Psyche
alle pijlers
Waarom besta ik eigenlijk nog?
zondag 17 april 2016 om 21:25
Toen ik jong was had ik veel wensen. Als 10-jarige wist ik dat ik jong wilde trouwen, dat ik 3 kinderen wilde, en zo had ik nog meer wensen. Die wensen zijn door de jaren heen niet veranderd.
Ik ben nu 23 en heb letterlijk nog helemaal niks! Ik woon nog thuis, ben single (en heb ook nog nooit een echte relatie gehad) en heb op dit moment geen baan. Mijn vorige baan heb ik begin dit jaar vrijwillig opgezegd omdat er misbruik van mij werd gemaakt. Ik zeg niet dat dit een slechte keuze is geweest omdat ik echt ongelukkig werd bij mijn vorige werkgever, maar ik zit nu dus thuis. Ik ben aan het solliciteren en dit gaat redelijk goed. Ik word regelmatig uitgenodigd voor een gesprek. Het eerstvolgende gesprek is morgen al weer gepland. Toch word ik uiteindelijk vaak afgewezen op werkervaring.
Mijn leven is echt exact het tegenovergestelde van hoe ik het mij 10-15 jaar geleden voorstelde en dit doet pijn! Mensen om mij heen van mijn leeftijd en soms zelfs nog jonger die ik gaan samenwonen, kinderen krijgen en trouwen. Vandaag merkte ik ook weer hoe raar ik ben. Bij ons in het dorp was markt. Vrijwel iedereen loopt als koppel hand in hand over de markt, sommigen al achter een kinderwagen. Ik loop samen met mijn broertje over de markt. Dat voelt echt niet leuk!
Natuurlijk wil ik op korte termijn ook graag het huis uit, maar ik zie mezelf niet snel weer alleen wonen. In mijn studententijd heb ik op kamers gezeten, maar alleen wonen is niks voor mij. Daarnaast heb ik momenteel geen inkomen, dus ik kan het op dit moment niet eens betalen. Als ik op korte termijn een baan zou vinden (wat dat betreft heb ik wel nog hoop) dan is het inkomen nooit zo hoog dat ik alleen op mijn inkomen een hypotheek kan krijgen. Dus op mezelf wonen zie ik de eerste paar jaar ook nog niet gebeuren.
Het enige positieve wat ik op dit moment over mijn leven kan noemen is dat ik mijn studieperiode heb afgesloten met 3 diploma's en zonder studieschuld. Mijn schulden zijn dus wel echt 0,0.
Wat betreft een partner begon ik me echt zorgen te maken toen ik 18 was. Toen begonnen de meesten aan relaties, maar ik bleef maar alleen. Ik heb wel gedatet en ben 1 keer heel dichtbij een relatie geweest, maar heel dichtbij is niet genoeg. Inmiddels maak ik me dus al 5 jaar echt druk dat ik nooit meer iemand vind en heb het gevoel dat ik uiteindelijk ook echt alleen ga eindigen.
Doordat ik nu thuis zit en dus eigenlijk hoofdzakelijk voor mezelf bezig ben (vacatures zoeken, brieven schrijven, op sollicitatiegesprek) heb ik het gevoel dat ik voor niemand echt iets belangrijks beteken. Dit voelt ook niet goed. Ik heb het gevoel dat ik momenteel niet veel waard ben. Ik kan niks betekenen voor een partner en kinderen want die heb ik niet, ik kan niks betekenen voor collega's want die heb ik momenteel niet. Het uur dat ik bijna elke dag in de sportschool doorbreng voelt nog het best van de hele dag. Sociale contacten opdoen en onderhouden en mijn lichaam mooi houden. Twee dingen waar ik iets aan heb.
Op dit moment voelt het echt alsof mijn leven mislukt is. Soms vraag ik me af waarom ik nog besta. Op een paar diploma's na heb ik helemaal niks bereikt in mijn leven terwijl ik al 23 ben. Ik wil net als de meesten ook gelukkig worden met een partner, kinderen en een leuke baan. Zijn er mensen voor wie mijn verhaal bekend klinkt? Hoe gingen jullie hiermee om?
Ik ben nu 23 en heb letterlijk nog helemaal niks! Ik woon nog thuis, ben single (en heb ook nog nooit een echte relatie gehad) en heb op dit moment geen baan. Mijn vorige baan heb ik begin dit jaar vrijwillig opgezegd omdat er misbruik van mij werd gemaakt. Ik zeg niet dat dit een slechte keuze is geweest omdat ik echt ongelukkig werd bij mijn vorige werkgever, maar ik zit nu dus thuis. Ik ben aan het solliciteren en dit gaat redelijk goed. Ik word regelmatig uitgenodigd voor een gesprek. Het eerstvolgende gesprek is morgen al weer gepland. Toch word ik uiteindelijk vaak afgewezen op werkervaring.
Mijn leven is echt exact het tegenovergestelde van hoe ik het mij 10-15 jaar geleden voorstelde en dit doet pijn! Mensen om mij heen van mijn leeftijd en soms zelfs nog jonger die ik gaan samenwonen, kinderen krijgen en trouwen. Vandaag merkte ik ook weer hoe raar ik ben. Bij ons in het dorp was markt. Vrijwel iedereen loopt als koppel hand in hand over de markt, sommigen al achter een kinderwagen. Ik loop samen met mijn broertje over de markt. Dat voelt echt niet leuk!
Natuurlijk wil ik op korte termijn ook graag het huis uit, maar ik zie mezelf niet snel weer alleen wonen. In mijn studententijd heb ik op kamers gezeten, maar alleen wonen is niks voor mij. Daarnaast heb ik momenteel geen inkomen, dus ik kan het op dit moment niet eens betalen. Als ik op korte termijn een baan zou vinden (wat dat betreft heb ik wel nog hoop) dan is het inkomen nooit zo hoog dat ik alleen op mijn inkomen een hypotheek kan krijgen. Dus op mezelf wonen zie ik de eerste paar jaar ook nog niet gebeuren.
Het enige positieve wat ik op dit moment over mijn leven kan noemen is dat ik mijn studieperiode heb afgesloten met 3 diploma's en zonder studieschuld. Mijn schulden zijn dus wel echt 0,0.
Wat betreft een partner begon ik me echt zorgen te maken toen ik 18 was. Toen begonnen de meesten aan relaties, maar ik bleef maar alleen. Ik heb wel gedatet en ben 1 keer heel dichtbij een relatie geweest, maar heel dichtbij is niet genoeg. Inmiddels maak ik me dus al 5 jaar echt druk dat ik nooit meer iemand vind en heb het gevoel dat ik uiteindelijk ook echt alleen ga eindigen.
Doordat ik nu thuis zit en dus eigenlijk hoofdzakelijk voor mezelf bezig ben (vacatures zoeken, brieven schrijven, op sollicitatiegesprek) heb ik het gevoel dat ik voor niemand echt iets belangrijks beteken. Dit voelt ook niet goed. Ik heb het gevoel dat ik momenteel niet veel waard ben. Ik kan niks betekenen voor een partner en kinderen want die heb ik niet, ik kan niks betekenen voor collega's want die heb ik momenteel niet. Het uur dat ik bijna elke dag in de sportschool doorbreng voelt nog het best van de hele dag. Sociale contacten opdoen en onderhouden en mijn lichaam mooi houden. Twee dingen waar ik iets aan heb.
Op dit moment voelt het echt alsof mijn leven mislukt is. Soms vraag ik me af waarom ik nog besta. Op een paar diploma's na heb ik helemaal niks bereikt in mijn leven terwijl ik al 23 ben. Ik wil net als de meesten ook gelukkig worden met een partner, kinderen en een leuke baan. Zijn er mensen voor wie mijn verhaal bekend klinkt? Hoe gingen jullie hiermee om?
zondag 17 april 2016 om 21:31
Misschien gewoon accepteren dat het niet is gelopen zoals je op 10e (!!!) had bedacht....begin te leven naar je leeftijd dan komt de rest vanzelf. En voor wat betreft dat woonprobleem, heb je al eens gedacht aan een woongroep? Je eigen privacy maar toch mensen om dingen mee samen te doen, huur ipv koop.
Anyway...mogelijkheden genoeg op alle vlakken.
Anyway...mogelijkheden genoeg op alle vlakken.
Ik loop een beetje uit de pas , maar verder ben ik volkomen normaal
zondag 17 april 2016 om 21:37
zondag 17 april 2016 om 21:38
zondag 17 april 2016 om 21:39
23 is nog hartstikke jong. Je hebt nog alle tijd om je dromen te verwezenlijken. Ik vermoed dat het thuis zitten een groot probleem is, je hebt nu zoveel tijd om overal over na te denken en door niets te doen voel je je niet nuttig. Hopelijk vindt je snel een baan en heb je weer wat omhanden en voel je je ook nuttiger. Het klinkt allemaal verre van hopeloos hoor.
zondag 17 april 2016 om 21:40
Tjoh. Op je tiende geloof je bijna nog in Sinterklaas...
Waarom trek je daar zo zwaar aan? Je moet echt een beetje realistisch gaan denken hoor. Als je tien bent, weet je echt niet hoe het leven in elkaar zit, dat zou toch je wel moeten weten als 23-jarige.
En inderdaad: je bent pas 23. Doe niet zo dramatisch. Je hebt tijd genoeg.
Waarom trek je daar zo zwaar aan? Je moet echt een beetje realistisch gaan denken hoor. Als je tien bent, weet je echt niet hoe het leven in elkaar zit, dat zou toch je wel moeten weten als 23-jarige.
En inderdaad: je bent pas 23. Doe niet zo dramatisch. Je hebt tijd genoeg.
zondag 17 april 2016 om 21:44
Zo dan, ik ben ruim tien jaar ouder dan jij, vrijgezel, geen kinderen.
Je bent pas 23! Leef eerst i.p.v je te focussen op iets wat je niet hebt omdat je dit als kind graag wilde.
Iedereen heeft in zijn jeugd een voorstelling van iets. Ik dacht voor mijn 25ste ook alles te hebben. Dat is een illusie van een klein meisje.
Word volwassen en leef, het komt vanzelf. Je bent nog zo piep jong.
Jouw eigen gedachten zijn jouw belemmering. Wat maak je het zwaar voor jezelf.
Je bent pas 23! Leef eerst i.p.v je te focussen op iets wat je niet hebt omdat je dit als kind graag wilde.
Iedereen heeft in zijn jeugd een voorstelling van iets. Ik dacht voor mijn 25ste ook alles te hebben. Dat is een illusie van een klein meisje.
Word volwassen en leef, het komt vanzelf. Je bent nog zo piep jong.
Jouw eigen gedachten zijn jouw belemmering. Wat maak je het zwaar voor jezelf.
zondag 17 april 2016 om 21:46
Bedankt voor de reacties tot nu toe!
'Het komt echt wel goed' zal door iedereen goed bedoeld zijn, maar dit hoorde ik ook al toen ik 18 was. Vijf jaar later is het nog steeds niet goed gekomen.
Dat ik nog nooit een relatie heb gehad ligt denk ik vooral aan verlegenheid. Gelukkig begint dit wel wat minder te worden. Ook gedachtes als 'die zal toch wel bezet zijn' spelen regelmatig door mijn hoofd waardoor ik zelf geen initiatief durf te nemen.
'Het komt echt wel goed' zal door iedereen goed bedoeld zijn, maar dit hoorde ik ook al toen ik 18 was. Vijf jaar later is het nog steeds niet goed gekomen.
Dat ik nog nooit een relatie heb gehad ligt denk ik vooral aan verlegenheid. Gelukkig begint dit wel wat minder te worden. Ook gedachtes als 'die zal toch wel bezet zijn' spelen regelmatig door mijn hoofd waardoor ik zelf geen initiatief durf te nemen.
zondag 17 april 2016 om 21:48
Ik begrijp wel dat je je zo af en toe voelt. Maar blijf niet in je gevoel hangen ivm self fulfilling prophecy.
Ga door met solliciteren, je bent jong en goedkoop, komt vroeg of laat wel goed. Het is niet dat je verantwoordelijkheden hebt als hypotheek en kinderen, dus komt wel goed.
En wat betreft relatie. Doe er wat aan. Dating via internet is al lang niet meer sneu. Je maakt wat mee en wordt steeds meer zelfverzekerd en dan zit jouw man er uiteindelijk wel tussen.
Ga door met solliciteren, je bent jong en goedkoop, komt vroeg of laat wel goed. Het is niet dat je verantwoordelijkheden hebt als hypotheek en kinderen, dus komt wel goed.
En wat betreft relatie. Doe er wat aan. Dating via internet is al lang niet meer sneu. Je maakt wat mee en wordt steeds meer zelfverzekerd en dan zit jouw man er uiteindelijk wel tussen.
zondag 17 april 2016 om 21:49
Schrijf je in bij de woningcorporatie in je woonplaats, dan kan je wanneer je eraan toe bent ook reageren op huurhuizen, het is helemaal niet gek dat je niet zomaar een hypotheek kunt krijgen. Zoveel mensen (ook stelletjes) huren.
Verder ben je echt nog heel jong, probeer je te focussen op dingen die je wel hebt en kunt. Misschien reizen? Een taalstudie doen of aan het werk als au pair in een ander land? Dingen die je misschien niet zo makkelijk meer doet als je gebonden bent aan een huis, partner en/of kinderen.
Verder ben je echt nog heel jong, probeer je te focussen op dingen die je wel hebt en kunt. Misschien reizen? Een taalstudie doen of aan het werk als au pair in een ander land? Dingen die je misschien niet zo makkelijk meer doet als je gebonden bent aan een huis, partner en/of kinderen.
zondag 17 april 2016 om 21:49
Hi Fitnessbody,
Wat naar dat je zo in de knoop zit en het voor je voelt alsof je leven mislukt is.
In je stukje lees ik dat je met de volgende dingen zit:
1) Je vindt het moeilijk om te zien dat de leeftijdsgenoten die jij om je heen ziet veel verder zijn dan jij. Jij hebt het gevoel dat je vast zit.
2) Je hebt geen baan.
3) Hierdoor heb je ook geen inkomen, waardoor je het huis niet uit kunt.
4) Je maakt je zorgen over het feit dat je geen relatie hebt en er nog nooit een hebt gehad.
5) Je huidige situatie is niet zoals je die vroeger had verwacht: het valt tegen.
Als je zonder baan/opleiding zit en dus constant thuis bent, heb je 1) geen ritme en 2) veel te veel tijd om na te denken over wat er niet klopt aan je leven. Bovendien voel je je, en dat maak ik ook uit je berichtje op, vrij nutteloos.
Wat dat betreft is het denk ik belangrijk om niet te selectief te zijn bij het zoeken naar een baan en ook te solliciteren voor andere functies. Ondertussen kun je natuurlijk je ogen en oren open houden en verder kijken, maar ik denk dat het veel scheelt als je weer aan het werk kan.
Sta je er eigenlijk voor open om het wat breder te bekijken? Ik denk dat het zoeken naar werk even prioriteit nummer een moet zijn.
Ik lees ook dat je het hebt over het verkrijgen van een hypotheek. Hoe komt het dat je nu al iets wilt kopen? Sta je niet ingeschreven voor een Sociale Woning en overweeg je niet om (wanneer je een baan hebt) een studio/appartement te huren?
Ik ben van mening dat je (ook) gelukkig met jezelf moet kunnen zijn, voordat je toe bent aan een relatie. In jouw stuk lees ik erg dat je je geluk laat afhangen van een eventuele partner/kinderen. Waarom is dat eigenlijk?
En echt, een leven loopt nooit zoals je het van te voren hebt gepland. Zie je zelf gewoon als een NS-trein: behoorlijk wat vertraging, maar uiteindelijk kom je toch wel op de plaats van bestemming
Wat naar dat je zo in de knoop zit en het voor je voelt alsof je leven mislukt is.
In je stukje lees ik dat je met de volgende dingen zit:
1) Je vindt het moeilijk om te zien dat de leeftijdsgenoten die jij om je heen ziet veel verder zijn dan jij. Jij hebt het gevoel dat je vast zit.
2) Je hebt geen baan.
3) Hierdoor heb je ook geen inkomen, waardoor je het huis niet uit kunt.
4) Je maakt je zorgen over het feit dat je geen relatie hebt en er nog nooit een hebt gehad.
5) Je huidige situatie is niet zoals je die vroeger had verwacht: het valt tegen.
Als je zonder baan/opleiding zit en dus constant thuis bent, heb je 1) geen ritme en 2) veel te veel tijd om na te denken over wat er niet klopt aan je leven. Bovendien voel je je, en dat maak ik ook uit je berichtje op, vrij nutteloos.
Wat dat betreft is het denk ik belangrijk om niet te selectief te zijn bij het zoeken naar een baan en ook te solliciteren voor andere functies. Ondertussen kun je natuurlijk je ogen en oren open houden en verder kijken, maar ik denk dat het veel scheelt als je weer aan het werk kan.
Sta je er eigenlijk voor open om het wat breder te bekijken? Ik denk dat het zoeken naar werk even prioriteit nummer een moet zijn.
Ik lees ook dat je het hebt over het verkrijgen van een hypotheek. Hoe komt het dat je nu al iets wilt kopen? Sta je niet ingeschreven voor een Sociale Woning en overweeg je niet om (wanneer je een baan hebt) een studio/appartement te huren?
Ik ben van mening dat je (ook) gelukkig met jezelf moet kunnen zijn, voordat je toe bent aan een relatie. In jouw stuk lees ik erg dat je je geluk laat afhangen van een eventuele partner/kinderen. Waarom is dat eigenlijk?
En echt, een leven loopt nooit zoals je het van te voren hebt gepland. Zie je zelf gewoon als een NS-trein: behoorlijk wat vertraging, maar uiteindelijk kom je toch wel op de plaats van bestemming
test
zondag 17 april 2016 om 21:49
quote:fitnessbody schreef op 17 april 2016 @ 21:46:
Bedankt voor de reacties tot nu toe!
'Het komt echt wel goed' zal door iedereen goed bedoeld zijn, maar dit hoorde ik ook al toen ik 18 was. Vijf jaar later is het nog steeds niet goed gekomen.
Dat ik nog nooit een relatie heb gehad ligt denk ik vooral aan verlegenheid. Gelukkig begint dit wel wat minder te worden. Ook gedachtes als 'die zal toch wel bezet zijn' spelen regelmatig door mijn hoofd waardoor ik zelf geen initiatief durf te nemen.
je bent echt niet toe aan een relatie als je denkt dat dat de enige reden van je bestaan is
en je bent bij lange na niet toe aan een volwassen leven als je denkt dat je kinderdromen realistisch waren
Bedankt voor de reacties tot nu toe!
'Het komt echt wel goed' zal door iedereen goed bedoeld zijn, maar dit hoorde ik ook al toen ik 18 was. Vijf jaar later is het nog steeds niet goed gekomen.
Dat ik nog nooit een relatie heb gehad ligt denk ik vooral aan verlegenheid. Gelukkig begint dit wel wat minder te worden. Ook gedachtes als 'die zal toch wel bezet zijn' spelen regelmatig door mijn hoofd waardoor ik zelf geen initiatief durf te nemen.
je bent echt niet toe aan een relatie als je denkt dat dat de enige reden van je bestaan is
en je bent bij lange na niet toe aan een volwassen leven als je denkt dat je kinderdromen realistisch waren
zondag 17 april 2016 om 21:54
Ik vind je trouwens best ernstig klinken, TO, maar ga je naast het sporten ook wel eens de hort op: gewoon lekker de kroeg in, een dansje wagen en wat wijntjes achterover gooien (of opdrinken)? Spreek je met vrienden af, heb je een hobby etc?
Misschien kan je inderdaad gewoon eens gaan kinderen. Niet meteen je pijlen mikken op het vinden van een toekomstige echtgenoot, maar gewoon wat experimenteren met het mannelijk schoon
Misschien kan je inderdaad gewoon eens gaan kinderen. Niet meteen je pijlen mikken op het vinden van een toekomstige echtgenoot, maar gewoon wat experimenteren met het mannelijk schoon
test
