Psyche
alle pijlers
Zelfstandig worden, hoe?
maandag 25 juni 2012 om 19:10
Hoi viva'ers..
Ik kom net terug van lang weekend bij een goede vriendin die op kamers woont. Het waren hele fijne dagen maar nu ik thuis kom heb ik gelijk weer ruzie met mijn moeder om helemaal niets.
Mijn moeder vind het erg moeilijk om me los te laten en dat voelt alsof ze niet vertrouwt dat ik zelf wel weet wat goed voor me is..
Maar nu verlang ik weer zo terug naar die paar dagen. Die vriendin is lekker zelfstandig en komt altijd zo wijs over. Ik zit hier nu op mijn kamer en voel me helemaal niet vrij.
Nu zou je denken, ga dan ook op kamers. Maar ik durf die stap niet te nemen. Ik denk niet dat ik alleen durf maar ik weet niemand die ook op kamers wil.
Ik wil zo graag zelfstandig en volwassener zijn net als mn beste vriendin. Nu ik dat weekend daar heb doorgebracht merk ik nu hoe het is om op jezelf te zijn. Ze vertelde me ook dat ze het fijn vind om een eigen plekje te hebben. Ik zou hier echt weg willen maar ik weet niet waar naar toe en ik voel zo afhankelijk terwijl ik al 21 ben. Hebben jullie tips voor mij?
Ik kom net terug van lang weekend bij een goede vriendin die op kamers woont. Het waren hele fijne dagen maar nu ik thuis kom heb ik gelijk weer ruzie met mijn moeder om helemaal niets.
Mijn moeder vind het erg moeilijk om me los te laten en dat voelt alsof ze niet vertrouwt dat ik zelf wel weet wat goed voor me is..
Maar nu verlang ik weer zo terug naar die paar dagen. Die vriendin is lekker zelfstandig en komt altijd zo wijs over. Ik zit hier nu op mijn kamer en voel me helemaal niet vrij.
Nu zou je denken, ga dan ook op kamers. Maar ik durf die stap niet te nemen. Ik denk niet dat ik alleen durf maar ik weet niemand die ook op kamers wil.
Ik wil zo graag zelfstandig en volwassener zijn net als mn beste vriendin. Nu ik dat weekend daar heb doorgebracht merk ik nu hoe het is om op jezelf te zijn. Ze vertelde me ook dat ze het fijn vind om een eigen plekje te hebben. Ik zou hier echt weg willen maar ik weet niet waar naar toe en ik voel zo afhankelijk terwijl ik al 21 ben. Hebben jullie tips voor mij?
maandag 25 juni 2012 om 19:17
quote:Kirsten_ schreef op 25 juni 2012 @ 19:10:
Nu zou je denken, ga dan ook op kamers. Maar ik durf die stap niet te nemen. Ik denk niet dat ik alleen durf maar ik weet niemand die ook op kamers wil.
Je bent niet alleen op kamers want je hebt gang of huisgenoten die je snel zal leren kennen.
Studeer je? Zo ja sta je ingeschreven bij de lokale studentenhuisvestingsstichting?
Nu zou je denken, ga dan ook op kamers. Maar ik durf die stap niet te nemen. Ik denk niet dat ik alleen durf maar ik weet niemand die ook op kamers wil.
Je bent niet alleen op kamers want je hebt gang of huisgenoten die je snel zal leren kennen.
Studeer je? Zo ja sta je ingeschreven bij de lokale studentenhuisvestingsstichting?
maandag 25 juni 2012 om 19:19
Je zou eens op een volwassen manier met je moeder kunnen praten. Ik zie het al helemaal voor me hoe je thuis komt;
Deur open, tas neergooien. Moeder; zou je dat niet opruimen? Jij; ja hoor, straks. Moeder; nee, graag nu. Voilá, ruzie in de tent.
Als je als volwassene behandelt wilt worden, kun je beginnen met je volwassen op te stellen. Ruim zelf je troep op, doe iets in het huishouden, spreek een tijd af waarop je thuis komt en houd je daaraan, dat soort dingen.
Besef met name dat het niet meer gaat om ´papa-mama-kindje` maar om 3 volwassenen in 1 huis die samen moeten leven en rekening met elkaar moeten houden. Jij wilt vrijheid maar vrijheid bestaat niet uit doen wat je wilt in het huis van iemand anders. Als je op jezelf woont moet je rekeningen betalen, de hut schoonhouden, de was doen, strijken, boodschappen enz. Dus ook met een eigen stek kun je niet alleen maar doen wat je wilt, je hebt rechten maar ook plichten. Waar en met wie je ook woont.
Maak vanavond een kop koffie (ofzo) voor jezelf en voor je moeder en open het gesprek. Op een normale en volwassen manier. Leg er een groot stuk papier bij. Noteer wat jullie willen, zowel je moeder, alsook jij. Ga er niet op in, maar spreek af dat je er beiden een paar dagen over nadenkt en er nog op terug komt.
Deur open, tas neergooien. Moeder; zou je dat niet opruimen? Jij; ja hoor, straks. Moeder; nee, graag nu. Voilá, ruzie in de tent.
Als je als volwassene behandelt wilt worden, kun je beginnen met je volwassen op te stellen. Ruim zelf je troep op, doe iets in het huishouden, spreek een tijd af waarop je thuis komt en houd je daaraan, dat soort dingen.
Besef met name dat het niet meer gaat om ´papa-mama-kindje` maar om 3 volwassenen in 1 huis die samen moeten leven en rekening met elkaar moeten houden. Jij wilt vrijheid maar vrijheid bestaat niet uit doen wat je wilt in het huis van iemand anders. Als je op jezelf woont moet je rekeningen betalen, de hut schoonhouden, de was doen, strijken, boodschappen enz. Dus ook met een eigen stek kun je niet alleen maar doen wat je wilt, je hebt rechten maar ook plichten. Waar en met wie je ook woont.
Maak vanavond een kop koffie (ofzo) voor jezelf en voor je moeder en open het gesprek. Op een normale en volwassen manier. Leg er een groot stuk papier bij. Noteer wat jullie willen, zowel je moeder, alsook jij. Ga er niet op in, maar spreek af dat je er beiden een paar dagen over nadenkt en er nog op terug komt.
maandag 25 juni 2012 om 19:24
@ borderwalk, Ik ga morgen beginnen op mijn nieuwe baan dus ben nog niet zolang geleden afgestudeerd.
@bloemetje77 Als we ruzie hebben roept mijn moeder vaak dat ik maar het huis uit moet. Dus ze vind wel dat ik de leeftijd heb bereikt dat ik wegga.
@exces, Dat van wensen opschrijven is wel een goed idee. Dan kan iedereen er rustig over nadenken.
@bloemetje77 Als we ruzie hebben roept mijn moeder vaak dat ik maar het huis uit moet. Dus ze vind wel dat ik de leeftijd heb bereikt dat ik wegga.
@exces, Dat van wensen opschrijven is wel een goed idee. Dan kan iedereen er rustig over nadenken.
maandag 25 juni 2012 om 19:24
quote:Kirsten_ schreef op 25 juni 2012 @ 19:19:
Ik ben bang dat ik het niet zelf kan, dat ik hulp nodig heb, me eenzaam ga voelen. Ik zie er tegenop maar tergelijkertijd wil ik het zo graag een plekje voor mezelf.
Waarom zou je het niet zelf kunnen? Wat is er erg aan af en toe hulp vragen en waarom denk je dat je je eenzaam gaat voelen?
Als je het zooooo graag wilt, dan doe je het toch gewoon! Uit huis gaan gaat bij iedereen met vallen en opstaan. Dat hoort nou eenmaal bij het leven.
Ik ben bang dat ik het niet zelf kan, dat ik hulp nodig heb, me eenzaam ga voelen. Ik zie er tegenop maar tergelijkertijd wil ik het zo graag een plekje voor mezelf.
Waarom zou je het niet zelf kunnen? Wat is er erg aan af en toe hulp vragen en waarom denk je dat je je eenzaam gaat voelen?
Als je het zooooo graag wilt, dan doe je het toch gewoon! Uit huis gaan gaat bij iedereen met vallen en opstaan. Dat hoort nou eenmaal bij het leven.
maandag 25 juni 2012 om 19:25
Je bent niet de enige die er tegenop ziet. Bang zijn dat het een teleurstelling wordt, dat je het niet gaat redden, dat heb ik van veel mensen die ik ken gehoord. Soms wordt die angst bevestigd, vaak ook niet. Vaak ook is op jezelf gaan wonen in eerste instantie eng en niet leuk (want je kent nog niemand, en je moet ineens zelf koken, en je huis voelt nog niet als thuis) maar binnen een paar maanden wordt het vaak wel beter.
Ik kan je niet vertellen wat je moet doen, want misschien ben je er echt gewoon nog niet aan toe. Maar misschien heb je wat aan mijn ervaring. Ik vond het ook erg eng en ben, ook om andere redenen, lang thuis blijven wonen. Uiteindelijk toch de sprong gewaagd. In het begin was het wennen, boodschappen doen enzo vond ik niet zwaar maar het op eigen benen staan wel. Zeker de eerste weken toen ik nog niet veel mensen kende en de weg niet goed kende in mijn nieuwe stad. Maar al snel werd dat beter. Ik denk dat het belangrijk is om een eigen leventje op te bouwen: je huis gezellig maken, nieuwe sociale contacten opdoen, vooral niet dagelijks bellen met thuis. En lol hebben, want de vrijheid om te doen en laten wat je wilt is inderdaad heerlijk. Ook als je niet laveloos thuiskomt om drie uur 's nachts maar gewoon tevreden zit te wezen voor de tv.
Ik kan je niet vertellen wat je moet doen, want misschien ben je er echt gewoon nog niet aan toe. Maar misschien heb je wat aan mijn ervaring. Ik vond het ook erg eng en ben, ook om andere redenen, lang thuis blijven wonen. Uiteindelijk toch de sprong gewaagd. In het begin was het wennen, boodschappen doen enzo vond ik niet zwaar maar het op eigen benen staan wel. Zeker de eerste weken toen ik nog niet veel mensen kende en de weg niet goed kende in mijn nieuwe stad. Maar al snel werd dat beter. Ik denk dat het belangrijk is om een eigen leventje op te bouwen: je huis gezellig maken, nieuwe sociale contacten opdoen, vooral niet dagelijks bellen met thuis. En lol hebben, want de vrijheid om te doen en laten wat je wilt is inderdaad heerlijk. Ook als je niet laveloos thuiskomt om drie uur 's nachts maar gewoon tevreden zit te wezen voor de tv.
maandag 25 juni 2012 om 19:28
Op kamers gaan kan echt wel leuk zijn hoor! Ik vond vooral het verhuizen en het inrichten heel erg spannend en leuk. En toen zat ik daar, in mijn nieuwe kamer. Wat nu? Als je een beetje een sociaal beestje bent, zorg er dan voor dat je ergens op kamers gaat waar je al wat mensen kent!
Overigens lijkt het me geen abnormaal probleem, ik vond het heel lastig om thuis weg te gaan. Daarnaast geef je aan dat je niet durft, dat je bang bent... Als je ergens gaat wonen waar je al mensen kent, neemt dat al een stukje eenzaamheid weg. En verder leer je het zelfstandig zijn door vallen en opstaan
Overigens lijkt het me geen abnormaal probleem, ik vond het heel lastig om thuis weg te gaan. Daarnaast geef je aan dat je niet durft, dat je bang bent... Als je ergens gaat wonen waar je al mensen kent, neemt dat al een stukje eenzaamheid weg. En verder leer je het zelfstandig zijn door vallen en opstaan
maandag 25 juni 2012 om 19:29
quote:alice_in_mannenland schreef op 25 juni 2012 @ 19:26:
misschien is het een idee om een beetje in de buurt van je moeder/andere familie een kamer te zoeken? dan kun je het langzaam afbouwen en ben je niet heel ver weg als je je eenzaam voeltIk zou juist het tegenovergestelde zeggen. Niet te dichtbij, want dat is het veel te makkelijk om thuis naar mama te gaan om te wassen, mee te eten en als je een beetje ziekig bent je daar te laten verwennen. Beter wat verder weg waardoor je wel gedwongen wordt om aan je zelfstandige leven te beginnen.
misschien is het een idee om een beetje in de buurt van je moeder/andere familie een kamer te zoeken? dan kun je het langzaam afbouwen en ben je niet heel ver weg als je je eenzaam voeltIk zou juist het tegenovergestelde zeggen. Niet te dichtbij, want dat is het veel te makkelijk om thuis naar mama te gaan om te wassen, mee te eten en als je een beetje ziekig bent je daar te laten verwennen. Beter wat verder weg waardoor je wel gedwongen wordt om aan je zelfstandige leven te beginnen.
maandag 25 juni 2012 om 19:30
quote:borderwalk schreef op 25 juni 2012 @ 19:29:
[...]
Ik zou juist het tegenovergestelde zeggen. Niet te dichtbij, want dat is het veel te makkelijk om thuis naar mama te gaan om te wassen, mee te eten en als je een beetje ziekig bent je daar te laten verwennen. Beter wat verder weg waardoor je wel gedwongen wordt om aan je zelfstandige leven te beginnen.Eens. Ik vond het juist fijn dat ik door de grote afstand gedwongen was om alles zelf uit te zoeken. Ik zie het ook bij kennissen die dichtbij hun ouders op zichzelf gaan wonen: die vallen om het minste of geringste bij pa en ma binnen. Op zich niet erg, maar heel zelfstandig word je daar niet van.
[...]
Ik zou juist het tegenovergestelde zeggen. Niet te dichtbij, want dat is het veel te makkelijk om thuis naar mama te gaan om te wassen, mee te eten en als je een beetje ziekig bent je daar te laten verwennen. Beter wat verder weg waardoor je wel gedwongen wordt om aan je zelfstandige leven te beginnen.Eens. Ik vond het juist fijn dat ik door de grote afstand gedwongen was om alles zelf uit te zoeken. Ik zie het ook bij kennissen die dichtbij hun ouders op zichzelf gaan wonen: die vallen om het minste of geringste bij pa en ma binnen. Op zich niet erg, maar heel zelfstandig word je daar niet van.
maandag 25 juni 2012 om 19:33
quote:Kirsten_ schreef op 25 juni 2012 @ 19:26:
[...]
Tja. Het komt allemaal heel hulpeloos over, ik weet het. Zou ook willen dat ik meer zeker was.Had er zelf niet meer aan moeten denken om een huis te delen met mijn moeder op die leeftijd, werd er gek van, ben zo snel als mogelijk uit huis gegaan en heb er tot op de dag van vandaag geen moment spijt van gehad.
[...]
Tja. Het komt allemaal heel hulpeloos over, ik weet het. Zou ook willen dat ik meer zeker was.Had er zelf niet meer aan moeten denken om een huis te delen met mijn moeder op die leeftijd, werd er gek van, ben zo snel als mogelijk uit huis gegaan en heb er tot op de dag van vandaag geen moment spijt van gehad.
maandag 25 juni 2012 om 19:35
gewoon de stap zetten (als je het financieel aan kan)
Natuurlijk is het spannend! en eng, maar dat komt allemaal goed.
heb je het al eens met je moeder besproken?
(toen ik op kamers ging dacht ik ook dat mijn moeder het niet aan zou kunnen, gek genoeg was ik het die het er moeilijk mee had.... en me vader nog meer, die liet me moeder iedere dag bellen wanneer ik weer naar huis kwam en of ik goed gegeten had , moet daar achteraf wel om lachen, toen was het een hel. Nu woon ik 6 7 jaar samen dorpje verder op en nergens last van. Ook heeft mijn pa nu geleerd om me los te laten. Sommige ouders hebben er gewoon een beetje moeite mee)
Natuurlijk is het spannend! en eng, maar dat komt allemaal goed.
heb je het al eens met je moeder besproken?
(toen ik op kamers ging dacht ik ook dat mijn moeder het niet aan zou kunnen, gek genoeg was ik het die het er moeilijk mee had.... en me vader nog meer, die liet me moeder iedere dag bellen wanneer ik weer naar huis kwam en of ik goed gegeten had , moet daar achteraf wel om lachen, toen was het een hel. Nu woon ik 6 7 jaar samen dorpje verder op en nergens last van. Ook heeft mijn pa nu geleerd om me los te laten. Sommige ouders hebben er gewoon een beetje moeite mee)
maandag 25 juni 2012 om 19:38
In mijn omgeving zie ik dat zelfstandigheid eerder te maken heeft met de relatie met de ouders dan de afstand tussen je kamer en het ouderlijk huis. Een vriendinnetje van mijn middelbare school studeert in groningen en gaat ieder weekend naar huis, een ander studeert in utrecht en gaat 1x per maand bij dr ouders eten (we komen allemaal oorspronkelijk uit omgeving utrecht). niet te ver weg gaan wonen lijkt mij nuttig om de drempel van het verhuizen niet zo groot te maken (niet alleen familie, maar ook vrienden wonen vaak in de buurt van het ouderlijk huis), maar als dat je tegenhoudt in je zelfstandigheid kun je idd maar beter ver weg gaan wonen.
maandag 25 juni 2012 om 19:38
Als je op jezelf gaat wonen dan gooi je jezelf eigenlijk ook een beetje in het diepe, en dan komt je persoonlijkheid ook wel naar boven. Je moet inderdaad alles zelf uitzoeken en dat komt meestal wel goed. In het begin weet je het allemaal niet en doe je maar wat. Dat iedereen eigenlijk en die zoektocht is ook wel leuk.
Waar ben je eigenlijk bang voor TO? Het huishouden, de eenzaamheid, de financiën? Waar kijk je tegenop?
Waar ben je eigenlijk bang voor TO? Het huishouden, de eenzaamheid, de financiën? Waar kijk je tegenop?
maandag 25 juni 2012 om 19:43
quote:Kirsten_ schreef op 25 juni 2012 @ 19:19:
Ik ben bang dat ik het niet zelf kan, dat ik hulp nodig heb, me eenzaam ga voelen. Ik zie er tegenop maar tergelijkertijd wil ik het zo graag een plekje voor mezelf.Je hoeft het ook niet in één keer te kunnen, foutloos. Je kunt gerust je ouders bellen voor advies. Bijvoorbeeld hoe je andijvie kookt, of hoe je de witte was wél goed schoon krijgt. Ik ben getrouwd in jouw geboorte jaar en bel nog wel eens om advies, en hé wat leuk mijn moeder belt nu zelf ook wel eens om advies.
Ik ben bang dat ik het niet zelf kan, dat ik hulp nodig heb, me eenzaam ga voelen. Ik zie er tegenop maar tergelijkertijd wil ik het zo graag een plekje voor mezelf.Je hoeft het ook niet in één keer te kunnen, foutloos. Je kunt gerust je ouders bellen voor advies. Bijvoorbeeld hoe je andijvie kookt, of hoe je de witte was wél goed schoon krijgt. Ik ben getrouwd in jouw geboorte jaar en bel nog wel eens om advies, en hé wat leuk mijn moeder belt nu zelf ook wel eens om advies.
maandag 25 juni 2012 om 19:45
Je hebt je diploma al behaald en gaat binnenkort met je eerste baan beginnen. Ik zou dus niet op kamers gaan, maar een zelfstandige woonruimte zoeken (flatje of appartementje). Jij begint net aan je werkende leven, dus het is helemaal niet handig om in een huis vol studenten die diep in de nacht doorhalen te gaan wonen. Daarnaast heb je op kamers rekening te houden met allerlei mensen en regels van andere mensen, terwijl je als je je eigen woonruimte hebt gewoon lekker je privacy hebt en je eigen regels kan bepalen. Wat betreft de eenzaamheid; ook in een studentenhuis zul je - is mijn ervaring - eraan moeten wennen niet meer in je gezin te wonen en je 'alleen' te voelen. Daar moet je gewoon even door heen.
Ik zou als ik jou was eerst met je baan beginnen en pas als je daar gewend bent gaan verhuizen, want je eerste baan beginnen én op jezelf gaan wonen tegelijk is misschien wat teveel van het goede voor je. En dan kun je in de tussen tijd dingen regelen en (wat meer) sparen.
Ik zou als ik jou was eerst met je baan beginnen en pas als je daar gewend bent gaan verhuizen, want je eerste baan beginnen én op jezelf gaan wonen tegelijk is misschien wat teveel van het goede voor je. En dan kun je in de tussen tijd dingen regelen en (wat meer) sparen.
maandag 25 juni 2012 om 19:48
Oh meid heeeeeeerlijk.
Je eigen huisje, inrichten zoals JIJ dat wilt en als je dan klaar bent, dan kun je komen en gaan wanneer je wilt,eten wat je wilt, herrie maken zoveel je wilt, geen gedoe aan je hoofd en pa en ma zijn weer echt blij om je te zien als je bij ze langs ga.
Ontdek je plekje.
Als je eenmaal de stap hebt genomen, ben je blij en heb je spijt dat je het niet eerder hebt gedaan.
Je bent volwassen, maak dat je weg komt daar.
Je eigen huisje, inrichten zoals JIJ dat wilt en als je dan klaar bent, dan kun je komen en gaan wanneer je wilt,eten wat je wilt, herrie maken zoveel je wilt, geen gedoe aan je hoofd en pa en ma zijn weer echt blij om je te zien als je bij ze langs ga.
Ontdek je plekje.
Als je eenmaal de stap hebt genomen, ben je blij en heb je spijt dat je het niet eerder hebt gedaan.
Je bent volwassen, maak dat je weg komt daar.
