Psyche
alle pijlers
Winterdepressie?
dinsdag 18 november 2014 om 16:50
Door alles wat ik mee heb gemaakt sta ik sterker in mijn schoenen, probeer altijd positief te blijven en te genieten...
Maar nu heb ik het gevoel dat niks meer lukt... Er zoveel gebeurd in mijn leven, van misbruik tot geestelijke en lichamelijke mishandeling...
Sinds mei dit jaar zit ik opnieuw in therapie. Ik voelde mij daar erg goed onder en leerde nieuwe inzichten kennen. En dacht dat ik alles op een rijtje zou kunnen zetten. Maar elk jaar weer in de herst/winter periode, heb ik het gevoel dat alles minder goed lukt. Ik ben gevoeliger en vat dingen verkeerd op. En kan soms zomaar in huilen uitbarsten, maar hou mij voornamelijk in als ik ergens anders ben.
Een voorbeeld:
Op mijn werk vindt ik het wel leuk. We zijn met 5 collega's en voel mij daar thuis in die groep. Ik rij altijd met de leidinggevende mee naar het werk en weer terug. En vaak heb ik dan wat afleiding als ik daar ben en voel ik me goed en zodra ik weer thuis ben, voel ik me gewoon soms neerslachtig. We gaan altijd om half 4 weg. En ik was nog bezig met het werk en had de tijd niet echt in de gaten. Komt hij naar mij toe, zo van ik weet niet of jij hier wil blijven, maar ik ga naar huis. Nou ja dan kom ik er aan. Hij zei het op zo'n toon dat ik waarschijnlijk weer verkeerd opvat en hij het misschien niet zo bedoeld. Gelijk kreeg ik tranen en in mijn ogen en voelde ik me echt ongemakkelijk. En dacht gelijk weer volgende keer maak ik niet weer zo'n fout en hou ik de tijd goed in de gaten. Soms heb ik het gevoel dat hij de gek met mij heeft, maar ook dat zal ik waarschijnlijk wel verkeerd opvatten.
In de auto zei hij, had je mij niet even kunnen vertellen, dat de spiegels nog naar binnen waren geklapt, waarop ik antwoordde daar heb ik niet opgelet. Zei hij jij als bijrijder moet daar opletten. Of hij dat nou meende of niet, en gelijk kreeg ik weer het gevoel dat ik alles fout doe. Voelde me gelijk ongemakkelijk en zou het liefst weer in tranen uitbarsten, maar ik moest mezelf in houden. En het liefst wou ik er tegen in gaan, voor me opkomen, vragen waar dat op sloeg... Maar op dat moment durf ik dat niet en hou ik mij in... En dan denk ik bij mezelf.. Je kan het niet..
Ik heb het gevoel dat het de laatste tijd niet gaat zoals ik zou willen... Ik ben gewoon sneller geïrriteerd, vat dingen verkeerd op en kan om elke klein dingetje wel gaan huilen. Ik weet ook dat ik volgende week ongesteld moet worden en dat ik daar nu extra gevoelig voor ben. Maar in de zomer heb ik er juist minder last van. Vaak als ik thuis ben heb ik nergens zin in, en lig ik dan soms al vroeg op bed, meestal rond half 9 en slaap ik gelijk door tot mijn wekker om 05.15 gaat... En vaak denk ik.... Weer een dag.. helemaal geen zin in... Zou het liefst weg willen kruipen.. En als de zon schijnt buiten, al is het maar even voel ik me goed.. Daarbij zeg ik ook wel eens afspraken af, gewoonweg omdat ik er zin in heb...
Heb vaak ook van die rare gedachten zoals was ik er maar niet meer, ik wil niet meer leven, ik walg van mezelf en dat soort dingen en dan denk ik Meid, waar is je positiviteit gebleven? Vroeger was je altijd positief... Maar heb er voornamelijk last van in de herfst/winter, in de zomer ben ik altijd vrolijk, nergens last van etc... Zelf denk ik dat het met het weer te maken heeft... En door mijn hormonen weer extra gevoelig.... Geen zin om morgen naar het werk te gaan, gewoon weer bang...
Ik wil gewoon niet iedereen met mijn probleem lastig vallen
Voel me nu gewoon waardeloos... Want ik denk bij voorbaat al dat mensen me vinden aanstellen... En dan denk ik hoe moet het nu verder? zal ik het wel of niet aan de leidinggevende vertellen? Zodat hij er op de hoogte is, dan denk ik nee, gaat hem niks aan, ik los dit zelf wel op. En mijn therapeut mailen durf ik ook niet, omdat ik niet iedereen er mee lastig wil vallen... Want heb dat al vaak genoeg gedaan... En met mijn ouders heb ik een slechte band...
Ik weet gewoon niet hoe ik hier mee om moet gaan aan wie ik het wel en niet kan vertellen...
Maar nu heb ik het gevoel dat niks meer lukt... Er zoveel gebeurd in mijn leven, van misbruik tot geestelijke en lichamelijke mishandeling...
Sinds mei dit jaar zit ik opnieuw in therapie. Ik voelde mij daar erg goed onder en leerde nieuwe inzichten kennen. En dacht dat ik alles op een rijtje zou kunnen zetten. Maar elk jaar weer in de herst/winter periode, heb ik het gevoel dat alles minder goed lukt. Ik ben gevoeliger en vat dingen verkeerd op. En kan soms zomaar in huilen uitbarsten, maar hou mij voornamelijk in als ik ergens anders ben.
Een voorbeeld:
Op mijn werk vindt ik het wel leuk. We zijn met 5 collega's en voel mij daar thuis in die groep. Ik rij altijd met de leidinggevende mee naar het werk en weer terug. En vaak heb ik dan wat afleiding als ik daar ben en voel ik me goed en zodra ik weer thuis ben, voel ik me gewoon soms neerslachtig. We gaan altijd om half 4 weg. En ik was nog bezig met het werk en had de tijd niet echt in de gaten. Komt hij naar mij toe, zo van ik weet niet of jij hier wil blijven, maar ik ga naar huis. Nou ja dan kom ik er aan. Hij zei het op zo'n toon dat ik waarschijnlijk weer verkeerd opvat en hij het misschien niet zo bedoeld. Gelijk kreeg ik tranen en in mijn ogen en voelde ik me echt ongemakkelijk. En dacht gelijk weer volgende keer maak ik niet weer zo'n fout en hou ik de tijd goed in de gaten. Soms heb ik het gevoel dat hij de gek met mij heeft, maar ook dat zal ik waarschijnlijk wel verkeerd opvatten.
In de auto zei hij, had je mij niet even kunnen vertellen, dat de spiegels nog naar binnen waren geklapt, waarop ik antwoordde daar heb ik niet opgelet. Zei hij jij als bijrijder moet daar opletten. Of hij dat nou meende of niet, en gelijk kreeg ik weer het gevoel dat ik alles fout doe. Voelde me gelijk ongemakkelijk en zou het liefst weer in tranen uitbarsten, maar ik moest mezelf in houden. En het liefst wou ik er tegen in gaan, voor me opkomen, vragen waar dat op sloeg... Maar op dat moment durf ik dat niet en hou ik mij in... En dan denk ik bij mezelf.. Je kan het niet..
Ik heb het gevoel dat het de laatste tijd niet gaat zoals ik zou willen... Ik ben gewoon sneller geïrriteerd, vat dingen verkeerd op en kan om elke klein dingetje wel gaan huilen. Ik weet ook dat ik volgende week ongesteld moet worden en dat ik daar nu extra gevoelig voor ben. Maar in de zomer heb ik er juist minder last van. Vaak als ik thuis ben heb ik nergens zin in, en lig ik dan soms al vroeg op bed, meestal rond half 9 en slaap ik gelijk door tot mijn wekker om 05.15 gaat... En vaak denk ik.... Weer een dag.. helemaal geen zin in... Zou het liefst weg willen kruipen.. En als de zon schijnt buiten, al is het maar even voel ik me goed.. Daarbij zeg ik ook wel eens afspraken af, gewoonweg omdat ik er zin in heb...
Heb vaak ook van die rare gedachten zoals was ik er maar niet meer, ik wil niet meer leven, ik walg van mezelf en dat soort dingen en dan denk ik Meid, waar is je positiviteit gebleven? Vroeger was je altijd positief... Maar heb er voornamelijk last van in de herfst/winter, in de zomer ben ik altijd vrolijk, nergens last van etc... Zelf denk ik dat het met het weer te maken heeft... En door mijn hormonen weer extra gevoelig.... Geen zin om morgen naar het werk te gaan, gewoon weer bang...
Ik wil gewoon niet iedereen met mijn probleem lastig vallen
Voel me nu gewoon waardeloos... Want ik denk bij voorbaat al dat mensen me vinden aanstellen... En dan denk ik hoe moet het nu verder? zal ik het wel of niet aan de leidinggevende vertellen? Zodat hij er op de hoogte is, dan denk ik nee, gaat hem niks aan, ik los dit zelf wel op. En mijn therapeut mailen durf ik ook niet, omdat ik niet iedereen er mee lastig wil vallen... Want heb dat al vaak genoeg gedaan... En met mijn ouders heb ik een slechte band... Ik weet gewoon niet hoe ik hier mee om moet gaan
aan wie ik het wel en niet kan vertellen...
dinsdag 18 november 2014 om 17:03
dinsdag 18 november 2014 om 17:03
Allereerst heel veel sterkte! Wat naar dat je je zo rot voelt!
Natuurlijk kan ik je niet zo 1 2 3 helpen door hier een reactie te geven, maar ik denk in ieder geval dat je je niet bezwaard moet voelen om weer ergens aan de bel te trekken. Dat is geen lastig vallen, maar juist verstandig omgaan met de signalen die je nu bij jezelf opmerkt. Beter nu handelen dan ermee door blijven lopen en je nog rotter gaan voelen toch?
Als ik jou was zou ik contact opnemen met je therapeut, of als je dat niet wilt eventueel (opnieuw) naar de huisarts gaan. Misschien dat er gekeken naar worden naar het voortzetten van je behandeling of het starten van een nieuwe behandeling, of lichttherapie, eventueel medicatie enzovoorts. Dat hangt natuurlijk af van je eigen wensen en wat je tot nu toe al wel of niet hebt gedaan.
Probeer verder ook vast te houden aan wat je al wel hebt geleerd en de stappen die je al wel hebt gezet. Dat je je nu weer rotter voelt kan door meerdere dingen komen, maar neemt niet weg dat je op sommige punten misschien wel vooruit bent gegaan.
Tot slot: Een van de basis dingen bij een depressie (of sombere gevoelens, interesseverlies etc.) is letten op je activiteiten en ritme etc. Probeer regelmatig naar buiten te gaan, stukjes te wandelen etc. Misschien op werkdagen overdag even met collega's een blokje om om wat daglicht te pakken?
Natuurlijk kan ik je niet zo 1 2 3 helpen door hier een reactie te geven, maar ik denk in ieder geval dat je je niet bezwaard moet voelen om weer ergens aan de bel te trekken. Dat is geen lastig vallen, maar juist verstandig omgaan met de signalen die je nu bij jezelf opmerkt. Beter nu handelen dan ermee door blijven lopen en je nog rotter gaan voelen toch?
Als ik jou was zou ik contact opnemen met je therapeut, of als je dat niet wilt eventueel (opnieuw) naar de huisarts gaan. Misschien dat er gekeken naar worden naar het voortzetten van je behandeling of het starten van een nieuwe behandeling, of lichttherapie, eventueel medicatie enzovoorts. Dat hangt natuurlijk af van je eigen wensen en wat je tot nu toe al wel of niet hebt gedaan.
Probeer verder ook vast te houden aan wat je al wel hebt geleerd en de stappen die je al wel hebt gezet. Dat je je nu weer rotter voelt kan door meerdere dingen komen, maar neemt niet weg dat je op sommige punten misschien wel vooruit bent gegaan.
Tot slot: Een van de basis dingen bij een depressie (of sombere gevoelens, interesseverlies etc.) is letten op je activiteiten en ritme etc. Probeer regelmatig naar buiten te gaan, stukjes te wandelen etc. Misschien op werkdagen overdag even met collega's een blokje om om wat daglicht te pakken?
dinsdag 18 november 2014 om 17:20
Ik weet dat ik al een heel eind op weg ben, maar heb soms het gevoel dat ik maar niet gelukkig kan worden wat ik probeer en als ik dan bijvoorbeeld denk aan leuke dingen die komen gaan, wordt ik blij. Aankomend weekend wokken met oud collega's en daar heb ik weer weer zin in..
Naar mijn werk ga ik sowieso wel heen, want als ik daar ben valt het altijd wel mee, maar alleen hoop ik dat mijn leidinggevende niet weer zo raar uit de hoek komt met z'n opmerkingen.... Dat snap ik niet, de ene keer slaat hij onverwachts een arm om mij heen, en zit hij de hele tijd mij aan te kijken en een andere keer heeft die rare opmerkingen... En heb ik ook met andere mensen, dat ik dingen verkeerd opvat...
Begin zo erg aan mezelf te twijfelen dat ik mezelf niet eens meer leuk vindt... Zoals nu ook zou het liefst willen gaan slapen... En denk er soms aan mezelf wat aan te doen, heb die gedachten wel, maar het doen, doe ik toch niet...
Naar mijn werk ga ik sowieso wel heen, want als ik daar ben valt het altijd wel mee, maar alleen hoop ik dat mijn leidinggevende niet weer zo raar uit de hoek komt met z'n opmerkingen.... Dat snap ik niet, de ene keer slaat hij onverwachts een arm om mij heen, en zit hij de hele tijd mij aan te kijken en een andere keer heeft die rare opmerkingen... En heb ik ook met andere mensen, dat ik dingen verkeerd opvat...
Begin zo erg aan mezelf te twijfelen dat ik mezelf niet eens meer leuk vindt... Zoals nu ook zou het liefst willen gaan slapen... En denk er soms aan mezelf wat aan te doen, heb die gedachten wel, maar het doen, doe ik toch niet...
dinsdag 18 november 2014 om 17:41
Het is natuurlijk lastig te zeggen of jij om wat voor een reden dan ook signalen van anderen verkeerd opvat, of dat anderen zich ook vreemd gedragen. Je leidinggevende kan natuurlijk ook gewoon een vreemd persoon zijn, z'n dag niet hebben, of zich gewoon niet zo professioneel gedragen. Heb je het idee dat hij over grenzen van jou heen gaat?
Is het behulpzaam voor jou om daar met iemand over te praten? (collega, vertrouwenspersoon van je werk, coach o.i.d.??).
Dat je soms gedachten hebt waarin je jezelf wat aan wilt doen is ontzettend naar en vervelend. Ik kan me voorstellen dat het soms verleidelijk is om 'rust' te krijgen. Maar natuurlijk vind ik dat je dat absoluut niets geks moet doen! Jezelf iets aandoen lost niets op en is zo ontzettend definitief en onvermijdelijk. Kun je jezelf garanderen dat je er alles aan hebt gedaan om je je weer beter te voelen? Dat het noooit meer beter wordt? Ook niet de volgende zomer? Of over 5, 10 of 20 jaar?
Probeer na te denken over waar je op korte termijn wat aan hebt. Ik denk daarbij nog steeds dat het echt verstandig is om met een professional te gaan praten. Probeer morgen nog actie te ondernemen. Maar kijk daarnaast ook of er activiteiten zijn waar je van kunt genieten. Is er iemand waar je mee af kunt spreken? Hou je ervan om te sporten? Probeer onder de mensen te blijven en je niet verder terug te trekken. (En hier praten op het forum is al een goede start).
Daarnaast kan het nuttig zijn om na te denken over de lange termijn. Zou je uiteindelijk misschien van je werk willen veranderen? Of zijn er andere dingen in je leven die je structureel wilt veranderen?
Wees in ieder geval niet te streng voor jezelf! Neem het jezelf niet kwalijk dat je je rot voelt, want dat op zichzelf is al vervelend genoeg!
Is het behulpzaam voor jou om daar met iemand over te praten? (collega, vertrouwenspersoon van je werk, coach o.i.d.??).
Dat je soms gedachten hebt waarin je jezelf wat aan wilt doen is ontzettend naar en vervelend. Ik kan me voorstellen dat het soms verleidelijk is om 'rust' te krijgen. Maar natuurlijk vind ik dat je dat absoluut niets geks moet doen! Jezelf iets aandoen lost niets op en is zo ontzettend definitief en onvermijdelijk. Kun je jezelf garanderen dat je er alles aan hebt gedaan om je je weer beter te voelen? Dat het noooit meer beter wordt? Ook niet de volgende zomer? Of over 5, 10 of 20 jaar?
Probeer na te denken over waar je op korte termijn wat aan hebt. Ik denk daarbij nog steeds dat het echt verstandig is om met een professional te gaan praten. Probeer morgen nog actie te ondernemen. Maar kijk daarnaast ook of er activiteiten zijn waar je van kunt genieten. Is er iemand waar je mee af kunt spreken? Hou je ervan om te sporten? Probeer onder de mensen te blijven en je niet verder terug te trekken. (En hier praten op het forum is al een goede start).
Daarnaast kan het nuttig zijn om na te denken over de lange termijn. Zou je uiteindelijk misschien van je werk willen veranderen? Of zijn er andere dingen in je leven die je structureel wilt veranderen?
Wees in ieder geval niet te streng voor jezelf! Neem het jezelf niet kwalijk dat je je rot voelt, want dat op zichzelf is al vervelend genoeg!
dinsdag 18 november 2014 om 17:42
dinsdag 18 november 2014 om 17:52
quote:Epinephrine87 schreef op 18 november 2014 @ 17:42:
[...]
Eens, kan al veel effect hebben!
Vertel mij wat
Heeft me al 2 winters gered, die daarvoor was dráma! Maar ik was te stoer voor de daglichtlamp. Mijn man heeft hem aangeschaft voor me zonder dat ik dat wist en ik ging hem zéér sceptisch gebruiken.
Maar wat hielp het!
Sinds deze week gebruik ik hem weer. Ik ga nl in het donker naar mijn werk en vandaag kwam ik voor het eerst (gisteren was zonnig) in het donker weer thuis. En dat wordt alleen maar erger, steeds vroeger donker, dus de lamp wordt weer 2 keer per dag gebruikt.
[...]
Eens, kan al veel effect hebben!
Vertel mij wat
Heeft me al 2 winters gered, die daarvoor was dráma! Maar ik was te stoer voor de daglichtlamp. Mijn man heeft hem aangeschaft voor me zonder dat ik dat wist en ik ging hem zéér sceptisch gebruiken.
Maar wat hielp het!
Sinds deze week gebruik ik hem weer. Ik ga nl in het donker naar mijn werk en vandaag kwam ik voor het eerst (gisteren was zonnig) in het donker weer thuis. En dat wordt alleen maar erger, steeds vroeger donker, dus de lamp wordt weer 2 keer per dag gebruikt.
dinsdag 18 november 2014 om 18:04
quote:yasmijn schreef op 18 november 2014 @ 17:52:
[...]
Vertel mij wat
Heeft me al 2 winters gered, die daarvoor was dráma! Maar ik was te stoer voor de daglichtlamp. Mijn man heeft hem aangeschaft voor me zonder dat ik dat wist en ik ging hem zéér sceptisch gebruiken.
Maar wat hielp het!
Sinds deze week gebruik ik hem weer. Ik ga nl in het donker naar mijn werk en vandaag kwam ik voor het eerst (gisteren was zonnig) in het donker weer thuis. En dat wordt alleen maar erger, steeds vroeger donker, dus de lamp wordt weer 2 keer per dag gebruikt.(Y)
[...]
Vertel mij wat
Heeft me al 2 winters gered, die daarvoor was dráma! Maar ik was te stoer voor de daglichtlamp. Mijn man heeft hem aangeschaft voor me zonder dat ik dat wist en ik ging hem zéér sceptisch gebruiken.
Maar wat hielp het!
Sinds deze week gebruik ik hem weer. Ik ga nl in het donker naar mijn werk en vandaag kwam ik voor het eerst (gisteren was zonnig) in het donker weer thuis. En dat wordt alleen maar erger, steeds vroeger donker, dus de lamp wordt weer 2 keer per dag gebruikt.(Y)
dinsdag 18 november 2014 om 20:04
Het gaat niet goed..
Ik was opgelucht, maar heb het gevoel dat het steeds slechter gaat.. in een opwelling omdat ik kwaad was ... Ik kan het gewoon niet meer... Morgen weer na het werk... en ben bang dat iemand het ziet.. Ik trek het gewoon niet meer... Het ging zo goed, ik had alles overwonnen... Maar het gevoel dat het elke periode slechter gaat... Mijn therapeut wel gemaild... maar ik wil dat het ophoudt...
Ik was opgelucht, maar heb het gevoel dat het steeds slechter gaat.. in een opwelling omdat ik kwaad was ... Ik kan het gewoon niet meer... Morgen weer na het werk... en ben bang dat iemand het ziet.. Ik trek het gewoon niet meer... Het ging zo goed, ik had alles overwonnen... Maar het gevoel dat het elke periode slechter gaat... Mijn therapeut wel gemaild... maar ik wil dat het ophoudt...
dinsdag 18 november 2014 om 20:13
Je trekt je alles veel te veel aan. Laat het liggen waar het hoort. Je leidinggevende is gewoon een hork of had zijn dag niet. Dat is niet jouw probleem en dat kun je ook niet veranderen. Probeer niet overal zo zwaar aan te tillen want dan wordt het leven inderdaad erg zwaar. Je kunt wel verder werken aan je eigen zelfvertrouwen met je therapeut
water en zand
dinsdag 18 november 2014 om 20:47
quote:modder schreef op 18 november 2014 @ 20:13:
Je trekt je alles veel te veel aan. Laat het liggen waar het hoort. Je leidinggevende is gewoon een hork of had zijn dag niet. Dat is niet jouw probleem en dat kun je ook niet veranderen. Probeer niet overal zo zwaar aan te tillen want dan wordt het leven inderdaad erg zwaar. Je kunt wel verder werken aan je eigen zelfvertrouwen met je therapeut
Dat.
En koop die lamp.
Je trekt je alles veel te veel aan. Laat het liggen waar het hoort. Je leidinggevende is gewoon een hork of had zijn dag niet. Dat is niet jouw probleem en dat kun je ook niet veranderen. Probeer niet overal zo zwaar aan te tillen want dan wordt het leven inderdaad erg zwaar. Je kunt wel verder werken aan je eigen zelfvertrouwen met je therapeut
Dat.
En koop die lamp.
dinsdag 18 november 2014 om 20:57
Je stelt je niet aan, je bent gewoon nog overgevoelig en dat is logisch aangezien je nog in therapie bent. Daardoor komen dingen waar je normaalgesproken je schouders over ophaalt, veel harder binnen. Bespreek het met jouw therapeut, want als je dat niet doet, verandert er ook niets. En bespreek dan meteen of lichttherapie iets voor jou is. Als het niet via de instelling kan waar je loopt, schaf dan zo'n lamp aan.
Cum non tum age
dinsdag 18 november 2014 om 21:53
dinsdag 18 november 2014 om 22:07
dinsdag 18 november 2014 om 22:10
Oooohhhh, ik ken het zooooo goed. Vreselijk. Ik ben ook echt op zoek naar werk in de winter in een warm land, want ik word steeds banger voor de winter hier.
Sport helpt al veel, maar het wordt steeds moeilijker, vind ik.
Ja, ik ga de lamp kopen.
Minniemouse, denk je dat zo een lamp je ook zou kunnen helpen? Niet met alles natuurlijk, maar misschien net voor dat beetje meer energie en positiviteit?
Sport helpt al veel, maar het wordt steeds moeilijker, vind ik.
Ja, ik ga de lamp kopen.
Minniemouse, denk je dat zo een lamp je ook zou kunnen helpen? Niet met alles natuurlijk, maar misschien net voor dat beetje meer energie en positiviteit?
dinsdag 18 november 2014 om 22:24
Ik heb altijd het vooruitzicht dat ik half febr een maand naar een tropisch land ga.
December red ik nog redelijk, hoop verjaardagsfeestjes en de feestdagen en ik ben meestal vrij tussen kerst en oud en nieuw, godzijdank.
En dan komt januari, gruwel en horror. Maar op 24 febr vertrekken wij naar tropische eilandjes en dergelijke en op 29 maart weet terug
Dus dan is het weer licht en lente!
December red ik nog redelijk, hoop verjaardagsfeestjes en de feestdagen en ik ben meestal vrij tussen kerst en oud en nieuw, godzijdank.
En dan komt januari, gruwel en horror. Maar op 24 febr vertrekken wij naar tropische eilandjes en dergelijke en op 29 maart weet terug
Dus dan is het weer licht en lente!
