Waarom besta ik eigenlijk nog?

Toen ik jong was had ik veel wensen. Als 10-jarige wist ik dat ik jong wilde trouwen, dat ik 3 kinderen wilde, en zo had ik nog meer wensen. Die wensen zijn door de jaren heen niet veranderd.



Ik ben nu 23 en heb letterlijk nog helemaal niks! Ik woon nog thuis, ben single (en heb ook nog nooit een echte relatie gehad) en heb op dit moment geen baan. Mijn vorige baan heb ik begin dit jaar vrijwillig opgezegd omdat er misbruik van mij werd gemaakt. Ik zeg niet dat dit een slechte keuze is geweest omdat ik echt ongelukkig werd bij mijn vorige werkgever, maar ik zit nu dus thuis. Ik ben aan het solliciteren en dit gaat redelijk goed. Ik word regelmatig uitgenodigd voor een gesprek. Het eerstvolgende gesprek is morgen al weer gepland. Toch word ik uiteindelijk vaak afgewezen op werkervaring.



Mijn leven is echt exact het tegenovergestelde van hoe ik het mij 10-15 jaar geleden voorstelde en dit doet pijn! Mensen om mij heen van mijn leeftijd en soms zelfs nog jonger die ik gaan samenwonen, kinderen krijgen en trouwen. Vandaag merkte ik ook weer hoe raar ik ben. Bij ons in het dorp was markt. Vrijwel iedereen loopt als koppel hand in hand over de markt, sommigen al achter een kinderwagen. Ik loop samen met mijn broertje over de markt. Dat voelt echt niet leuk!

Natuurlijk wil ik op korte termijn ook graag het huis uit, maar ik zie mezelf niet snel weer alleen wonen. In mijn studententijd heb ik op kamers gezeten, maar alleen wonen is niks voor mij. Daarnaast heb ik momenteel geen inkomen, dus ik kan het op dit moment niet eens betalen. Als ik op korte termijn een baan zou vinden (wat dat betreft heb ik wel nog hoop) dan is het inkomen nooit zo hoog dat ik alleen op mijn inkomen een hypotheek kan krijgen. Dus op mezelf wonen zie ik de eerste paar jaar ook nog niet gebeuren.

Het enige positieve wat ik op dit moment over mijn leven kan noemen is dat ik mijn studieperiode heb afgesloten met 3 diploma's en zonder studieschuld. Mijn schulden zijn dus wel echt 0,0.



Wat betreft een partner begon ik me echt zorgen te maken toen ik 18 was. Toen begonnen de meesten aan relaties, maar ik bleef maar alleen. Ik heb wel gedatet en ben 1 keer heel dichtbij een relatie geweest, maar heel dichtbij is niet genoeg. Inmiddels maak ik me dus al 5 jaar echt druk dat ik nooit meer iemand vind en heb het gevoel dat ik uiteindelijk ook echt alleen ga eindigen.



Doordat ik nu thuis zit en dus eigenlijk hoofdzakelijk voor mezelf bezig ben (vacatures zoeken, brieven schrijven, op sollicitatiegesprek) heb ik het gevoel dat ik voor niemand echt iets belangrijks beteken. Dit voelt ook niet goed. Ik heb het gevoel dat ik momenteel niet veel waard ben. Ik kan niks betekenen voor een partner en kinderen want die heb ik niet, ik kan niks betekenen voor collega's want die heb ik momenteel niet. Het uur dat ik bijna elke dag in de sportschool doorbreng voelt nog het best van de hele dag. Sociale contacten opdoen en onderhouden en mijn lichaam mooi houden. Twee dingen waar ik iets aan heb.



Op dit moment voelt het echt alsof mijn leven mislukt is. Soms vraag ik me af waarom ik nog besta. Op een paar diploma's na heb ik helemaal niks bereikt in mijn leven terwijl ik al 23 ben. Ik wil net als de meesten ook gelukkig worden met een partner, kinderen en een leuke baan. Zijn er mensen voor wie mijn verhaal bekend klinkt? Hoe gingen jullie hiermee om?

quote:shar1993 schreef op 19 april 2016 @ 15:22:

Oh echt waar je bent nog zo jong ! Je hebt al meer bereikt dan dat ik heb hoor.

Alleen ik heb wel een huis en relaties gehad ( achteraf had ik ze liever niet gehad haha).

Maar goed dat is ook echt zeker niet alles hoor.

Wou dat ik nog thuis woonde en verzorgd werd dat is echt super fijn hoor haha.

Maar ik snap wel dat als iedereen om je heen zich gaat settelen en kinderen krijgt dat je je dan een buitenstaander voelt.

Zit in diezelfde situatie .

Je klinkt opzich best depressief, dat gaat je ook niet echt verder helpen . Denk dat je blij moet zijn met wat je wel hebt en de vrijheid die je hebt en de enorme keuzes die je nog kunt maken in je leven zoals reizen en leuke dingen doen en mensen ontmoeten wanneer jij wilt.



Het komt vanzelf allemaal op je padje terrecht !



Jij hebt een huis en relaties gehad. Vind je dan echt dat ik meer bereikt heb dan jij? Je geeft aan dat je ze liever niet had gehad, maar dat is per persoon verschillend. Ook al had jij het liever niet gehad, je hebt het toch gehad en dat kan ik niet zeggen.

Nu weet ik natuurlijk niet of jij gestudeerd hebt en of jij schuldenvrij bent (de enige 2 punten waar ik nog een beetje blij om ben in mijn leven). Als dat ook nog het geval is dan heb jij het echt beter dan mij.

quote:BabaBoef schreef op 20 april 2016 @ 10:42:

[...]





Wat heb je er zelf al actief aan gedaan om dit om te gooien?Elke dag minimaal zo'n 5 sollicitatiebrieven sturen. Ook wel eens bij bedrijven langsgaan of open sollicitaties sturen naar bedrijven. In mijn studententijd heb ik 3 jaar lang een appartement gehuurd vanwege de afstand huis-school. Na mijn studententijd ben ik weer terug naar huis gegaan omdat ik, zoals eerder al gezegd, alleen wonen helemaal niet fijn vind. Als ik een dag alleen thuis heb gezeten voel ik me al eenzaam. Ik heb het liefst mensen om me heen. Daarom zou ik als ik uit huis ga ook het liefst direct willen samenwonen met een partner, maar deze heb ik momenteel niet en omdat ik momenteel geen baan heb heb ik ook het geld niet om uit huis te gaan. Een maand geleden zat ik heel dichtbij een relatie, maar dat is uiteindelijk niks geworden om redenen die ik hier liever niet omschrijf omdat het dan te herkenbaar wordt. Was een ingewikkelde situatie. Als ik een relatie heb zal ik niet binnen een paar maanden al willen samenwonen, maar dan heb ik wel iets om op te bouwen zodat dit over een tijdje misschien wel het geval is.