Psyche
alle pijlers
wat is er met mij??
zaterdag 21 juni 2014 om 19:03
Hoi allemaal,
Ik heb geen idee waar ik moet beginnen.. Wat heb ik? Is dit het leven, of heb ik weer een depressie of burn-out of stel ik mij gewoon aan? Ben ik misschien iemand die ‘niet zoveel kan hebben’?
Ik heb behoefte om mijn verhaal te doen, omdat ik niet weet wat dit is en soms kan ik mij er zo alleen in voelen.
Ik was nooit een controlfreak. Ik noemde mijzelf altijd lui. Nu maakt mijn bovenkamer overuren en ik weet eigenlijk niet waardoor dat komt. Ik schrik van harde geluiden. Probeer zelf ook zo min mogelijk harde geluiden te maken, zelfs de muziek staat nu geregeld uit in mijn auto of in huis, terwijl ik daar echt zoveel van houd, maar het is dan gewoon te veel. Als een auto naast mij hard optrekt, stoor ik mij aan het geluid. De hond die maar piept op de achterbank, op een gegeven moment ga ik dan schreeuwen. Ik word er he-le-maal gek van!! Waar ik mij dan ook weer schuldig om voel. Ik vermijd in huis de planken die kraken. Ik haat de buurvrouw als ze weer zo met de deur smijt.
Op het werk, in de zorg, interesseren problemen van cliënten mij niet. Ik reageer in mijn hoofd zelfs vaak sarcastisch; och, wat vervelend, (rot toch op met je verhaal! Val mij er niet mee lastig!). Natuurlijk probeer ik het toch zo goed mogelijk te doen en voel ik mij schuldig dat ik dit kan denken.
Ik heb zo weinig energie. Ik wordt moe wakker, eigenlijk al heel lang. Als ik denk aan iets wat ik moet doen, voel ik de energie uit mij wel lopen. Ik voel mij zo vaak verdrietig en alleen. Ik kruip soms overdag in bed en trek de deken over mij heen, alsof dit mij het gevoel geeft dat ik er niet ben en even geen onderdeel ben van de wereld.
Ik stoor mij zo aan het geweld in de wereld, kan daar zo intens verdrietig van worden. Ook al weet ik dat ik er niets aan kan doen.
Ik voel mij zo schuldig tegenover mijn man. Waarom kan ik niet gewoon zijn vrolijke vrouw zijn die er voor hem kan zijn? Ik voel mij schuldig tegenover mijn collega’s, omdat ik meer kan dan ik nu laat zien. Ik heb sinds ik in april ben begonnen in mijn nieuwe baan niet het gevoel alsof ik er onderdeel van ben. In de vergadering betrapte ik mijzelf er laatst op dat ik in wij-zij sprak, waarbij ik ‘wij’ nog onderdeel van mijn oude team was en ik mijn collega’s ‘zij’ noemde. Nu ik hierover nadenk, weet ik weer dat ik opluchting voelde toen ik gekozen had van werkplek te veranderen, omdat ik dan eerst weer in een inwerkperiode zou belanden en er niet direct de volledige eisen aan mij gesteld zouden worden; ‘wen eerst maar even en leer het hier wat kennen’. Ik kon dacht ik even rustig aan doen. Nu weet ik ook dat de verandering op zich, zoveel meer energie kostte dan ik ooit had gedacht. Op mijn vorige werkplek voelde ik mij erg verantwoordelijk en had ik een goede band met clienten. Ik vond het lastig om afstand te doen van mijn werk, als ik bijvoorbeeld vakantie had, maakte ik mij vaak zorgen of alles wel goed zou lopen. Dat heb ik nu wel een stuk minder, maar ja, ik voel mij nauwelijks onderdeel van dit team..
Ik liep de eerste weken op mijn nieuwe werkplek over van onzekerheid. Ik kon mijzelf niet eens laten zien wie ik echt was, want wat zouden mijn nieuwe collega’s wel niet van mij denken? Terwijl ik toch dacht wel een stuk zekerder te zijn geworden de afgelopen jaren (was ook echt zo), zo is mijn zekerheid de afgelopen maanden gewoon weer totaal ingestort. Ik herhaal zinnen die ik eigenlijk wil zeggen tegen iemand in mijn hoofd en uiteindelijk komen ze niet door de test heen, want het is vast idioot of dom wat ik ga zeggen.
Ik heb ook echt wel goede dagen hoor! Waarbij ik gezelligheid ervaar met vrienden en fijne dagen met mijn man waarbij ik heel veel liefde voor hem voel. Hij is zo lief en goed voor mij. Maar er hangt toch een donkere wolk boven mijn hoofd, die elk moment negatieve druppels kan laten vallen. En dat kan mij soms zo overvallen, dat ik voor dat moment gewoon bang wordt. En misschien ga ik daarom soms zo obsessief door in schoonmaken, maar een aantal maanden terug was dat afvallen. Ik kan daar dan zo mee bezig zijn dat het mij volledig opslokt en ik verder nergens meer last van heb (zolang het afvallen maar goed gaat, ben ik happy).
Wat mij ook opvalt is dat ik soms “vastlopers” heb. Zo stond ik laatst in de winkel en ik had geen boodschappenlijstje. Ik stond op de groente-afdeling, maar ik kon niet bedenken wat voor groente ik moest pakken. Dan sta ik zo maar 5 minuten voor mij uit te kijken. Elke keer probeer ik mijn gedachten weer ‘op te starten’, maar ze stranden telkens weer op hetzelfde punt en ik kom niet tot een besluit. Dit gaat ook zo als iemand mij vraagt naar wat ik wil. Die vraag kan zo moeilijk zijn. Soms weet ik niet eens wat ik wil, zelfs niet als ik erover nadenk.
Als ik nadenk over hoe dit allemaal komt… Misschien komt het doordat mijn man vorig jaar werkloos raakte en ik daar zorgen over had. Als hij geen werk weer zou krijgen op tijd, zouden we ons huis uit moeten. Uiteindelijk kreeg hij op tijd ander werk, maar dit werk is niet wat hij wil en vreet daarom van hem veel energie. Hij voelt zich hierdoor soms ook erg vervelend. Ik probeer er voor hem te zijn, maar ik kan soms zo weinig doen en kan mijzelf soms maar moeilijk op de been houden.
In mijn puberteit ben ik depressief geweest, een aantal jaar. Ik ben bang dat dit terug is… Maar eigenlijk hoop ik dat dit een burn-out is en mij op een gegeven moment geadviseerd wordt om even rustig aan te doen met werken. Wat vreemd om dit te zeggen..
Ik houd van mijn baan hoor! Het past helemaal bij mij en ik denk dat ik het werk ook goed kan. Maar het voelt vaak als zo’n grote opgave om er naar toe te gaan! Gewoon omdat ik weinig energie heb en ik mijn haar er voor moet doen, kleren aan moet, gedoucht moet zijn, ik contact moet hebben met mensen, de schijn op moet houden. Al die, eigenlijk, kleine dingen. Daar kan ik als een berg tegenop zien. Soms zit ik bewust met de deur dicht op kantoor, in de hoop dat ik cliënten op die manier ontmoedig om langs te komen…
Ik kan soms huilen, omdat ik het allemaal niet meer weet. Ik voel mij dan zo gespannen. Elk geluidje, elke kriebeltje wat ik voel is dan te veel. Ik wil graag mijn gevoel veranderen en ben daar misschien te druk mee bezig. Misschien moet ik maar gewoon aanvaarden dat het nu gewoon zo is. Maar terwijl ik dat dan denk, denk ik; ja maar, misschien moet ik wel iets er aan doen, gaat het anders niet over. Moet ik hulp zoeken? Best wel een stap, omdat ik zelf hulpverlener ben.
Tja, ik weet het gewoon niet. Misschien stel ik mij wel aan, heeft iedereen dit, maar ervaar ik het gewoon als heftig en verdrietig. Ik vind het lastig om aan te geven op mijn werk, want denk dat het nog niet zo erg is dat ik niets meer kan. Ik ben nog niet ingestort op mijn werk ofzo, kan alles wat er in de agenda staat ook wel afronden in mijn dienst. Oftewel, ik functioneer nog wel, zeg maar.
Sorry voor dit enorme verhaal. Ik heb min of meer een heel groot gedeelte van wat er in mij om gaat ‘uitgekotst’, omdat het ook gewoon een grote brei is in mijn hoofd.
X Angie
Ik heb geen idee waar ik moet beginnen.. Wat heb ik? Is dit het leven, of heb ik weer een depressie of burn-out of stel ik mij gewoon aan? Ben ik misschien iemand die ‘niet zoveel kan hebben’?
Ik heb behoefte om mijn verhaal te doen, omdat ik niet weet wat dit is en soms kan ik mij er zo alleen in voelen.
Ik was nooit een controlfreak. Ik noemde mijzelf altijd lui. Nu maakt mijn bovenkamer overuren en ik weet eigenlijk niet waardoor dat komt. Ik schrik van harde geluiden. Probeer zelf ook zo min mogelijk harde geluiden te maken, zelfs de muziek staat nu geregeld uit in mijn auto of in huis, terwijl ik daar echt zoveel van houd, maar het is dan gewoon te veel. Als een auto naast mij hard optrekt, stoor ik mij aan het geluid. De hond die maar piept op de achterbank, op een gegeven moment ga ik dan schreeuwen. Ik word er he-le-maal gek van!! Waar ik mij dan ook weer schuldig om voel. Ik vermijd in huis de planken die kraken. Ik haat de buurvrouw als ze weer zo met de deur smijt.
Op het werk, in de zorg, interesseren problemen van cliënten mij niet. Ik reageer in mijn hoofd zelfs vaak sarcastisch; och, wat vervelend, (rot toch op met je verhaal! Val mij er niet mee lastig!). Natuurlijk probeer ik het toch zo goed mogelijk te doen en voel ik mij schuldig dat ik dit kan denken.
Ik heb zo weinig energie. Ik wordt moe wakker, eigenlijk al heel lang. Als ik denk aan iets wat ik moet doen, voel ik de energie uit mij wel lopen. Ik voel mij zo vaak verdrietig en alleen. Ik kruip soms overdag in bed en trek de deken over mij heen, alsof dit mij het gevoel geeft dat ik er niet ben en even geen onderdeel ben van de wereld.
Ik stoor mij zo aan het geweld in de wereld, kan daar zo intens verdrietig van worden. Ook al weet ik dat ik er niets aan kan doen.
Ik voel mij zo schuldig tegenover mijn man. Waarom kan ik niet gewoon zijn vrolijke vrouw zijn die er voor hem kan zijn? Ik voel mij schuldig tegenover mijn collega’s, omdat ik meer kan dan ik nu laat zien. Ik heb sinds ik in april ben begonnen in mijn nieuwe baan niet het gevoel alsof ik er onderdeel van ben. In de vergadering betrapte ik mijzelf er laatst op dat ik in wij-zij sprak, waarbij ik ‘wij’ nog onderdeel van mijn oude team was en ik mijn collega’s ‘zij’ noemde. Nu ik hierover nadenk, weet ik weer dat ik opluchting voelde toen ik gekozen had van werkplek te veranderen, omdat ik dan eerst weer in een inwerkperiode zou belanden en er niet direct de volledige eisen aan mij gesteld zouden worden; ‘wen eerst maar even en leer het hier wat kennen’. Ik kon dacht ik even rustig aan doen. Nu weet ik ook dat de verandering op zich, zoveel meer energie kostte dan ik ooit had gedacht. Op mijn vorige werkplek voelde ik mij erg verantwoordelijk en had ik een goede band met clienten. Ik vond het lastig om afstand te doen van mijn werk, als ik bijvoorbeeld vakantie had, maakte ik mij vaak zorgen of alles wel goed zou lopen. Dat heb ik nu wel een stuk minder, maar ja, ik voel mij nauwelijks onderdeel van dit team..
Ik liep de eerste weken op mijn nieuwe werkplek over van onzekerheid. Ik kon mijzelf niet eens laten zien wie ik echt was, want wat zouden mijn nieuwe collega’s wel niet van mij denken? Terwijl ik toch dacht wel een stuk zekerder te zijn geworden de afgelopen jaren (was ook echt zo), zo is mijn zekerheid de afgelopen maanden gewoon weer totaal ingestort. Ik herhaal zinnen die ik eigenlijk wil zeggen tegen iemand in mijn hoofd en uiteindelijk komen ze niet door de test heen, want het is vast idioot of dom wat ik ga zeggen.
Ik heb ook echt wel goede dagen hoor! Waarbij ik gezelligheid ervaar met vrienden en fijne dagen met mijn man waarbij ik heel veel liefde voor hem voel. Hij is zo lief en goed voor mij. Maar er hangt toch een donkere wolk boven mijn hoofd, die elk moment negatieve druppels kan laten vallen. En dat kan mij soms zo overvallen, dat ik voor dat moment gewoon bang wordt. En misschien ga ik daarom soms zo obsessief door in schoonmaken, maar een aantal maanden terug was dat afvallen. Ik kan daar dan zo mee bezig zijn dat het mij volledig opslokt en ik verder nergens meer last van heb (zolang het afvallen maar goed gaat, ben ik happy).
Wat mij ook opvalt is dat ik soms “vastlopers” heb. Zo stond ik laatst in de winkel en ik had geen boodschappenlijstje. Ik stond op de groente-afdeling, maar ik kon niet bedenken wat voor groente ik moest pakken. Dan sta ik zo maar 5 minuten voor mij uit te kijken. Elke keer probeer ik mijn gedachten weer ‘op te starten’, maar ze stranden telkens weer op hetzelfde punt en ik kom niet tot een besluit. Dit gaat ook zo als iemand mij vraagt naar wat ik wil. Die vraag kan zo moeilijk zijn. Soms weet ik niet eens wat ik wil, zelfs niet als ik erover nadenk.
Als ik nadenk over hoe dit allemaal komt… Misschien komt het doordat mijn man vorig jaar werkloos raakte en ik daar zorgen over had. Als hij geen werk weer zou krijgen op tijd, zouden we ons huis uit moeten. Uiteindelijk kreeg hij op tijd ander werk, maar dit werk is niet wat hij wil en vreet daarom van hem veel energie. Hij voelt zich hierdoor soms ook erg vervelend. Ik probeer er voor hem te zijn, maar ik kan soms zo weinig doen en kan mijzelf soms maar moeilijk op de been houden.
In mijn puberteit ben ik depressief geweest, een aantal jaar. Ik ben bang dat dit terug is… Maar eigenlijk hoop ik dat dit een burn-out is en mij op een gegeven moment geadviseerd wordt om even rustig aan te doen met werken. Wat vreemd om dit te zeggen..
Ik houd van mijn baan hoor! Het past helemaal bij mij en ik denk dat ik het werk ook goed kan. Maar het voelt vaak als zo’n grote opgave om er naar toe te gaan! Gewoon omdat ik weinig energie heb en ik mijn haar er voor moet doen, kleren aan moet, gedoucht moet zijn, ik contact moet hebben met mensen, de schijn op moet houden. Al die, eigenlijk, kleine dingen. Daar kan ik als een berg tegenop zien. Soms zit ik bewust met de deur dicht op kantoor, in de hoop dat ik cliënten op die manier ontmoedig om langs te komen…
Ik kan soms huilen, omdat ik het allemaal niet meer weet. Ik voel mij dan zo gespannen. Elk geluidje, elke kriebeltje wat ik voel is dan te veel. Ik wil graag mijn gevoel veranderen en ben daar misschien te druk mee bezig. Misschien moet ik maar gewoon aanvaarden dat het nu gewoon zo is. Maar terwijl ik dat dan denk, denk ik; ja maar, misschien moet ik wel iets er aan doen, gaat het anders niet over. Moet ik hulp zoeken? Best wel een stap, omdat ik zelf hulpverlener ben.
Tja, ik weet het gewoon niet. Misschien stel ik mij wel aan, heeft iedereen dit, maar ervaar ik het gewoon als heftig en verdrietig. Ik vind het lastig om aan te geven op mijn werk, want denk dat het nog niet zo erg is dat ik niets meer kan. Ik ben nog niet ingestort op mijn werk ofzo, kan alles wat er in de agenda staat ook wel afronden in mijn dienst. Oftewel, ik functioneer nog wel, zeg maar.
Sorry voor dit enorme verhaal. Ik heb min of meer een heel groot gedeelte van wat er in mij om gaat ‘uitgekotst’, omdat het ook gewoon een grote brei is in mijn hoofd.
X Angie
zaterdag 21 juni 2014 om 19:33
Je bent op, lijkt het. Geen energie en geen vermogen om op te laden, waardoor je moe blijft en niets meer kan hebben.
Wat de oorzaak ook is, feit is dat je op gegeven moment tegen een muur gaat knallen als je zo door gaat. Dus maak een afspraak met de huisarts, die kan je eventueel doorverwijzen. Dan weet je pas zeker wat er aan de hand is (hopelijk) en kun je op zoek gaan naar de oorzaak en dus de oplossing.
Wat de oorzaak ook is, feit is dat je op gegeven moment tegen een muur gaat knallen als je zo door gaat. Dus maak een afspraak met de huisarts, die kan je eventueel doorverwijzen. Dan weet je pas zeker wat er aan de hand is (hopelijk) en kun je op zoek gaan naar de oorzaak en dus de oplossing.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
zaterdag 21 juni 2014 om 19:48
Ik heb jarenlang met hetzelfde gevoel gelopen. De goede dagen leek alles weer even normaal. Tot de goede dagen niet meer kwamen en ik alleen maar vermoeider en vermoeider raakte. De irritaties (niets meer kunnen hebben) herken ik ook. Ik werd sarcastischer, kon niet meer tegen gezeur, kwam weekenden de deur niet meer uit (te moe) en de werkweek doorkomen was een hels karwei. Ik stortte een aantal maanden geleden in en nu ineens begrijp ik dat ik niet lui was of me aanstelde. Dat ik al veel langer met deze klachten liep en het wegmoffelde onder het mom van "life is hard, deal with it" ondertussen mijn lichaam en geest tot het uiterste drijven. Mijn reserves waren op en ook het vermogen om met kleine tegenslagen om te kunnen gaan was ver te zoeken. Ik herken dus ook het sarcasme wat je beschreef tegenover collega's.
Ga alsjeblieft naar je huisarts, want je stelt je echt niet aan. Dit klinkt mij als een burn-out in de oren.
Heel veel sterkte en ik hoop dat je op tijd zult ingrijpen en niet wacht tot je geen arm meer kunt optillen!
Ga alsjeblieft naar je huisarts, want je stelt je echt niet aan. Dit klinkt mij als een burn-out in de oren.
Heel veel sterkte en ik hoop dat je op tijd zult ingrijpen en niet wacht tot je geen arm meer kunt optillen!
zaterdag 21 juni 2014 om 20:12
Dankjewel voor jullie reacties. Dat doet mij goed.
Viva-amber, ik heb niets heftigs o.i.d. meegemaakt de afgelopen periode.. Ergens heb ik zoiets; was het maar zo, dan was mijn gevoel gerechtvaardigd (is schaam me zelfs voor die gedachte, het is toch erg dat ik dat denk...)
Ik ben op ja, zo voel ik mij ook. Net liet ik de hond uit en liet ik de riem per ongeluk los, waardoor mijn hond een stukje vooruit liep. Ik ging huilend het park uit. Ik kan nog niet eens fatsoenlijk met mijn hond wandelen. Wie huilt daar nu om, denk ik dan ook weer.
Bedankt voor jullie begrip.. Bedankt voor jou reactie ook Sensy, dat doet mij goed, al vind ik het vervelend voor je. Je schrijft dat je een aantal maanden terug ingestort bent.. hoe gaat het nu met je? Werk je? Heb je hulp?
Viva-amber, ik heb niets heftigs o.i.d. meegemaakt de afgelopen periode.. Ergens heb ik zoiets; was het maar zo, dan was mijn gevoel gerechtvaardigd (is schaam me zelfs voor die gedachte, het is toch erg dat ik dat denk...)
Ik ben op ja, zo voel ik mij ook. Net liet ik de hond uit en liet ik de riem per ongeluk los, waardoor mijn hond een stukje vooruit liep. Ik ging huilend het park uit. Ik kan nog niet eens fatsoenlijk met mijn hond wandelen. Wie huilt daar nu om, denk ik dan ook weer.
Bedankt voor jullie begrip.. Bedankt voor jou reactie ook Sensy, dat doet mij goed, al vind ik het vervelend voor je. Je schrijft dat je een aantal maanden terug ingestort bent.. hoe gaat het nu met je? Werk je? Heb je hulp?
zaterdag 21 juni 2014 om 20:35
Beste TO je verhaal klinkt echt niet raar. Er zijn veel meer mensen met vergelijkbare onverklaarbare symptomen. Grote kans dat alles met elkaar te maken heeft. En nog belangrijker dat je er zelf wat aan kan gaan doen om weer beter in je vel te komen.
Stans van der Poel en Iris van der Zanden hebben daar een heel goed en leesbaar boek over geschreven. .
Stans van der Poel en Iris van der Zanden hebben daar een heel goed en leesbaar boek over geschreven. .
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zaterdag 21 juni 2014 om 20:50
wat naar voor je.
Het klinkt inderdaad alsof je hier hulp bij moet zoeken.
Ik kom ook uit de hulpverlening en ik herken het wel een beetje. Bij mij was het een mengeling van 'overwhelmed' zijn en daardoor niet meer weten hoe te beginnen en inderdaad een schild bouwen.
En ook dat ik het in mijn hart niet eens ben met hoe de hulpverlening op dit moment gesteld is. Voor dit probleem moet je client naar dit, voor dat weer naar iets anders. Je ziet mensen, vooral degenen die het het hardste nodig heben, gemangeld worden. En voor anderen is alles tiptop geregeld en houden we het ziektebeeld duur in stand. Ik vond het op en gegeven moment zo zonde van mijn energie, terwijl het me juist allemaal zoveel energie gaf ooit.
hoe dit bij jou zit weet ik niet, maar in ieder geval klink je oververmoeid en alsof je veel eisen aan jezelf stelt. in ieder geval sterkte!
Het klinkt inderdaad alsof je hier hulp bij moet zoeken.
Ik kom ook uit de hulpverlening en ik herken het wel een beetje. Bij mij was het een mengeling van 'overwhelmed' zijn en daardoor niet meer weten hoe te beginnen en inderdaad een schild bouwen.
En ook dat ik het in mijn hart niet eens ben met hoe de hulpverlening op dit moment gesteld is. Voor dit probleem moet je client naar dit, voor dat weer naar iets anders. Je ziet mensen, vooral degenen die het het hardste nodig heben, gemangeld worden. En voor anderen is alles tiptop geregeld en houden we het ziektebeeld duur in stand. Ik vond het op en gegeven moment zo zonde van mijn energie, terwijl het me juist allemaal zoveel energie gaf ooit.
hoe dit bij jou zit weet ik niet, maar in ieder geval klink je oververmoeid en alsof je veel eisen aan jezelf stelt. in ieder geval sterkte!
zaterdag 21 juni 2014 om 21:00
Als ik dat zo lees kan ik je alleen maar adviseren om echt naar de huisarts te gaan. Ik ben zelf depressief geweest en doordat ik aan het begin nog goede dagen had dacht ik dat het vanzelf wel over zou gaan, en er zijn genoeg mensen die tot op bepaalde hoogte gewoon nog kunnen functioneren met een depressie. Hoe dat met een burn out zit weet ik niet. Je bent al eerder depressief geweest is het geen optie dat er nog een achterliggende reden is waarom jij vatbaar bent voor depressies? Ik heb bijvoorbeeld ADD, en mensen met AD(H)D zin gevoeliger voor andere psychische problemen. Ik weet niet of je altijd last hebt van bepaalde vervelende eigenschappen? Dat hoeft natuurlijk niet hoor, maar misschien wel goed om samen met de psycholoog uit te sluiten.
Ik zou in ieder geval maandag echt je huisarts bellen hoor. Hoe jij je voelt op het moment is niet normaal en word straks misschien alleen maar erger. Heel veel sterkte toegewenst!
Ik zou in ieder geval maandag echt je huisarts bellen hoor. Hoe jij je voelt op het moment is niet normaal en word straks misschien alleen maar erger. Heel veel sterkte toegewenst!
zaterdag 21 juni 2014 om 21:33
Hmm, huilen omdat je hond even wegloopt? Mag 'huilen omdat ik in de file belandde' ook? Dat gebeurde mij namelijk een tijdje geleden. Heel herkenbaar dus.
Ook bij mij is er geen duidelijke oorzaak, geen enorme heftige dingen. Maar soms is een opstapeling van kleine dingen ook genoeg. En als je een geschiedenis van depressie hebt, ben je daar ook wel gevoeliger voor. En hulpverleners kunnen daar zelf ook laat van krijgen he? Die zijn vaak geneigd om te lang aan te modderen, omdat ze vinden dat ze het zelf aan zouden moeten kunnen. Maar een dokter kan zichzelf ook niet goed diagnosticeren, hoe goed hij ook is in zijn vak.
Echt, vraag hulp, nu. Niet wachten tot het veel erger wordt, dan is het alleen maar moeilijker om er uit te komen. Je hebt een hoop dingen om je heen om je te helpen in je herstel (man, vrienden, een baan die je in basis leuk vindt en waar je goed in bent). Dat is positief, maar dan gaat het helaas nog niet vanzelf. En hulp vragen is niet zwak, maar juist sterk (maar dat weet je eigenlijk ook wel).
Succes en sterkte!
Ook bij mij is er geen duidelijke oorzaak, geen enorme heftige dingen. Maar soms is een opstapeling van kleine dingen ook genoeg. En als je een geschiedenis van depressie hebt, ben je daar ook wel gevoeliger voor. En hulpverleners kunnen daar zelf ook laat van krijgen he? Die zijn vaak geneigd om te lang aan te modderen, omdat ze vinden dat ze het zelf aan zouden moeten kunnen. Maar een dokter kan zichzelf ook niet goed diagnosticeren, hoe goed hij ook is in zijn vak.
Echt, vraag hulp, nu. Niet wachten tot het veel erger wordt, dan is het alleen maar moeilijker om er uit te komen. Je hebt een hoop dingen om je heen om je te helpen in je herstel (man, vrienden, een baan die je in basis leuk vindt en waar je goed in bent). Dat is positief, maar dan gaat het helaas nog niet vanzelf. En hulp vragen is niet zwak, maar juist sterk (maar dat weet je eigenlijk ook wel).
Succes en sterkte!
zaterdag 21 juni 2014 om 22:39
quote:justankje schreef op 21 juni 2014 @ 20:12:
Dankjewel voor jullie reacties. Dat doet mij goed.
Viva-amber, ik heb niets heftigs o.i.d. meegemaakt de afgelopen periode.. Ergens heb ik zoiets; was het maar zo, dan was mijn gevoel gerechtvaardigd (is schaam me zelfs voor die gedachte, het is toch erg dat ik dat denk...)
Ik ben op ja, zo voel ik mij ook. Net liet ik de hond uit en liet ik de riem per ongeluk los, waardoor mijn hond een stukje vooruit liep. Ik ging huilend het park uit. Ik kan nog niet eens fatsoenlijk met mijn hond wandelen. Wie huilt daar nu om, denk ik dan ook weer.
Bedankt voor jullie begrip.. Bedankt voor jou reactie ook Sensy, dat doet mij goed, al vind ik het vervelend voor je. Je schrijft dat je een aantal maanden terug ingestort bent.. hoe gaat het nu met je? Werk je? Heb je hulp?
Schaamte is onnodig. Je doet dit toch niet expres? Ik huilde om minder dan jij. Ik herken heel erg jouw vraag "wat is er met mij?!". Mezelf vergelijken met anderen bij wie het leven ogenschijnlijk allemaal veel soepeler verliep etc. Ik ging jarenlang over mijn grenzen heen zonder dat ik het wist. Dat is zo raar om achteraf in te zien, maar de kwartjes begonnen te vallen (ik ben te lui, gewoon schop onder mijn kont IS een grens structureel overschrijden en ik werd alleen maar ongelukkiger en vermoeiender)
Het gaat nu iets beter maar lichamelijk ben ik nog steeds uitgeteld. Ik werk niet - tijdelijk in de ziektewet - en ben bezig met professionele hulp om te herstellen en vooruit te komen.
Wat mij heeft geholpen - behalve het instorten - was duidelijk en eerlijk zijn naar de huisarts én Arboarts over mijn klachten. Ik overdreef mijn klachten niet, maar bagatelliseerde ook niets . In het verleden zwakte ik klachten af omdat ik niet als aansteller wilde overkomen (en bang was dat ik zwak was...ik had een hekel aan zwakke mensen....that came back and bit me in the ass)
Ik wil je niets aanpraten dus blijf alsjeblieft dicht bij je eigen gevoel. Mijn geval kan ver van jouw realiteit liggen, maar ga wel naar de huisarts.
Dankjewel voor jullie reacties. Dat doet mij goed.
Viva-amber, ik heb niets heftigs o.i.d. meegemaakt de afgelopen periode.. Ergens heb ik zoiets; was het maar zo, dan was mijn gevoel gerechtvaardigd (is schaam me zelfs voor die gedachte, het is toch erg dat ik dat denk...)
Ik ben op ja, zo voel ik mij ook. Net liet ik de hond uit en liet ik de riem per ongeluk los, waardoor mijn hond een stukje vooruit liep. Ik ging huilend het park uit. Ik kan nog niet eens fatsoenlijk met mijn hond wandelen. Wie huilt daar nu om, denk ik dan ook weer.
Bedankt voor jullie begrip.. Bedankt voor jou reactie ook Sensy, dat doet mij goed, al vind ik het vervelend voor je. Je schrijft dat je een aantal maanden terug ingestort bent.. hoe gaat het nu met je? Werk je? Heb je hulp?
Schaamte is onnodig. Je doet dit toch niet expres? Ik huilde om minder dan jij. Ik herken heel erg jouw vraag "wat is er met mij?!". Mezelf vergelijken met anderen bij wie het leven ogenschijnlijk allemaal veel soepeler verliep etc. Ik ging jarenlang over mijn grenzen heen zonder dat ik het wist. Dat is zo raar om achteraf in te zien, maar de kwartjes begonnen te vallen (ik ben te lui, gewoon schop onder mijn kont IS een grens structureel overschrijden en ik werd alleen maar ongelukkiger en vermoeiender)
Het gaat nu iets beter maar lichamelijk ben ik nog steeds uitgeteld. Ik werk niet - tijdelijk in de ziektewet - en ben bezig met professionele hulp om te herstellen en vooruit te komen.
Wat mij heeft geholpen - behalve het instorten - was duidelijk en eerlijk zijn naar de huisarts én Arboarts over mijn klachten. Ik overdreef mijn klachten niet, maar bagatelliseerde ook niets . In het verleden zwakte ik klachten af omdat ik niet als aansteller wilde overkomen (en bang was dat ik zwak was...ik had een hekel aan zwakke mensen....that came back and bit me in the ass)
Ik wil je niets aanpraten dus blijf alsjeblieft dicht bij je eigen gevoel. Mijn geval kan ver van jouw realiteit liggen, maar ga wel naar de huisarts.
zaterdag 21 juni 2014 om 22:50
Je klinkt een soort van overspannen. Dat niet tegen harde geluiden kunnen is herkenbaar. Toen ik ooit een keer zo goed als overspannen was, liep ik overdag zelfs met oordopjes in omdat ik niets kon verdragen. Ook het dingen vergeten is kenmerkend.
Werk in de zorg is zwaar. En ik vind het behoorlijk heftig dat je man zijn werk kwijt is geraakt en jullie riskeerden alles kwijt te raken. Al die zorgen gaan je niet in de koude kleren zitten.
Erken in ieder geval voor jezelf dat je er doorheen zit. En probeer een manier te vinden om tot rust te komen (gemakkelijker gezegd dan gedaan, ja).
Werk in de zorg is zwaar. En ik vind het behoorlijk heftig dat je man zijn werk kwijt is geraakt en jullie riskeerden alles kwijt te raken. Al die zorgen gaan je niet in de koude kleren zitten.
Erken in ieder geval voor jezelf dat je er doorheen zit. En probeer een manier te vinden om tot rust te komen (gemakkelijker gezegd dan gedaan, ja).
zondag 22 juni 2014 om 00:33
Helaas allemaal heel herkenbaar.
Op je tenen lopen, jezelf streng toespreken want jij mag vooral geen 'watje' zijn, vooral lief zijn en aandacht voor anderen hebben, niet egoïstisch zijn, tot je merkt dat je ZO (!) INTENS moe bent. Alles teveel, geluidjes, een stroboscoop-geflikker op tv, irritante reclames, een zweem parfum die voorbij komt van iemand
Ik heb thuis gezeten met een burnout. Was zo moe, zo leeg, zo verdrietig, zo cynisch. Wilde slapen, vergeten.
In winkels kwam ik niet meer, daar stond ik idd net als jij wezenloos met 2 potten pastasaus in mijn handen. Ik kon de knoop niet doorhakken welke te nemen. Totaal vastzittend in details. Alle proporties zijn weg.
Wat een k#t tijd was dat.
Ik ben uiteindelijk er langzaamaan bovenop gekomen. Ben nog steeds aan de antidepressiva. Toch is er meer a.d. hand. De depressi is eerder een gevolg dan de oorzaak, denk ik.
Vandaag heb ik toevallig een reeks tests ingevuld, ter voorbereiding van een afspraak in het ziekenhuis. Hier kwam uit dat ik adhd heb. (?)
Donderslag bij heldere hemel, want ik ben eigenlijk juist heel rustig. Ik zit ook in de hulpverlening, en heb diverse cursussen gehad over adhd. Nooit is het bij me opgekomen dat IK dit zou hebben. Toch herken ik veel als ik de lijsten doorneem. Nee, ik friemel en wiebel niet. Maar de dingen kosten mij wel ZOVEEL MEER MOEITE dan anderen.
Uiteindelijk is het niet vol te houden. Je zet een extra tandje bij, doet nog wat extra je best. Maar het is alsof anderen een wandeling maken, en jij door drijfzand ploetert. Dit red je niet op extra hard trainen of NOG meer je best doen.
Doe jezelf een loĺ en ga maandagochtend meteen naar de HA. Vraag een verwijskaart en laat je eena goed onderzoeken. Als ne opziet tegen behandeling; je kunt ook alleen een onderzoek laten verrichten. Afhankelijk v wat er uitkomt, kun je altijd nog beslissen of je gesprekken, of behandeling wil.
Sterkte
Op je tenen lopen, jezelf streng toespreken want jij mag vooral geen 'watje' zijn, vooral lief zijn en aandacht voor anderen hebben, niet egoïstisch zijn, tot je merkt dat je ZO (!) INTENS moe bent. Alles teveel, geluidjes, een stroboscoop-geflikker op tv, irritante reclames, een zweem parfum die voorbij komt van iemand
Ik heb thuis gezeten met een burnout. Was zo moe, zo leeg, zo verdrietig, zo cynisch. Wilde slapen, vergeten.
In winkels kwam ik niet meer, daar stond ik idd net als jij wezenloos met 2 potten pastasaus in mijn handen. Ik kon de knoop niet doorhakken welke te nemen. Totaal vastzittend in details. Alle proporties zijn weg.
Wat een k#t tijd was dat.
Ik ben uiteindelijk er langzaamaan bovenop gekomen. Ben nog steeds aan de antidepressiva. Toch is er meer a.d. hand. De depressi is eerder een gevolg dan de oorzaak, denk ik.
Vandaag heb ik toevallig een reeks tests ingevuld, ter voorbereiding van een afspraak in het ziekenhuis. Hier kwam uit dat ik adhd heb. (?)
Donderslag bij heldere hemel, want ik ben eigenlijk juist heel rustig. Ik zit ook in de hulpverlening, en heb diverse cursussen gehad over adhd. Nooit is het bij me opgekomen dat IK dit zou hebben. Toch herken ik veel als ik de lijsten doorneem. Nee, ik friemel en wiebel niet. Maar de dingen kosten mij wel ZOVEEL MEER MOEITE dan anderen.
Uiteindelijk is het niet vol te houden. Je zet een extra tandje bij, doet nog wat extra je best. Maar het is alsof anderen een wandeling maken, en jij door drijfzand ploetert. Dit red je niet op extra hard trainen of NOG meer je best doen.
Doe jezelf een loĺ en ga maandagochtend meteen naar de HA. Vraag een verwijskaart en laat je eena goed onderzoeken. Als ne opziet tegen behandeling; je kunt ook alleen een onderzoek laten verrichten. Afhankelijk v wat er uitkomt, kun je altijd nog beslissen of je gesprekken, of behandeling wil.
Sterkte
zondag 22 juni 2014 om 02:08
Dank iedereen, jullie hebben gelijk.. Ik moet hulp hiervoor zoeken en zal dat maandag ook doen.
Haakje, ik herken wat je zegt over de hulpverlening. De organisatie waar ik voor werk is ook aan het bezuinigen en daarvan snap ik dat daar geen ontkomen aan is. Maar wat het zo frustrerend maakt, is dat de 'hoge heren' het allemaal in xo'n mooi verhaaltje verpakken en "de cliënt zal absoluut de dupe er niet van worden". Tuurlijk.. En wat gebeurt er vervolgens? Precies, de cliënt is de dupe..
tja, dat haalt wel af en toe de 'passie' uit het werk en je kan daar soms echt hopeloos van worden. Al met al zal het best wat meespelen in mijn hele gevoel.
Ik heb inderdaad een gevoeligheid voor depressie. In mijn puberteit ben ik daar ook lange tijd voor behandeld. Ik dacht dat ik er van af was, maar denk dat ik nu ook een beetje in de fase zit van accepteren dat ik daar altijd toch een gevoeligheid zal houden. Wat mij af en toe wel zwaar valt, want ben dan bang dat het eens in de 10 jaar mn hele leven terug zal komen..
Inderdaad Sensy.. jezelf telkens maar weer een schop onder je kont geven is ook eigenlijk telkens weer je grenzen over gaan.. Logisch eigenlijk. Maar ergens ben ik bang dat als ik dat niet doe, ik helemaal naar beneden val. Want dan zal ik niet eens meer naar mijn werk gaan.. of boodschappen doen. Zo xit ik eigenlijk telkens met de discussie in mijzelf; wat moet ik wel en wat niet? Wat is reëel? Zo ben ik laatst in mijn vakantie naar een cursus geweest van mijn werk. Kreeg veel opmerkingen; wat doee jij nou hier? Je hebt toch vakantie? Achteraf denk ik ook; wat bezielde mij eigenlijk om daar heen te gaan?? @Fireandice, die vakantie heb ik net gehad, maar voelde niet als vakantie. Meer rust heeft het mij iig niet opgeleverd helaas.
@pellegrini.. ik slik de pil. Wel, bewust, een hele lichte. Heb wel een tijd niets gebruikt en merkte wel iets verschil qua stabieler gevoel, maar niet noemenswaardig. Toch weer begonnen, omdat het zo'n gedoe was
@ikbenik..herkenbaar wat je zegt..alle prikkels die je ook via tv binnen krijgt.. pff heftig soms..
Kan mij voorstellen dat het een donderslag bij heldere hemel is als je opeens hoort dat je adhd hebt. Ook omdat je er al best wat van af wist.. Hopelijk doet het je toch goed..een stuk (h)erkenning wellicht..
Iedereen voor nu bedankt. .ik ga maar eens slapen. Morgen weer een nieuwe dag, nieuwe kansen......
x
Haakje, ik herken wat je zegt over de hulpverlening. De organisatie waar ik voor werk is ook aan het bezuinigen en daarvan snap ik dat daar geen ontkomen aan is. Maar wat het zo frustrerend maakt, is dat de 'hoge heren' het allemaal in xo'n mooi verhaaltje verpakken en "de cliënt zal absoluut de dupe er niet van worden". Tuurlijk.. En wat gebeurt er vervolgens? Precies, de cliënt is de dupe..
tja, dat haalt wel af en toe de 'passie' uit het werk en je kan daar soms echt hopeloos van worden. Al met al zal het best wat meespelen in mijn hele gevoel.
Ik heb inderdaad een gevoeligheid voor depressie. In mijn puberteit ben ik daar ook lange tijd voor behandeld. Ik dacht dat ik er van af was, maar denk dat ik nu ook een beetje in de fase zit van accepteren dat ik daar altijd toch een gevoeligheid zal houden. Wat mij af en toe wel zwaar valt, want ben dan bang dat het eens in de 10 jaar mn hele leven terug zal komen..
Inderdaad Sensy.. jezelf telkens maar weer een schop onder je kont geven is ook eigenlijk telkens weer je grenzen over gaan.. Logisch eigenlijk. Maar ergens ben ik bang dat als ik dat niet doe, ik helemaal naar beneden val. Want dan zal ik niet eens meer naar mijn werk gaan.. of boodschappen doen. Zo xit ik eigenlijk telkens met de discussie in mijzelf; wat moet ik wel en wat niet? Wat is reëel? Zo ben ik laatst in mijn vakantie naar een cursus geweest van mijn werk. Kreeg veel opmerkingen; wat doee jij nou hier? Je hebt toch vakantie? Achteraf denk ik ook; wat bezielde mij eigenlijk om daar heen te gaan?? @Fireandice, die vakantie heb ik net gehad, maar voelde niet als vakantie. Meer rust heeft het mij iig niet opgeleverd helaas.
@pellegrini.. ik slik de pil. Wel, bewust, een hele lichte. Heb wel een tijd niets gebruikt en merkte wel iets verschil qua stabieler gevoel, maar niet noemenswaardig. Toch weer begonnen, omdat het zo'n gedoe was
@ikbenik..herkenbaar wat je zegt..alle prikkels die je ook via tv binnen krijgt.. pff heftig soms..
Kan mij voorstellen dat het een donderslag bij heldere hemel is als je opeens hoort dat je adhd hebt. Ook omdat je er al best wat van af wist.. Hopelijk doet het je toch goed..een stuk (h)erkenning wellicht..
Iedereen voor nu bedankt. .ik ga maar eens slapen. Morgen weer een nieuwe dag, nieuwe kansen......
x
maandag 30 juni 2014 om 12:59
Jeetje, wat een herkenning...
Ben laatst toch ook maar eens ingestort, na al een aantal jaar af en aan mezelf niet goed voelen. Om de zoveel maanden maar weer naar de huisarts, misschien heb ik wel pms, misschien depressief of misschien gewoon te druk...
Therapie gehad een aantal keer, maar dat was het niet voor mij. En dan pas, na een heftige relatie met een nog heftiger einde volledig ingestort......
Nu dan maar wel aan de antidepressiva, en mag ook even niet meer werken van huisarts, rust voor zover dat mogelijk is.
Succes justtankje... Ons tankje is gewoon even leeg..
Ben laatst toch ook maar eens ingestort, na al een aantal jaar af en aan mezelf niet goed voelen. Om de zoveel maanden maar weer naar de huisarts, misschien heb ik wel pms, misschien depressief of misschien gewoon te druk...
Therapie gehad een aantal keer, maar dat was het niet voor mij. En dan pas, na een heftige relatie met een nog heftiger einde volledig ingestort......
Nu dan maar wel aan de antidepressiva, en mag ook even niet meer werken van huisarts, rust voor zover dat mogelijk is.
Succes justtankje... Ons tankje is gewoon even leeg..
