Psyche
alle pijlers
voedselfobie
maandag 16 december 2013 om 11:51
Hallo allemaal,
Ik ben een vrouw van 35 en kamp al mijn hele leven met een voedselfobie.
Na verschillende therapieën en cursussen is het nog steeds niet gelukt om er van af te komen.
Waarschijnlijk is het ontstaan toen ik als 9 maanden oude baby in het ziekenhuis kwam te liggen met mijn heupje uit de kom.
Hier ben ik uiteindelijk aan geopereerd en heb toen een flinke tijd in het ziekenhuis gelegen omdat ik voor de operatie al 6 weken in tractie moest liggen.
Door onvoldoende verzorging kreeg ik een open wond op mijn rug, die mijn moeder ontdekte omdat ze vond dat ik zo stonk...
Tegelijkertijd ging ik voedsel weigeren en tot op de dag van vandaag kan ik geen onbekende dingen eten en in feite eet ik al 35 jaar hetzelfde.
Vooral groenten zijn een probleem, 9 van de 10 heb ik nog nooit gegeten, geen idee hoe ze smaken maar ik krijg het niet voor elkaar om het in mijn mond te stoppen.
Zo ook bij onbekende dingen, die voor ieder ander bekend zijn, maar voor mij is bijna alles onbekend.
Vlees levert de minste problemen op en fruit gaat ook prima.
Maar de rest, en dat is veel, is niet te doen.
De fobie zit zo diep geworteld en het heeft al zo de richting van mijn leven bepaald, zo veel van me ontnomen, vakanties, feestjes, stages, werkplekken, vrienden...
Ik ben er ontzettend klaar mee, wil zo graag variatie in mijn eten en weet echt niet meer waar ik de oplossing moet zoeken.
Ten einde raad ben ik nu, ik ben gevangen in mijn eigen leven en wil zo graag vrij zijn!!
Wie kan mij helpen, heeft tips, adressen, feel good ervaringen op het gebied van fobieën?
Verdrietige groetjes Linda
Ik ben een vrouw van 35 en kamp al mijn hele leven met een voedselfobie.
Na verschillende therapieën en cursussen is het nog steeds niet gelukt om er van af te komen.
Waarschijnlijk is het ontstaan toen ik als 9 maanden oude baby in het ziekenhuis kwam te liggen met mijn heupje uit de kom.
Hier ben ik uiteindelijk aan geopereerd en heb toen een flinke tijd in het ziekenhuis gelegen omdat ik voor de operatie al 6 weken in tractie moest liggen.
Door onvoldoende verzorging kreeg ik een open wond op mijn rug, die mijn moeder ontdekte omdat ze vond dat ik zo stonk...
Tegelijkertijd ging ik voedsel weigeren en tot op de dag van vandaag kan ik geen onbekende dingen eten en in feite eet ik al 35 jaar hetzelfde.
Vooral groenten zijn een probleem, 9 van de 10 heb ik nog nooit gegeten, geen idee hoe ze smaken maar ik krijg het niet voor elkaar om het in mijn mond te stoppen.
Zo ook bij onbekende dingen, die voor ieder ander bekend zijn, maar voor mij is bijna alles onbekend.
Vlees levert de minste problemen op en fruit gaat ook prima.
Maar de rest, en dat is veel, is niet te doen.
De fobie zit zo diep geworteld en het heeft al zo de richting van mijn leven bepaald, zo veel van me ontnomen, vakanties, feestjes, stages, werkplekken, vrienden...
Ik ben er ontzettend klaar mee, wil zo graag variatie in mijn eten en weet echt niet meer waar ik de oplossing moet zoeken.
Ten einde raad ben ik nu, ik ben gevangen in mijn eigen leven en wil zo graag vrij zijn!!
Wie kan mij helpen, heeft tips, adressen, feel good ervaringen op het gebied van fobieën?
Verdrietige groetjes Linda
maandag 16 december 2013 om 16:06
Heb er zelf, soort van, ervaring mee. Ik had/heb een spinnenfobie. Toen ik op mezelf ging wonen was dat zo'n enorme beperking (elke keer de buurman vragen een ieniemienie spinnetje weg te halen wordt op een gegeven moment vrij gênant) dat ik in therapie ben gegaan. Het enige wat hielp was inderdaad confrontatie. Ik had geen onverwerkte trauma's of iets waar aan gewerkt kon worden, dus dan heeft eindeloos praten ook weinig zin. Eerst moest ik wennen aan plaatjes van spinnen, toen aan echte spinnen in bakjes, en op een gegeven moment moest ik spin op mijn hand laten lopen. We begonnen met heel kleine spinnetjes en de bedoeling was dat steeds op te bouwen tot vrij grote spinnen. Helaas ben ik gedurende die therapie terug verhuist, en heb ik het niet meer voortgezet. We hadden het toen opgebouwd tot spinnen ter grote van 1 euro munten (met poten en al), en die vind ik nu inderdaad niet eng meer. Grotere spinnen vind ik nog steeds doodseng, zou graag weer zo'n therapie op pakken om daar over heen te komen, maar hier in de buurt kan dat nergens.
Denk dat het met eten net zo is: je zal het toch een keer moeten proberen om er over heen te komen. En dan inderdaad opbouwen. Bijvoorbeeld beginnen met het lezen van kookboeken ofzo, kook programma's kijken zodat je ziet hoe het gemaakt wordt. Misschien zelf gaan koken (dingen die je eng vind dus), zodat je er aan went met eten bezig te zijn. Maar dan voor anderen, niet om zelf op te eten dus. Vervolgens ruiken, voelen etc. en dan uiteindelijk toch proberen.
Je zegt dat het wellicht voortkomt uit een trauma. Dan heb ik een tip voor je: EMDR therapie (ofzoiets). Ken iemand die door een trauma ook een fobie had ontwikkeld. Diverse therapieën gehad, maar mbv EMDR is ze er daadwerkelijk vanaf gekomen.
Denk dat het met eten net zo is: je zal het toch een keer moeten proberen om er over heen te komen. En dan inderdaad opbouwen. Bijvoorbeeld beginnen met het lezen van kookboeken ofzo, kook programma's kijken zodat je ziet hoe het gemaakt wordt. Misschien zelf gaan koken (dingen die je eng vind dus), zodat je er aan went met eten bezig te zijn. Maar dan voor anderen, niet om zelf op te eten dus. Vervolgens ruiken, voelen etc. en dan uiteindelijk toch proberen.
Je zegt dat het wellicht voortkomt uit een trauma. Dan heb ik een tip voor je: EMDR therapie (ofzoiets). Ken iemand die door een trauma ook een fobie had ontwikkeld. Diverse therapieën gehad, maar mbv EMDR is ze er daadwerkelijk vanaf gekomen.
dinsdag 17 december 2013 om 10:01
quote:Pixiedust schreef op 16 december 2013 @ 15:36:
Oeps, langer dan gedacht. Sorry voor de lengte.
Hij mag dan lang zijn, maar hij is wel perfect!
Heel erg bedankt voor je wijsheid, tijd en moeite die je nam om het hiet met mij en de rest te delen.
Ik heb het al 2 keer gelezen en ga dat nog veel vaker doen!
Het geeft me hoop, en moed.
Ik ben vastberaden er weer een heleboel tijd en moeite in te stoppen!!
Dank je zo ontzettend!!
Oeps, langer dan gedacht. Sorry voor de lengte.
Hij mag dan lang zijn, maar hij is wel perfect!
Heel erg bedankt voor je wijsheid, tijd en moeite die je nam om het hiet met mij en de rest te delen.
Ik heb het al 2 keer gelezen en ga dat nog veel vaker doen!
Het geeft me hoop, en moed.
Ik ben vastberaden er weer een heleboel tijd en moeite in te stoppen!!
Dank je zo ontzettend!!
dinsdag 17 december 2013 om 10:34
En idd, een héleboel tijd. Geen haast. Blijf een bepaald stapje herhalen totdat je er slechts nog een lichte mate van angst bij voelt. Een mate die jij makkelijk met je verstand kan overwinnen! Het is echt een kwestie van wennen, jezelf bewijzen dat er niks gebeurd, rustig opbouwen. De angst komt eerst heftig op, en zal steeds een beetje zakken, tot jij hem acceptabel vindt en een stukje verder kan.
Ik ben er van overtuigd dat er een moment gaat komen dat jij iets in je mond kunt stoppen. Misschien over 6 maanden, misschien over een jaar, maar meid, wat ga jij uiteindelijk genieten!
Ik ben er van overtuigd dat er een moment gaat komen dat jij iets in je mond kunt stoppen. Misschien over 6 maanden, misschien over een jaar, maar meid, wat ga jij uiteindelijk genieten!
dinsdag 17 december 2013 om 16:23
quote:lindalise schreef op 17 december 2013 @ 10:01:
[...]
Hij mag dan lang zijn, maar hij is wel perfect!
Heel erg bedankt voor je wijsheid, tijd en moeite die je nam om het hiet met mij en de rest te delen.
Ik heb het al 2 keer gelezen en ga dat nog veel vaker doen!
Het geeft me hoop, en moed.
Ik ben vastberaden er weer een heleboel tijd en moeite in te stoppen!!
Dank je zo ontzettend!!
Goed zo!! Stapje voor stapje, ook daarmee kom je uiteindelijk over de streep van de marathon.
Gun jezelf overigen iets of iemand (of zelfs een combi) die op lastige momenten de rol van de stem van de realiteit kan vervullen. Zodat op de momenten dat de angst hoogtij viert je de steu hebt om letterlijk ook de realiteit verteld te worden. Soms is dat net dat extra beetje nodige om meer dan alleen de angst te horen. En zoals Ephina zegt; zoek daarvoor een plekje op het forum als je dat prettig lijkt.
[...]
Hij mag dan lang zijn, maar hij is wel perfect!
Heel erg bedankt voor je wijsheid, tijd en moeite die je nam om het hiet met mij en de rest te delen.
Ik heb het al 2 keer gelezen en ga dat nog veel vaker doen!
Het geeft me hoop, en moed.
Ik ben vastberaden er weer een heleboel tijd en moeite in te stoppen!!
Dank je zo ontzettend!!
Goed zo!! Stapje voor stapje, ook daarmee kom je uiteindelijk over de streep van de marathon.
Gun jezelf overigen iets of iemand (of zelfs een combi) die op lastige momenten de rol van de stem van de realiteit kan vervullen. Zodat op de momenten dat de angst hoogtij viert je de steu hebt om letterlijk ook de realiteit verteld te worden. Soms is dat net dat extra beetje nodige om meer dan alleen de angst te horen. En zoals Ephina zegt; zoek daarvoor een plekje op het forum als je dat prettig lijkt.
when you wish upon a star...
dinsdag 17 december 2013 om 16:50
Ephina; mag ik zeggen dat ik je, ook in dit topic, een aanwinst vind om te lezen? Je mag dan nog "maar" met jouw opleiding bezig zijn, maar ik vind het een verfrissing om te zien hoe jij de hele mens ziet en die respecteert in haar/zijn geheel. Beetje vaag omdat ik niet voor een ander details zo maar wil noemen omdat je ze zelf elders wel eens genoemd heb. Ik hoop en denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel. Ik vind je oprecht een aanwinst in hoe jij bepaalde onderwerpen en mensen daarin benaderd.
when you wish upon a star...
