Psyche
alle pijlers
Zelfsussen
dinsdag 30 oktober 2018 om 10:15
Bij therapie heb ik leren herkennen dat ik soms heel erg zelfsus. Dit houdt in: negatieve gevoelens wegdrukken door iets anders te gaan doen.
Dingen die ik dan doe:
- Online antwoorden zoeken op de vragen die ik heb (zoals nu, dus best een beetje meta dit!)
- Mezelf verliezen in online spelletjes
- Enz.
Alles om maar niet te denken aan de dingen die mij onrust geven. Of om die onrust zo snel mogelijk op te lossen door geruststelling te zoeken online.
Maargoed, leuk om dat te herkennen, maar het lukt me nog totaal niet om het anders te doen. En heb er wel last van, want helaas ben ik niet iemand die obsessief gaat opruimen als ik me rot voel, dus mijn huis verandert dan in een puinhoop.
Iemand tips hoe ik hier toch beter mee om kan leren gaan?
Dingen die ik dan doe:
- Online antwoorden zoeken op de vragen die ik heb (zoals nu, dus best een beetje meta dit!)
- Mezelf verliezen in online spelletjes
- Enz.
Alles om maar niet te denken aan de dingen die mij onrust geven. Of om die onrust zo snel mogelijk op te lossen door geruststelling te zoeken online.
Maargoed, leuk om dat te herkennen, maar het lukt me nog totaal niet om het anders te doen. En heb er wel last van, want helaas ben ik niet iemand die obsessief gaat opruimen als ik me rot voel, dus mijn huis verandert dan in een puinhoop.
Iemand tips hoe ik hier toch beter mee om kan leren gaan?
dinsdag 30 oktober 2018 om 11:34
Je bent voornamelijk onzeker volgens mij en zoekt dus bevestiging van dat jij wel oké bent.
Je onzekerheid zit je enorm in de weg.
Misschien is het wel een minderwaardigheidscomplex waardoor je niet durft te vertrouwen op jezelf en op je gevoel waardoor je niet eens meer weet wat je voelt uiteindelijk.
Je onzekerheid zit je enorm in de weg.
Misschien is het wel een minderwaardigheidscomplex waardoor je niet durft te vertrouwen op jezelf en op je gevoel waardoor je niet eens meer weet wat je voelt uiteindelijk.
dinsdag 30 oktober 2018 om 11:35
Ik ben ook een uitsteller qua gevoel. Ik vind dat niet in alle gevallen verkeerd. Vaker niet dan wel.
Als ik een bepaalde situatie wil overdenken roep ik een schaakbord op en speel alle zetten na. Bij mij staan dan de stukken voor bepaalde gevoelens en gedragingen. De dame is gevoel, torens zijn regels etc. Ik heb op deze manier een goed overzicht.
Dat nadenken doe ik bij voorkeur in bad. Soms ga ik wel 2 of 3 keer in bad.
Toen ik therapie volgde zei men daar dat in bad gaan zelfsussen was. Ik heb dat nooit zo gezien. Het is gewoon een manier die voor mij goed werkt. Het gaat om het doel en niet om het middel.
Misschien is dat in jouw geval ook zo. Als jij veel informatie op internet zoekt kan dat een middel zijn om met situaties om te gaan. Misschien heb je te weinig kennis en moet je die eerst vergaren. Uiteindelijk lost dat zich zelf wel op. Ik denk dat je na moet gaan of het een middel of een doel is. Als jij bijvoorbeeld een middag aan het gamen bent om vervolgens het gesprek aan te gaan is er naar mijn mening niets aan de hand. Als het gamen tot niets leidt krijg je een opeenstapeling van nog te verwerken situaties en dat lijkt mij inderdaad niet goed.
Zelfsussen doe ik trouwens wel. Ik sloop dingen in huis. Een verlaagd plafond bijvoorbeeld. Of ik gooi dingen weg. Zo heeft iedereen wel wat.
Als ik een bepaalde situatie wil overdenken roep ik een schaakbord op en speel alle zetten na. Bij mij staan dan de stukken voor bepaalde gevoelens en gedragingen. De dame is gevoel, torens zijn regels etc. Ik heb op deze manier een goed overzicht.
Dat nadenken doe ik bij voorkeur in bad. Soms ga ik wel 2 of 3 keer in bad.
Toen ik therapie volgde zei men daar dat in bad gaan zelfsussen was. Ik heb dat nooit zo gezien. Het is gewoon een manier die voor mij goed werkt. Het gaat om het doel en niet om het middel. Misschien is dat in jouw geval ook zo. Als jij veel informatie op internet zoekt kan dat een middel zijn om met situaties om te gaan. Misschien heb je te weinig kennis en moet je die eerst vergaren. Uiteindelijk lost dat zich zelf wel op. Ik denk dat je na moet gaan of het een middel of een doel is. Als jij bijvoorbeeld een middag aan het gamen bent om vervolgens het gesprek aan te gaan is er naar mijn mening niets aan de hand. Als het gamen tot niets leidt krijg je een opeenstapeling van nog te verwerken situaties en dat lijkt mij inderdaad niet goed.
Zelfsussen doe ik trouwens wel. Ik sloop dingen in huis. Een verlaagd plafond bijvoorbeeld. Of ik gooi dingen weg. Zo heeft iedereen wel wat.
dinsdag 30 oktober 2018 om 11:46
shisha schreef: ↑30-10-2018 11:34Je bent voornamelijk onzeker volgens mij en zoekt dus bevestiging van dat jij wel oké bent.
Je onzekerheid zit je enorm in de weg.
Misschien is het wel een minderwaardigheidscomplex waardoor je niet durft te vertrouwen op jezelf en op je gevoel waardoor je niet eens meer weet wat je voelt uiteindelijk.
ja, dat klopt wel heel erg inderdaad. Ik vertrouw niet op mijn eigen gevoelens
dinsdag 30 oktober 2018 om 12:42
.snorriemorrie schreef: ↑30-10-2018 11:05@Nuca: mijn eerste reactie is vaak ook huilen of andere emotie tonen. Daarna komt er onrust als de situatie zich niet direct oplost en die spanning trek ik niet, en ga ik dan te lijf met Google. Om erachter te komen wat ik fout doe, of mijn gevoelens wel kloppen enz. Omdat ik niet met die onrust om kan gaan. Bijvoorbeeld als ik boos ben op iemand dan maakt mij dat onrustig en dan ga ik zoeken naar andermans ervaringen, of het wel terecht is dat ik boos ben, of ik er ook anders naar kan kijken enz. Vervolgens ben ik uren verder, nog steeds boos en nog steeds geen kleding om aan te trekken omdat ik de was niet heb gedaan.
Hier zit iets in. Continu op zoek naar wat je fout doet en of je het wel goed doet, of jij wel goed bent.
Maar waar heb je geleerd dat je niet goed genoeg bent? Dat jouw gevoelens, dat jouw behoeftes, dat wat jij voelt en wil niet klopt, niet mag of niet kan?
Stel, je vindt die antwoorden niet online, maar in jezelf. Je gaat niet zoeken online of je gevoel wel klopt. Maar je gaat naar jezelf toe en je gaat het gevoel erkennen dat je hebt en de onrust verdragen die dat oproept. Wat ga je dan voelen? Opschrijven kan je hierbij helpen, maar het hoeft niet. Als je erachter wil komen wat je voelt als je er niet voor vlucht, dan moet je stoppen met vluchten. Dan moet je je copingsmechanisme loslaten. Maar je copingsmechnisme is waarschijnlijk juist wat beschermend voor je heeft gewerkt in het verleden, of is iets wat je heel goed kent (iemand anders die zegt of je het goed of fout doet, of je oké bent, of je er mag zijn - of niet).
Je kan het ook als een soort proef zien. Wat zou er gebeuren als je een periode wél durft te vertrouwen op jouw gevoelens (in plaats van validatie elders te zoeken)? Wat als je jouw gevoelens serieus zou nemen? Hoe zou je je dan gaan voelen?
dinsdag 30 oktober 2018 om 13:23
@Tuinhek:
Maar waar heb je geleerd dat je niet goed genoeg bent? Dat jouw gevoelens, dat jouw behoeftes, dat wat jij voelt en wil niet klopt, niet mag of niet kan? vroeg je.
ik denk dat ik dat op veel verschillende plekken heb geleerd. Overbeschermd opgevoed, mijn ouders haalden alle problemen voor mij weg, dus daarmee de boodschap gekregen dat ik het niet zelf kan oplossen.
Op school vaak gepest / geplaagd omdat ik anders was, dus ook daar geleerd dat mijn oplossingen en ideeën niet juist zijn.
Ook zit er een hoop sociale ongewenstheid, het gevoel dat ik er niet bij hoor. Dus als ik op iemand boos heb wil ik dat asap oplossen, want ik moet heel, héél zuinig zijn op mijn vrienden, ook als ik eigenlijk helemaal niet (meer) weet of we wel bij elkaar passen, bijvoorbeeld.
Maar waar heb je geleerd dat je niet goed genoeg bent? Dat jouw gevoelens, dat jouw behoeftes, dat wat jij voelt en wil niet klopt, niet mag of niet kan? vroeg je.
ik denk dat ik dat op veel verschillende plekken heb geleerd. Overbeschermd opgevoed, mijn ouders haalden alle problemen voor mij weg, dus daarmee de boodschap gekregen dat ik het niet zelf kan oplossen.
Op school vaak gepest / geplaagd omdat ik anders was, dus ook daar geleerd dat mijn oplossingen en ideeën niet juist zijn.
Ook zit er een hoop sociale ongewenstheid, het gevoel dat ik er niet bij hoor. Dus als ik op iemand boos heb wil ik dat asap oplossen, want ik moet heel, héél zuinig zijn op mijn vrienden, ook als ik eigenlijk helemaal niet (meer) weet of we wel bij elkaar passen, bijvoorbeeld.
dinsdag 30 oktober 2018 om 13:49
Zoeken naar een rationele oplossing, zeer herkenbaar. Makkelijk ook om jezelf hierin te verliezen daar er zoveel info te vinden is.snorriemorrie schreef: ↑30-10-2018 10:40Ja, maar door te googelen ben ik ook eigenlijk iets anders aan het doen,want door het verstandelijk aan te pakken hoef ik op dat moment even niet te voelen.
Voorbeeld uit de praktijk: als ik woorden heb met mijn man, dan ga ik informatie zoeken over communicatieproblemen, ipv dat ik gewoon even erbij stilstaan of ik boos / verdrietig / angstig ben. Of stil te staan bij waar ik echt behoefte aan heb.
Wat mij helpt is fysieke arbeid (tuin, job...) of een lange wandeling, zaken waarbij geen nieuwe info binnenkomt en je je gedachten kunt filteren.
En soms accepteren dat je niet alles kunt oplossen.
De implementatie hiervan laat momenteel wat de wensen over dus ook een tvp.
dinsdag 30 oktober 2018 om 15:20
.snorriemorrie schreef: ↑30-10-2018 13:23@Tuinhek:
Maar waar heb je geleerd dat je niet goed genoeg bent? Dat jouw gevoelens, dat jouw behoeftes, dat wat jij voelt en wil niet klopt, niet mag of niet kan? vroeg je.
ik denk dat ik dat op veel verschillende plekken heb geleerd. Overbeschermd opgevoed, mijn ouders haalden alle problemen voor mij weg, dus daarmee de boodschap gekregen dat ik het niet zelf kan oplossen.
Op school vaak gepest / geplaagd omdat ik anders was, dus ook daar geleerd dat mijn oplossingen en ideeën niet juist zijn.
Ook zit er een hoop sociale ongewenstheid, het gevoel dat ik er niet bij hoor. Dus als ik op iemand boos heb wil ik dat asap oplossen, want ik moet heel, héél zuinig zijn op mijn vrienden, ook als ik eigenlijk helemaal niet (meer) weet of we wel bij elkaar passen, bijvoorbeeld.
Dat is een antwoord op een heel klein deel van mijn post
Misschien kan je met de rest ook iets. Eigenlijk zal je moeten leren om jezelf te geven wat je nodig had als kind. En het vertrouwen op te bouwen dat je als kind had moeten opbouwen. En dat is lastig als je basis zo broos is. Durf te voelen wat er is als je niet gaat zelfsussen, wat je gemist hebt, wat je meegekregen hebt en dan ook wat je nodig hebt. Dat gaat pijnlijk zijn en waarschijnlijk erg beangstigend. Je therapeut kan je hiermee helpen.
dinsdag 30 oktober 2018 om 15:40
dinsdag 30 oktober 2018 om 16:12
Wat een lief compliment, dankjewel
Ik kon uit je tekst niet opmaken of je de rest van mijn post had gelezen. Het is ook een moeilijker (in de zin van confronterender) stuk dan de vraag 'waar komt het vandaan?' Er staan wel vragen in, maar die hoef je natuurlijk niet op het forum te beantwoorden, maar het zijn vragen die misschien goed zijn om over na te denken of bij stil te staan voor jezelf.
Weet je, dit gaat pijnlijk zijn en moeilijk, en eng, en verdrietig. En gewoon kut. Maar je moet de overtuiging vastgrijpen dat je goed bent zoals je bent, dat je op jezelf en je gevoel kan vertrouwen en dat jouw gevoelens en behoeftes oké zijn. Iets wat je nooit eerder hebt durven doen en wat daardoor als onmogelijk kan voelen en heel veel angst en onrust kan oproepen.
Maar daarom ben je in therapie toch? Je hoeft het niet alleen te doen en hopelijk kan je in het proces leren om ook steun en verbinding bij andere mensen in je omgeving te zoeken en toe te laten. Wees jezelf en laat jezelf geliefd zijn, dat helpt je leren dat jij echt genoeg bent en echt wel oké bent. Corrigerende ervaringen zijn ook heel belangrijk. Je moet het grootste deel echt zelf doen, maar niet alleen.
Ik kon uit je tekst niet opmaken of je de rest van mijn post had gelezen. Het is ook een moeilijker (in de zin van confronterender) stuk dan de vraag 'waar komt het vandaan?' Er staan wel vragen in, maar die hoef je natuurlijk niet op het forum te beantwoorden, maar het zijn vragen die misschien goed zijn om over na te denken of bij stil te staan voor jezelf.
Weet je, dit gaat pijnlijk zijn
en moeilijk, en eng, en verdrietig. En gewoon kut. Maar je moet de overtuiging vastgrijpen dat je goed bent zoals je bent, dat je op jezelf en je gevoel kan vertrouwen en dat jouw gevoelens en behoeftes oké zijn. Iets wat je nooit eerder hebt durven doen en wat daardoor als onmogelijk kan voelen en heel veel angst en onrust kan oproepen. Maar daarom ben je in therapie toch? Je hoeft het niet alleen te doen en hopelijk kan je in het proces leren om ook steun en verbinding bij andere mensen in je omgeving te zoeken en toe te laten. Wees jezelf en laat jezelf geliefd zijn, dat helpt je leren dat jij echt genoeg bent en echt wel oké bent. Corrigerende ervaringen zijn ook heel belangrijk. Je moet het grootste deel echt zelf doen, maar niet alleen.
dinsdag 30 oktober 2018 om 16:22
Haha.snorriemorrie schreef: ↑30-10-2018 10:40Ja, maar door te googelen ben ik ook eigenlijk iets anders aan het doen,want door het verstandelijk aan te pakken hoef ik op dat moment even niet te voelen.
Voorbeeld uit de praktijk: als ik woorden heb met mijn man, dan ga ik informatie zoeken over communicatieproblemen, ipv dat ik gewoon even erbij stilstaan of ik boos / verdrietig / angstig ben. Of stil te staan bij waar ik echt behoefte aan heb.
Toen ik een depressie had heb ik de hele bibliotheek gelezen over depressies en ook nog enorm veel boeken op Bol.com erover besteld. Ik weet bijvoorbeeld ook alles over anti depressiva, kan bijna zelf psychiater worden.
Is gewoon een vorm van proberen controle te houden en gevoel weg te rationaliseren.
Mindfulness heeft geholpen en uiteindelijk het doodsimpele antwoord van mijn psychiater op de vraag hoe ik toch in godsnaam moet omgaan met rotgevoelens: 'verdragen'.
Klinkt stom maar was een eyeopener en hielp tegen het vechten en de stellige overtuiging dat negatieve gevoelens zo snel mogelijk weg moeten.
Nu ik weer in een meer stressvolle tijd zit pas ik dat mindfulness af en toe weer heel bewust toe. Even uit mijn hoofd en dan voel ik pas in mijn lijf waar de stress, spanning en pijn zit. Door in mijn hoofd te blijven negeer ik dat volstrekt.
dinsdag 30 oktober 2018 om 16:34
En eerlijk gezegd: soms kan ik er totaal niets mee. Maar soms lukt het ook wel om iets te verdragen, en dan ben ik ergens ook wel trots op mezelf als het is gelukt
dinsdag 30 oktober 2018 om 16:34
Oja, en dat niet vertrouwen op je eigen gevoelens en meningen is ook heel herkenbaar. Daar ben ik nu grotendeels vanaf (door therapie en ouder worden) en het is zo superrelaxed om het gewoon 100% eens te zijn met jezelf.
Zelfs bij belangrijke dingen vraag ik vaak niet eens meer om de mening van anderen omdat ik gewoon weet dat dat toch weinig toevoegt en zij niet in mijn schoenen staan.
Dit forum heeft mij overigens wel geholpen om meer inzicht te krijgen in meningen/denkwerelden/gevoelens etc. Maar moet wel eerlijk zeggen dat dat jaren geleden is en het forum toen ook een fijner warm bad was.
Zelfs bij belangrijke dingen vraag ik vaak niet eens meer om de mening van anderen omdat ik gewoon weet dat dat toch weinig toevoegt en zij niet in mijn schoenen staan.
Dit forum heeft mij overigens wel geholpen om meer inzicht te krijgen in meningen/denkwerelden/gevoelens etc. Maar moet wel eerlijk zeggen dat dat jaren geleden is en het forum toen ook een fijner warm bad was.
dinsdag 30 oktober 2018 om 16:36
Wat een herkenbaar topic.
Voor mij werkt mediteren (of 'bodyscan', dus) heel goed. Het is een skill die je moet leren, dus de eerste weken doet het niet veel - maar nu merk ik dat het helpt om rustiger aan mijn dag te beginnen en rustig af te sluiten.
Ik ga ook vaak heel intensief sporten om uit mijn hoofd te geraken, maar dat gevoel duurt maar zolang ik sport - mediteren werkt wat dat betreft langer door heel de dag.
Voor mij werkt mediteren (of 'bodyscan', dus) heel goed. Het is een skill die je moet leren, dus de eerste weken doet het niet veel - maar nu merk ik dat het helpt om rustiger aan mijn dag te beginnen en rustig af te sluiten.
Ik ga ook vaak heel intensief sporten om uit mijn hoofd te geraken, maar dat gevoel duurt maar zolang ik sport - mediteren werkt wat dat betreft langer door heel de dag.
dinsdag 30 oktober 2018 om 16:52
Ja, de bodyscan!Ambrozijn schreef: ↑30-10-2018 16:36Wat een herkenbaar topic.
Voor mij werkt mediteren (of 'bodyscan', dus) heel goed. Het is een skill die je moet leren, dus de eerste weken doet het niet veel - maar nu merk ik dat het helpt om rustiger aan mijn dag te beginnen en rustig af te sluiten.
Ik ga ook vaak heel intensief sporten om uit mijn hoofd te geraken, maar dat gevoel duurt maar zolang ik sport - mediteren werkt wat dat betreft langer door heel de dag.
Ik heb jaren geen mindfulness gedaan omdat het gewoon niet nodig was in mijn heerlijke stress-vrije leven maar nu de echte wereld zich weer aandient, heb ik de bodyscan weer van stal gehaald. Ik doe hem niet meer officieel en ook niet meer in een bepaalde volgorde, maar dat 'voelen' van je eigen lijf helpt echt om uit je hoofd te komen.
dinsdag 30 oktober 2018 om 17:35
Wow wat ( een "feest"der ) herkenning, ik merk dat ik bijna opgelucht ben, omdat ik het heel erg herken.
Ik volg schematherapie en mijn modi zijn vooral onthechte beschermer, veeleisende/ straffende ouder en zelfsussen.
Wat ik vooral herken is het opzoeken van antwoorden op het internet. Ik zit soms dagen achter mijn laptop, terwijl ik dan 'gewoon' naar mijn werk moet, moet eten en andere dingen moet doen die nodig zijn. Het word dan ook vrij obsessief, of ik ben weeer een periode in de sportschool te vinden, om mijn ontevredenheid weg te werken, of wat ik voorheen deed is naar de alcohol grijpen. Heel veel afleiding om maar de leegte/eenzaamheid en andere gevoelens niet te voelen. Ik ben ook nog niet zover om het anders te doen.
ik lees daarom ook gemotiveerd en nieuwsgrierig mee.
Herken jij het snorriemorrie dat je soms ook helemaal niet precies weet wat je voelt?
Ik volg schematherapie en mijn modi zijn vooral onthechte beschermer, veeleisende/ straffende ouder en zelfsussen.
Wat ik vooral herken is het opzoeken van antwoorden op het internet. Ik zit soms dagen achter mijn laptop, terwijl ik dan 'gewoon' naar mijn werk moet, moet eten en andere dingen moet doen die nodig zijn. Het word dan ook vrij obsessief, of ik ben weeer een periode in de sportschool te vinden, om mijn ontevredenheid weg te werken, of wat ik voorheen deed is naar de alcohol grijpen. Heel veel afleiding om maar de leegte/eenzaamheid en andere gevoelens niet te voelen. Ik ben ook nog niet zover om het anders te doen.
ik lees daarom ook gemotiveerd en nieuwsgrierig mee.
Herken jij het snorriemorrie dat je soms ook helemaal niet precies weet wat je voelt?
dinsdag 30 oktober 2018 om 17:45
@Cestlavie: ja dat herken ik heel erg. Vaak merk ik dat ik aan het zelfsussen ben, maar weet dan soms ook niet eens waarom. In het geval van google-sussen weet ik het natuurlijk wel, maar als ik me terugtrek met een spelletje is het vaak meer een gevoel van algemene onrust of ontevredenheid.
Als ik naar mijn verleden kijk had ik ook altijd een obsessie / hefitge levensverandering op momenten dat het niet goed met mij ging. Inderdaad obsessief sporten, obsessief op een hobby of levensovertuiging storten enz.
Drank lust ik niet, anders was ik vast ook wel aan de alcohol gegaan.
Als ik naar mijn verleden kijk had ik ook altijd een obsessie / hefitge levensverandering op momenten dat het niet goed met mij ging. Inderdaad obsessief sporten, obsessief op een hobby of levensovertuiging storten enz.
Drank lust ik niet, anders was ik vast ook wel aan de alcohol gegaan.
dinsdag 30 oktober 2018 om 18:13
De reden dat ik dat vroeg is, omdat ik een linkje maakte in gedachten, nl van jezelf laten zien met alles erop en eraan. Dus delen van beleving, zodat gevoelens meer ruimte krijgen......
Misschien geld dit vooral voor mezelf... omdat ik ook heel zoekend ben naar antwoorden en manieren om om te gaan met gevoelens, gedachten, emoties. Ik ervaar altijd onrust en leegte ook omdat ik mezelf niet 'goed/oke' genoeg vind en altijd bang ben dat anderen mij zullen afwijzen. Ik krop alles op, waardoor ik misschien continu onrustig en ontevreden en dat weer weg wil halen. Tijdens therapie, maar ook oa. de reacties van Tuinhek en Stroman gaan over acceptatie, en vedragen. Ik weet alleen niet hoe je dat moet doen.
Ik ben denk ik bang dat ik mezelf verlies in alle gevoelens, misschien wel doordraai.
Is dit iets wat je (of iemand anders) ook herkent of werkt dat voor mij helemaal anders...
Misschien geld dit vooral voor mezelf... omdat ik ook heel zoekend ben naar antwoorden en manieren om om te gaan met gevoelens, gedachten, emoties. Ik ervaar altijd onrust en leegte ook omdat ik mezelf niet 'goed/oke' genoeg vind en altijd bang ben dat anderen mij zullen afwijzen. Ik krop alles op, waardoor ik misschien continu onrustig en ontevreden en dat weer weg wil halen. Tijdens therapie, maar ook oa. de reacties van Tuinhek en Stroman gaan over acceptatie, en vedragen. Ik weet alleen niet hoe je dat moet doen.
Ik ben denk ik bang dat ik mezelf verlies in alle gevoelens, misschien wel doordraai.
Is dit iets wat je (of iemand anders) ook herkent of werkt dat voor mij helemaal anders...
dinsdag 30 oktober 2018 om 18:17
Ik krop niet alles op, denk ik. Ik praat er wel over met mijn man. Maar ik vind het jammer dat hij nooit echt heel erg reageert, het is niet echt een prater.
Soms vertel ik ook wel eens kleine dingen aan mijn moeder maar dan heb ik er direct weer spijt van, want zij heeft heel sterk haar eigen mening en die komt niet altijd overeen met wat ik leer bij therapie. Vaak neemt zij juist de veeleisende ouder rol op zich, terwijl ik juist moet leren milder naar mezelf te kijken.
Soms vertel ik ook wel eens kleine dingen aan mijn moeder maar dan heb ik er direct weer spijt van, want zij heeft heel sterk haar eigen mening en die komt niet altijd overeen met wat ik leer bij therapie. Vaak neemt zij juist de veeleisende ouder rol op zich, terwijl ik juist moet leren milder naar mezelf te kijken.
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:52
Ok, ik heb nu bijvoorbeeld een goed voorbeeld wat nu speelt:
Ik lees net op een facebookgroep waar ik bij zit over een moeder waarvan haar kindje uit huis is geplaatst vanwege een rommelig huis. Ons huis is ook niet het schoonste huis ooit. Ik ga malen: kan zoiets ook bij ons gebeuren? Dus zit inmiddels al een half uur te zoeken naar informatie
Ik lees net op een facebookgroep waar ik bij zit over een moeder waarvan haar kindje uit huis is geplaatst vanwege een rommelig huis. Ons huis is ook niet het schoonste huis ooit. Ik ga malen: kan zoiets ook bij ons gebeuren? Dus zit inmiddels al een half uur te zoeken naar informatie
