Psyche
alle pijlers
Winterdepressie?
dinsdag 18 november 2014 om 16:50
Door alles wat ik mee heb gemaakt sta ik sterker in mijn schoenen, probeer altijd positief te blijven en te genieten...
Maar nu heb ik het gevoel dat niks meer lukt... Er zoveel gebeurd in mijn leven, van misbruik tot geestelijke en lichamelijke mishandeling...
Sinds mei dit jaar zit ik opnieuw in therapie. Ik voelde mij daar erg goed onder en leerde nieuwe inzichten kennen. En dacht dat ik alles op een rijtje zou kunnen zetten. Maar elk jaar weer in de herst/winter periode, heb ik het gevoel dat alles minder goed lukt. Ik ben gevoeliger en vat dingen verkeerd op. En kan soms zomaar in huilen uitbarsten, maar hou mij voornamelijk in als ik ergens anders ben.
Een voorbeeld:
Op mijn werk vindt ik het wel leuk. We zijn met 5 collega's en voel mij daar thuis in die groep. Ik rij altijd met de leidinggevende mee naar het werk en weer terug. En vaak heb ik dan wat afleiding als ik daar ben en voel ik me goed en zodra ik weer thuis ben, voel ik me gewoon soms neerslachtig. We gaan altijd om half 4 weg. En ik was nog bezig met het werk en had de tijd niet echt in de gaten. Komt hij naar mij toe, zo van ik weet niet of jij hier wil blijven, maar ik ga naar huis. Nou ja dan kom ik er aan. Hij zei het op zo'n toon dat ik waarschijnlijk weer verkeerd opvat en hij het misschien niet zo bedoeld. Gelijk kreeg ik tranen en in mijn ogen en voelde ik me echt ongemakkelijk. En dacht gelijk weer volgende keer maak ik niet weer zo'n fout en hou ik de tijd goed in de gaten. Soms heb ik het gevoel dat hij de gek met mij heeft, maar ook dat zal ik waarschijnlijk wel verkeerd opvatten.
In de auto zei hij, had je mij niet even kunnen vertellen, dat de spiegels nog naar binnen waren geklapt, waarop ik antwoordde daar heb ik niet opgelet. Zei hij jij als bijrijder moet daar opletten. Of hij dat nou meende of niet, en gelijk kreeg ik weer het gevoel dat ik alles fout doe. Voelde me gelijk ongemakkelijk en zou het liefst weer in tranen uitbarsten, maar ik moest mezelf in houden. En het liefst wou ik er tegen in gaan, voor me opkomen, vragen waar dat op sloeg... Maar op dat moment durf ik dat niet en hou ik mij in... En dan denk ik bij mezelf.. Je kan het niet..
Ik heb het gevoel dat het de laatste tijd niet gaat zoals ik zou willen... Ik ben gewoon sneller geïrriteerd, vat dingen verkeerd op en kan om elke klein dingetje wel gaan huilen. Ik weet ook dat ik volgende week ongesteld moet worden en dat ik daar nu extra gevoelig voor ben. Maar in de zomer heb ik er juist minder last van. Vaak als ik thuis ben heb ik nergens zin in, en lig ik dan soms al vroeg op bed, meestal rond half 9 en slaap ik gelijk door tot mijn wekker om 05.15 gaat... En vaak denk ik.... Weer een dag.. helemaal geen zin in... Zou het liefst weg willen kruipen.. En als de zon schijnt buiten, al is het maar even voel ik me goed.. Daarbij zeg ik ook wel eens afspraken af, gewoonweg omdat ik er zin in heb...
Heb vaak ook van die rare gedachten zoals was ik er maar niet meer, ik wil niet meer leven, ik walg van mezelf en dat soort dingen en dan denk ik Meid, waar is je positiviteit gebleven? Vroeger was je altijd positief... Maar heb er voornamelijk last van in de herfst/winter, in de zomer ben ik altijd vrolijk, nergens last van etc... Zelf denk ik dat het met het weer te maken heeft... En door mijn hormonen weer extra gevoelig.... Geen zin om morgen naar het werk te gaan, gewoon weer bang...
Ik wil gewoon niet iedereen met mijn probleem lastig vallen
Voel me nu gewoon waardeloos... Want ik denk bij voorbaat al dat mensen me vinden aanstellen... En dan denk ik hoe moet het nu verder? zal ik het wel of niet aan de leidinggevende vertellen? Zodat hij er op de hoogte is, dan denk ik nee, gaat hem niks aan, ik los dit zelf wel op. En mijn therapeut mailen durf ik ook niet, omdat ik niet iedereen er mee lastig wil vallen... Want heb dat al vaak genoeg gedaan... En met mijn ouders heb ik een slechte band...
Ik weet gewoon niet hoe ik hier mee om moet gaan aan wie ik het wel en niet kan vertellen...
Maar nu heb ik het gevoel dat niks meer lukt... Er zoveel gebeurd in mijn leven, van misbruik tot geestelijke en lichamelijke mishandeling...
Sinds mei dit jaar zit ik opnieuw in therapie. Ik voelde mij daar erg goed onder en leerde nieuwe inzichten kennen. En dacht dat ik alles op een rijtje zou kunnen zetten. Maar elk jaar weer in de herst/winter periode, heb ik het gevoel dat alles minder goed lukt. Ik ben gevoeliger en vat dingen verkeerd op. En kan soms zomaar in huilen uitbarsten, maar hou mij voornamelijk in als ik ergens anders ben.
Een voorbeeld:
Op mijn werk vindt ik het wel leuk. We zijn met 5 collega's en voel mij daar thuis in die groep. Ik rij altijd met de leidinggevende mee naar het werk en weer terug. En vaak heb ik dan wat afleiding als ik daar ben en voel ik me goed en zodra ik weer thuis ben, voel ik me gewoon soms neerslachtig. We gaan altijd om half 4 weg. En ik was nog bezig met het werk en had de tijd niet echt in de gaten. Komt hij naar mij toe, zo van ik weet niet of jij hier wil blijven, maar ik ga naar huis. Nou ja dan kom ik er aan. Hij zei het op zo'n toon dat ik waarschijnlijk weer verkeerd opvat en hij het misschien niet zo bedoeld. Gelijk kreeg ik tranen en in mijn ogen en voelde ik me echt ongemakkelijk. En dacht gelijk weer volgende keer maak ik niet weer zo'n fout en hou ik de tijd goed in de gaten. Soms heb ik het gevoel dat hij de gek met mij heeft, maar ook dat zal ik waarschijnlijk wel verkeerd opvatten.
In de auto zei hij, had je mij niet even kunnen vertellen, dat de spiegels nog naar binnen waren geklapt, waarop ik antwoordde daar heb ik niet opgelet. Zei hij jij als bijrijder moet daar opletten. Of hij dat nou meende of niet, en gelijk kreeg ik weer het gevoel dat ik alles fout doe. Voelde me gelijk ongemakkelijk en zou het liefst weer in tranen uitbarsten, maar ik moest mezelf in houden. En het liefst wou ik er tegen in gaan, voor me opkomen, vragen waar dat op sloeg... Maar op dat moment durf ik dat niet en hou ik mij in... En dan denk ik bij mezelf.. Je kan het niet..
Ik heb het gevoel dat het de laatste tijd niet gaat zoals ik zou willen... Ik ben gewoon sneller geïrriteerd, vat dingen verkeerd op en kan om elke klein dingetje wel gaan huilen. Ik weet ook dat ik volgende week ongesteld moet worden en dat ik daar nu extra gevoelig voor ben. Maar in de zomer heb ik er juist minder last van. Vaak als ik thuis ben heb ik nergens zin in, en lig ik dan soms al vroeg op bed, meestal rond half 9 en slaap ik gelijk door tot mijn wekker om 05.15 gaat... En vaak denk ik.... Weer een dag.. helemaal geen zin in... Zou het liefst weg willen kruipen.. En als de zon schijnt buiten, al is het maar even voel ik me goed.. Daarbij zeg ik ook wel eens afspraken af, gewoonweg omdat ik er zin in heb...
Heb vaak ook van die rare gedachten zoals was ik er maar niet meer, ik wil niet meer leven, ik walg van mezelf en dat soort dingen en dan denk ik Meid, waar is je positiviteit gebleven? Vroeger was je altijd positief... Maar heb er voornamelijk last van in de herfst/winter, in de zomer ben ik altijd vrolijk, nergens last van etc... Zelf denk ik dat het met het weer te maken heeft... En door mijn hormonen weer extra gevoelig.... Geen zin om morgen naar het werk te gaan, gewoon weer bang...
Ik wil gewoon niet iedereen met mijn probleem lastig vallen
Voel me nu gewoon waardeloos... Want ik denk bij voorbaat al dat mensen me vinden aanstellen... En dan denk ik hoe moet het nu verder? zal ik het wel of niet aan de leidinggevende vertellen? Zodat hij er op de hoogte is, dan denk ik nee, gaat hem niks aan, ik los dit zelf wel op. En mijn therapeut mailen durf ik ook niet, omdat ik niet iedereen er mee lastig wil vallen... Want heb dat al vaak genoeg gedaan... En met mijn ouders heb ik een slechte band... Ik weet gewoon niet hoe ik hier mee om moet gaan
aan wie ik het wel en niet kan vertellen...
woensdag 19 november 2014 om 16:52
Ik zal er toch maar even over nadenken om zo'n lamp aan te schaffen...
Vandaag op het werk ging het goed, maar op 1 of andere manier heb ik met de leidinggevende gesproken, het ging eerst over het werk en opeens kwam het 1 en ander ter sprake, dat ik soms wat stil ben en dat ik best wat voor mezelf mocht opkomen etc... Dat kwam best hard aan, ook omdat ik zo hard bezig ben om aan mezelf te werken... Maar heb wel gezegd dat ik wat dingen zijn, maar dat dat ingewikkeld is en ik dat toch niet zeg. Het was wel een opluchting om daar over te praten... Maar ik voelde me wel aangevallen omdat ik juist toen het gevoel kreeg dat ik alles fout deed... Ik weet niet... Ben gewoon zo perfectionistische ingesteld... En echt geloof me, het ging echt super goed met mij..... Kwam voor mezelf op, en misschien heb ik nu wel een terugvalletje...
Maar de leidinggevende vroeg ook of het aan het werk ligt of aan mij zelf, heb wel eerlijk gezegd dat het aan mij ligt niet aan het werk, omdat ik me daar wel fijn voel.. Maar het gaat gewoon alles door mijn hoofd heen, en ben ik teleurgesteld in mezelf, omdat het zo goed ging... En nu opeens lijkt het dat het slechter ging... Hij heeft mij wel dingen uitgelegd.. En heb ook eerlijk gezegd dat ik altijd eerst mijn plaats moet vinden in de groep... Maar soms ben ik stil, hangt er maar net van af hoe ik me voel.. Heb het ook gehad over mijn andere locatie waar ik werk, dat daar soms mensen die overal commentaar op hebben... Maar dan pas kom ik er achter hoe zwak ik ben... en ik dacht dat het goed ging...
Hij vertelde ook dat mocht ik iets kwijt willen dat ik altijd bij hem terecht kan.. Hij heeft een zwijgplicht en zal nooit iets doorvertellen... Gewoon geantwoord, dat ik dat toch niet doe en zo ook niet ben en dat ik het vaak heb gedaan en dat er altijd misbruik van werd gemaakt..
Hoe graag ik ook tegen hem zou willen vertellen, waar ik mee kwakkel en hoe het komt omdat ik zo ben.. Het heeft allemaal te maken met mijn verleden... En heb op mijn tijd nodig om dingen verwerken, maar het lijkt mij beter om hem gewoon over dat gebeuren niks te vertellen... Hoe graag ik het ook wil, zodat ik het toch kwijt ben... want ik weet dat ik alles opkrop... Ik wacht wel tot ik weer naar mijn therapeut ga... Of zal ik er wel goed aan doen om hem een paar details te vertellen?
Vandaag op het werk ging het goed, maar op 1 of andere manier heb ik met de leidinggevende gesproken, het ging eerst over het werk en opeens kwam het 1 en ander ter sprake, dat ik soms wat stil ben en dat ik best wat voor mezelf mocht opkomen etc... Dat kwam best hard aan, ook omdat ik zo hard bezig ben om aan mezelf te werken... Maar heb wel gezegd dat ik wat dingen zijn, maar dat dat ingewikkeld is en ik dat toch niet zeg. Het was wel een opluchting om daar over te praten... Maar ik voelde me wel aangevallen omdat ik juist toen het gevoel kreeg dat ik alles fout deed... Ik weet niet... Ben gewoon zo perfectionistische ingesteld... En echt geloof me, het ging echt super goed met mij..... Kwam voor mezelf op, en misschien heb ik nu wel een terugvalletje...
Maar de leidinggevende vroeg ook of het aan het werk ligt of aan mij zelf, heb wel eerlijk gezegd dat het aan mij ligt niet aan het werk, omdat ik me daar wel fijn voel.. Maar het gaat gewoon alles door mijn hoofd heen, en ben ik teleurgesteld in mezelf, omdat het zo goed ging... En nu opeens lijkt het dat het slechter ging... Hij heeft mij wel dingen uitgelegd.. En heb ook eerlijk gezegd dat ik altijd eerst mijn plaats moet vinden in de groep... Maar soms ben ik stil, hangt er maar net van af hoe ik me voel.. Heb het ook gehad over mijn andere locatie waar ik werk, dat daar soms mensen die overal commentaar op hebben... Maar dan pas kom ik er achter hoe zwak ik ben... en ik dacht dat het goed ging...
Hij vertelde ook dat mocht ik iets kwijt willen dat ik altijd bij hem terecht kan.. Hij heeft een zwijgplicht en zal nooit iets doorvertellen... Gewoon geantwoord, dat ik dat toch niet doe en zo ook niet ben en dat ik het vaak heb gedaan en dat er altijd misbruik van werd gemaakt..
Hoe graag ik ook tegen hem zou willen vertellen, waar ik mee kwakkel en hoe het komt omdat ik zo ben.. Het heeft allemaal te maken met mijn verleden... En heb op mijn tijd nodig om dingen verwerken, maar het lijkt mij beter om hem gewoon over dat gebeuren niks te vertellen... Hoe graag ik het ook wil, zodat ik het toch kwijt ben... want ik weet dat ik alles opkrop... Ik wacht wel tot ik weer naar mijn therapeut ga... Of zal ik er wel goed aan doen om hem een paar details te vertellen?
woensdag 19 november 2014 om 19:44
Miniemouse, fijn dat het vandaag op je werk wel goed ging.
En als ik je post lees, dan klinkt het eigenlijk heel positief omdat je leidinggevende blijkbaar heeft gemerkt dat het niet zo goed met je gaat en zijn steun aanbiedt. Ik merk alleen dat je het uiteindelijk vooral weer negatief ziet omdat je het jezelf kwalijk lijkt te nemen dat je zijn hulp niet helemaal kunt of wilt aanvaarden... Dat is een beetje gek vind ik.
Want hoewel ik me voor kan stellen dat je misschien aarzelingen heb met het bespreken van heel persoonlijke dingen met je leidinggevende, is het op zich wel een positief iets dat hij met jou begaan lijkt toch?
Ik hoop verder dat je een reactie krijgt van je therapeut! Is er daarnaast misschien nog iemand in je leven waar je dit soort persoonlijke dingen mee kunt bespreken?
En als ik je post lees, dan klinkt het eigenlijk heel positief omdat je leidinggevende blijkbaar heeft gemerkt dat het niet zo goed met je gaat en zijn steun aanbiedt. Ik merk alleen dat je het uiteindelijk vooral weer negatief ziet omdat je het jezelf kwalijk lijkt te nemen dat je zijn hulp niet helemaal kunt of wilt aanvaarden... Dat is een beetje gek vind ik.
Want hoewel ik me voor kan stellen dat je misschien aarzelingen heb met het bespreken van heel persoonlijke dingen met je leidinggevende, is het op zich wel een positief iets dat hij met jou begaan lijkt toch?
Ik hoop verder dat je een reactie krijgt van je therapeut! Is er daarnaast misschien nog iemand in je leven waar je dit soort persoonlijke dingen mee kunt bespreken?
woensdag 19 november 2014 om 20:24
Ik zit te wel te twijfelen of ik morgen wat details aan mijn leidinggevende vertel, niet alles, maar gewoon dat ik niet lekker in mijn vel zit, en dat ik soms niet weet wat ik er aan moet... Maar dat ik wel therapie heb, dat er vroeger veel dingen zijn gebeurd, die ik nu een plekje moet geven, en dat het eerst hartstikke goed ging, maar nu een soort terugval heb...
Verder heb ik niet echt iemand anders in mijn leven... Met mijn ouders bespreek ik dit liever ook niet, omdat zij er merendeels er ook mee te maken hebben.... En verder ben ik niet iemand die dit soort dingen bespreek... Ik krop het altijd op... Die leidinggevende zag al eerder dat er wat was, ook omdat hij veel mensenkennis had en al veel heeft meegemaakt...
Verder heb ik niet echt iemand anders in mijn leven... Met mijn ouders bespreek ik dit liever ook niet, omdat zij er merendeels er ook mee te maken hebben.... En verder ben ik niet iemand die dit soort dingen bespreek... Ik krop het altijd op... Die leidinggevende zag al eerder dat er wat was, ook omdat hij veel mensenkennis had en al veel heeft meegemaakt...
donderdag 20 november 2014 om 05:42
Om eerlijk te zijn... Heb de laatste tijd als ik niet lekker in mijn vel zit, dat ik aan zelfbeschadiging doe, en dat lucht op, waardoor ik mezelf weer beter voel...
vroeg de leidinggevende gisteren aan mij wat ik daar had, met als antwoord: De kat heeft mij gekrabt...
Ik denk dat ik wel goed aan doe om de leidinggevende wat details te vertellen, want voordat het uit de hand loop.. ik krop het liefst alles op en wil er met niemand over hebben... en daardoor doe ik andere dingen die ik zelf niet wil..
vroeg de leidinggevende gisteren aan mij wat ik daar had, met als antwoord: De kat heeft mij gekrabt...
Ik denk dat ik wel goed aan doe om de leidinggevende wat details te vertellen, want voordat het uit de hand loop.. ik krop het liefst alles op en wil er met niemand over hebben... en daardoor doe ik andere dingen die ik zelf niet wil..
donderdag 20 november 2014 om 08:33
Ik kan me goed voorstellen dat je iets aan je leidinggevende kwijt wil, dit kan ook positief zijn omdat er dan wat meer rekening met je gehouden kan worden af en toe. Wel zou ik oppassen met hoeveel je vertelt want het kan juist ook tegen je gebruikt worden. Misschien vertellen dat je soms last hebt van depressies en dat je nu voelt dat het weer die kant op gaat maar dat je er al mee bezig bent om het te voorkomen? Een depressie is redelijk maatschappelijk geaccepteerd, een heleboel andere psychische ziekten en stuk minder. Als je jezelf wilt beschadigingen doe het dan op een plek die niemand ziet... Ik keur het overigens niet goed, maar dan krijg je er in ieder geval geen vragen over.
water en zand
donderdag 20 november 2014 om 11:50
quote:modder schreef op 20 november 2014 @ 08:33:
Ik kan me goed voorstellen dat je iets aan je leidinggevende kwijt wil, dit kan ook positief zijn omdat er dan wat meer rekening met je gehouden kan worden af en toe. Wel zou ik oppassen met hoeveel je vertelt want het kan juist ook tegen je gebruikt worden. Misschien vertellen dat je soms last hebt van depressies en dat je nu voelt dat het weer die kant op gaat maar dat je er al mee bezig bent om het te voorkomen? Een depressie is redelijk maatschappelijk geaccepteerd, een heleboel andere psychische ziekten en stuk minder.
Eens. Ik denk dat het verstandig kan zijn iets te vertellen zodat hij weet dat het niet zo goed met je gaat. Maar het is natuurlijk ook mogelijk dat sommige mensen niet zo begripvol zijn wat betreft bepaalde dingen, of dat er onwetendheid is of dat hij niet weet hoe hij er mee om moet gaat etc. Dit kan de verhoudingen dan ook juist moeilijker maken. Denk dus na over wat je wilt vertellen en wat verstandig is.
Verder wat betreft je zelfbeschadiging.. het is natuurlijk heel naar dat je dit nodig hebt om je even beter te voelen. Je weet natuurlijk dat het geen lange termijn oplossing is?
Ik kan me voorstellen dat het helpt om na te denken over andere manieren die voor rust of afleiding kunnen zorgen, om te proberen om dat in te zetten ipv zelfbeschadiging... Even een blokje om wandelen? Boek lezen? Een ontspanningsoefening doen? Of een mindfulness oefening? Deze oefeningen zorgen ervoor dat je je leert concentreren op waar je op dat moment mee bezig bent (bijvoorbeeld door een soort bodyscan te doen, of op je ademhaling te letten etc. Op internet is veel te vinden). Ook heeft het als voordeel dat je die oefeningen altijd op elk moment kunt doen.
Ik wil je probleem hiermee overigens niet simpeler maken dan het misschien is, want ongetwijfeld zul je zelf ook al wel hebben nagedacht. Maar zelfbeschadiging lijkt mij één van de manieren om je - even- beter te voelen op de korte termijn. Het zou erg mooi zijn als je dit langzaam zou kunnen vervangen door iets anders.
Heb je al een berichtje van je psycholoog gehad?
Ik kan me goed voorstellen dat je iets aan je leidinggevende kwijt wil, dit kan ook positief zijn omdat er dan wat meer rekening met je gehouden kan worden af en toe. Wel zou ik oppassen met hoeveel je vertelt want het kan juist ook tegen je gebruikt worden. Misschien vertellen dat je soms last hebt van depressies en dat je nu voelt dat het weer die kant op gaat maar dat je er al mee bezig bent om het te voorkomen? Een depressie is redelijk maatschappelijk geaccepteerd, een heleboel andere psychische ziekten en stuk minder.
Eens. Ik denk dat het verstandig kan zijn iets te vertellen zodat hij weet dat het niet zo goed met je gaat. Maar het is natuurlijk ook mogelijk dat sommige mensen niet zo begripvol zijn wat betreft bepaalde dingen, of dat er onwetendheid is of dat hij niet weet hoe hij er mee om moet gaat etc. Dit kan de verhoudingen dan ook juist moeilijker maken. Denk dus na over wat je wilt vertellen en wat verstandig is.
Verder wat betreft je zelfbeschadiging.. het is natuurlijk heel naar dat je dit nodig hebt om je even beter te voelen. Je weet natuurlijk dat het geen lange termijn oplossing is?
Ik kan me voorstellen dat het helpt om na te denken over andere manieren die voor rust of afleiding kunnen zorgen, om te proberen om dat in te zetten ipv zelfbeschadiging... Even een blokje om wandelen? Boek lezen? Een ontspanningsoefening doen? Of een mindfulness oefening? Deze oefeningen zorgen ervoor dat je je leert concentreren op waar je op dat moment mee bezig bent (bijvoorbeeld door een soort bodyscan te doen, of op je ademhaling te letten etc. Op internet is veel te vinden). Ook heeft het als voordeel dat je die oefeningen altijd op elk moment kunt doen.
Ik wil je probleem hiermee overigens niet simpeler maken dan het misschien is, want ongetwijfeld zul je zelf ook al wel hebben nagedacht. Maar zelfbeschadiging lijkt mij één van de manieren om je - even- beter te voelen op de korte termijn. Het zou erg mooi zijn als je dit langzaam zou kunnen vervangen door iets anders.
Heb je al een berichtje van je psycholoog gehad?
donderdag 20 november 2014 om 16:41
begin volgende week kan ik bij mijn therapeut terecht, kreeg net een mail. Omdat hij het al had zien aankomen etc. Dat ik nu tot besef komt wat voor impact het allemaal op mij heeft..
Maar ga niet alles vertellen aan de leidinggevende, maar gewoon wat detail... heb som het gevoel dat hij mij afkraakt..
Maar ga niet alles vertellen aan de leidinggevende, maar gewoon wat detail... heb som het gevoel dat hij mij afkraakt..
