem zou vertellen, maar toen ik dat eenmaal gedaan had en hij zei dat hij er zou zijn, wilde ik het ook gewoon met hem doen. Desnoods gewoon puur vriendschappelijk. Ik heb hem tijdens mijn zwangerschap nooit geprobeerd het idee gegeven dat ik meer wilde dan dat.
Na een hoop twijfel (ik heb één maal de afspraak afgezegd, omdat ik twijfelde aan mijn keuze), en angst kwam de afspraak eindelijk dichterbij.
Op de dag van de abortus gedroeg hij zich vrij afstandelijk. We hebben best lang moeten wachten tot ik eenmaal aan de beurt was en hebben ook een lange tijd samen om een kamertje gezeten. Tijdens die uren probeerde ik eigenlijk alles zo casual mogelijk te benaderen, we hebben gewoon gepraat over van alles en nog wat en hij gedroeg zich ook vrij normaal, behalve dat hij in sommige dingen wat kortaf was en afstandelijker dan de weken ervoor. Na de 'operatie' gedroeg hij zich opgelucht. Hij deed alsof er niks gebeurd was en nam aan het einde van onze busreis afscheid alsof we net gewoon simpel 'gechilled' hadden.
Dit is de laatste keer dat ik hem heb gezien. Daarna heeft hij me eigenlijk laten vallen als een baksteen. Ik ben de dagen die volgde door een hel gegaan. Ik voelde me verraden, eenzaam en schuldig over de keuze die ik had gemaakt. Ik heb nog enkele keren sms-contact gehad waarin hij eigenlijk alleen maar beschuldigingen deed naar mij en nauwelijks inging op mijn vragen of de dingen die ik zei. Ik heb hem uit pure wanhoop en ongeloof meerdere keren gebeld maar hij wilde zijn telefoon niet meer oppakken, zelfs niet om mij te bellen.
Na drie dagen heb ik het opgegeven en besloot ik al mijn gevoelens naar hem op te schrijven in een brief. Ik heb deze uiteindelijk naar hem opgestuurd en hieraan een echofoto toegevoegd.
Hij heeft me daarna nog een stom, ongevoelig sms'je gestuurd waarna ik hem gezegd heb dat ik hem een vuile hufter vond, en dat ik niks meer met hem te maken wilde hebben. Hierna is hij vertrokken naar het buitenland. (dit had hij al langer gepland, hij zou een week na de abortus vertrekken.)
Het is nu bijna twee maanden later en hij is weer terug in Nederland. Feit wil dus dat we dezelfde vrienden hebben en dat we in een klein dorp wonen. Ik ben hem sinds hij terug is al twee keer tegen gekomen. (dat wil zeggen dat ik hem zag, maar hij mij niet.) Dit is heel erg vervelend omdat ik merk dat hem zien een paniek reactie bij mij oproept, ik wil dan meteen weg/naar huis. (Vandaar ook vooral het idee om hem op een manier te benaderen omdat ik mij gewoon niet iedere keer zo wil voelen als ik hem tegenkom.)
Nu ben ik na twee hele zware maanden met hoogte en diepte punten, (ik heb maatschappelijk werk en ook tijd doet me goed), ben ik eigenlijk vooral heel boos over wat er gebeurd is. Ik wil hem toch graag confronteren hiermee, omdat ik vind dat hij best mag weten wat ik over hem denk.
Alleen vraag ik me af wat de beste manier is om dit te doen, en vooral of het wel zin heeft? Ik heb het gevoel dat ik mijn woede moet uiten naar de bron, alleen weet ik niet of dit iets op gaat leveren voor mij.
Ik heb ongeveer twee maanden geleden een abortus gehad nadat ik zwanger werd van mijn sv. ( Ik noem hem sv om te verduidelijken dat we geen relatie hadden, maar wel seks. Toch zag ik hem niet als een sv omdat we erbuiten ook gewoon maatjes waren en elkaar dagelijks spraken. We hebben het geen wat wij deden ook nooit echt gedefinieerd als seksrelatie)
Voordat ik erachter kwam dat ik zwanger was, hebben we een enorme ruzie gehad waarna ik hem niet meer wilde spreken. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, heb ik hem het laten weten en heeft hij aangegeven mij niet te willen laten vallen en mij te willen helpen waar nodig. De periode die volgde was heel zwaar en onzeker. Hij maakte veel beloftes, maar uiteindelijk moest ik hem heel vaak opbellen of met hem afspreken omdat hij zich vreemd gedroeg of omdat hij zijn gemaakte beloftes niet nakwam. Iedere keer als dit gebeurde bood hij zijn verontschuldiging aan en beloofde hij weer betere tijden.
Hij zoende mij hierbij en zei dat hij me niet in de steek zou laten. Dit was allemaal best verwarrend want ik voelde nog steeds heel veel voor hem, maar ik wilde het eigenlijk vooral zo goed mogelijk aanpakken.
Ik twijfelde toen ik erachter kwam dat ik zwanger was,of ik het hem zou vertellen, maar toen ik dat eenmaal gedaan had en hij zei dat hij er zou zijn, wilde ik het ook gewoon met hem doen. Desnoods gewoon puur vriendschappelijk. Ik heb hem tijdens mijn zwangerschap nooit geprobeerd het idee gegeven dat ik meer wilde dan dat.
Na een hoop twijfel (ik heb één maal de afspraak afgezegd, omdat ik twijfelde aan mijn keuze), en angst kwam de afspraak eindelijk dichterbij.
Op de dag van de abortus gedroeg hij zich vrij afstandelijk. We hebben best lang moeten wachten tot ik eenmaal aan de beurt was en hebben ook een lange tijd samen om een kamertje gezeten. Tijdens die uren probeerde ik eigenlijk alles zo casual mogelijk te benaderen, we hebben gewoon gepraat over van alles en nog wat en hij gedroeg zich ook vrij normaal, behalve dat hij in sommige dingen wat kortaf was en afstandelijker dan de weken ervoor. Na de 'operatie' gedroeg hij zich opgelucht. Hij deed alsof er niks gebeurd was en nam aan het einde van onze busreis afscheid alsof we net gewoon simpel 'gechilled' hadden.
Dit is de laatste keer dat ik hem heb gezien. Daarna heeft hij me eigenlijk laten vallen als een baksteen. Ik ben de dagen die volgde door een hel gegaan. Ik voelde me verraden, eenzaam en schuldig over de keuze die ik had gemaakt. Ik heb nog enkele keren sms-contact gehad waarin hij eigenlijk alleen maar beschuldigingen deed naar mij en nauwelijks inging op mijn vragen of de dingen die ik zei. Ik heb hem uit pure wanhoop en ongeloof meerdere keren gebeld maar hij wilde zijn telefoon niet meer oppakken, zelfs niet om mij te bellen.
Na drie dagen heb ik het opgegeven en besloot ik al mijn gevoelens naar hem op te schrijven in een brief. Ik heb deze uiteindelijk naar hem opgestuurd en hieraan een echofoto toegevoegd.
Hij heeft me daarna nog een stom, ongevoelig sms'je gestuurd waarna ik hem gezegd heb dat ik hem een vuile hufter vond, en dat ik niks meer met hem te maken wilde hebben. Hierna is hij vertrokken naar het buitenland. (dit had hij al langer gepland, hij zou een week na de abortus vertrekken.)
Het is nu bijna twee maanden later en hij is weer terug in Nederland. Feit wil dus dat we dezelfde vrienden hebben en dat we in een klein dorp wonen. Ik ben hem sinds hij terug is al twee keer tegen gekomen. (dat wil zeggen dat ik hem zag, maar hij mij niet.) Dit is heel erg vervelend omdat ik merk dat hem zien een paniek reactie bij mij oproept, ik wil dan meteen weg/naar huis. (Vandaar ook vooral het idee om hem op een manier te benaderen omdat ik mij gewoon niet iedere keer zo wil voelen als ik hem tegenkom.)
Nu ben ik na twee hele zware maanden met hoogte en diepte punten, (ik heb maatschappelijk werk en ook tijd doet me goed), ben ik eigenlijk vooral heel boos over wat er gebeurd is. Ik wil hem toch graag confronteren hiermee, omdat ik vind dat hij best mag weten wat ik over hem denk.
Alleen vraag ik me af wat de beste manier is om dit te doen, en vooral of het wel zin heeft? Ik heb het gevoel dat ik mijn woede moet uiten naar de bron, alleen weet ik niet of dit iets op gaat leveren voor mij.
anoniem_161410 wijzigde dit bericht op 22-10-2012 21:02
Reden: Verduidelijking
Reden: Verduidelijking
% gewijzigd
dinsdag 23 oktober 2012 om 09:13
quote:rozemarijn1990 schreef op 23 oktober 2012 @ 02:48:
[...]
Ik zag dat je het bericht verwijderd hebt, maar ik wilde je toch nog even bedanken. Ik weet dat ik uiteindelijk diegene ben die de beslissing heeft gemaakt, alleen wilde ik wel een keuze maken waarmee hij het ook eens zou zijn. (Dan moest hij we zijn verantwoording nemen, wat hij dan ook steeds beloofde te doen.)
Maar either way, ondanks het feit dat ik weet dat abortus voor mij het de beste optie was, heeft het toch een allemaal een bittere nasmaak. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik zijn probleem opgelost heb, want zo zag ik het niet.
Aan beloftes en woorden heb je niets, wanneer een keuze als dit gemaakt moet worden dan moet je uit gaan van wat jij wil.
Dan had het nu misschien ook niet zo'n slechte nasmaak gehad.
Maar wat wil jij nu gaan doen dan?
[...]
Ik zag dat je het bericht verwijderd hebt, maar ik wilde je toch nog even bedanken. Ik weet dat ik uiteindelijk diegene ben die de beslissing heeft gemaakt, alleen wilde ik wel een keuze maken waarmee hij het ook eens zou zijn. (Dan moest hij we zijn verantwoording nemen, wat hij dan ook steeds beloofde te doen.)
Maar either way, ondanks het feit dat ik weet dat abortus voor mij het de beste optie was, heeft het toch een allemaal een bittere nasmaak. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik zijn probleem opgelost heb, want zo zag ik het niet.
Aan beloftes en woorden heb je niets, wanneer een keuze als dit gemaakt moet worden dan moet je uit gaan van wat jij wil.
Dan had het nu misschien ook niet zo'n slechte nasmaak gehad.
Maar wat wil jij nu gaan doen dan?
dinsdag 23 oktober 2012 om 09:26
Ik heb niet meegemaakt wat jij nu beschrijft en wil je absoluut niet kwetsen maar heel misschien weet hij zich ook geen raad met zichzelf, had hij het misschien toch willen houden? Dan is en brief met echofoto heel confronterend.
Jij bent boos en verdrietig en moet dit allemaal een plekje geven, verwijten maken naar hem heeft geen zin want jullie waren er beide bij en soms is het zoals het is. Mischien houdt hij daarom (wellicht erg onhandig) afstand omdat hij het ook niet zo goed weet?
Sterkte en knuf voor jou
Jij bent boos en verdrietig en moet dit allemaal een plekje geven, verwijten maken naar hem heeft geen zin want jullie waren er beide bij en soms is het zoals het is. Mischien houdt hij daarom (wellicht erg onhandig) afstand omdat hij het ook niet zo goed weet?
Sterkte en knuf voor jou
dinsdag 23 oktober 2012 om 15:12
Fijn dat het je helpt om je verhaal kwijt te kunnen. En daar is dit forum ook voor. Schroom dus niet!
Inderdaad heb je niet veel aan adviezen om dóór te gaan etc. Jij bent hier en nu. Weetje, het slijt. Trust me. Maar nu nog even niet. Heb je wel eens een film gezien waarin iemand overleden is en een licht ziet in de verte? Die dan in het hiernamaals is (als je erin gelooft, ik niet, maar oké). Die moet dan ook door. Oversteken. In een film wordt dan wel eens uitgebeeld dat die persoon er "nog niet klaar voor is". Blijft hangen, zogezegd. En dat is wat er met jou aan de hand is. Verstandelijk weet je best wel wat goed voor je is. Maar je bent nog niet klaar om los te laten. Het is nog niet genoeg gesleten. Het is een geweldige dooddoener, maar het heeft tijd nodig. Het duurt zolang het duurt. Ik zou dit zelf een half jaar geleden niet hebben kunnen zeggen over mijn eigen situatie. Maar nu "kan" ik het zien. Toen nog niet. Klinkt gek, maar je zult het gaan herkennen: Dat je bepaalde dingen niet kòn zien.
Daarom, laat het toe om te mogen rouwen. Om verdriet te mogen hebben en boosheid en alle andere emoties die daarbij horen. Het MAG! Je zult merken dat je stukje bij beetje verder komt, zonder dat je daar aktief moeite voor lijkt te doen. Dat is het zelfbeschermingsmechanisme van het lichaam.
Erover praten helpt. Misschien is er een diepere oorzaak waardoor je dit zo erg voelt zoals je doet. Iets uit het verleden dat nu is losgemaakt. Dan zou deze situatie "slechts" de katalysator daarvan zijn. Maar daar is een psycholoog dan weer voor. Ik heb die cursus niet gehad .
Dit gezegd hebbend, voel ik zo ontzettend wat jij nu doormaakt...
-
Inderdaad heb je niet veel aan adviezen om dóór te gaan etc. Jij bent hier en nu. Weetje, het slijt. Trust me. Maar nu nog even niet. Heb je wel eens een film gezien waarin iemand overleden is en een licht ziet in de verte? Die dan in het hiernamaals is (als je erin gelooft, ik niet, maar oké). Die moet dan ook door. Oversteken. In een film wordt dan wel eens uitgebeeld dat die persoon er "nog niet klaar voor is". Blijft hangen, zogezegd. En dat is wat er met jou aan de hand is. Verstandelijk weet je best wel wat goed voor je is. Maar je bent nog niet klaar om los te laten. Het is nog niet genoeg gesleten. Het is een geweldige dooddoener, maar het heeft tijd nodig. Het duurt zolang het duurt. Ik zou dit zelf een half jaar geleden niet hebben kunnen zeggen over mijn eigen situatie. Maar nu "kan" ik het zien. Toen nog niet. Klinkt gek, maar je zult het gaan herkennen: Dat je bepaalde dingen niet kòn zien.
Daarom, laat het toe om te mogen rouwen. Om verdriet te mogen hebben en boosheid en alle andere emoties die daarbij horen. Het MAG! Je zult merken dat je stukje bij beetje verder komt, zonder dat je daar aktief moeite voor lijkt te doen. Dat is het zelfbeschermingsmechanisme van het lichaam.
Erover praten helpt. Misschien is er een diepere oorzaak waardoor je dit zo erg voelt zoals je doet. Iets uit het verleden dat nu is losgemaakt. Dan zou deze situatie "slechts" de katalysator daarvan zijn. Maar daar is een psycholoog dan weer voor. Ik heb die cursus niet gehad .
Dit gezegd hebbend, voel ik zo ontzettend wat jij nu doormaakt...
-
woensdag 24 oktober 2012 om 19:02
Ik heb vandaag een gesprek gehad met mijn maatschappenlijk-werkster. Ik heb haar ook verteld over mijn twijfel en zij heeft mij aangeraden om voor mijzelf eens op te schrijven wat ik eraan heb als ik die confrontatie met hem aanga. Ik kan nu al zeggen dat ik denk dat ik me zeker beter zou voelen erna, alleen al omdat ik dan heb kunnen zeggen wat ik wil, wat mij fijner lijkt dan telkens vluchten en bepaalde plaatsen ontwijken om hem niet tegen te komen.
woensdag 24 oktober 2012 om 23:10
quote:qupida schreef op 24 oktober 2012 @ 21:20:
Maar je gaat aan het feit voorbij dat hij niet wil praten.
Jij kan zoveel willen en je maatschappelijk werker kan zoveel zeggen, maar als hij niet wil.
Overigens snap ik ook niet waarom je hem zou moeten ontwijken.
Maar dat is juist het punt. Ik kan mij wel telkens bezig gaan houden met hoe hij op dingen zou reageren en wat hij wil, maar is dat niet juist het geen wat ik los moet laten? En zoals gezegd hoef ik niet eens een gesprek aan te gaan met hem, ik kan hem ook duidelijk laten weten wat ik vind van hem, en de manier waarom hij mij behandeld heeft door het simpelweg tegen hem te zeggen. Ik ben de afgelopen maand(en) constant uit gegaan van hoe hij zou reageren en wat hij zou doen, maar dat is eindeloos, ik kan niet in zijn hoofd kijken en ik kan ook niets veranderen aan hem.
Maar ik kan er zelf wel voor zorgen dat ik mij beter voel en dat is door hem aan te spreken. Ik heb zijn toestemming daar niet persé voor nodig. En zoals gezegd, hebben we dezelfde vrienden en wonen we in hetzelfde dorp. En ik vind het op dit moment vooral moeilijk om hem te zien, juist omdat ik me machteloos voel. Juist omdat anderen tegen mij zeggen dat ik niks kan veranderen en omdat ik het gevoel heb dat hij inderdaad niet open staat voor praten of überhaupt iets wat met de abortus te maken heeft. Het gevoel dat je omdat iemand anders het liever vergeet dat jij daar ook geen keuze in hebt, en ik ben niet zoals hem, ik ben niet het type dat in zo'n situatie kan doen alsof er nooit iets is gebeurd. En ik wil in ieder geval erop terugkijken met het gevoel dat ik mijn stukje hebt kunnen uiten.
Maar je gaat aan het feit voorbij dat hij niet wil praten.
Jij kan zoveel willen en je maatschappelijk werker kan zoveel zeggen, maar als hij niet wil.
Overigens snap ik ook niet waarom je hem zou moeten ontwijken.
Maar dat is juist het punt. Ik kan mij wel telkens bezig gaan houden met hoe hij op dingen zou reageren en wat hij wil, maar is dat niet juist het geen wat ik los moet laten? En zoals gezegd hoef ik niet eens een gesprek aan te gaan met hem, ik kan hem ook duidelijk laten weten wat ik vind van hem, en de manier waarom hij mij behandeld heeft door het simpelweg tegen hem te zeggen. Ik ben de afgelopen maand(en) constant uit gegaan van hoe hij zou reageren en wat hij zou doen, maar dat is eindeloos, ik kan niet in zijn hoofd kijken en ik kan ook niets veranderen aan hem.
Maar ik kan er zelf wel voor zorgen dat ik mij beter voel en dat is door hem aan te spreken. Ik heb zijn toestemming daar niet persé voor nodig. En zoals gezegd, hebben we dezelfde vrienden en wonen we in hetzelfde dorp. En ik vind het op dit moment vooral moeilijk om hem te zien, juist omdat ik me machteloos voel. Juist omdat anderen tegen mij zeggen dat ik niks kan veranderen en omdat ik het gevoel heb dat hij inderdaad niet open staat voor praten of überhaupt iets wat met de abortus te maken heeft. Het gevoel dat je omdat iemand anders het liever vergeet dat jij daar ook geen keuze in hebt, en ik ben niet zoals hem, ik ben niet het type dat in zo'n situatie kan doen alsof er nooit iets is gebeurd. En ik wil in ieder geval erop terugkijken met het gevoel dat ik mijn stukje hebt kunnen uiten.
woensdag 24 oktober 2012 om 23:18
@cupidia: ontwijken omdat het vaak te pijnlijk is lijkt me
@rozemarijn: het is idd een stuk verwerking om je te kunnen uitspreken. Om gehoord te worden. Als hij nou niet de tijd voor je wil nemen dan zou je kunnen opmerken dat je dan wel iemand zoekt die wel wil luisteren. Te beginnen bij de gezamenlijke vrienden... Niet chique, maar dat is hij ook niet waardoor jij nu bent waar je bent.
@rozemarijn: het is idd een stuk verwerking om je te kunnen uitspreken. Om gehoord te worden. Als hij nou niet de tijd voor je wil nemen dan zou je kunnen opmerken dat je dan wel iemand zoekt die wel wil luisteren. Te beginnen bij de gezamenlijke vrienden... Niet chique, maar dat is hij ook niet waardoor jij nu bent waar je bent.
donderdag 25 oktober 2012 om 17:28
quote:cirrus schreef op 24 oktober 2012 @ 23:18:
@cupidia: ontwijken omdat het vaak te pijnlijk is lijkt me
@rozemarijn: het is idd een stuk verwerking om je te kunnen uitspreken. Om gehoord te worden. Als hij nou niet de tijd voor je wil nemen dan zou je kunnen opmerken dat je dan wel iemand zoekt die wel wil luisteren. Te beginnen bij de gezamenlijke vrienden... Niet chique, maar dat is hij ook niet waardoor jij nu bent waar je bent.Nou ik ben nu op het punt dat het me niet zozeer uitmaakt of hij echt naar mij wil luisteren. Natuurlijk zou het fijn zijn als ik een gesprek zou kunnen aangaan met hem, maar aangezien dat niet echt aan de orde lijkt, kan ik hem natuurlijk ook gewoon zelf aanspreken. Omdat het best een gevoelig onderwerp is ben/was ik wel heel voorzichtig met wie ik het vertel, zeker met gezamenlijke vrienden. Uiteindelijk bereik ik er niets mee omdat te doen uit wrok of iets, zij geven me advies, ze zeggen dat ze hem een lul vinden, maar het is uiteindelijk niet aan hun om iets tegen hem te zeggen o.i.d. Ik geloof ook dat het aan mij is om iets te doen, ik moet hier mee om leren gaan, en als ik denk dat het mij helpt...
@cupidia: ontwijken omdat het vaak te pijnlijk is lijkt me
@rozemarijn: het is idd een stuk verwerking om je te kunnen uitspreken. Om gehoord te worden. Als hij nou niet de tijd voor je wil nemen dan zou je kunnen opmerken dat je dan wel iemand zoekt die wel wil luisteren. Te beginnen bij de gezamenlijke vrienden... Niet chique, maar dat is hij ook niet waardoor jij nu bent waar je bent.Nou ik ben nu op het punt dat het me niet zozeer uitmaakt of hij echt naar mij wil luisteren. Natuurlijk zou het fijn zijn als ik een gesprek zou kunnen aangaan met hem, maar aangezien dat niet echt aan de orde lijkt, kan ik hem natuurlijk ook gewoon zelf aanspreken. Omdat het best een gevoelig onderwerp is ben/was ik wel heel voorzichtig met wie ik het vertel, zeker met gezamenlijke vrienden. Uiteindelijk bereik ik er niets mee omdat te doen uit wrok of iets, zij geven me advies, ze zeggen dat ze hem een lul vinden, maar het is uiteindelijk niet aan hun om iets tegen hem te zeggen o.i.d. Ik geloof ook dat het aan mij is om iets te doen, ik moet hier mee om leren gaan, en als ik denk dat het mij helpt...
