Relaties
alle pijlers
Scheiden
vrijdag 17 juli 2026 om 14:57
Hoi,
Ik denk dat dit een lang verhaal gaat worden dus alsvast bedankt voor het lezen.
Mijn man en ik zijn al lang bij elkaar, inmiddels bijna 18 jaar. Ik voel mij al langere tijd niet fijn in de relatie. Wat mij vooral opbrak was het emotioneel niet gezien worden. Ongeveer 2,5 jaar geleden brak er iets voor mij. Hij negeerde mij wekenlang omdat ik boos op hem was geworden waar de kinderen bij waren. Hij vond dat respectloos. Even daarvoor was mijn zus opgenomen in een psychiatrische kliniek vanwege suicidale uitingen. Daarbij kwam een hele shitstorm aan emoties bij mij op omdat het vele oude wonden openreet. Mijn zus worstelt nog steeds met onze vroegere thuissituatie en ik moest er voor haar zijn.
In deze weken overleed ook een dierbare en solliciteerde ik op een nieuwe baan. Hij wist dit maar bleef negeren. Ik gaf meerdere keren aan dat ik het niet volhield. Uiteindelijk wilde hij wel praten maar op zijn moment.
Daarnaast zijn er nog veel meer dingen gebeurd waaruit blijkt dat hij vooral in eerste plaats van zichzelf houdt. Ik heb meerdere keren relatietherapie voorgesteld. Dit wees hij af en dreigde met echtscheiding. De laatste keer zei ik dat het goed was. Dan gaan we scheiden. Na een paar dagen wilde hij wel weer relatietherapie. Maar kwam daar ook weer op terug omdat ik aangaf niet van hem te houden en niet te weten of het terug zou komen. Maar dat een relatietherapeut hierbij kon helpen door te kijken of het terug zou kunnen komen.
Hij vindt het dan onzinnig. Geeft wel aannig steeds van mij te houden.
We hebben nu een afspraak met een mediator en financieel adviseur over een paar weken gepland.
We hebben 2 kinderen, 11 en 14. We willen gelukkig beide voor hen het beste. Idealiter zou 1 van ons het huis overnemen zodat de kinderen hun stabiele plek kunnen behouden.
Wat ik zou willen vragen is, of iemand in een soortgelijke situatie heeft gezeten? Is het een legitieme reden om je huwelijk op te geven daar er kinderen zijn? En misschien een hart onder de riem, iemand die aan kan geven dat er licht is aan het einde van de tunnel?
Ik denk dat dit een lang verhaal gaat worden dus alsvast bedankt voor het lezen.
Mijn man en ik zijn al lang bij elkaar, inmiddels bijna 18 jaar. Ik voel mij al langere tijd niet fijn in de relatie. Wat mij vooral opbrak was het emotioneel niet gezien worden. Ongeveer 2,5 jaar geleden brak er iets voor mij. Hij negeerde mij wekenlang omdat ik boos op hem was geworden waar de kinderen bij waren. Hij vond dat respectloos. Even daarvoor was mijn zus opgenomen in een psychiatrische kliniek vanwege suicidale uitingen. Daarbij kwam een hele shitstorm aan emoties bij mij op omdat het vele oude wonden openreet. Mijn zus worstelt nog steeds met onze vroegere thuissituatie en ik moest er voor haar zijn.
In deze weken overleed ook een dierbare en solliciteerde ik op een nieuwe baan. Hij wist dit maar bleef negeren. Ik gaf meerdere keren aan dat ik het niet volhield. Uiteindelijk wilde hij wel praten maar op zijn moment.
Daarnaast zijn er nog veel meer dingen gebeurd waaruit blijkt dat hij vooral in eerste plaats van zichzelf houdt. Ik heb meerdere keren relatietherapie voorgesteld. Dit wees hij af en dreigde met echtscheiding. De laatste keer zei ik dat het goed was. Dan gaan we scheiden. Na een paar dagen wilde hij wel weer relatietherapie. Maar kwam daar ook weer op terug omdat ik aangaf niet van hem te houden en niet te weten of het terug zou komen. Maar dat een relatietherapeut hierbij kon helpen door te kijken of het terug zou kunnen komen.
Hij vindt het dan onzinnig. Geeft wel aannig steeds van mij te houden.
We hebben nu een afspraak met een mediator en financieel adviseur over een paar weken gepland.
We hebben 2 kinderen, 11 en 14. We willen gelukkig beide voor hen het beste. Idealiter zou 1 van ons het huis overnemen zodat de kinderen hun stabiele plek kunnen behouden.
Wat ik zou willen vragen is, of iemand in een soortgelijke situatie heeft gezeten? Is het een legitieme reden om je huwelijk op te geven daar er kinderen zijn? En misschien een hart onder de riem, iemand die aan kan geven dat er licht is aan het einde van de tunnel?
zaterdag 18 juli 2026 om 10:18
Ik heb heel lang in een nare relatie gezeten. Voor de kinderen wilde ik blijven maar bij het idee dat ik, met hem zou overblijven als ze het huis uit zouden zijn, raakte ik in paniek.
Dat was voor mij het eerste moment dat ik dacht, hier moet ik wat mee. Dit ging groeien in mijn hoofd en besefte hoe rot het ook voor de kinderen zou zijn, ik ook mocht kiezen om zelf gelukkig te zijn. Je leeft maar 1 keer en dat wilde ik niet ongelukkig doen.
Wij zijn gescheiden, dit is uit eindelijk op een nare scheiding uitgelopen. Ex-Man dacht en zei dat ik na een half jaar wel terug zou komen maar dat was niet zo. Toen is hij gaan schoppen en vechten. Gelukkig zijn we nu heel wat jaren verder en is de rust weer terug.
Je vraagt of dit een legitieme reden is om
te scheiden. Ik vind dat een lastige vraag om te lezen. Wanneer jij niet gelukkig bent en geprobeerd hebt de situatie te veranderen. Mag JIJ beslissen voor jezelf te kiezen.
Dat was voor mij het eerste moment dat ik dacht, hier moet ik wat mee. Dit ging groeien in mijn hoofd en besefte hoe rot het ook voor de kinderen zou zijn, ik ook mocht kiezen om zelf gelukkig te zijn. Je leeft maar 1 keer en dat wilde ik niet ongelukkig doen.
Wij zijn gescheiden, dit is uit eindelijk op een nare scheiding uitgelopen. Ex-Man dacht en zei dat ik na een half jaar wel terug zou komen maar dat was niet zo. Toen is hij gaan schoppen en vechten. Gelukkig zijn we nu heel wat jaren verder en is de rust weer terug.
Je vraagt of dit een legitieme reden is om
te scheiden. Ik vind dat een lastige vraag om te lezen. Wanneer jij niet gelukkig bent en geprobeerd hebt de situatie te veranderen. Mag JIJ beslissen voor jezelf te kiezen.
nanouk wijzigde dit bericht op 18-07-2026 10:21
13.26% gewijzigd
zaterdag 18 juli 2026 om 11:13
Helemaal eens.
Of het een goede beslissing is kan niemand hier je voorspellen. Dat weet je pas over enkele jaren.
Ik kan je hier vertellen hoe ik er vele jaren na mijn scheiding op terugkijk maar daar ben je niets mee.
zaterdag 18 juli 2026 om 11:20
Nou, ik durf daar wel wat over te zeggen hoor.
Als je man je emotioneel mishandelt (want dat is wekenlang negeren), én hier niet op wil/kan reflecteren, én geen relatietherapie wil, dan is dat een prima reden om te scheiden. Juist mét kinderen. Want die wil je niet laten opgroeien in een emotioneel onveilige omgeving.
Als je man je emotioneel mishandelt (want dat is wekenlang negeren), én hier niet op wil/kan reflecteren, én geen relatietherapie wil, dan is dat een prima reden om te scheiden. Juist mét kinderen. Want die wil je niet laten opgroeien in een emotioneel onveilige omgeving.
courage wijzigde dit bericht op 18-07-2026 11:25
0.31% gewijzigd
zaterdag 18 juli 2026 om 11:21
Alleen al het feit dat hij je wekenlang opzettelijk negeert met als doel je pijn te doen is voor mij meer dan voldoende grond voor een echtscheiding.
Jij werd boos op hem en gooide dat eruit. Dat is menselijk en niet noodzakelijkerwijs slecht voor jullie kinderen. Het was alleen moeilijk voor zijn ego. Hij koos er bewust voor om gedurende een langere periode dag in dag uit hun moeder te negeren en daarmee te vernederen. Dat is echt een extreem slecht voorbeeld. En op meerdere gebieden; hoe je met conflicten omgaat, hoe je met familie omgaat, hoe je met vrouwen omgaat, wat je doet als je ego pijn doet etc.
Het slechte nieuws is dat ik dus ook zo mijn twijfels heb bij de vraag of hij inderdaad het belang van jullie kinderen op één heeft staan. Als dat niet zo is dan is dat heel naar voor hen en ook niet jouw verantwoordelijkheid. Je kunt hen ook nu niet behoeden voor zijn nukken, na een scheiding kun je ze in ieder geval een rustige, veilige plek bieden.
Het goede nieuws dat ik voor je heb is dat ik (voor mezelf) met mijn hand op mijn hart kan zeggen dat mijn leven een miljoen miljard keer beter is geworden na mijn scheiding. En onze kinderen zijn er zeker niet zonder kleerscheuren vanaf gekomen jammer genoeg. Inmiddels is er nog maar één die nog mondjesmaat contact heeft met zijn vader. En ik heb zelf flink hulp nodig gehad om te leren waar mijn verantwoordelijkheid ophoudt want ik ben mezelf echt compleet verloren in het dichtlopen van de gaten die hij sloeg. Maar je kunt je kinderen niet voor alles beschermen. En jammergenoeg is een falende andere ouder één van de dingen waarbij dat niet gaat.
Jij werd boos op hem en gooide dat eruit. Dat is menselijk en niet noodzakelijkerwijs slecht voor jullie kinderen. Het was alleen moeilijk voor zijn ego. Hij koos er bewust voor om gedurende een langere periode dag in dag uit hun moeder te negeren en daarmee te vernederen. Dat is echt een extreem slecht voorbeeld. En op meerdere gebieden; hoe je met conflicten omgaat, hoe je met familie omgaat, hoe je met vrouwen omgaat, wat je doet als je ego pijn doet etc.
Het slechte nieuws is dat ik dus ook zo mijn twijfels heb bij de vraag of hij inderdaad het belang van jullie kinderen op één heeft staan. Als dat niet zo is dan is dat heel naar voor hen en ook niet jouw verantwoordelijkheid. Je kunt hen ook nu niet behoeden voor zijn nukken, na een scheiding kun je ze in ieder geval een rustige, veilige plek bieden.
Het goede nieuws dat ik voor je heb is dat ik (voor mezelf) met mijn hand op mijn hart kan zeggen dat mijn leven een miljoen miljard keer beter is geworden na mijn scheiding. En onze kinderen zijn er zeker niet zonder kleerscheuren vanaf gekomen jammer genoeg. Inmiddels is er nog maar één die nog mondjesmaat contact heeft met zijn vader. En ik heb zelf flink hulp nodig gehad om te leren waar mijn verantwoordelijkheid ophoudt want ik ben mezelf echt compleet verloren in het dichtlopen van de gaten die hij sloeg. Maar je kunt je kinderen niet voor alles beschermen. En jammergenoeg is een falende andere ouder één van de dingen waarbij dat niet gaat.
zaterdag 18 juli 2026 om 11:39
zaterdag 18 juli 2026 om 11:50
Scheiden is rot. Je bent toch ooit aan dit huwelijk begonnen omdat het fijn was met hem. Je weet helemaal niet hoe te toekomst er nu uit gaat zien.
Toen ik ging scheiden las ik ergens een vergelijking waar ik veel aan heb gehad. Je gaat een diepe kloof oversteken om aan de overkant te komen. Je zult moeten afdalen naar een dal waar het koud, nat en donker is en dan moet je weer omhoogklimmen terwijl je doodmoe bent. Je valt zeker een paar keer en loopt op zijn minst wat schrammen op. Er zal een moment komen dat je denkt die overkant niet te halen. Laat mij maar hier achter.
Maar als je goed kijkt voordat je afdaalt, zie je aan de andere kant van deze kloof een mooie groene weide met bloemen, de zon schijnt daar. Hoe dan ook, daar zul je komen.
Houd dat beeld (b.v. een leuk eigen huis, geen geruzie meer, vrijheid) vast.
Het wordt beter! Het duurt alleen even en je moet door een zware periode heen
Toen ik ging scheiden las ik ergens een vergelijking waar ik veel aan heb gehad. Je gaat een diepe kloof oversteken om aan de overkant te komen. Je zult moeten afdalen naar een dal waar het koud, nat en donker is en dan moet je weer omhoogklimmen terwijl je doodmoe bent. Je valt zeker een paar keer en loopt op zijn minst wat schrammen op. Er zal een moment komen dat je denkt die overkant niet te halen. Laat mij maar hier achter.
Maar als je goed kijkt voordat je afdaalt, zie je aan de andere kant van deze kloof een mooie groene weide met bloemen, de zon schijnt daar. Hoe dan ook, daar zul je komen.
Houd dat beeld (b.v. een leuk eigen huis, geen geruzie meer, vrijheid) vast.
Het wordt beter! Het duurt alleen even en je moet door een zware periode heen
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in