Psyche
alle pijlers
Wat doen bij euthanasie schoonvader?
maandag 16 september 2013 om 14:02
Mijn schoonvader gaat er na een ziekbed van 5 weken komende woensdag een eind aan maken. Met toestemming. Euthanasie dus. Hij heeft aangegeven dat hij wil dat het hele gezin erbij is.
Voor schoonmoeder betekent dat dus ik als vriendin van zijn zoon ook. Schoonvader zal er ook zo over denken verwacht ik. De kleinkinderen zullen er niet bij zijn. Logisch. Mijn zoontje van 19 maanden is een van de kleinkinderen.
Er wordt nu gesproken over woensdag einde dag/begin van de avond. In het ziekenhuis waar hij ligt. Ik wil natuurlijk graag zijn wens respecteren maar waar laat ik mijn zoontje dan?
Onze oppas kan niet maar dat zou ook geen optie zijn want vriend wil dat we bij mijn schoonmoeder verblijven ieg voor een paar dagen (afgelopen weekend ook al) en daar is 200km bij ons vandaan. Ook zodat zoon afleiding is voor zijn moeder.
Daar een oppas zoeken is niet zo eenvoudig want zoontje is een zorgenkindje met sondevoeding en we hebben een verpleegkundige oppas. Ik heb al voorgesteld dat ik er dan niet bij ben maar bij zoon maar schoonmoeder is het daar niet mee eens.
Ik wil nu voorstellen aan vriend dat ik hier thuis een oppas regel (iemand van het verpleegkundig kdv kan waarschijnlijk wel oppassen) maar dat betekent dat ik 's avonds weer naar huis moet en dus niet bij vriend en schoonmoeder kan blijven.
Ik zie de volgende dag met zoon erbij eigenlijk ook niet zo zitten. Ik kan me nog herinneren toen mijn eigen vader stierf dat we die dag erna heel veel moesten regelen. Naar de uitvaart ondernemer, bloemen uitzoeken, kaartje uitzoeken, muziek uitzoeken, wij waren de hele dag op pad. Dat trekt mijn kleine jongen ook niet dus dat zou betekenen dat ik daar alleen thuis zit met hem.
Wat zouden jullie doen?
Voor schoonmoeder betekent dat dus ik als vriendin van zijn zoon ook. Schoonvader zal er ook zo over denken verwacht ik. De kleinkinderen zullen er niet bij zijn. Logisch. Mijn zoontje van 19 maanden is een van de kleinkinderen.
Er wordt nu gesproken over woensdag einde dag/begin van de avond. In het ziekenhuis waar hij ligt. Ik wil natuurlijk graag zijn wens respecteren maar waar laat ik mijn zoontje dan?
Onze oppas kan niet maar dat zou ook geen optie zijn want vriend wil dat we bij mijn schoonmoeder verblijven ieg voor een paar dagen (afgelopen weekend ook al) en daar is 200km bij ons vandaan. Ook zodat zoon afleiding is voor zijn moeder.
Daar een oppas zoeken is niet zo eenvoudig want zoontje is een zorgenkindje met sondevoeding en we hebben een verpleegkundige oppas. Ik heb al voorgesteld dat ik er dan niet bij ben maar bij zoon maar schoonmoeder is het daar niet mee eens.
Ik wil nu voorstellen aan vriend dat ik hier thuis een oppas regel (iemand van het verpleegkundig kdv kan waarschijnlijk wel oppassen) maar dat betekent dat ik 's avonds weer naar huis moet en dus niet bij vriend en schoonmoeder kan blijven.
Ik zie de volgende dag met zoon erbij eigenlijk ook niet zo zitten. Ik kan me nog herinneren toen mijn eigen vader stierf dat we die dag erna heel veel moesten regelen. Naar de uitvaart ondernemer, bloemen uitzoeken, kaartje uitzoeken, muziek uitzoeken, wij waren de hele dag op pad. Dat trekt mijn kleine jongen ook niet dus dat zou betekenen dat ik daar alleen thuis zit met hem.
Wat zouden jullie doen?
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
maandag 16 september 2013 om 16:29
quote:Nouschi schreef op 16 september 2013 @ 16:13:
[...]
Ja en dan mis jij het dus zelf terwijl je schoonvader je er graag bij wilde hebben. Wat is dat toch dat kinderen óveral bij moeten zijn? Dit is toch bij uitstek iets waar een kind niet bij hoort?
Plus dat de aandacht bij schoonvader hoort te liggen en niet bij je kind op dat moment. Echt onbegrijpelijk.
Nouschi, wij verschillen daarin dus erg van standpunt, want ik begrijp jouw gedachtengang niet goed. Maar ik praat dan ook heel erg uit mijn eigen ervaring en jij waarschijnlijk uit de jouwe.
Onze familie is heel close. Toen mijn vader zo erg ziek was en duidelijk was dat hij niet meer lang te leven had, was het vanzelfsprekend dat dochter er gewoon bij was. Omdat ze erbij hoorde. Ik heb ook met hem besproken hoe hij het voor zich zag als hij ging sterven en met de uitvaart. Voor hem was het duidelijk: mijn dochter, zijn kleindochter hoorde erbij. En dood hoort bij het leven. Dat moet je niet verstoppen uit angst dat kinderen er een trauma aan over houden.
Ik kan uit ervaring zeggen, dat mijn dochter nooit lastig is geweest op momenten dat het ertoe deed. Zoals met de crematie. Blijkbaar voelen kinderen dat toch aan. Ik heb sowieso wel altijd een 'achterwacht' gehad voor als het toch niet ging.
Maar goed, voor mij is het dus eerder andersom. Wat is dat toch dat kinderen er niet bij moeten zijn? Ze horen er toch gewoon bij?
[...]
Ja en dan mis jij het dus zelf terwijl je schoonvader je er graag bij wilde hebben. Wat is dat toch dat kinderen óveral bij moeten zijn? Dit is toch bij uitstek iets waar een kind niet bij hoort?
Plus dat de aandacht bij schoonvader hoort te liggen en niet bij je kind op dat moment. Echt onbegrijpelijk.
Nouschi, wij verschillen daarin dus erg van standpunt, want ik begrijp jouw gedachtengang niet goed. Maar ik praat dan ook heel erg uit mijn eigen ervaring en jij waarschijnlijk uit de jouwe.
Onze familie is heel close. Toen mijn vader zo erg ziek was en duidelijk was dat hij niet meer lang te leven had, was het vanzelfsprekend dat dochter er gewoon bij was. Omdat ze erbij hoorde. Ik heb ook met hem besproken hoe hij het voor zich zag als hij ging sterven en met de uitvaart. Voor hem was het duidelijk: mijn dochter, zijn kleindochter hoorde erbij. En dood hoort bij het leven. Dat moet je niet verstoppen uit angst dat kinderen er een trauma aan over houden.
Ik kan uit ervaring zeggen, dat mijn dochter nooit lastig is geweest op momenten dat het ertoe deed. Zoals met de crematie. Blijkbaar voelen kinderen dat toch aan. Ik heb sowieso wel altijd een 'achterwacht' gehad voor als het toch niet ging.
Maar goed, voor mij is het dus eerder andersom. Wat is dat toch dat kinderen er niet bij moeten zijn? Ze horen er toch gewoon bij?
maandag 16 september 2013 om 16:33
Ik heb inderdaad een angst of afkeer van logeren en daar moet ik wat mee, maar dat ga ik nu niet oplossen voor dit proces.
Ik gebruik mijn zoon niet als excuus want als wij daar zijn en opvang regelen in het ziekenhuis staat het buiten kijf dat we daar slapen. En daar zal ik mee dealen. Punt.
Die tip van opvang regelen in het ziekenhuis neem ik ter harte. De rest over oppas regelen daar kan ik niks mee. Ik ken er verder niemand dus zou niet weten wie ik zou moeten vragen. Ik laat mijn kind met sondevoeding niet zomaar bij iemand achter die ik EN niet ken EN geen ervaring heeft met sondevoeding.
Verder ga ik niet meer reageren. Ik vind sommige reacties erg onaardig terwijl ik er echt mee zit. Ik weet heus wel hoe het hoort en zal daar ook naar handelen. Ik heb ieg besloten dat ik niet wil dat zoon er bij is en daar ging het om.
Voor een ieder die tips heeft gegeven en/of sterkte heeft gewenst. Dank!
Ik gebruik mijn zoon niet als excuus want als wij daar zijn en opvang regelen in het ziekenhuis staat het buiten kijf dat we daar slapen. En daar zal ik mee dealen. Punt.
Die tip van opvang regelen in het ziekenhuis neem ik ter harte. De rest over oppas regelen daar kan ik niks mee. Ik ken er verder niemand dus zou niet weten wie ik zou moeten vragen. Ik laat mijn kind met sondevoeding niet zomaar bij iemand achter die ik EN niet ken EN geen ervaring heeft met sondevoeding.
Verder ga ik niet meer reageren. Ik vind sommige reacties erg onaardig terwijl ik er echt mee zit. Ik weet heus wel hoe het hoort en zal daar ook naar handelen. Ik heb ieg besloten dat ik niet wil dat zoon er bij is en daar ging het om.
Voor een ieder die tips heeft gegeven en/of sterkte heeft gewenst. Dank!
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
maandag 16 september 2013 om 16:37
quote:thaorchid schreef op 16 september 2013 @ 15:54:
[...]
Dat laatste: "doe maar weer wat er van me verwacht wordt" zegt mij al héél veel. Gaat lekker zo.
inderdaad, de beste man gaat dood!
je vriend verliest z'n vader.
en guttegut jij heb alleen maar t probleem dat je niet goed
op n andere plek kan slapen? ongelofelijk....
[...]
Dat laatste: "doe maar weer wat er van me verwacht wordt" zegt mij al héél veel. Gaat lekker zo.
inderdaad, de beste man gaat dood!
je vriend verliest z'n vader.
en guttegut jij heb alleen maar t probleem dat je niet goed
op n andere plek kan slapen? ongelofelijk....
maandag 16 september 2013 om 16:39
maandag 16 september 2013 om 16:42
quote:Nouschi schreef op 16 september 2013 @ 16:06:
[...]
Nee maar hij zal maar gaan huilen, klieren, schreeuwen of weet ik wat, echt een super slecht idee.
Dit moet je gewoon met schoonouders overleggen.
Mijn kinderen zijn heel klein bij de crematie van m'n oma geweest. Ik heb echt getwijfeld of ze meekonden en heb aan de enige kindvrije dochter gevraagd wat zij ervan vond. Zij wilde zelfs dat de kinderen erbij waren.
De één ervaart kinderen in zo'n situatie als een last, de ander vindt het juist prettig. Voor het kind zelf maakt het denk ik niet zoveel uit, die krijgt mogelijk verdriet wat mee, maar het begrip 'dood' niet echt.
[...]
Nee maar hij zal maar gaan huilen, klieren, schreeuwen of weet ik wat, echt een super slecht idee.
Dit moet je gewoon met schoonouders overleggen.
Mijn kinderen zijn heel klein bij de crematie van m'n oma geweest. Ik heb echt getwijfeld of ze meekonden en heb aan de enige kindvrije dochter gevraagd wat zij ervan vond. Zij wilde zelfs dat de kinderen erbij waren.
De één ervaart kinderen in zo'n situatie als een last, de ander vindt het juist prettig. Voor het kind zelf maakt het denk ik niet zoveel uit, die krijgt mogelijk verdriet wat mee, maar het begrip 'dood' niet echt.
Later is nu
maandag 16 september 2013 om 16:43
quote:GiuliettaCapuletti schreef op 16 september 2013 @ 16:29:
[...]
Nouschi, wij verschillen daarin dus erg van standpunt, want ik begrijp jouw gedachtengang niet goed. Maar ik praat dan ook heel erg uit mijn eigen ervaring en jij waarschijnlijk uit de jouwe.
Onze familie is heel close. Toen mijn vader zo erg ziek was en duidelijk was dat hij niet meer lang te leven had, was het vanzelfsprekend dat dochter er gewoon bij was. Omdat ze erbij hoorde. Ik heb ook met hem besproken hoe hij het voor zich zag als hij ging sterven en met de uitvaart. Voor hem was het duidelijk: mijn dochter, zijn kleindochter hoorde erbij. En dood hoort bij het leven. Dat moet je niet verstoppen uit angst dat kinderen er een trauma aan over houden.
Ik kan uit ervaring zeggen, dat mijn dochter nooit lastig is geweest op momenten dat het ertoe deed. Zoals met de crematie. Blijkbaar voelen kinderen dat toch aan. Ik heb sowieso wel altijd een 'achterwacht' gehad voor als het toch niet ging.
Maar goed, voor mij is het dus eerder andersom. Wat is dat toch dat kinderen er niet bij moeten zijn? Ze horen er toch gewoon bij?
Als iemand er zelf kinderen bij wil is het wat anders natuurlijk.
Maar zo'n intiem moment vind ik eerder iets voor het gezin en zelfs de aanhang al een beetje op de achtergrond en zeker geen kinderen die af kunnen leiden.
Zinnen als 'dood hoort bij het leven' kan ik niet zoveel mee.
Bij een geboorte horen ook geen kinderen vind ik.
[...]
Nouschi, wij verschillen daarin dus erg van standpunt, want ik begrijp jouw gedachtengang niet goed. Maar ik praat dan ook heel erg uit mijn eigen ervaring en jij waarschijnlijk uit de jouwe.
Onze familie is heel close. Toen mijn vader zo erg ziek was en duidelijk was dat hij niet meer lang te leven had, was het vanzelfsprekend dat dochter er gewoon bij was. Omdat ze erbij hoorde. Ik heb ook met hem besproken hoe hij het voor zich zag als hij ging sterven en met de uitvaart. Voor hem was het duidelijk: mijn dochter, zijn kleindochter hoorde erbij. En dood hoort bij het leven. Dat moet je niet verstoppen uit angst dat kinderen er een trauma aan over houden.
Ik kan uit ervaring zeggen, dat mijn dochter nooit lastig is geweest op momenten dat het ertoe deed. Zoals met de crematie. Blijkbaar voelen kinderen dat toch aan. Ik heb sowieso wel altijd een 'achterwacht' gehad voor als het toch niet ging.
Maar goed, voor mij is het dus eerder andersom. Wat is dat toch dat kinderen er niet bij moeten zijn? Ze horen er toch gewoon bij?
Als iemand er zelf kinderen bij wil is het wat anders natuurlijk.
Maar zo'n intiem moment vind ik eerder iets voor het gezin en zelfs de aanhang al een beetje op de achtergrond en zeker geen kinderen die af kunnen leiden.
Zinnen als 'dood hoort bij het leven' kan ik niet zoveel mee.
Bij een geboorte horen ook geen kinderen vind ik.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
maandag 16 september 2013 om 17:30
Vooral niet meer reageren ....
En vooral vinden dat sommige reacties onaardig zijn.
Die van mij is ook niet aardig bedoeld.
Ik vind je egoïstisch. En je toon kil en onaardig naar je schoonfamilie.
Ik vind dat je denkt in problemen in plaats van in mogelijk heden.
Ik vind je niet aardig naar je vriend .
Als het voor hem en je schoonmoeder ook zo evident was dat jij de enige op de wereld bent die voor je zoon kan zorgen was de hele kwestie niet ter spraken gekomen ....
Jij maakt je rol en die van je zoon dus te groot. Vind ik.
En dat is niet aardig van mij.
Dat ik dat vind.
Maar het is vooral niet aardig van jou.
Dat jij dat doet.....
En vooral vinden dat sommige reacties onaardig zijn.
Die van mij is ook niet aardig bedoeld.
Ik vind je egoïstisch. En je toon kil en onaardig naar je schoonfamilie.
Ik vind dat je denkt in problemen in plaats van in mogelijk heden.
Ik vind je niet aardig naar je vriend .
Als het voor hem en je schoonmoeder ook zo evident was dat jij de enige op de wereld bent die voor je zoon kan zorgen was de hele kwestie niet ter spraken gekomen ....
Jij maakt je rol en die van je zoon dus te groot. Vind ik.
En dat is niet aardig van mij.
Dat ik dat vind.
Maar het is vooral niet aardig van jou.
Dat jij dat doet.....
maandag 16 september 2013 om 18:24
maandag 16 september 2013 om 21:24
Ik zou gewoon gaan en wat meer bij de dag proberen te leven. Je schoonvader gaat maar één keer dood; dit kun je dus nooit meer overdoen. Ik denk dat jouw kind wat verlichting en afleiding voor je schoon moeder zal geven. Ik snap dat jij het niet handig vindt, 200 km van huis, maar soms moet je echt even over wat dingen heen stappen voor een ander. Dit zal niet meer gebeuren en wat is nou 3 dagen op een heel mensenleven? Bovendien heb jij tijdens het regelwerk een prima excuus om je er even aan te onttrekken; je moet immers voor je zoon zorgen.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
donderdag 19 september 2013 om 11:08
donderdag 19 september 2013 om 20:28
Ja het was 'mooi'. Iedereen heeft er vrede mee. Hij was op en wilde echt niet meer. Hij heeft ook vanaf het moment dat hij zei was dat het klaar was geen seconde emotie getoond. Volledig op slot. Dat was wel moeilijk maar ook weer niet.
Zoon is er uiteindelijk niet bij geweest en daar ben ik heel blij om. Niet omdat zoon het beseft zou hebben hoor maar omdat hij nu in een drukke fase zit en geen seconde stil kan zitten. Het was een plechtig moment en zijn gebrabbel en druk gedoe had ongepast geweest. Hij is een uurtje naar het kdv dat onder het ziekenhuis zit geweest.
En tuurlijk ben ik daar blijven slapen. Maar vanavond ook gelukkig weer thuis gekomen met zoon. Het huis van schoonmoeder is klein en gehorig en zowel zoon als ik hebben vannacht amper geslapen. Gewoon te druk. Ik wil ook niet de hele tijd moeten vragen of iedereen een beetje stil wil doen.
Vriend is daar gebleven om alles te regelen samen met zijn broer, zus en moeder en wij gaan over een paar dagen weer terug voor condoleance en uitvaart.
Zoon is er uiteindelijk niet bij geweest en daar ben ik heel blij om. Niet omdat zoon het beseft zou hebben hoor maar omdat hij nu in een drukke fase zit en geen seconde stil kan zitten. Het was een plechtig moment en zijn gebrabbel en druk gedoe had ongepast geweest. Hij is een uurtje naar het kdv dat onder het ziekenhuis zit geweest.
En tuurlijk ben ik daar blijven slapen. Maar vanavond ook gelukkig weer thuis gekomen met zoon. Het huis van schoonmoeder is klein en gehorig en zowel zoon als ik hebben vannacht amper geslapen. Gewoon te druk. Ik wil ook niet de hele tijd moeten vragen of iedereen een beetje stil wil doen.
Vriend is daar gebleven om alles te regelen samen met zijn broer, zus en moeder en wij gaan over een paar dagen weer terug voor condoleance en uitvaart.
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
