Psyche
alle pijlers
vriendschap iets kostbaars?
vrijdag 22 november 2013 om 18:42
Elke dag worstel ik met mijn leven. Hoewel ik graag optimistisch wil zijn en er iets van wil maken. Vind ik het moeilijk om het leven te begrijpen. Het lijkt net alsof alles in mijn leven mislukt, alsof ik een andere taal spreek. Dit is inmiddels al 35 jaar aan de gang. Ik heb nu besloten voordat ik hulp ga zoeken.Het eerst op het Viva forum te zetten. Wellicht krijg ik wel goede tips of handvaten waar ik gelijk al mee aan de slag kan gaan. Ik hoop het. Of misschien zijn er mensen die het herkennen en ook hun verhaal willen doen. Leren kunnen we tenslotte van elkaar. Het begint er eigenlijk al mee dat ik geen vrienden heb. Hoewel ik hard werk om vriendschappen te ontwikkelen (zoek verenigingen op, plaats berichtjes op het forum, kom onder de mensen, probeer altijd voor iemand klaar te staan). Helaas lukt het mij niet om vriendschappen te behouden. Als ik bijvoorbeeld een vriendin met liefdesverdriet wil helpen, merk ik op het moment dat ik zelf liefdesverdriet heb, dat die vriendin er niet voor mij is.
Nu komt dit over het algemeen altijd voor in mijn vriendschappen. Het lijkt net alsof elkaar steunen en helpen niet meer van deze tijd is. Misschien verwacht ik teveel van vriendschappen? ik heb geen idee, het zal vast ook wel aan mij liggen, maar ik heb eerlijk gezegd geen idee wat ik precies verkeerd doe. Zo heb je nog een leuke vriendschap, en zo laat de persoon het doodbloeden. Dat vind ik dan zo raar, soms probeer ik nog contact te krijgen met de persoon, om te of er iets aan de hand is. Dan krijg ik niks te horen. Vind het best jammer, dat ik niet echte een goede vriend of vriendin heb waar je dingen mee kan delen, waar je op kan bouwen. Op werk heb ik ook een collega.
Waar ik leuk mee pauzeer. Ik weet alles over haar leven, ze praat aan 1 stuk door. Toen ze ziek was heb ik haar nog een kaartje gestuurd en een paar keer gemaild om te vragen hoe het met haar ging. Dat vond ze volgens mij wel leuk. Nu ik zelf ziek ben geweest. Kreeg ik geen kaartje, ook kreeg ik mail. Hoorde helemaal niks van haar. Dat vond ik wel jammer. Hoewel ik haar altijd gesteund heb in haar problematiek, heb ik nu ik zelf problemen heb helemaal geen steun van haar. Ze vraagt niet aan me van hoe gaat het? ook heb ik inmiddels ondervonden dat ze achter mijn rug dingen doet. Dat ze over mij roddelt met een collega. Soms vraag ik me af, waar zijn de mensen waar je wel op kan bouwen, die je kunt vertrouwen.
Zo gaat het dus de hele tijd, op werk en in leven kom ik op een of andere manier altijd mensen tegen waar ik van denk dat ik ze kan vertrouwen. Dan kom ik er toch achter dat hier geen sprake van is. Dan draaien ze me een loer, word ik gekwetst. Ik heb het idee dat de 20ste eeuw in teken staat van ik-cultuur. Ik merk ook dat er zoveel agressie zit in mensen. Als ik iets op een rustige manier wil bespreken, oplossingsgericht wil zijn, krijg ik een grote mond, dan ligt het ook altijd aan mij en niet aan de ander, ook krijg ik dan de ene na de andere belediging naar mijn hoofd geslingerd. Ik wil dan op zo'n moment ook naar mezelf kijken en het in overweging nemen. Maar realiseer me na zo'n gesprek, dat het niet helemaal eerlijk is, hoe het is gegaan, dat de persoon zelf ook een aandeel heeft maar dit niet wil toegeven. Ik krijg op zo'n moment te maken met een hoop emoties. Probeer dan rustig te blijven. Maar ben daarna helemaal van slag. Wellicht ben ik erg gevoelig. Hopelijk heb ik het mis .Iets wat niet echt vanzelfsprekend voor mij is. Ik ben in het leven meer een gever dan een nemer. Dit zou naar mijn idee ook mijn probleem kunnen zijn. Ik weet dat ik er zelf ook aan moet werken, dat wil ik ook. Toch ben ik benieuwd waar al die mensen wonen die net als ik willen geven en nemen in een vriendschap. Ik ben ook benieuwd of er mensen zijn die zich herkennen in dit verhaal.
Nu komt dit over het algemeen altijd voor in mijn vriendschappen. Het lijkt net alsof elkaar steunen en helpen niet meer van deze tijd is. Misschien verwacht ik teveel van vriendschappen? ik heb geen idee, het zal vast ook wel aan mij liggen, maar ik heb eerlijk gezegd geen idee wat ik precies verkeerd doe. Zo heb je nog een leuke vriendschap, en zo laat de persoon het doodbloeden. Dat vind ik dan zo raar, soms probeer ik nog contact te krijgen met de persoon, om te of er iets aan de hand is. Dan krijg ik niks te horen. Vind het best jammer, dat ik niet echte een goede vriend of vriendin heb waar je dingen mee kan delen, waar je op kan bouwen. Op werk heb ik ook een collega.
Waar ik leuk mee pauzeer. Ik weet alles over haar leven, ze praat aan 1 stuk door. Toen ze ziek was heb ik haar nog een kaartje gestuurd en een paar keer gemaild om te vragen hoe het met haar ging. Dat vond ze volgens mij wel leuk. Nu ik zelf ziek ben geweest. Kreeg ik geen kaartje, ook kreeg ik mail. Hoorde helemaal niks van haar. Dat vond ik wel jammer. Hoewel ik haar altijd gesteund heb in haar problematiek, heb ik nu ik zelf problemen heb helemaal geen steun van haar. Ze vraagt niet aan me van hoe gaat het? ook heb ik inmiddels ondervonden dat ze achter mijn rug dingen doet. Dat ze over mij roddelt met een collega. Soms vraag ik me af, waar zijn de mensen waar je wel op kan bouwen, die je kunt vertrouwen.
Zo gaat het dus de hele tijd, op werk en in leven kom ik op een of andere manier altijd mensen tegen waar ik van denk dat ik ze kan vertrouwen. Dan kom ik er toch achter dat hier geen sprake van is. Dan draaien ze me een loer, word ik gekwetst. Ik heb het idee dat de 20ste eeuw in teken staat van ik-cultuur. Ik merk ook dat er zoveel agressie zit in mensen. Als ik iets op een rustige manier wil bespreken, oplossingsgericht wil zijn, krijg ik een grote mond, dan ligt het ook altijd aan mij en niet aan de ander, ook krijg ik dan de ene na de andere belediging naar mijn hoofd geslingerd. Ik wil dan op zo'n moment ook naar mezelf kijken en het in overweging nemen. Maar realiseer me na zo'n gesprek, dat het niet helemaal eerlijk is, hoe het is gegaan, dat de persoon zelf ook een aandeel heeft maar dit niet wil toegeven. Ik krijg op zo'n moment te maken met een hoop emoties. Probeer dan rustig te blijven. Maar ben daarna helemaal van slag. Wellicht ben ik erg gevoelig. Hopelijk heb ik het mis .Iets wat niet echt vanzelfsprekend voor mij is. Ik ben in het leven meer een gever dan een nemer. Dit zou naar mijn idee ook mijn probleem kunnen zijn. Ik weet dat ik er zelf ook aan moet werken, dat wil ik ook. Toch ben ik benieuwd waar al die mensen wonen die net als ik willen geven en nemen in een vriendschap. Ik ben ook benieuwd of er mensen zijn die zich herkennen in dit verhaal.
vrijdag 22 november 2013 om 21:05
Als jij op een bepaalde manier vriendschap zoekt, trek je ook een bepaald soort mensen aan; jij bent een gever en de mensen die jij aantrekt nemen.
Vriendschap hoeft niet altijd in jaren te worden opgebouwd; sommige mensen, die je net kent, ZIJN er voor je.
En mensen, aan wie jij al jaren geeft, blijken gewoonweg niet te kunnen geven.
Verder kun je vriendschappen hebben met mensen met wie je alleen maar leuke dingen doet, of mensen met wie je nooit iets dóet maar waar je wel hele fijne gesprekken kunt voeren.
Mensen met wie je alles kunt doen, die zijn denk ik best zeldzaam.
Vriendschap hoeft niet altijd in jaren te worden opgebouwd; sommige mensen, die je net kent, ZIJN er voor je.
En mensen, aan wie jij al jaren geeft, blijken gewoonweg niet te kunnen geven.
Verder kun je vriendschappen hebben met mensen met wie je alleen maar leuke dingen doet, of mensen met wie je nooit iets dóet maar waar je wel hele fijne gesprekken kunt voeren.
Mensen met wie je alles kunt doen, die zijn denk ik best zeldzaam.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 22 november 2013 om 21:11
quote:zoeker_tje schreef op vrijdag 22 november 2013 18:52 Misschien merken mensen aan me dat ik graag wil dat een vriendschap slaagt. Dit zou kunnen waardoor het misschien opdringerig kan voelen (?). Ik heb het wel willen vragen, maar ik merk dat de andere kant dan geen behoefte meer heeft aan contact.Uiteraard zit aan elk verhaal een kant. Om een goed oordeel te vormen, is het handig om beide partijen te horen. Maarja in dit geval kan dat nu niet.Volgens mij heb je de antwoord op je vraag hier al beschreven! 
vrijdag 22 november 2013 om 21:22
Ik wou dat ik deze topic eerder had geopend.
Wat een eyeopeners zeg.. dank jullie wel. Ik realiseer me dat er nog een hoop werk aan de winkel is en dan vooral aan mezelf werken. Weet niet of ik voor wat ondersteuning het beste 'kan aanbellen' bij een coach of een psycholoog? Zijn er ook cursussen of sites waar je meer tips kunt krijgen. Hoe gaat jullie meestal een contact aan op een vereniging. Is het dan ook met een benadering van, gewoon gezellig plezier maken en als er meer komt gewoon op je af laten komen en je grenzen bewaken.. Hoe gaan jullie eigenlijk om met mensen die een hoop commentaar op jou hebben maar niet naar zich zelf willen kijken.
Wat een eyeopeners zeg.. dank jullie wel. Ik realiseer me dat er nog een hoop werk aan de winkel is en dan vooral aan mezelf werken. Weet niet of ik voor wat ondersteuning het beste 'kan aanbellen' bij een coach of een psycholoog? Zijn er ook cursussen of sites waar je meer tips kunt krijgen. Hoe gaat jullie meestal een contact aan op een vereniging. Is het dan ook met een benadering van, gewoon gezellig plezier maken en als er meer komt gewoon op je af laten komen en je grenzen bewaken.. Hoe gaan jullie eigenlijk om met mensen die een hoop commentaar op jou hebben maar niet naar zich zelf willen kijken.
vrijdag 22 november 2013 om 21:25
quote:zoeker_tje schreef op 22 november 2013 @ 21:22:
Hoe gaat jullie meestal een contact aan op een vereniging. Is het dan ook met een benadering van, gewoon gezellig plezier maken en als er meer komt gewoon op je af laten komen en je grenzen bewaken.
Als ik mensen leer kennen en we hebben het gewoon gezellig ( want zo begint het ) dan denk ik geen moment na over het bewaken van grenzen. Op het moment dat ik dat bedenk is het dus al niet "
gewoon gezellig " .
. Hoe gaan jullie eigenlijk om met mensen die een hoop commentaar op jou hebben maar niet naar zich zelf willen kijken.In welke situatie? Werk? Vrije tijd?
Hoe gaat jullie meestal een contact aan op een vereniging. Is het dan ook met een benadering van, gewoon gezellig plezier maken en als er meer komt gewoon op je af laten komen en je grenzen bewaken.
Als ik mensen leer kennen en we hebben het gewoon gezellig ( want zo begint het ) dan denk ik geen moment na over het bewaken van grenzen. Op het moment dat ik dat bedenk is het dus al niet "
gewoon gezellig " .
. Hoe gaan jullie eigenlijk om met mensen die een hoop commentaar op jou hebben maar niet naar zich zelf willen kijken.In welke situatie? Werk? Vrije tijd?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 22 november 2013 om 21:27
To jij wilt mensen helpen...maar niet vrijblijvend...je verwacht er iets voor terug...je hebt voorwaarden verbonden aan die hulp...dat iemand voor jou het zelfde zou moeten over hebben.
Hoe moet de ander nou weten dat er aan jouw hulp voorwaarden vastzitten indien je dit niet van te voren communiceert.
Hoe moet de ander nou weten dat er aan jouw hulp voorwaarden vastzitten indien je dit niet van te voren communiceert.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 22 november 2013 om 21:32
viva_amber, dat is inderdaad zo. Zulke dingen bespreek je niet zo snel. Ik heb wel een keer een vriendschap gehad, waar ik in aangaf dat ik iets miste in de vriendschap en dat ik dat jammer vond. Toen was het gelijk einde vriendschap van de ander zijn kant. De stukjes van de puzzel gaan volgens mij nu vallen. Ik wil wel heel graag dat pad gaan bewandelen van gewoon genieten en zien wat er gebeurd en vooral niet teveel er van wachten. Aan de andere kant maakt het mij bang, bang dat ik nooit echt een echte vriendschap zal krijgen (weet dat een beren op de weg idee is). Maar hoe stom het ook klinkt, ik heb het soms echt nodig om te weten dat ik bij mensen terecht kan die me steunen en waar ik op kan bouwen. Eerlijk gezegd ken ik niet veel mensen die ik blind kan vertrouwen. Zelfs mijn ouders niet, dat voelt wel eenzaam soms. Ik denk dat ik eerst maar mijn eigen vertrouwen in mezelf moet gaan winnen.
vrijdag 22 november 2013 om 21:34
quote:zoeker_tje schreef op 22 november 2013 @ 21:29:
blijfgewoonbianca, bedoel er eigenlijk vrije tijd mee.. Maar werk is ook een goed voorbeeld.
Als we werk nemen scheelt het óók of het de baas is of je collega. Hoe vervelend ook, bepaalde dingen zeg je niet tegen je baas die je wel tegen een collega kunt zeggen.
En waar je kennissen/ vrienden uit je leven kunt schrappen kun je dat weer niet weer niet met collega's.
En dan hangt het er ook van af hoe hard jij je baan nodig hebt, of zij jou, hoe jij zelf kunt leven met doen-alsof, of je iemand met een grapje op zijn plek kunt zetten of meteen uit je panty schiet..........
Zonder voorbeeld kan ik er dus niet zoveel mee, eigenlijk.
blijfgewoonbianca, bedoel er eigenlijk vrije tijd mee.. Maar werk is ook een goed voorbeeld.
Als we werk nemen scheelt het óók of het de baas is of je collega. Hoe vervelend ook, bepaalde dingen zeg je niet tegen je baas die je wel tegen een collega kunt zeggen.
En waar je kennissen/ vrienden uit je leven kunt schrappen kun je dat weer niet weer niet met collega's.
En dan hangt het er ook van af hoe hard jij je baan nodig hebt, of zij jou, hoe jij zelf kunt leven met doen-alsof, of je iemand met een grapje op zijn plek kunt zetten of meteen uit je panty schiet..........
Zonder voorbeeld kan ik er dus niet zoveel mee, eigenlijk.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 22 november 2013 om 21:37
quote:zoeker_tje schreef op 22 november 2013 @ 21:32:
viva_amber, dat is inderdaad zo. Zulke dingen bespreek je niet zo snel. Ik heb wel een keer een vriendschap gehad, waar ik in aangaf dat ik iets miste in de vriendschap en dat ik dat jammer vond. Toen was het gelijk einde vriendschap van de ander zijn kant. De stukjes van de puzzel gaan volgens mij nu vallen.Je had je OOK af kunnen vragen; is dit wel ( volgens mijn definitie ) vriendschap? En dan had het antwoord misschien wel " nee " geweest. En dan had je je verwachtingen bij kunnen stellen, dan was het een gevalletje " this-is-it " . Door vriendschap - op jouw condities - onder de loep te nemen en te benoemen wat je mist jaag je dus ook " gezellige " contacten weg en dan wordt het wel héél eenzaam.
viva_amber, dat is inderdaad zo. Zulke dingen bespreek je niet zo snel. Ik heb wel een keer een vriendschap gehad, waar ik in aangaf dat ik iets miste in de vriendschap en dat ik dat jammer vond. Toen was het gelijk einde vriendschap van de ander zijn kant. De stukjes van de puzzel gaan volgens mij nu vallen.Je had je OOK af kunnen vragen; is dit wel ( volgens mijn definitie ) vriendschap? En dan had het antwoord misschien wel " nee " geweest. En dan had je je verwachtingen bij kunnen stellen, dan was het een gevalletje " this-is-it " . Door vriendschap - op jouw condities - onder de loep te nemen en te benoemen wat je mist jaag je dus ook " gezellige " contacten weg en dan wordt het wel héél eenzaam.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 22 november 2013 om 21:40
Je zegt dat het lijkt of alles in je leven mislukt. Je vraagt om tips...
Er is éen ding dat ik geleerd hebt: alles waar je je aandacht op richt, wordt groter en meer. Als je kijkt naar wat er mislukt, zie je steeds meer mislukkingen en mislukt er steeds meer. Als je aandacht geeft aan agressieve mensen met een grote mond, zie je ineens overal agressieve mensen met een grote mond. Als je al 35 jaar naar de sombere dingen kijkt, is dat best moeilijk af te leren. Maar het kan wel: gewoon oefenen. Bedenk elke dag iets wat wel leuk was, wat wel gelukt is. Kijk in de supermarkt naar de vrolijke baby's in plaats van naar de oververmoeide moeders. Verwacht geen steun en geen diepgang, wees blij als iemand je groet of een slechte mop verteld. Oefenen, het wordt steeds makkelijker.
En 35 is ook niet zo'n leuke leeftijd, als ik erop terugkijk: veel mensen zijn dan heel erg met zichzelf bezig. Ik heb het gevoel dat mensen iets opener worden als ze ouder zijn - maar dat kan ik mis hebben.
Er is éen ding dat ik geleerd hebt: alles waar je je aandacht op richt, wordt groter en meer. Als je kijkt naar wat er mislukt, zie je steeds meer mislukkingen en mislukt er steeds meer. Als je aandacht geeft aan agressieve mensen met een grote mond, zie je ineens overal agressieve mensen met een grote mond. Als je al 35 jaar naar de sombere dingen kijkt, is dat best moeilijk af te leren. Maar het kan wel: gewoon oefenen. Bedenk elke dag iets wat wel leuk was, wat wel gelukt is. Kijk in de supermarkt naar de vrolijke baby's in plaats van naar de oververmoeide moeders. Verwacht geen steun en geen diepgang, wees blij als iemand je groet of een slechte mop verteld. Oefenen, het wordt steeds makkelijker.
En 35 is ook niet zo'n leuke leeftijd, als ik erop terugkijk: veel mensen zijn dan heel erg met zichzelf bezig. Ik heb het gevoel dat mensen iets opener worden als ze ouder zijn - maar dat kan ik mis hebben.
vrijdag 22 november 2013 om 21:41
blijfgewoonbianca, Ik merk aan mezelf dat ik beter in mijn vel zit als er een goede sfeer hangt op een vereniging of op werk. Als hier geen sprake van is, dan zit ik ook niet lekker in mijn vel. Laatst was er iets gebeurd op mijn werk wat ik graag wou uitspreken. Toen heb ik die collega om even konden praten. Toen ik vertelde hoe ik iets had ervaren kreeg ik allemaal beschuldigingen te horen. Ik reageerde daar nog vrij rustig op. Ik probeerde het gesprek in een rustig vaarwater te krijgen, maar hier stond die collega niet voor open. Op zulke momenten voel ik me wel machteloos,. Ik krijg vaak genoeg te horen, dat je op werk altijd te maken hebt met zulke mensen, het valt me alleen zwaar. Omdat ik meer iemand ben die dingen graag in een rustig vaarwater wil hebben.
vrijdag 22 november 2013 om 21:43
Hallo Korenwolf, Dat ga ik zeker doen. Meer focussen op de dingen die leuk zijn. Ik werd toevallig vandaag gegroet door een opa met een kind. Dat gaf me een goed gevoel. Bedankt voor je aandeel. Ik ben eigenlijk benieuwd wanneer een vriendschap een echte vriendschap is. Of is dit iets wat voor iedereen verschillend kan zijn. Moet de signalen nog wat beter leren kennen, wanneer er ergens groei in zit, wanneer ik moet accepteren dat de situatie blijft zoals deze is.
vrijdag 22 november 2013 om 21:48
quote:zoeker_tje schreef op 22 november 2013 @ 21:43:
Hallo Korenwolf, Dat ga ik zeker doen. Meer focussen op de dingen die leuk zijn. Ik werd toevallig vandaag gegroet door een opa met een kind. Dat gaf me een goed gevoel. Bedankt voor je aandeel.Kijk, en dat je meteen een voorbeeld weet, daar word ik dan weer blij van.
Hallo Korenwolf, Dat ga ik zeker doen. Meer focussen op de dingen die leuk zijn. Ik werd toevallig vandaag gegroet door een opa met een kind. Dat gaf me een goed gevoel. Bedankt voor je aandeel.Kijk, en dat je meteen een voorbeeld weet, daar word ik dan weer blij van.
vrijdag 22 november 2013 om 21:52
Korenwolf, heb ik vandaag ook nog iemand blij gemaakt. De avond begint goed. Leuk om te lezen Ik vraag me nog af, wat ik in het vervolg beter kan doen bij een collega die ziek is. Hoe ik het signaal herken wanneer ik wel of geen beterschapskaartje moet gaan sturen. Wanneer ik het zelf kan verwachten. Maarja misschien moet ik me hier ook helemaal niet bezig mee houden. Gewoon beginnen met stapje voor stapje kijken hoe iets loopt.
zaterdag 23 november 2013 om 11:23
quote:zoeker_tje schreef op 22 november 2013 @ 21:52:
Korenwolf, heb ik vandaag ook nog iemand blij gemaakt. De avond begint goed. Leuk om te lezen Ha, jij hoeft helemaal niet te oefenen! Jij bent er al goed in.quote:Ik vraag me nog af, wat ik in het vervolg beter kan doen bij een collega die ziek is. Hoe ik het signaal herken wanneer ik wel of geen beterschapskaartje moet gaan sturen.Laat het niet van die collega afhangen, doe wat je zelf wilt. Vind je het fijn om een kaartje te sturen? Doen! Denk je dat het hoort, van je verwacht wordt, dat je iets terugkrijgt? Laat dan maar.quote:Maarja misschien moet ik me hier ook helemaal niet bezig mee houden. Gewoon beginnen met stapje voor stapje kijken hoe iets loopt.Dat zou ik doen.
Korenwolf, heb ik vandaag ook nog iemand blij gemaakt. De avond begint goed. Leuk om te lezen Ha, jij hoeft helemaal niet te oefenen! Jij bent er al goed in.quote:Ik vraag me nog af, wat ik in het vervolg beter kan doen bij een collega die ziek is. Hoe ik het signaal herken wanneer ik wel of geen beterschapskaartje moet gaan sturen.Laat het niet van die collega afhangen, doe wat je zelf wilt. Vind je het fijn om een kaartje te sturen? Doen! Denk je dat het hoort, van je verwacht wordt, dat je iets terugkrijgt? Laat dan maar.quote:Maarja misschien moet ik me hier ook helemaal niet bezig mee houden. Gewoon beginnen met stapje voor stapje kijken hoe iets loopt.Dat zou ik doen.
