Psyche
alle pijlers
Zinloos
maandag 9 februari 2015 om 14:05
De zoveelste depressie, ik heb het echt gehad. Zo'n beetje niks interesseert me meer. Ik ben mijn baan kwijtgeraakt, mijn ex is bij me weggegaan en ik zie gewoon niet meer waar het leven om draait. Nergens plezier in en vraag me nog wat nut heeft, waarom ik überhaupt mijn bed uit zou komen en er iets van maken. Ik vraag me af wat vriendschappen toevoegen, want ik ben toch alleen maar negatief. Wat hebben mijn vrienden nou aan mij? Waarom zou ik sporten? Om er goed uit te zien? Who cares.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Mijn dagen zijn lang en leeg, en eenzaam. Maar afspreken met anderen voegt niks toe, en ik kan me maar voor een bepaalde tijd concentreren op een activiteit. Dan is er weer de leegte, totdat ik me weer heel even ergens toe kan zetten, al stelt dat ook niet veel voor. Boodschappen doe ik pas op het laatste moment, omdat ik toch wat moet eten. Ik heb geen motivatie meer. De depressies blijven toch wel terugkomen en het voelt zinloos om me weer uit deze te slepen.
Zit bij een psycholoog, die me na 20 minuten al vertelde dat zij mij niets te leren heeft en ik haar waarschijnlijk het één en ander zal bijbrengen. Erg hoopvol. Verder moet ik nog een half jaar wachten tot ik gespecialiseerde hulp krijg. Het voelt zo uitzichtloos.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Mijn dagen zijn lang en leeg, en eenzaam. Maar afspreken met anderen voegt niks toe, en ik kan me maar voor een bepaalde tijd concentreren op een activiteit. Dan is er weer de leegte, totdat ik me weer heel even ergens toe kan zetten, al stelt dat ook niet veel voor. Boodschappen doe ik pas op het laatste moment, omdat ik toch wat moet eten. Ik heb geen motivatie meer. De depressies blijven toch wel terugkomen en het voelt zinloos om me weer uit deze te slepen.
Zit bij een psycholoog, die me na 20 minuten al vertelde dat zij mij niets te leren heeft en ik haar waarschijnlijk het één en ander zal bijbrengen. Erg hoopvol. Verder moet ik nog een half jaar wachten tot ik gespecialiseerde hulp krijg. Het voelt zo uitzichtloos.
maandag 9 februari 2015 om 15:39
Ik vind dit erg leerzaam om te lezen. Heb ooit professioneel mensen ondersteund die soms ook een depressie hadden en jullie zouden eigenlijk eens college moeten komen geven.
Het raakt me echt. Iemand die echt depressief is straalt zo'n andere energie uit, zo moeilijk te levelen als je zelf dat nooit hebt ervaren.
Het lijkt net alsof je dan met alle boekenkennis en goede bedoelingen met lege handen staat. Ook omdat psychiaters ook vaak geen antwoord hebben. Of verschillende antwoorden.
Behalve als het net klikt.
Het raakt me echt. Iemand die echt depressief is straalt zo'n andere energie uit, zo moeilijk te levelen als je zelf dat nooit hebt ervaren.
Het lijkt net alsof je dan met alle boekenkennis en goede bedoelingen met lege handen staat. Ook omdat psychiaters ook vaak geen antwoord hebben. Of verschillende antwoorden.
Behalve als het net klikt.
maandag 9 februari 2015 om 15:41
@Istar, jij bent druk geweest!
@Retrostar, wel een interessant punt. Ik denk ook dat 'we' het hier zo goed hebben dat we te veel tijd hebben om overal over te piekeren. Als iemand zich in een levensbedreigende situatie bevindt, is diegene alleen maar bezig met overleven, voor piekeren over of iedereen hem wel aardig vindt (bijv.) is helemaal geen ruimte. Natuurlijk zal het wel wat genuanceerder liggen dan dit. Wel merk ik zelf dat als ik op avontuur ga (op reis of enge onbekende mensen ontmoeten (sociale fobie, remember )), dat ik dan nooit depressief ben, omdat ik daar geen ruimte voor heb.
EDIT: Als je depressief bent, heb je dan ook nog eens nergens meer zin in en heb je nog meer tijd over om te verdwalen in gedachten. Eigenlijk moet je dan dus op avontuur gaan, maar ja, daar heb je dan dus net totaal geen zin in.
@Retrostar, wel een interessant punt. Ik denk ook dat 'we' het hier zo goed hebben dat we te veel tijd hebben om overal over te piekeren. Als iemand zich in een levensbedreigende situatie bevindt, is diegene alleen maar bezig met overleven, voor piekeren over of iedereen hem wel aardig vindt (bijv.) is helemaal geen ruimte. Natuurlijk zal het wel wat genuanceerder liggen dan dit. Wel merk ik zelf dat als ik op avontuur ga (op reis of enge onbekende mensen ontmoeten (sociale fobie, remember )), dat ik dan nooit depressief ben, omdat ik daar geen ruimte voor heb.
EDIT: Als je depressief bent, heb je dan ook nog eens nergens meer zin in en heb je nog meer tijd over om te verdwalen in gedachten. Eigenlijk moet je dan dus op avontuur gaan, maar ja, daar heb je dan dus net totaal geen zin in.
maandag 9 februari 2015 om 15:43
quote:ikeaverslaafde schreef op 09 februari 2015 @ 15:41:
@Istar, jij bent druk geweest!
@Retrostar, wel een interessant punt. Ik denk ook dat 'we' het hier zo goed hebben dat we te veel tijd hebben om overal over te piekeren. Als iemand zich in een levensbedreigende situatie bevindt, is diegene alleen maar bezig met overleven, voor piekeren over of iedereen hem wel aardig vindt (bijv.) is helemaal geen ruimte. Natuurlijk zal het wel wat genuanceerder liggen dan dit. Wel merk ik zelf dat als ik op avontuur ga (op reis of enge onbekende mensen ontmoeten (sociale fobie, remember )), dat ik dan nooit depressief ben, omdat ik daar geen ruimte voor heb.
Het ligt er denk ik ook aan wat de depressie veroorzaakt. Mijn depressie hebben geen psychologische oorzaak, maar een biologische. Valt weinig aan te doen behalve uitzitten en in beweging blijven.
Het voelt niet als veel, maar als je het dan zo opschrijft lijkt het ineens heel wat
@Istar, jij bent druk geweest!
@Retrostar, wel een interessant punt. Ik denk ook dat 'we' het hier zo goed hebben dat we te veel tijd hebben om overal over te piekeren. Als iemand zich in een levensbedreigende situatie bevindt, is diegene alleen maar bezig met overleven, voor piekeren over of iedereen hem wel aardig vindt (bijv.) is helemaal geen ruimte. Natuurlijk zal het wel wat genuanceerder liggen dan dit. Wel merk ik zelf dat als ik op avontuur ga (op reis of enge onbekende mensen ontmoeten (sociale fobie, remember )), dat ik dan nooit depressief ben, omdat ik daar geen ruimte voor heb.
Het ligt er denk ik ook aan wat de depressie veroorzaakt. Mijn depressie hebben geen psychologische oorzaak, maar een biologische. Valt weinig aan te doen behalve uitzitten en in beweging blijven.
Het voelt niet als veel, maar als je het dan zo opschrijft lijkt het ineens heel wat
maandag 9 februari 2015 om 15:47
Mooi lijstje, Istar. Fijn dat werken nog lukt dan. Ging hier helaas niet, al heb ik het nog weken geprobeerd. De koek was op, en mijn baas moest toch het werk gedaan krijgen.
Ikea, die ken ik idd. En ben ik het ook mee eens. Het antwoord ligt dan ook voor mij in het leven zelf, het leven ervan. Maar nu lastig me ertoe te zetten en geeft me ook weinig. Was gister bijvoorbeeld een vriendin eten, die er niet mee om wist te gaan. Verweet me op een gegeven moment dat het tijd was voor mijn avondjoint. Daar wil ze nooit bij zijn. Maar ja, ik was wel uitgepraat na 2,5 uur, waarbij ik niet het gevoel had dat ik iets aan haar leven noch zij iets aan mij leven toevoegde. Gesprekken voelen zo zinloos. Ik ben ook niet zo'n gezellig type, lul altijd over (filosofische) crap. Kunnen mijn vrienden me dan niet bijhouden, dan haal ik er geen plezier uit.
Hoe weet je welk leven voor je weggelegd is? Ik heb nu zoiets van: ga maar sporten, lezen en zorg een beetje voor jezelf. De rest zou ik zo graag links laten liggen. Maar zoals Istar zegt moet ik mijn vrienden misschien nog maar niet wegdoen, nu ik nog depressief ben.
Ikea, die ken ik idd. En ben ik het ook mee eens. Het antwoord ligt dan ook voor mij in het leven zelf, het leven ervan. Maar nu lastig me ertoe te zetten en geeft me ook weinig. Was gister bijvoorbeeld een vriendin eten, die er niet mee om wist te gaan. Verweet me op een gegeven moment dat het tijd was voor mijn avondjoint. Daar wil ze nooit bij zijn. Maar ja, ik was wel uitgepraat na 2,5 uur, waarbij ik niet het gevoel had dat ik iets aan haar leven noch zij iets aan mij leven toevoegde. Gesprekken voelen zo zinloos. Ik ben ook niet zo'n gezellig type, lul altijd over (filosofische) crap. Kunnen mijn vrienden me dan niet bijhouden, dan haal ik er geen plezier uit.
Hoe weet je welk leven voor je weggelegd is? Ik heb nu zoiets van: ga maar sporten, lezen en zorg een beetje voor jezelf. De rest zou ik zo graag links laten liggen. Maar zoals Istar zegt moet ik mijn vrienden misschien nog maar niet wegdoen, nu ik nog depressief ben.
maandag 9 februari 2015 om 15:49
maandag 9 februari 2015 om 15:51
Ik bedenk me net dat ik tegenwoordig veel minder streng voor mezelf ben dan vroeger. Ik moest altijd zoveel. Nu zijn er wel eens dagen dat één wasje draaien en op de bank hangen het uiterste van me vergen, maar ik vind dat prima. Morgen weer een dag en we zien dan wel verder. Waarom zou ik nog energie verspillen aan teleurgesteld zijn in mezelf als ik ook kan proberen te ontspannen en er morgen echt wel weer een nieuwe dag komt? (En zo niet, kan ik beter nog genieten van vandaag
maandag 9 februari 2015 om 16:06
maandag 9 februari 2015 om 16:09
Bedankt voor je reactie, Mara. Morgen tweede gesprek bij die psych die verbonden is met mijn huisartsenpraktijk. Zal aangeven dat ik er geen vertrouwen in heb en of ze me kan helpen iemand anders te vinden. Psychiater heb ik in het verleden wel gezien, maar dat hielp niet. Moet zo lang wachten op die gespecialiseerde hulp vanwege een wachtlijst.
maandag 9 februari 2015 om 16:18
Bij mij helpen medicijnen (in mijn geval zoloft) om in ieder geval van dat lichaamsgevoel af te komen, het is gelukkig al weer een tijd geleden dat ik het heb ervaren en het weet ook niet precies hoe ik het moet omschrijven, een soort zwarte pijnlijke leegte. Ook kan ik beter ontsnappen aan die negatieve gedachten, en heb weer meer plezier met vrienden, en tijdens het sporten. Dat laatste helpt ook, voegt structuur toe en geeft energie als je wat fitter wordt. Ik ben er nog niet vanaf, maar het is een begin.
maandag 9 februari 2015 om 16:26
quote:viva-depressief schreef op 09 februari 2015 @ 16:09:
Bedankt voor je reactie, Mara. Morgen tweede gesprek bij die psych die verbonden is met mijn huisartsenpraktijk. Zal aangeven dat ik er geen vertrouwen in heb en of ze me kan helpen iemand anders te vinden. Psychiater heb ik in het verleden wel gezien, maar dat hielp niet. Moet zo lang wachten op die gespecialiseerde hulp vanwege een wachtlijst.
Mag ik vragen waarom de pscycholoog dit aangeeft. Praat je heel gemakkenlijk ? De psychiater hielp niet ?
Heb je zwaardere zorg nodig of een speciaal traject ? Is een dagbehandeling waar je elke dag naar toe moet niks ?
Ritme houden. ?
Bedankt voor je reactie, Mara. Morgen tweede gesprek bij die psych die verbonden is met mijn huisartsenpraktijk. Zal aangeven dat ik er geen vertrouwen in heb en of ze me kan helpen iemand anders te vinden. Psychiater heb ik in het verleden wel gezien, maar dat hielp niet. Moet zo lang wachten op die gespecialiseerde hulp vanwege een wachtlijst.
Mag ik vragen waarom de pscycholoog dit aangeeft. Praat je heel gemakkenlijk ? De psychiater hielp niet ?
Heb je zwaardere zorg nodig of een speciaal traject ? Is een dagbehandeling waar je elke dag naar toe moet niks ?
Ritme houden. ?
maandag 9 februari 2015 om 16:26
quote:viva-depressief schreef op 09 februari 2015 @ 16:09:
Bedankt voor je reactie, Mara. Morgen tweede gesprek bij die psych die verbonden is met mijn huisartsenpraktijk. Zal aangeven dat ik er geen vertrouwen in heb en of ze me kan helpen iemand anders te vinden. Psychiater heb ik in het verleden wel gezien, maar dat hielp niet. Moet zo lang wachten op die gespecialiseerde hulp vanwege een wachtlijst.
Mag ik vragen waarom de pscycholoog dit aangeeft. Praat je heel gemakkenlijk ? De psychiater hielp niet ?
Heb je zwaardere zorg nodig of een speciaal traject ? Is een dagbehandeling waar je elke dag naar toe moet niks ?
Ritme houden. ?
Bedankt voor je reactie, Mara. Morgen tweede gesprek bij die psych die verbonden is met mijn huisartsenpraktijk. Zal aangeven dat ik er geen vertrouwen in heb en of ze me kan helpen iemand anders te vinden. Psychiater heb ik in het verleden wel gezien, maar dat hielp niet. Moet zo lang wachten op die gespecialiseerde hulp vanwege een wachtlijst.
Mag ik vragen waarom de pscycholoog dit aangeeft. Praat je heel gemakkenlijk ? De psychiater hielp niet ?
Heb je zwaardere zorg nodig of een speciaal traject ? Is een dagbehandeling waar je elke dag naar toe moet niks ?
Ritme houden. ?
maandag 9 februari 2015 om 16:30
Mij helpt het om simpele spelletjes te doen op mijn telefoon. Dus scrabble en solitaire enzo. Dan blijft je brein nog ergens mee bezig. En ik heb net kleuren voor volwassenen ontdekt. Hersenloos vakjes inkleuren is dan te doen. En weer blijven je hersenen toch bezig.
En sinds ik weet dat ik een chronisch depressieve stoornis heb, heb ik twee honden. Die zorgen ervoor dat ik elke dag naar buiten moet. En ze hebben toch wel 1,5 uur wandelen per dag nodig. Want ik kan er dan echt niet tegen om me schuldig te voelen omdat ze de beweging echt nodig hebben. Voor een ander doe ik het wel, nou ja, voor mijn honden dan die van mijn zorg afhankelijk zijn. Als het echt niet lukt, wandelt mijn vriend alleen met ze. Maar dat gebeurt hooguit eens in de paar maanden.
Ik had er veel aan om te accepteren dat dit bij me hoort, al duurde dat wel even. Eigenlijk ben ik van karakter namelijk een optimist. Een rasoptimist zelfs. Dus kon ik moeilijk accepteren dat die depressies toch echt bij me horen. Maar ik denk dat juist omdat ik een optimist ben, ik ermee kan leven. Anders had ik misschien allang opgegeven. Ik hou niet van opgeven.
Ik heb geen therapeut, wel gehad toen ik jonger was (en toen veel aan gehad) maar nu dus niet. Ik heb de sph gedaan, al strandde ik halverwege de vierde. In die opleiding en in het werk wat ik erbij deed, begeleider, heb ik manieren en methodieken geleerd waar ik nu mezelf mee kan helpen. Ik wilde anderen gaan helpen maar het bleek dat ik mezelf er ook mee kon helpen. Ik kan niet zeggen dat ik het anderen aan kan raden, ik deed de opleiding ook niet om die reden, maar toevallig bleek het achteraf erg handig. En ik ontdekte ook dat ik me beter ga voelen in het leven, als ik anderen kan helpen. En dat kan op vele manieren, ook zonder baan.
Ik ben wel gestrand en nu afgekeurd. Ik heb ook niet om hulp gevraagd voordat het misging. Toen ben ik zo lang depressief geweest dat elke poging om hulp te vragen, mislukte omdat ik zo snel opgaf. En door suffe pech. Nu kan ik veel beter omgaan met depressie maar ik had eerder om hulp moeten vragen en door moeten zetten. Er zit nog steeds rommel in mijn berenput dus ik zal ook ooit wel aan de bak moeten. Nu ben ik stabiel en wil dat nog even niet kwijt. Lees, ik durf niet zo goed.
Nu ik afgekeurd ben, kan ik mezelf toch nog nuttig maken voor anderen. Door mijn ervaringen te delen op internet, met mensen die met dezelfde problemen worstelen als ik. Tegelijk leer ik van hen ook een boel bij.
Het gebeurt vaker dat mensen nog even moeten wachten tot ze therapie kunnen krijgen. Tot die tijd zou je hier je hart kunnen luchten. Ook s nachts, ik heb ook ptts en slaap vaak erg slecht dus ik hang hier s nachts ook nog wel eens rond en ik ben niet de enige. Je bent iig niet alleen en er zijn hier veel mensen die snappen wat je meemaakt. Veel sterkte iig.
En sinds ik weet dat ik een chronisch depressieve stoornis heb, heb ik twee honden. Die zorgen ervoor dat ik elke dag naar buiten moet. En ze hebben toch wel 1,5 uur wandelen per dag nodig. Want ik kan er dan echt niet tegen om me schuldig te voelen omdat ze de beweging echt nodig hebben. Voor een ander doe ik het wel, nou ja, voor mijn honden dan die van mijn zorg afhankelijk zijn. Als het echt niet lukt, wandelt mijn vriend alleen met ze. Maar dat gebeurt hooguit eens in de paar maanden.
Ik had er veel aan om te accepteren dat dit bij me hoort, al duurde dat wel even. Eigenlijk ben ik van karakter namelijk een optimist. Een rasoptimist zelfs. Dus kon ik moeilijk accepteren dat die depressies toch echt bij me horen. Maar ik denk dat juist omdat ik een optimist ben, ik ermee kan leven. Anders had ik misschien allang opgegeven. Ik hou niet van opgeven.
Ik heb geen therapeut, wel gehad toen ik jonger was (en toen veel aan gehad) maar nu dus niet. Ik heb de sph gedaan, al strandde ik halverwege de vierde. In die opleiding en in het werk wat ik erbij deed, begeleider, heb ik manieren en methodieken geleerd waar ik nu mezelf mee kan helpen. Ik wilde anderen gaan helpen maar het bleek dat ik mezelf er ook mee kon helpen. Ik kan niet zeggen dat ik het anderen aan kan raden, ik deed de opleiding ook niet om die reden, maar toevallig bleek het achteraf erg handig. En ik ontdekte ook dat ik me beter ga voelen in het leven, als ik anderen kan helpen. En dat kan op vele manieren, ook zonder baan.
Ik ben wel gestrand en nu afgekeurd. Ik heb ook niet om hulp gevraagd voordat het misging. Toen ben ik zo lang depressief geweest dat elke poging om hulp te vragen, mislukte omdat ik zo snel opgaf. En door suffe pech. Nu kan ik veel beter omgaan met depressie maar ik had eerder om hulp moeten vragen en door moeten zetten. Er zit nog steeds rommel in mijn berenput dus ik zal ook ooit wel aan de bak moeten. Nu ben ik stabiel en wil dat nog even niet kwijt. Lees, ik durf niet zo goed.
Nu ik afgekeurd ben, kan ik mezelf toch nog nuttig maken voor anderen. Door mijn ervaringen te delen op internet, met mensen die met dezelfde problemen worstelen als ik. Tegelijk leer ik van hen ook een boel bij.
Het gebeurt vaker dat mensen nog even moeten wachten tot ze therapie kunnen krijgen. Tot die tijd zou je hier je hart kunnen luchten. Ook s nachts, ik heb ook ptts en slaap vaak erg slecht dus ik hang hier s nachts ook nog wel eens rond en ik ben niet de enige. Je bent iig niet alleen en er zijn hier veel mensen die snappen wat je meemaakt. Veel sterkte iig.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
maandag 9 februari 2015 om 17:17
Oei, viva-depressief, alles wat je schrijft straalt ook depressie uit. Hoe kom je uit de depressie? Dwingen. Wat Istar zegt, ook al heb je geen zin toch de dingen doen die je met jezelf hebt afgesproken (stel dan ook haalbare doelen, sporten is misschien wat veel, je kunt wel beginnen met blokje om). Als je gaat wachten tot je zin hebt dan kom je nooit meer uit de depressie. Vraag jezelf ook niet af of dit of dat zin heeft, want natuurlijk vind je nu dat het geen zin heeft en je kan je op dit moment ook niet voorstellen dat je dat ooit anders zal gaan voelen. Je hebt eigenlijk 2 keuzes: leven of doodgaan. Je schrijft dat je niet zo ver bent om dood te gaan. Dan blijf je dus leven en dat kan óf op dezelfde uitzichtloze manier zoals nu, óf je kan dingen gaan doen waar je geen zin in hebt met de kans dat het leven weer leuk wordt. Je kan ook eigenwijs naar je depressieve gedachten luisteren en denken 'maar het heeft toch geen zin, ik ben toch stom en mislukt en nutteloos, het leven is zinloos' maar dan heb je dus 0% kans dat het beter wordt. Je hebt dus niks te verliezen.
Uit een depressie komen doe je op wilskracht, je moet tegen jezelf in gaan, maar wel met kleine stappen beginnen en ook tevreden zijn met de kleine stappen. Je kan ook dagelijks een lijstje maken van 3 dingen die ok zijn geweest die dag. Bijvoorbeeld: gedoucht, aangekleed, boodschappen gedaan. En dat ook gewoon goed vinden zo. En geef het tijd, niet opgeven, gewoon stug doorgaan ook al is het niet leuk. Als je niks doet is het ook niet leuk.
Wat betreft je hulpverlening. Ik zou direct weggaan bij die psycholoog, een psycholoog die zulke dingen zegt heb je niks aan. Overigens zou dit wel gewoon vergoed moeten worden, waarom kan dat niet? De enige reden die ik kan bedenken is omdat je in de wacht bent elders, maar als je nu hulp nodig hebt, dan vraag je die instelling waar je in de wacht bent de DBC te sluiten tot je weer terecht kan. Het is onzin dat jij geen hulp kan krijgen, omdat zij een DBC open hebben staan waar ze niks mee doen. Overleg met je HA of je medicatie kan starten, al is het maar om de tijd te overbruggen. Vraag ook je huisarts of je voor nu de POH-GGZ (praktijkondersteuner) kan zien om de wachttijd te overbruggen tot je specialistische hulp start. Dit kan je doen ipv de psycholoog en je hebt geen rompslomp met vergoedingen, valt onder huisartsenzorg. Oh, wacht even, lees nu een ander bericht van je IS die psycholoog de praktijkondersteuner?
Het is echt een kwestie van die passiviteit doorbreken en dat zul je eerst moeten doen zonder het geloof dat het zin heeft of ooit beter zal worden. Fake it 'til you make it! Wachten op de zin van het leven gaat hem niet worden!
Uit een depressie komen doe je op wilskracht, je moet tegen jezelf in gaan, maar wel met kleine stappen beginnen en ook tevreden zijn met de kleine stappen. Je kan ook dagelijks een lijstje maken van 3 dingen die ok zijn geweest die dag. Bijvoorbeeld: gedoucht, aangekleed, boodschappen gedaan. En dat ook gewoon goed vinden zo. En geef het tijd, niet opgeven, gewoon stug doorgaan ook al is het niet leuk. Als je niks doet is het ook niet leuk.
Wat betreft je hulpverlening. Ik zou direct weggaan bij die psycholoog, een psycholoog die zulke dingen zegt heb je niks aan. Overigens zou dit wel gewoon vergoed moeten worden, waarom kan dat niet? De enige reden die ik kan bedenken is omdat je in de wacht bent elders, maar als je nu hulp nodig hebt, dan vraag je die instelling waar je in de wacht bent de DBC te sluiten tot je weer terecht kan. Het is onzin dat jij geen hulp kan krijgen, omdat zij een DBC open hebben staan waar ze niks mee doen. Overleg met je HA of je medicatie kan starten, al is het maar om de tijd te overbruggen. Vraag ook je huisarts of je voor nu de POH-GGZ (praktijkondersteuner) kan zien om de wachttijd te overbruggen tot je specialistische hulp start. Dit kan je doen ipv de psycholoog en je hebt geen rompslomp met vergoedingen, valt onder huisartsenzorg. Oh, wacht even, lees nu een ander bericht van je IS die psycholoog de praktijkondersteuner?
Het is echt een kwestie van die passiviteit doorbreken en dat zul je eerst moeten doen zonder het geloof dat het zin heeft of ooit beter zal worden. Fake it 'til you make it! Wachten op de zin van het leven gaat hem niet worden!
maandag 9 februari 2015 om 19:45
Zijn je vrienden op de hoogte van je depressie en hoe zwaar het je valt? Je benoemt dat je 2,5 uur met een vriendin hebt doorgebracht. Is dit niet erg ambitieus nu je je zo voelt? Wellicht dat je met je vrienden kunt bespreken dat je graag met ze afspreekt, maar dat je dit de komende tijd wat afbakerd omdat je het niet trekt. Je benoemt dat het lastig is voor je om een nieuwe psycholoog voor jezelf te zoeken. Zouden je vrienden je hier niet bij kunnen helpen?
Uit wat je schrijft, lees ik voornamelijk redenen waarom je iets niet zou doen. Die zijn niet belangrijk, belangrijk zijn de redenen waarom je iets WEL zou doen. Waarschijnlijk kun je op alle argumenten een "maar"verzinnen, alleen deze gaat je niet verder helpen. Het is aan jou om te bepalen of je depressie de controle wil geven, of je depressie de overhand wil laten nemen of dat je zelf sturing gaat geven in deze periode, door bijvoorbeeld dingen tegen je zin in te doen zoals sporten, een lijstje maken met algedaans zoals zo mooi wordt beschreven. Besef dat het meeste van je gedrag gericht is op het instandhouden van je situatie, niet op het doorbreken van je depressie.
Uit wat je schrijft, lees ik voornamelijk redenen waarom je iets niet zou doen. Die zijn niet belangrijk, belangrijk zijn de redenen waarom je iets WEL zou doen. Waarschijnlijk kun je op alle argumenten een "maar"verzinnen, alleen deze gaat je niet verder helpen. Het is aan jou om te bepalen of je depressie de controle wil geven, of je depressie de overhand wil laten nemen of dat je zelf sturing gaat geven in deze periode, door bijvoorbeeld dingen tegen je zin in te doen zoals sporten, een lijstje maken met algedaans zoals zo mooi wordt beschreven. Besef dat het meeste van je gedrag gericht is op het instandhouden van je situatie, niet op het doorbreken van je depressie.
dinsdag 10 februari 2015 om 10:39
Mara, ik weet mezelf wel te verwoorden ja. Soms weet je best veel over een onderwerp, maar is kennis alleen niet genoeg. Desondanks haal ik uit zo'n opmerking weinig vertrouwen. Psychiater hielp niet, nee. Praten, graven in mijn verleden... en als ik niet verder kwam dan ik zelf kon komen op dat moment, dan was ik er nog niet aan toe. Dus ik kon net zo goed mijn eigen psych spelen, hij hielp me niet verder. Heb inderdaad zwaardere zorg nodig, maar wacht mijn intake nog af dus weet niet wat voor traject het wordt. Geen dagbehandeling in elk geval. Doorgaans functioneer ik prima.
Gladoortje, bedankt voor je bericht! Fijn dat je twee honden hebt, zo te lezen doen ze je goed. Ik heb overwogen een kat te nemen, maar vind het toch een te grote verantwoordelijkheid. Woon alleen. Herken ook wat je zegt over de put niet willen opentrekken. Ik zou dus niet eens weten hoe ik die mijne opentrek.
Blijekip, dat heb je heel helder uitgelegd! Kan ik wel wat mee. Denk ik. Praktijkondersteuner is de psycholoog inderdaad. Ga haar zo vertellen dat ik wat anders nodig heb dan samen een weeklijstje opstellen (lees: een andere psych), waarbij zij kijkt of ik het gehaald heb. Werkt voor mij niet. Ik doe het wel, of niet. Niet omdat zij met me meekijkt. Maar vergoeding is lastig, omdat ik nog niemand tegengekomen ben op internet die gericht is op mijn problematiek en niet onder de alternatieve geneeswijzen valt, of iets dergelijks.
Miszlady, vrienden zijn op de hoogte, maar lijken alsnog geen idee te hebben waar ik doorheen ga. Zo ervaar ik het tenminste. Niet iedereen hoor, zeker niet, maar sommigen kan ik echt achter het behang plakken met bepaalde opmerkingen waaruit een totaal onbegrip voor mijn situatie blijkt. Uitleg lijkt dan niet te helpen. Vandaar waarschijnlijk ook mijn vragen omtrent vriendschap. Is 2,5 uur afspreken ambitieus? Daar heb ik echt geen idee van. Ze vragen om me te helpen bij het vinden van een nieuwe psych wekt een bepaalde spanning bij me op. Daarnaast overbodig, denk ik, gezien bovenstaande uitleg aan blijekip.
Lijstje van gister voor de liefhebbers:
Op gezette tijden uit en in bed
Gedoucht
Boek uitgelezen
Met een vriendin gebeld
Twee afleveringen serie gekeken
1 uur naar buiten
Bijstand aangevraagd
Mijn tanden gepoetst
Pas 's avonds geblowd
Zo naar de psych, zal jullie wel op de hoogte houden!
Gladoortje, bedankt voor je bericht! Fijn dat je twee honden hebt, zo te lezen doen ze je goed. Ik heb overwogen een kat te nemen, maar vind het toch een te grote verantwoordelijkheid. Woon alleen. Herken ook wat je zegt over de put niet willen opentrekken. Ik zou dus niet eens weten hoe ik die mijne opentrek.
Blijekip, dat heb je heel helder uitgelegd! Kan ik wel wat mee. Denk ik. Praktijkondersteuner is de psycholoog inderdaad. Ga haar zo vertellen dat ik wat anders nodig heb dan samen een weeklijstje opstellen (lees: een andere psych), waarbij zij kijkt of ik het gehaald heb. Werkt voor mij niet. Ik doe het wel, of niet. Niet omdat zij met me meekijkt. Maar vergoeding is lastig, omdat ik nog niemand tegengekomen ben op internet die gericht is op mijn problematiek en niet onder de alternatieve geneeswijzen valt, of iets dergelijks.
Miszlady, vrienden zijn op de hoogte, maar lijken alsnog geen idee te hebben waar ik doorheen ga. Zo ervaar ik het tenminste. Niet iedereen hoor, zeker niet, maar sommigen kan ik echt achter het behang plakken met bepaalde opmerkingen waaruit een totaal onbegrip voor mijn situatie blijkt. Uitleg lijkt dan niet te helpen. Vandaar waarschijnlijk ook mijn vragen omtrent vriendschap. Is 2,5 uur afspreken ambitieus? Daar heb ik echt geen idee van. Ze vragen om me te helpen bij het vinden van een nieuwe psych wekt een bepaalde spanning bij me op. Daarnaast overbodig, denk ik, gezien bovenstaande uitleg aan blijekip.
Lijstje van gister voor de liefhebbers:
Op gezette tijden uit en in bed
Gedoucht
Boek uitgelezen
Met een vriendin gebeld
Twee afleveringen serie gekeken
1 uur naar buiten
Bijstand aangevraagd
Mijn tanden gepoetst
Pas 's avonds geblowd
Zo naar de psych, zal jullie wel op de hoogte houden!
dinsdag 10 februari 2015 om 11:37
Ik ben absoluut geen expert op dat gebied, maar was het ook niet zo dat als je dagelijks blowt, je meer kans had op depressies? Weet je psych dat je dagelijks blowt?
Knappe lijst van gisteren verder. Ben je daar een beetje trots op? Bijstand aanvragen geeft je hopelijk ook weer minder om over te piekeren.
Knappe lijst van gisteren verder. Ben je daar een beetje trots op? Bijstand aanvragen geeft je hopelijk ook weer minder om over te piekeren.
dinsdag 10 februari 2015 om 12:21
Net terug van de praktijkondersteunende psych. Huisarts zal proberen me te helpen bij het vinden van een vrijgevestigde psychotherapeut. Hopelijk hoor ik deze week nog wat van haar, en anders bel ik maandag wel even. Heb ook aangegeven dat ik te weinig heb aan de gesprekken met de praktijkondersteunerpsych en ik mezelf serieus moet nemen. Grenzen aangeven en zo gaat me nu erg goed af, merk wel dat ik in overlevingsmodus zit en zaken uitspreek waar nodig.
Ikea, het houdt me momenteel juist wel sane, blowen. Haalt de scherpe kantjes van de dag. Heb het dus wel teruggeschroefd van 'ik voel me xxx, dus ik steek een joint op om xxx'. (Gebeurde ook wel eens wanneer ik wakker werd.) En met overdag blowen kom ik helemaal tot niks, dus ben al blij dat het me tenminste gisteren gelukt is pas 's avonds te doen. Dat wil ik ook graag volhouden, maar kriebelt nu ik het erover heb wel. Ex-psych weet het wel. Vond ook dat ik dat wel kon blijven doen. Ach ja.
Dank je voor je bemoediging wat betreft mijn lijst. Ben er een heel klein beetje trots op. Vooral op tandenpoetsen en naar buiten gaan, eigenlijk. Bijstand geeft me geen reden tot piekeren, nee. Maar ik weet momenteel niet waar ik mijn huis van moet betalen. Lijkt erop dat mijn huurtoeslag niet omhoog gaat, en ook mijn zorgtoeslag niet. Belastingdienst had de verkeerde cijfers over 2015. Ziet ernaar uit dat het wel eens omlaag zou kunnen gaan. Dus dat geeft de nodige stress. Weet echt niet wat ik moet doen als blijkt dat ik het inderdaad niet kan betalen. Terwijl dat zo'n beetje het enige goede is in mijn leven nog.
Ikea, het houdt me momenteel juist wel sane, blowen. Haalt de scherpe kantjes van de dag. Heb het dus wel teruggeschroefd van 'ik voel me xxx, dus ik steek een joint op om xxx'. (Gebeurde ook wel eens wanneer ik wakker werd.) En met overdag blowen kom ik helemaal tot niks, dus ben al blij dat het me tenminste gisteren gelukt is pas 's avonds te doen. Dat wil ik ook graag volhouden, maar kriebelt nu ik het erover heb wel. Ex-psych weet het wel. Vond ook dat ik dat wel kon blijven doen. Ach ja.
Dank je voor je bemoediging wat betreft mijn lijst. Ben er een heel klein beetje trots op. Vooral op tandenpoetsen en naar buiten gaan, eigenlijk. Bijstand geeft me geen reden tot piekeren, nee. Maar ik weet momenteel niet waar ik mijn huis van moet betalen. Lijkt erop dat mijn huurtoeslag niet omhoog gaat, en ook mijn zorgtoeslag niet. Belastingdienst had de verkeerde cijfers over 2015. Ziet ernaar uit dat het wel eens omlaag zou kunnen gaan. Dus dat geeft de nodige stress. Weet echt niet wat ik moet doen als blijkt dat ik het inderdaad niet kan betalen. Terwijl dat zo'n beetje het enige goede is in mijn leven nog.
dinsdag 10 februari 2015 om 12:36
Heb je een financiële buffer voor eventueel nog een paar maanden?
Bij de Belastingdienst kun je ook bezwaar indienen wat betreft verkeerde cijfers. (Hier op het forum zijn er mensen die je daar vast mee kunnen helpen als je dat wil, dat scheelt weer.)
Wat blowen betreft, ik weet het ook niet. Je uitleg maakt het wel duidelijker. Dat je zegt dat het een overwinning is om het pas 's avonds te doen, kan ik me wel iets bij voorstellen dan.
Herkenbaar wat je zegt over tandenpoetsen en naar buiten gaan. Heel veel succes vandaag!
Bij de Belastingdienst kun je ook bezwaar indienen wat betreft verkeerde cijfers. (Hier op het forum zijn er mensen die je daar vast mee kunnen helpen als je dat wil, dat scheelt weer.)
Wat blowen betreft, ik weet het ook niet. Je uitleg maakt het wel duidelijker. Dat je zegt dat het een overwinning is om het pas 's avonds te doen, kan ik me wel iets bij voorstellen dan.
Herkenbaar wat je zegt over tandenpoetsen en naar buiten gaan. Heel veel succes vandaag!
