Thuis
alle pijlers
Schoonmoeder overleden...
maandag 12 september 2016 om 15:52
Hallo..
Ik weet eigenlijk niet waarom ik precies dit topic open.. ik denk dat ik gewoon mijn verhaal kwijt wil.
morgen is het 5 weken geleden dat mijn schoonmoeder is overleden, geheel onverwachts ze was nog maar 52 jaar oud
we hebben een hele nacht in het ziekenhuis gezeten met de hoop dat ze sterk genoeg was om het te overwinnen, heel de nacht heb ik nagedacht hoe ik het ooit mijn kinderen zou moeten uitleggen dat er geen oma meer is ( ze paste altijd iedere donderdag op en wij waren daar bijna ieder weekend wel te vinden) helaas kon ze het niet winnen en is ze uiteindelijk toch overleden na 12 uur lang vechten voor haar leven.
Het enige wat er in mij opkwam nadat ik zag hoe ze overleed was hoe kunnen we in godsnaam zonder haar? wat moeten we nou
na het regelen van de crematie kregen we het ontzettend druk met het leeghalen van haar huisje mijn man en ik hadden geluk dat wij vakantie hadden en hebben ons hier 3 weken volop gefocust .
Nu is het bijna zover dat we vrijdag de sleutel in moeten leveren.. eigenlijk hebben we de afgelopen 5 weken volop op de automatische piloot geleefd maar nu is vandaag de dag aangebroken dat ik weer ben gaan werken voor de eerste keer.
en wat heb ik het moeilijk vandaag..ik heb heel de dag al moeite om mijn tranen in te houden en kan geen seconde niet aan haar denken.. ik besef me dat we verder moeten zonder haar maar dat wil ik helemaal niet.
Mijn man is een ontzettende binnenvetter en ik praat dus niet veel met hem over zijn moeder omdat ik hem niet lastig wil vallen met mijn emoties omdat ik weet dat hij het er zelf heel moeilijk mee heeft terwijl hij het daar niet zomaar over zal hebben..
ik vraag me heel de dag al af of dit ooit minder word.. het gemis.. bij alles denk ik was ze gewoon nog maar even hier..
dit is de eerste keer dat ik iemand dierbaars verlies dus ik weet ook niet goed hoe hiermee om te gaan..
ik mis haar gewoon zo ontzettend en wil eigenlijk niet verder met het gewone leven zonder haar.. en mijn kinderen wat moeten die zonder hun geweldige oma..
sorry voor dit bericht maar ik wou het even van me afschrijven
Ik weet eigenlijk niet waarom ik precies dit topic open.. ik denk dat ik gewoon mijn verhaal kwijt wil.
morgen is het 5 weken geleden dat mijn schoonmoeder is overleden, geheel onverwachts ze was nog maar 52 jaar oud
we hebben een hele nacht in het ziekenhuis gezeten met de hoop dat ze sterk genoeg was om het te overwinnen, heel de nacht heb ik nagedacht hoe ik het ooit mijn kinderen zou moeten uitleggen dat er geen oma meer is ( ze paste altijd iedere donderdag op en wij waren daar bijna ieder weekend wel te vinden) helaas kon ze het niet winnen en is ze uiteindelijk toch overleden na 12 uur lang vechten voor haar leven.
Het enige wat er in mij opkwam nadat ik zag hoe ze overleed was hoe kunnen we in godsnaam zonder haar? wat moeten we nou
na het regelen van de crematie kregen we het ontzettend druk met het leeghalen van haar huisje mijn man en ik hadden geluk dat wij vakantie hadden en hebben ons hier 3 weken volop gefocust .
Nu is het bijna zover dat we vrijdag de sleutel in moeten leveren.. eigenlijk hebben we de afgelopen 5 weken volop op de automatische piloot geleefd maar nu is vandaag de dag aangebroken dat ik weer ben gaan werken voor de eerste keer.
en wat heb ik het moeilijk vandaag..ik heb heel de dag al moeite om mijn tranen in te houden en kan geen seconde niet aan haar denken.. ik besef me dat we verder moeten zonder haar maar dat wil ik helemaal niet.
Mijn man is een ontzettende binnenvetter en ik praat dus niet veel met hem over zijn moeder omdat ik hem niet lastig wil vallen met mijn emoties omdat ik weet dat hij het er zelf heel moeilijk mee heeft terwijl hij het daar niet zomaar over zal hebben..
ik vraag me heel de dag al af of dit ooit minder word.. het gemis.. bij alles denk ik was ze gewoon nog maar even hier..
dit is de eerste keer dat ik iemand dierbaars verlies dus ik weet ook niet goed hoe hiermee om te gaan..
ik mis haar gewoon zo ontzettend en wil eigenlijk niet verder met het gewone leven zonder haar.. en mijn kinderen wat moeten die zonder hun geweldige oma..
sorry voor dit bericht maar ik wou het even van me afschrijven
maandag 12 september 2016 om 15:55
Gecondoleerd!
Ik kan me goed indenken hoe rot het voelt. Zelf mijn moeder 4 jaar geleden verloren, dus heb het zelf van dichtbij meegemaakt helaas.
Het wordt minder, maar niet vandaag of morgen, of zelfs maar dit jaar. Ze klinkt als een hele lieve vrouw. Je mag haar echt missen en je mag verdriet hebben. Ze verdient het om gemist te worden.
Ik kan me goed indenken hoe rot het voelt. Zelf mijn moeder 4 jaar geleden verloren, dus heb het zelf van dichtbij meegemaakt helaas.
Het wordt minder, maar niet vandaag of morgen, of zelfs maar dit jaar. Ze klinkt als een hele lieve vrouw. Je mag haar echt missen en je mag verdriet hebben. Ze verdient het om gemist te worden.
maandag 12 september 2016 om 16:02
maandag 12 september 2016 om 16:02
maandag 12 september 2016 om 16:05
quote:blijfgewoonbianca schreef op 12 september 2016 @ 16:02:
Gecondoleerd.
Omdat je man een binnenvetter is mag jij je nog wel uiten, natuurlijk. Lijkt me voor hem ook fijn om te merken dat jij dol was op zijn moeder. Je kinderen hoeven zich toch ook niet groot te houden, hoop ik ?
Ja denk ik ook, ik ben ook een binnenvetter maar zou het zeer waarderen als mijn partner erover sprak.
Sterkte met dit verlies.
Gecondoleerd.
Omdat je man een binnenvetter is mag jij je nog wel uiten, natuurlijk. Lijkt me voor hem ook fijn om te merken dat jij dol was op zijn moeder. Je kinderen hoeven zich toch ook niet groot te houden, hoop ik ?
Ja denk ik ook, ik ben ook een binnenvetter maar zou het zeer waarderen als mijn partner erover sprak.
Sterkte met dit verlies.
maandag 12 september 2016 om 16:06
quote:blijfgewoonbianca schreef op 12 september 2016 @ 16:02:
Gecondoleerd.
Omdat je man een binnenvetter is mag jij je nog wel uiten, natuurlijk. Lijkt me voor hem ook fijn om te merken dat jij dol was op zijn moeder. Je kinderen hoeven zich toch ook niet groot te houden, hoop ik ?Ja dat is ook wel zo maar dat weet hij ook wel, ik merk alleen aan hem dat hij zich er niet prettig bij voelt als ik het er over heb ( of iemand anders) daarom heb ik het er niet echt over nu.. en natuurlijk hoeven mijn kinderen zich niet groot te houden maar ze zijn pas 1 en 2.. dus die snappen het allemaal nog niet echt
Gecondoleerd.
Omdat je man een binnenvetter is mag jij je nog wel uiten, natuurlijk. Lijkt me voor hem ook fijn om te merken dat jij dol was op zijn moeder. Je kinderen hoeven zich toch ook niet groot te houden, hoop ik ?Ja dat is ook wel zo maar dat weet hij ook wel, ik merk alleen aan hem dat hij zich er niet prettig bij voelt als ik het er over heb ( of iemand anders) daarom heb ik het er niet echt over nu.. en natuurlijk hoeven mijn kinderen zich niet groot te houden maar ze zijn pas 1 en 2.. dus die snappen het allemaal nog niet echt
maandag 12 september 2016 om 16:07
Ik krijg hier echt tranen van in mijn ogen en wil je heel veel sterkte wensen .
Ik ben zelf in mijn jeugd mijn vader verloren en 3 jaar geleden mijn schoonvader
Het is heel moeilijk en neem alsjeblieft alle tijd om dit zware verlies te verwerken.
Mijn partner is ook een binnenvetter. Ik kan dit verdriet nog steeds niet met hem delen helaas. Ik doe dat ook niet, maar hoop dat hij het wel een plekje kan geven.
Hij doet het op zijn manier.
Dit jaar heeft hij een kano tocht gemaakt met onze puberzoon langs alle plekken waar hij met zijn vader geweest was. En wat hebben ze veel over opa gepraat en gehuild.
Ieder verwerkt het op zijn eigen manier.
Ik ben zelf in mijn jeugd mijn vader verloren en 3 jaar geleden mijn schoonvader
Het is heel moeilijk en neem alsjeblieft alle tijd om dit zware verlies te verwerken.
Mijn partner is ook een binnenvetter. Ik kan dit verdriet nog steeds niet met hem delen helaas. Ik doe dat ook niet, maar hoop dat hij het wel een plekje kan geven.
Hij doet het op zijn manier.
Dit jaar heeft hij een kano tocht gemaakt met onze puberzoon langs alle plekken waar hij met zijn vader geweest was. En wat hebben ze veel over opa gepraat en gehuild.
Ieder verwerkt het op zijn eigen manier.
maandag 12 september 2016 om 16:08
quote:portishead schreef op 12 september 2016 @ 16:02:
Sterkte TO.
Misschien kan je er met je man niet goed over praten, maar maak dat niet te belangrijk. Je kunt ook commiceren zonder praten, je kunt hem ook gewoon even vasthouden, een knuffel geven, er gewoon voor elkaar zijn, minstens even belangrijk.Heb je helemaal gelijk in! dat doen we ook wel hoor:) maar krijg af en toe wel het idee dat hij misschien niet helemaal door heeft hoe moeilijk ik het ermee heb omdat hij zelf niks los laat en ik dus ook niet om moeilijke situaties te voorkomen
Sterkte TO.
Misschien kan je er met je man niet goed over praten, maar maak dat niet te belangrijk. Je kunt ook commiceren zonder praten, je kunt hem ook gewoon even vasthouden, een knuffel geven, er gewoon voor elkaar zijn, minstens even belangrijk.Heb je helemaal gelijk in! dat doen we ook wel hoor:) maar krijg af en toe wel het idee dat hij misschien niet helemaal door heeft hoe moeilijk ik het ermee heb omdat hij zelf niks los laat en ik dus ook niet om moeilijke situaties te voorkomen
maandag 12 september 2016 om 16:11
quote:Roelofje schreef op 12 september 2016 @ 16:07:
Ik krijg hier echt tranen van in mijn ogen en wil je heel veel sterkte wensen .
Ik ben zelf in mijn jeugd mijn vader verloren en 3 jaar geleden mijn schoonvader
Het is heel moeilijk en neem alsjeblieft alle tijd om dit zware verlies te verwerken.
Mijn partner is ook een binnenvetter. Ik kan dit verdriet nog steeds niet met hem delen helaas. Ik doe dat ook niet, maar hoop dat hij het wel een plekje kan geven.
Hij doet het op zijn manier.
Dit jaar heeft hij een kano tocht gemaakt met onze puberzoon langs alle plekken waar hij met zijn vader geweest was. En wat hebben ze veel over opa gepraat en gehuild.
Ieder verwerkt het op zijn eigen manier.
Heel erg bedankt voor je lieve reactie!
ik heb vaak het idee als ik mijn verdriet toon aan andere mensen dat ze mij een aansteller vinden ofzo.. maar de band die ik met mijn schoonmoeder had was niet zoals andere.. als ik iets had ging ik nog eerder naar haar als naar mijn eigen moeder.. dus het valt me gewoon heel zwaar.. met alles wat ik doe
Ik krijg hier echt tranen van in mijn ogen en wil je heel veel sterkte wensen .
Ik ben zelf in mijn jeugd mijn vader verloren en 3 jaar geleden mijn schoonvader
Het is heel moeilijk en neem alsjeblieft alle tijd om dit zware verlies te verwerken.
Mijn partner is ook een binnenvetter. Ik kan dit verdriet nog steeds niet met hem delen helaas. Ik doe dat ook niet, maar hoop dat hij het wel een plekje kan geven.
Hij doet het op zijn manier.
Dit jaar heeft hij een kano tocht gemaakt met onze puberzoon langs alle plekken waar hij met zijn vader geweest was. En wat hebben ze veel over opa gepraat en gehuild.
Ieder verwerkt het op zijn eigen manier.
Heel erg bedankt voor je lieve reactie!
ik heb vaak het idee als ik mijn verdriet toon aan andere mensen dat ze mij een aansteller vinden ofzo.. maar de band die ik met mijn schoonmoeder had was niet zoals andere.. als ik iets had ging ik nog eerder naar haar als naar mijn eigen moeder.. dus het valt me gewoon heel zwaar.. met alles wat ik doe
maandag 12 september 2016 om 16:11
Ik heb ook ontzettend veel verdriet gehad toen mijn schoonmoeder overleed. Mijn man heeft dat als heel steunend ervaren. Ik huilde toen soms samen met hem en zelfs nu weer, nu we net een kleintje hebben. Wij vinden dat voor haar ook erg verdrietig, vooral omdat ze nu maar één opa en oma heeft (schoonvader is ook overleden). Je mag net zo goed rouwen, wat geweldig dat je zo'n fijne band met haar had.
maandag 12 september 2016 om 16:13
Misschin is het een idee om juist uit het zicht een mooie foto van je schoonmoder neer te zettn met een paar dierbare spulletjes van haar er bij, zodat iedereen die even aan oma wil denken , met oma wil praten , een tekening bij haar foto wil leggen, oid , , dat ongestoord en onbekeken en onghoord kan doen? Boven op de overloop, bijvoorbeeld.
Wat ook erg fijn kan zijn, vind ik, om juist hele dagelijke dingen van haar ( bestek, schalen ) in je eigen huishouden te gebruiken. Je tafel dekken met je schoonmoeders bestek is misschien heel fijn voor je man en je kinderen. Dan is ze ook nooit helemaal weg, dat idee .
Wat ook erg fijn kan zijn, vind ik, om juist hele dagelijke dingen van haar ( bestek, schalen ) in je eigen huishouden te gebruiken. Je tafel dekken met je schoonmoeders bestek is misschien heel fijn voor je man en je kinderen. Dan is ze ook nooit helemaal weg, dat idee .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 12 september 2016 om 16:15
quote:DJDK2013 schreef op 12 september 2016 @ 16:08:
[...]
Heb je helemaal gelijk in! dat doen we ook wel hoor:) maar krijg af en toe wel het idee dat hij misschien niet helemaal door heeft hoe moeilijk ik het ermee heb omdat hij zelf niks los laat en ik dus ook niet om moeilijke situaties te voorkomenWat zou een moeilijke situatie zijn?
[...]
Heb je helemaal gelijk in! dat doen we ook wel hoor:) maar krijg af en toe wel het idee dat hij misschien niet helemaal door heeft hoe moeilijk ik het ermee heb omdat hij zelf niks los laat en ik dus ook niet om moeilijke situaties te voorkomenWat zou een moeilijke situatie zijn?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 12 september 2016 om 16:15
quote:blijfgewoonbianca schreef op 12 september 2016 @ 16:13:
Misschin is het een idee om juist uit het zicht een mooie foto van je schoonmoder neer te zettn met een paar dierbare spulletjes van haar er bij, zodat iedereen die even aan oma wil denken , met oma wil praten , een tekening bij haar foto wil leggen, oid , , dat ongestoord en onbekeken en onghoord kan doen? Boven op de overloop, bijvoorbeeld.
Wat ook erg fijn kan zijn, vind ik, om juist hele dagelijke dingen van haar ( bestek, schalen ) in je eigen huishouden te gebruiken. Je tafel dekken met je schoonmoeders bestek is misschien heel fijn voor je man en je kinderen. Dan is ze ook nooit helemaal weg, dat idee .Dat doen wij inderdaad ook. Haar glazen en haar prachtige pannen. Een winterjas van wol, een vest. En ik heb een gewoonte van haar overgenomen, dat vind ik ook heel fijn ( te herkenbaar om te noemen).
Misschin is het een idee om juist uit het zicht een mooie foto van je schoonmoder neer te zettn met een paar dierbare spulletjes van haar er bij, zodat iedereen die even aan oma wil denken , met oma wil praten , een tekening bij haar foto wil leggen, oid , , dat ongestoord en onbekeken en onghoord kan doen? Boven op de overloop, bijvoorbeeld.
Wat ook erg fijn kan zijn, vind ik, om juist hele dagelijke dingen van haar ( bestek, schalen ) in je eigen huishouden te gebruiken. Je tafel dekken met je schoonmoeders bestek is misschien heel fijn voor je man en je kinderen. Dan is ze ook nooit helemaal weg, dat idee .Dat doen wij inderdaad ook. Haar glazen en haar prachtige pannen. Een winterjas van wol, een vest. En ik heb een gewoonte van haar overgenomen, dat vind ik ook heel fijn ( te herkenbaar om te noemen).
maandag 12 september 2016 om 16:18
quote:blijfgewoonbianca schreef op 12 september 2016 @ 16:13:
Misschin is het een idee om juist uit het zicht een mooie foto van je schoonmoder neer te zettn met een paar dierbare spulletjes van haar er bij, zodat iedereen die even aan oma wil denken , met oma wil praten , een tekening bij haar foto wil leggen, oid , , dat ongestoord en onbekeken en onghoord kan doen? Boven op de overloop, bijvoorbeeld.
Wat ook erg fijn kan zijn, vind ik, om juist hele dagelijke dingen van haar ( bestek, schalen ) in je eigen huishouden te gebruiken. Je tafel dekken met je schoonmoeders bestek is misschien heel fijn voor je man en je kinderen. Dan is ze ook nooit helemaal weg, dat idee .Ik snap inderdaad wat je bedoeld, we hebben een vitrinekast die bij haar thuis stond bij ons in de serre gezet en daarin hebben we een foto staan en het rouwkaartje enzo met haar borstel waar ze zo gehecht aan was.. zo zijn er nog wel meer dingen in huis van haar zodat we haar inderdaad bij ons hebben, ook willen we voor de kinderen een hartje laten maken met haar vingerafdruk en dan de as daarin verwerkt en dat aan een kettinkje zodat ze haar altijd bij zich hebben want ik wil niet dat ze vergeten word ( omdat de kinderen nog best jong zijn )
Misschin is het een idee om juist uit het zicht een mooie foto van je schoonmoder neer te zettn met een paar dierbare spulletjes van haar er bij, zodat iedereen die even aan oma wil denken , met oma wil praten , een tekening bij haar foto wil leggen, oid , , dat ongestoord en onbekeken en onghoord kan doen? Boven op de overloop, bijvoorbeeld.
Wat ook erg fijn kan zijn, vind ik, om juist hele dagelijke dingen van haar ( bestek, schalen ) in je eigen huishouden te gebruiken. Je tafel dekken met je schoonmoeders bestek is misschien heel fijn voor je man en je kinderen. Dan is ze ook nooit helemaal weg, dat idee .Ik snap inderdaad wat je bedoeld, we hebben een vitrinekast die bij haar thuis stond bij ons in de serre gezet en daarin hebben we een foto staan en het rouwkaartje enzo met haar borstel waar ze zo gehecht aan was.. zo zijn er nog wel meer dingen in huis van haar zodat we haar inderdaad bij ons hebben, ook willen we voor de kinderen een hartje laten maken met haar vingerafdruk en dan de as daarin verwerkt en dat aan een kettinkje zodat ze haar altijd bij zich hebben want ik wil niet dat ze vergeten word ( omdat de kinderen nog best jong zijn )
maandag 12 september 2016 om 16:19
Gecondoleerd. Mijn schoonmoeder overleed precies een jaar geleden. Ze was 63. Mannen en vrouwen... We gaan anders om met verdriet. Mijn man mist haar enorm maar kan een 'knop' vinden om de emotie te parkeren. Ik kan dat niet, maar we zijn afgelopen jaar zo bezig geweest met schoonvader op de been te krijgen en mijn moeder op de been te houden dat we beiden nu pas bij het echte verdriet komen.
Zoals anderen al schreven: het werkt voor iedereen anders, maar het belangrijkste is dat je het niet 'weg gaat duwen'. Dat heb ik gemerkt, dat werkt niet. Verder kan ik er nu met man wel over praten. We deelden de zorgen over zijn vader en in die gesprekken ben ik steeds vaker zijn moeder erbij beginnen te betrekken. Wat deed schoonmoeder als schoonvader? Hoe zou zij? Soms gaf dat een 'Weet je nog toen.. '. Soms konden we samen huilen. Man legt ook wel eens gewoon een hand op mijn schouder als hij ziet dat ik niet lekker zit. Onuitgesproken voel ik me dan toch gehoord en gesteund.
Zoals anderen al schreven: het werkt voor iedereen anders, maar het belangrijkste is dat je het niet 'weg gaat duwen'. Dat heb ik gemerkt, dat werkt niet. Verder kan ik er nu met man wel over praten. We deelden de zorgen over zijn vader en in die gesprekken ben ik steeds vaker zijn moeder erbij beginnen te betrekken. Wat deed schoonmoeder als schoonvader? Hoe zou zij? Soms gaf dat een 'Weet je nog toen.. '. Soms konden we samen huilen. Man legt ook wel eens gewoon een hand op mijn schouder als hij ziet dat ik niet lekker zit. Onuitgesproken voel ik me dan toch gehoord en gesteund.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
maandag 12 september 2016 om 16:19
quote:lionlily schreef op 12 september 2016 @ 16:11:
Ik heb ook ontzettend veel verdriet gehad toen mijn schoonmoeder overleed. Mijn man heeft dat als heel steunend ervaren. Ik huilde toen soms samen met hem en zelfs nu weer, nu we net een kleintje hebben. Wij vinden dat voor haar ook erg verdrietig, vooral omdat ze nu maar één opa en oma heeft (schoonvader is ook overleden). Je mag net zo goed rouwen, wat geweldig dat je zo'n fijne band met haar had.Ik snap je gevoel helemaal! de vader van mijn man is 2 jaar geleden ook overleden op 46 jarige leeftijd maar hier hadden wij geen contact meer mee maar snap het gevoel inderdaad wel dat ze maar 1 opa en oma hebben
Ik heb ook ontzettend veel verdriet gehad toen mijn schoonmoeder overleed. Mijn man heeft dat als heel steunend ervaren. Ik huilde toen soms samen met hem en zelfs nu weer, nu we net een kleintje hebben. Wij vinden dat voor haar ook erg verdrietig, vooral omdat ze nu maar één opa en oma heeft (schoonvader is ook overleden). Je mag net zo goed rouwen, wat geweldig dat je zo'n fijne band met haar had.Ik snap je gevoel helemaal! de vader van mijn man is 2 jaar geleden ook overleden op 46 jarige leeftijd maar hier hadden wij geen contact meer mee maar snap het gevoel inderdaad wel dat ze maar 1 opa en oma hebben
maandag 12 september 2016 om 16:22
quote:blijfgewoonbianca schreef op 12 september 2016 @ 16:15:
[...]
Wat zou een moeilijke situatie zijn?Niet echt een moeilijke situatie maar ik weet dat mijn man er niet graag over praat en het moeilijk vind om ook met mijn verdriet om te gaan terwijl hij al zoveel heeft aan dat van zijn eigen.. dus dat bedoelde ik meer ik denk dat we een manier moeten gaan vinden hier samen mee om te kunnen gaan
[...]
Wat zou een moeilijke situatie zijn?Niet echt een moeilijke situatie maar ik weet dat mijn man er niet graag over praat en het moeilijk vind om ook met mijn verdriet om te gaan terwijl hij al zoveel heeft aan dat van zijn eigen.. dus dat bedoelde ik meer ik denk dat we een manier moeten gaan vinden hier samen mee om te kunnen gaan
maandag 12 september 2016 om 16:23
Even een hele dikke knuffel voor jou! Iemand missen die je zo dierbaar is, is ontzettend zwaar. Verdriet gaat niet zomaar weg, het mag er ook zijn. Zelf ben ik mijn vader 5 jaar geleden plotseling verloren en heb inmiddels een dochtertje van 11 maanden. Ik heb me voorgenomen veel over haar opa te vertellen zodat hij toch deel uit maakt en blijft maken van haar leven. Doe dit ook voor je kinderen, ze hebben een super lieve oma die deel uit maakt van hun leven. Zelf heb ik van kleding van mijn vader 'dekens' laten maken zodat onze dochter en toekomstige kinderen onder de deken van opa kunnen liggen. Misschien past dit ook wel bij jullie?
Heel veel sterkte!
Heel veel sterkte!
maandag 12 september 2016 om 16:34
Gecondoleerd!
Ik sluit me aan bij Miss Musica. Rouwen is naar en ze is nog maar zo kort geleden overleden. Daarbij rouwt ieder op zijn eigen manier en staat er geen tijd voor. Het is niet dat je je gegarandeerd na een jaar beter zal voelen.
Mijn vader is vier jaar geleden overleden en het eerste jaar was zwaar. Het tweede jaar ook en in het derde jaar bedacht ik me ineens dat ik oke ben met zijn dood. Natuurlijk mis ik hem nog en zijn er soms dingen die ik had willen vragen, maar dat diepe, rauwe gevoel van missen is voorbij.
Sterkte!
Ik sluit me aan bij Miss Musica. Rouwen is naar en ze is nog maar zo kort geleden overleden. Daarbij rouwt ieder op zijn eigen manier en staat er geen tijd voor. Het is niet dat je je gegarandeerd na een jaar beter zal voelen.
Mijn vader is vier jaar geleden overleden en het eerste jaar was zwaar. Het tweede jaar ook en in het derde jaar bedacht ik me ineens dat ik oke ben met zijn dood. Natuurlijk mis ik hem nog en zijn er soms dingen die ik had willen vragen, maar dat diepe, rauwe gevoel van missen is voorbij.
Sterkte!