Relaties
alle pijlers
Scheiden
vrijdag 17 juli 2026 om 14:57
Hoi,
Ik denk dat dit een lang verhaal gaat worden dus alsvast bedankt voor het lezen.
Mijn man en ik zijn al lang bij elkaar, inmiddels bijna 18 jaar. Ik voel mij al langere tijd niet fijn in de relatie. Wat mij vooral opbrak was het emotioneel niet gezien worden. Ongeveer 2,5 jaar geleden brak er iets voor mij. Hij negeerde mij wekenlang omdat ik boos op hem was geworden waar de kinderen bij waren. Hij vond dat respectloos. Even daarvoor was mijn zus opgenomen in een psychiatrische kliniek vanwege suicidale uitingen. Daarbij kwam een hele shitstorm aan emoties bij mij op omdat het vele oude wonden openreet. Mijn zus worstelt nog steeds met onze vroegere thuissituatie en ik moest er voor haar zijn.
In deze weken overleed ook een dierbare en solliciteerde ik op een nieuwe baan. Hij wist dit maar bleef negeren. Ik gaf meerdere keren aan dat ik het niet volhield. Uiteindelijk wilde hij wel praten maar op zijn moment.
Daarnaast zijn er nog veel meer dingen gebeurd waaruit blijkt dat hij vooral in eerste plaats van zichzelf houdt. Ik heb meerdere keren relatietherapie voorgesteld. Dit wees hij af en dreigde met echtscheiding. De laatste keer zei ik dat het goed was. Dan gaan we scheiden. Na een paar dagen wilde hij wel weer relatietherapie. Maar kwam daar ook weer op terug omdat ik aangaf niet van hem te houden en niet te weten of het terug zou komen. Maar dat een relatietherapeut hierbij kon helpen door te kijken of het terug zou kunnen komen.
Hij vindt het dan onzinnig. Geeft wel aannig steeds van mij te houden.
We hebben nu een afspraak met een mediator en financieel adviseur over een paar weken gepland.
We hebben 2 kinderen, 11 en 14. We willen gelukkig beide voor hen het beste. Idealiter zou 1 van ons het huis overnemen zodat de kinderen hun stabiele plek kunnen behouden.
Wat ik zou willen vragen is, of iemand in een soortgelijke situatie heeft gezeten? Is het een legitieme reden om je huwelijk op te geven daar er kinderen zijn? En misschien een hart onder de riem, iemand die aan kan geven dat er licht is aan het einde van de tunnel?
Ik denk dat dit een lang verhaal gaat worden dus alsvast bedankt voor het lezen.
Mijn man en ik zijn al lang bij elkaar, inmiddels bijna 18 jaar. Ik voel mij al langere tijd niet fijn in de relatie. Wat mij vooral opbrak was het emotioneel niet gezien worden. Ongeveer 2,5 jaar geleden brak er iets voor mij. Hij negeerde mij wekenlang omdat ik boos op hem was geworden waar de kinderen bij waren. Hij vond dat respectloos. Even daarvoor was mijn zus opgenomen in een psychiatrische kliniek vanwege suicidale uitingen. Daarbij kwam een hele shitstorm aan emoties bij mij op omdat het vele oude wonden openreet. Mijn zus worstelt nog steeds met onze vroegere thuissituatie en ik moest er voor haar zijn.
In deze weken overleed ook een dierbare en solliciteerde ik op een nieuwe baan. Hij wist dit maar bleef negeren. Ik gaf meerdere keren aan dat ik het niet volhield. Uiteindelijk wilde hij wel praten maar op zijn moment.
Daarnaast zijn er nog veel meer dingen gebeurd waaruit blijkt dat hij vooral in eerste plaats van zichzelf houdt. Ik heb meerdere keren relatietherapie voorgesteld. Dit wees hij af en dreigde met echtscheiding. De laatste keer zei ik dat het goed was. Dan gaan we scheiden. Na een paar dagen wilde hij wel weer relatietherapie. Maar kwam daar ook weer op terug omdat ik aangaf niet van hem te houden en niet te weten of het terug zou komen. Maar dat een relatietherapeut hierbij kon helpen door te kijken of het terug zou kunnen komen.
Hij vindt het dan onzinnig. Geeft wel aannig steeds van mij te houden.
We hebben nu een afspraak met een mediator en financieel adviseur over een paar weken gepland.
We hebben 2 kinderen, 11 en 14. We willen gelukkig beide voor hen het beste. Idealiter zou 1 van ons het huis overnemen zodat de kinderen hun stabiele plek kunnen behouden.
Wat ik zou willen vragen is, of iemand in een soortgelijke situatie heeft gezeten? Is het een legitieme reden om je huwelijk op te geven daar er kinderen zijn? En misschien een hart onder de riem, iemand die aan kan geven dat er licht is aan het einde van de tunnel?
zondag 19 juli 2026 om 12:16
TO, je schrijft dat jullie beiden het beste voor de kinderen willen. Jullie kinderen zien dat hun vader hun moeder wekenlang negeert. Zij voelen de spanning en zullen hun gedrag daar op aanpassen. Omdat het nou eenmaal jullie kinderen zijn die loyaal zijn en niet nog eens extra last willen geven in deze gespannen situatie. Jullie kinderen worden emotioneel beschadigd door jullie ongezonde dynamiek. Het is iets wat je misschien liever niet horen wil en misschien ook niet merkt of ziet omdat het in jullie gezin ‘normaal’ is geworden.
Besef dat alsjeblieft.
Besef dat alsjeblieft.
'If you obey all the rules, you miss all the fun'. (Katherine Hepburn)
zondag 19 juli 2026 om 12:26
Ongelofelijk dat 'hij kan ook heel lief zijn' opweegt tegen de voorbeelden die je noemt. Dan ligt de lat wel heel laag. Ik ben ervan overtuigd dat zelfs seriemoordenaars ook best heel lief kunnen zijn.Qwerty123 schreef: ↑18-07-2026 20:42Dank jullie wel voor jullie reacties.
Bij mij slaat de twijfel weer toe omdat hij de laatste dagen weer spijt toonde. Hij zei dat hij het verkeerd had aangepakt in het verleden en dat hij hoopte dat ik hem niet zou haten. Hij leek hierin oprecht.
Verder stuurt hij mij via de app vakantiefoto's van ons als gezin. Dit komt wat manipulatief over maar anderzijds is dat ook wat mijn hart het meeste breekt, het uiteenvallen van ons gezin.
Het wekenlang negeren is overigens slechts een voorbeeld natuurlijk. Er is ooit een stressvolle situatie geweest waarin hij mij op mijn werk belde en als een idioot door de telefoon zat te schreeuwen. Hij had de kinderen in de auto en reed ook nog eens te hard ( hoorde ik van de kinderen ). Het was een situatie waar ik niets aan kon doen en niets mee te maken had.
Dus ja, ik zie dat het heel toxisch gedrag is maar aan de andere kant kan hij ook heel lief zijn en gun ik de kinderen een intact gezin.
Wekenlang negeren, noem je. Even aangenomen dat je dat letterlijk bedoelt. WEKENLANG! Wat voor een psychopaat moet je al zijn om dat te eerste al vol te houden, en ten tweede daar moedwillig je vrouw en kinderen aan blootstellen. Zonder enig besef van wat hij aanricht, óf dat kan hem geen bal schelen.
Echt, kies voor jezelf en je kinderen en schop deze psychopaat eruit.
zondag 19 juli 2026 om 12:28
Helemaal eens. Hij wil niet het beste voor zijn kinderen, dat zijn maar woorden. Zijn gedrag zegt dat het hem geen reet kan schelen of de kinderen in een veilige omgeving opgroeien.SweetFirefly schreef: ↑19-07-2026 12:16TO, je schrijft dat jullie beiden het beste voor de kinderen willen. Jullie kinderen zien dat hun vader hun moeder wekenlang negeert. Zij voelen de spanning en zullen hun gedrag daar op aanpassen. Omdat het nou eenmaal jullie kinderen zijn die loyaal zijn en niet nog eens extra last willen geven in deze gespannen situatie. Jullie kinderen worden emotioneel beschadigd door jullie ongezonde dynamiek. Het is iets wat je misschien liever niet horen wil en misschien ook niet merkt of ziet omdat het in jullie gezin ‘normaal’ is geworden.
Besef dat alsjeblieft.
maandag 20 juli 2026 om 06:40
To, ik las dat je je kinderen een compleet gezin gunt. Als kind van een compleet, maar ongelukkig gezin vind ik dat geen goed argument.
Mijn ouders bleven te lang bij elkaar, waardoor ik alle ruzies, spanningen etc meekreeg. Het gevolg is dat ik daar echt last van heb (gehad), en ondanks alle hulp nog last van heb.
Wat ik wil zeggen; je man pakt je nu op je zwakke plek. Het gelukkige gezin. Maar je kinderen krijten echt veel mee van jullie spanningen
Mijn ouders bleven te lang bij elkaar, waardoor ik alle ruzies, spanningen etc meekreeg. Het gevolg is dat ik daar echt last van heb (gehad), en ondanks alle hulp nog last van heb.
Wat ik wil zeggen; je man pakt je nu op je zwakke plek. Het gelukkige gezin. Maar je kinderen krijten echt veel mee van jullie spanningen
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in