voedselfobie

Wat gebeurt er dan denk je als je wel eet?

Verschillende therapieën en cursussen de afgelopen 35 jaar hebben niet geholpen. Ik denk dat je het viva forum te hoog in schat voor hulp.



En dat het begonnen is op de leeftijd van 9 maanden lijkt me eerlijk gezegd onwaarschijnlijk.



Succes.

Even een hart onder de riem, je bent echt niet de enige met dit probleem. Vaak ontstaat het inderdaad na een trauma in de vroege jeugd. Er zijn mensen die alleen maar (bijv) pizza eten.

Geen flauw idee of hier gespecialiseerde hulp voor is, maar ik kan me goed voorstellen dat het heel lastig is om vanaf te komen.

Waarom kost je voedselfobie zoveel van je leven? Weet je zeker dat je je voedselfobie niet de schuld geeft van zaken waar het niets mee te maken heeft?



Waarom zou je niet op stage kunnen? Op vakantie? Naar feestjes? Werken? Naar vrienden?



Word je overal gedwongen om te eten ofzo?

Echt niet lullig bedoeld hoor, maar waarom is gewoon iets in je mond (laten) stoppen geen optie? Hoe moeilijk het ook klinkt, je wéét dat er niets kan gebeuren en bij fobieen is het vaak de enige oplossing om juist te doen waar je bang voor bent.

quote:himalaya schreef op 16 december 2013 @ 11:57:

Verschillende therapieën en cursussen de afgelopen 35 jaar hebben niet geholpen. Ik denk dat je het viva forum te hoog in schat voor hulp.



En dat het begonnen is op de leeftijd van 9 maanden lijkt me eerlijk gezegd onwaarschijnlijk.



Succes.Eens. Als professionele hulp van gespecialisseerde deskundigen die jou wel serieus nemen niet helpt, wat verwacht je dan van een internetforum??

Sorry, hier past dan slechts wat provocatief coachen: niet zeuren, gewoon doen. Blijkbaar vind je het fijn, anders had je het wel opgelost/ anders gedaan/ had therapie wel geholpen. Gewoon gaan eten, eten dat je nog niet eerder in je mond gehad hebt is niet eng. En als je dat niet wil of kan, dan houdt het op. Dat oude motto van Detta, iets met: agge niet wil….

Dus: terug naar je therapeut.

Waarom moet je het direct in je mond stoppen. Begin eens met iets tegen je lippen aan houden. Wen aan de geur, de structuur op je lippen. Probeer dat eerst eens een tijdje.



Provocatie/confrontatie is idd de beste manier om van een fobie af te komen. Maar wel in stapjes.



Begin met iets waarvan de geur je niet tegen staat. En zorg ook dat je niet begint met vreemde structuren zoals broccoli.



Kun je iets bedenken waarvan je de geur wel lekker vindt, maar het toch niet durft te eten?

Neem aan dat je wel meer eet dan alleen vlees en fruit, hoe gaat het dan met eten van brood en kaas en yoghurt en vla bv?

Lijkt me heel vervelend wat je hebt, een fobie is een fobie en iedereen kan denken dat het onzin is: jij zit ermee en voor jou is het echt.



Ik ben wel benieuwd naar waar je precies bang voor bent bij voedsel? Dat je ziek wordt, wat ermee gebeurd in je lichaam? Wat is precies je angst?

Lindalise, het klinkt misschien kut, maar de enige manier om een fobie werkelijk aan te pakken ís confrontatie. Ik hoop voor je dat je een therapie vindt die werkt, maar ik denk dat wij idd niet zo veel voor je kunnen betekenen.



Voor een therapie om te slagen is enórme motivatie nodig. Ik heb geen ervaring met een voedselfobie, maar wel met een eetstoornis. En die is grotendeels ook gebaseerd op angst. Ik heb er dagelijks last van, maar ik pak het niet aan. Ik wil het niet opgeven en voel me te onveilig in de gedachten die ik me van mijn psycholoog eigen moest maken.



Ik weet dat ik, als ik mijn angsten werkelijk aan wil pakken, mijn innerlijke leven moet omgooien. Dat beangstigd mij dusdanig dat ik het niet wérkelijk aan ga. Ik ging wel naar de psych, ik sprak er wel over, maar uit angst saboteerde ik toch de boel. Waardoor mijn psych uiteindelijk zei; als je nu niet echt gaat handelen kappen we ermee en zie ik je terug wanneer je er klaar voor bent. We zijn nu 1.5 jaar verder. Ben nooit meer geweest.



Is daar bij jou niet ook een beetje sprake van?

http://voedselneofobie.punt.nl/category ... elneofobie



Een pagina met lotgenoten?

Exposure. De enige manier die gaat werken ben ik bang.



Succes!

Het hebben van een fobie is zo kut en levensbepalend.

Ik kan me voorstellen dat dit dieet heel erg beperkend is.

Je hebt het steeds over proeven en in je mond stoppen. Maar begin nu eerst eens met de gedachte; je hoeft het nog niet in je mond de stoppen.



Wat scamp ook zegt, exposure is vaak de enige manier. Maar niet op zo'n manier dat je er van flauw valt. Stapje voor stapje. Zo verleg je steeds je grenzen een klein beetje met als gevolg dat je tolerantie vergroot.



Ik gooi mijn vraag er nog ff in; Zijn er dingen waar de geur je van aan staat maar wat je niet durft te eten?



Dat is een mooi punt om mee te beginnen. Neem echt de tijd. Geen luttele dagen of weken. Je leeft al 35jr met deze fobie, neem je tijd om er af te komen.



Ga eerst eens zitten met een bord met 1 bepaalde voedselsoort, zónder de gedachte dat je het in je mond moet stoppen. Voel met je handen, kijk er naar. Maar blijf rustig, het hóeft niet in je mond. Als volgende stap zou je kunnen proberen of je er aan durft te ruiken. Het voor je neus houden dus. Doe dit eerst een flinke tijd. Nogmaals; het hoeft NIET in je mond. Een tijd later kun je eens kijken of je misschien het aan durft om het naar je mond te brengen. Houd het tegen je lippen. Je hoeft het níet in je mond te stoppen. Indien lippen te eng is, kies je eerst voor een ander stapje. Bijvoorbeeld je wang. Voel gewoon, ruik, maar proef nog niet. Neem hier ook weer rustig de tijd voor. Doe dit bijv een maand tot dat je het tegen je lippen aan durft te houden. Werk er rustig naartoe. Misschien komt er een punt waarop je het misschien tegen je uitgestoken tong aan durft te houden.



Dit is een voorbeeld van heel rustig aan je grenzen verleggen.

quote:lindalise schreef op 16 december 2013 @ 13:51:

[...]





Ik weet het niet..ik heb mijn lijf niet onder controle bij de pogingen..

Ik kan gewoon niet blijven staan, ik krijg mijn arm niet naar mn mond, mn mond niet open, mn ademhaling stopt er gewoon mee...

Alsof er een beest in me zit die het tegenhoud?



Dat is normaal bij een fobie zo heftig als de jouwe. Direct beginnen met voedsel richting je mond brengen is ook not the way to go denk ik. Dat beest wat je voelt is je angst. En angst werkt verlammend. Dus zo gek is het niet.



Ook het flauwvallen is normaal. Je krijgt namelijk zo'n enorme stressreactie dat je een reflexsyncope krijgt. Een vasovagale reactie waardoor de bloedtoevoer naar je hoofd tijdelijk verminderd en je flauw valt. Zodra je ligt komt er weer genoeg bloed naar je hoofd en kom je bij. Dit is, afgezien van het valgevaar, verder niet gevaarlijk.

Wat Ephina zegt vind ik wel een goede. Ik heb daar als aanvulling op dat als je er aan toe bent om te proeven je het eerst in je mond neemt en dan gelijk uitspuugt. Kleine stapjes. Of je pureert iets en proef daar dan sap van. Ook gelijk uitspugen. En dan niet beginnen met zuurkool he...

Wat Ephina zegt. Op een andere manier kom je er gewoon niet, vrees ik.

Wat Ephina zegt is denk ik de meest reële oplossing.

Inderdaad exposure. Elke keer dat jij de angst laat regeren over jouw doen en laten voedt je de angst en wordt die alleen maar onterecht groter en heftiger.



Maar ook; gedachten tegen het licht houden in hoeverre het wel jou is of eigenlijk angst die spreekt en dus totaal ongeloofwaardig en onfeitelijk is. Bijv. die vakantie. Totale onzin waarbij jij de angst over jou laat regeren. Want stel je zou naar binnenland van Zimbabwe gaan, of waar dan ook op de wereld naar een van die weinige plekjes waar geen kip is (saté immers, en een menu is zo aangepast naar het meest simpele veilige gebakken, gegrild of gekookt kipfiletje) dan nog zou je heel goed vakantie kunnen vieren in Zimbabwaans binnenland door in de koffer wat ruimte in te delen voor een voorraadje wat-eet-ik-wel. En elke keer, hoe groot of klein ook dat je niet in mogelijkheden maar beperkingen denkt, voedt je de angst. Laat je bij voorbaat die fobie alweer regeren.



Ephina legt het al heel goed uit hoe het lijf functioneert. Kennis is macht en in deze een gereedschap in dat stukje "wanneer spreekt mijn lijf werkelijkheid en wanneer is het fobie die quatsch verkoopt". Jouw fobie is dusdanig gevoed, dat de inzet groot genoeg is. Zie het als een weddenschap; je hebt veel te winnen, zo ook de fobie en dus zet de fobie hoog in. Die speelt enorme blufpoker met een gevalletje totaal onschuldige flauwval reactie. Een reactie waarvan bekend is dat jij je er door laat overbluffen; och hemel, jeetje, verschrikkelijk, zie je wel, ik kan/moet dit ook niet eten. En zie daar; jij associeert weer negatief en weer wordt die fobie gevoedt en groeien de wortels nog dieper in je.



Hoog tijd dus om te stoppen fobie te voeden en stukje bij beetje kopje kleiner te maken. Dat doe je door positief te voeden. Uitdagen van angstgedachten. Zijn ze realistisch? Nee, dus kun je ze met gerust hart negeren. Idem dito voor fysieke trucjes. Flauw vallen? Jammer dan, maar ik weet dat het blufpoker is, ik weet dat die angst heel heftig voelt maar niet terecht is, dus negeer ik dat alles en ga ik net een stapje verder. Idealiter voorkom je in exposure zulke heftige reacties en neem je stapjes waarbij angst tot net daaronder blijft, maar soms ontkom je er niet aan of schat je iets wellicht wat verkeerd in en verrast de reactie je qua heftigheid. In die situaties dat je die syncope reactie dus moet ervaren, laat dan niet die syncope de afsluiting van het moment zijn. Immers dan sluit je negatief af -> voedt je angst. Sluit positief af, desnoods door af te bouwen. Stel je doet een hap en valt flauw. Dan neem je wellicht niet nog een hap, maar leg je een hapje op je lip of houd het even in de mond. Voelt dat je angst voelt, maar dat er niets onoverkomelijks gebeurd. Je weet dat je iets overwint, verder bent gekomen dan voorheen. Zie je wel, ik kan het wel degelijk -> positieve ervaring. Een volgende keer kun je hetzelfde en is de angst minder heftig of zakt het sneller. En zo kom je uiteindelijk toch weer tot een stapje erna en op een gegeven moment eet je een hap.



Elk succesverhaal, hoe feitelijk klein ook, voedt namelijk het verkleinen en uiteindelijk uitroeien van angst. En ja, dat kan waar nodig ook bestaan uit eerst alleen iets voelen of zelfs alleen maar zien of ruiken en angstgevoelens leren laten zijn voor wat ze zijn en afzakken. Tot je het gewoon kan zien of voelen zonder te willen ontwijken. Met de tong voorzichtig proeven. In de mond houden. Bijten. En ga zo maar door stap voor stap.



Maar ook uitbreiden, dus die kibbeling? Bewust eens nemen van een andere vissoort waarvan de smaak dichtbij in dezelfde smaakrange ligt. Klinkt nu misschien doodeng, maar eigenlijk doe je dat al zonder het te weten. Want kibbeling is bij uitstek tegenwoordig een term waarbij men het niet zo nauw meer neemt met welke vis daarvoor gebruikt wordt. Van origine was dat een leng (alhoewel dat ook per regio nog weer kan verschillen), tegenwoordig is dat al zeer uitzonderlijk. Kabeljauw is al heel wat als men dat gebruikt, maar menige andere soort wordt ook gebruikt en verreweg de meeste verkopers gebruiken gewoon per seizoen of zelfs week of dag de goedkoopste witvis die ze kunnen gebruiken. Bijna onmogelijk dat als je vaker kibbeling hebt gegeten, dat je dan altijd dezelfde vissoort hebt gehad. Onbewust heb je daardoor al een uitgebreider palet gehad dan je bewust was. Geen enorme fobiedrama-reacties? Zie daar kennis is dus macht. Zowel voor die fobie, want weten dat een andere soort vis was zou angst hebben doen spreken, maar die kennis kun je ook in jouw voordeel gaan gebruiken. Zoals bijv; zie je wel, er is dus meer mogelijk. Zo zou je ook kunnen gaan uitbreiden in gerechten die je eet door bijv. een heel mild kruid toe te voegen aan de soep. Of een heel klein stukje milde smaak en voor jou prettige structuur groente toevoegen. Een net iets ander samenstelling van sausje etc.



Bij bepaalde traumatische ervaring kan emdr helpen om de emoties rondom dat trauma te "vervlakken" tot een niveau wat niet meer verlammend is. Geen idee of het hierin een ondersteunende rol zou kunnen spelen, maar je zult gezien de wel heel basic rol die voeding heeft in fysieke en ook psychische gezondheid ook niet aan exposure ontkomen. Niet altijd even makkelijk of leuk, wel een vorm van behandeling waar de beste resultaten mee bekend zijn.



Ervaring soort van die spreekt. Niet met voeding maar medicatie. Heb ooit een shock gehad als reactie op medicatie, en besef dat ik er makkelijk niet meer had kunnen zijn sloeg totaal door in een angst die ik liet regeren. Zeer oncourant gezien mijn gezondheid de nodige medicatie en ook regelmatig wisselingen vergt. Omdat ik al een ervaring had met reageren op meerdere medicatie, voeding etc. liet ik dat door de angst misbruiken als "logica" om alle nieuwe medicatie als "verboden" te zien. Totaal divadramareactie van de angst die ik onbewust voedde door dat klip en klaar te volgen. En ja vergoeilijkte, dat was ook feitelijk juist en de angst was niet onrealistisch want zie; shock enzo. Gelukkig heeft mijn allergoloog dat heel snel de nek omgedraaid na het eventjes te hebben aangekeken een paar maandjes. Die gaf me geen optie. Zodra er medicatie nodig zou zijn of wisseling van middel of dosis, dan vond hij weigeren ivm angst geen optie. Basta. Hij snapte mijn angst. Vond het onrealistisch, snapte waar het vandaan kwam, maar gaf ook heel duidelijk aan dat ik zo een fobie enorm aan het voeden en koesteren was. Desnoods zou hij me een bed op de ic regelen en werd daar begonnen met nieuwe medicatie of wisseling zodat ik wist dat alle angst die dan nog sprak onrealistisch zou zijn (reactie zou dan direct opvallen en aangepakt worden immers), maar vermijden uit angst geen optie.



Op dat moment stond ik niet te juigen om zijn visie, maar met terugwerkende kracht kan ik hem er wel om zoenen. Ik heb uiteindelijk toen een nieuw medicijn zich aandiende het toch "gewoon" thuis gestart. Met allerlei angstgedachten en angstreacties, met veiligheidsnet zoals weten dat ik rechtstreeks allergoloog kon inschakelen, maar gedaan. En ja hoor, goh....... natuurlijk totaal onterecht die angst. Inmiddels is dat zo'n 10 jaar geleden en is die angst ook totaal verdwenen. Ik ben me bewust van realistische mogelijke problemen (heb op bepaalde fronten hoger risico op bepaalde problematische bijwerkingen, reacties etc), maar beslissingen maak ik op basis van feiten en daar komen geen seconde onrealistische angsten bij kijken. Inmiddels heb ik heel veel nieuwe medicijnen gehad, tig doseringen gewijzigd, noem maar op.



De sociale rol van eten; idem dito. Ik heb dus geen eetfobie. Wel medische problemen waardoor mijn eten en drinken zeer beperkt is qua hoeveelheden en timing maar ook welk product wel of niet, waarbij per keer totaal kan verschillen wat ik wel of niet kan/mag hebben. Meeste voeding en vloeistoffen krijg ik dan ook via een voedingslijn. Echter, alles waarbij eten of drinken een rol speelt of kan spelen zijn echt heel goed mogelijk. Ook voor jou. Jij laat je tótaal onterecht beperken. Het kan soms wat ackward zijn, maar dat is geen onmogelijkheid.



Met jouw beperkte huidige "veilige" dieet kun je heel best in een restaurant terecht, op feestjes, vakantie, noem maar op. Stop echt per direct met jezelf zo onnodig beperken. Desnoods begin je daar ook stap voor stap door een "safety blanket" te hanteren als hier heftige angst zou spelen. Dus bijv op vakantie de "veiligheid" van de wetenschap dat je op dat koffertje met eigen eten van thuis kunt terug vallen. Bij een etentje van te voren even bellen en zie daar; de bevestiging dat die eng klinkende kip-op-vage-bereide-wijze-met-allerlei-sausjes-en-toevoegingen ook gegrilld kan worden zonder "froufrou". Desnoods laat je als dan op het bord er "enge" groenten naast liggen, de groente liggen en eet je alleen de kip op. Eventuele opmerking lach je hartelijk weg met een "heb een grote lunch gehad waar ik nog vol van zit".



Maar echt; pak die regie over jouw leven terug. Dan soms maar ackward. Ackward is al een wereld minder beperkend dan de angst laten regere en jezelf zoveel onnodige dingen ontzeggen. Jij stript je leven enorm, door de angst. Wat blijft er over; heel erg weinig, waardoor er ook nog meer tijd en ruimte is om bewust en onbewust met die angst bezig te zijn. Bovendien zul je merken dat die negatieve emoties en gedachten steeds minder worden naar mate je het wel gaat doen en succes hebt. Je voedt daarmee de wetenschap dat je het wél succesvol kunt, waardoor je en steeds relaxter dit soort momenten in gaat en de angst stukje bij beetje gaat inperken.

Oeps, langer dan gedacht. Sorry voor de lengte.