Thuis
alle pijlers
Schoonmoeder overleden...
maandag 12 september 2016 om 15:52
Hallo..
Ik weet eigenlijk niet waarom ik precies dit topic open.. ik denk dat ik gewoon mijn verhaal kwijt wil.
morgen is het 5 weken geleden dat mijn schoonmoeder is overleden, geheel onverwachts ze was nog maar 52 jaar oud
we hebben een hele nacht in het ziekenhuis gezeten met de hoop dat ze sterk genoeg was om het te overwinnen, heel de nacht heb ik nagedacht hoe ik het ooit mijn kinderen zou moeten uitleggen dat er geen oma meer is ( ze paste altijd iedere donderdag op en wij waren daar bijna ieder weekend wel te vinden) helaas kon ze het niet winnen en is ze uiteindelijk toch overleden na 12 uur lang vechten voor haar leven.
Het enige wat er in mij opkwam nadat ik zag hoe ze overleed was hoe kunnen we in godsnaam zonder haar? wat moeten we nou
na het regelen van de crematie kregen we het ontzettend druk met het leeghalen van haar huisje mijn man en ik hadden geluk dat wij vakantie hadden en hebben ons hier 3 weken volop gefocust .
Nu is het bijna zover dat we vrijdag de sleutel in moeten leveren.. eigenlijk hebben we de afgelopen 5 weken volop op de automatische piloot geleefd maar nu is vandaag de dag aangebroken dat ik weer ben gaan werken voor de eerste keer.
en wat heb ik het moeilijk vandaag..ik heb heel de dag al moeite om mijn tranen in te houden en kan geen seconde niet aan haar denken.. ik besef me dat we verder moeten zonder haar maar dat wil ik helemaal niet.
Mijn man is een ontzettende binnenvetter en ik praat dus niet veel met hem over zijn moeder omdat ik hem niet lastig wil vallen met mijn emoties omdat ik weet dat hij het er zelf heel moeilijk mee heeft terwijl hij het daar niet zomaar over zal hebben..
ik vraag me heel de dag al af of dit ooit minder word.. het gemis.. bij alles denk ik was ze gewoon nog maar even hier..
dit is de eerste keer dat ik iemand dierbaars verlies dus ik weet ook niet goed hoe hiermee om te gaan..
ik mis haar gewoon zo ontzettend en wil eigenlijk niet verder met het gewone leven zonder haar.. en mijn kinderen wat moeten die zonder hun geweldige oma..
sorry voor dit bericht maar ik wou het even van me afschrijven
Ik weet eigenlijk niet waarom ik precies dit topic open.. ik denk dat ik gewoon mijn verhaal kwijt wil.
morgen is het 5 weken geleden dat mijn schoonmoeder is overleden, geheel onverwachts ze was nog maar 52 jaar oud
we hebben een hele nacht in het ziekenhuis gezeten met de hoop dat ze sterk genoeg was om het te overwinnen, heel de nacht heb ik nagedacht hoe ik het ooit mijn kinderen zou moeten uitleggen dat er geen oma meer is ( ze paste altijd iedere donderdag op en wij waren daar bijna ieder weekend wel te vinden) helaas kon ze het niet winnen en is ze uiteindelijk toch overleden na 12 uur lang vechten voor haar leven.
Het enige wat er in mij opkwam nadat ik zag hoe ze overleed was hoe kunnen we in godsnaam zonder haar? wat moeten we nou
na het regelen van de crematie kregen we het ontzettend druk met het leeghalen van haar huisje mijn man en ik hadden geluk dat wij vakantie hadden en hebben ons hier 3 weken volop gefocust .
Nu is het bijna zover dat we vrijdag de sleutel in moeten leveren.. eigenlijk hebben we de afgelopen 5 weken volop op de automatische piloot geleefd maar nu is vandaag de dag aangebroken dat ik weer ben gaan werken voor de eerste keer.
en wat heb ik het moeilijk vandaag..ik heb heel de dag al moeite om mijn tranen in te houden en kan geen seconde niet aan haar denken.. ik besef me dat we verder moeten zonder haar maar dat wil ik helemaal niet.
Mijn man is een ontzettende binnenvetter en ik praat dus niet veel met hem over zijn moeder omdat ik hem niet lastig wil vallen met mijn emoties omdat ik weet dat hij het er zelf heel moeilijk mee heeft terwijl hij het daar niet zomaar over zal hebben..
ik vraag me heel de dag al af of dit ooit minder word.. het gemis.. bij alles denk ik was ze gewoon nog maar even hier..
dit is de eerste keer dat ik iemand dierbaars verlies dus ik weet ook niet goed hoe hiermee om te gaan..
ik mis haar gewoon zo ontzettend en wil eigenlijk niet verder met het gewone leven zonder haar.. en mijn kinderen wat moeten die zonder hun geweldige oma..
sorry voor dit bericht maar ik wou het even van me afschrijven
maandag 12 september 2016 om 18:23
Gecondoleerd.
Wat een liefde spat er toch van het beeldscherm af, de manier hoe jij over je schoonmoeder schrijft vind ik heel mooi.
Koester de leuke momenten die jullie samen hebben gehad en vergeet niet dat het gemis ook zijn plek moet krijgen.
De een huilt veel, de ander denkt veel na en bij de ander komt de klap later.
Geef het gemis wel de ruimte.
Misschien is het een idee om samen met jouw kinderen een soort foto collage te maken? En deze een bijzondere plek in huis te geven met een kaarsje.
Sterkte
Wat een liefde spat er toch van het beeldscherm af, de manier hoe jij over je schoonmoeder schrijft vind ik heel mooi.
Koester de leuke momenten die jullie samen hebben gehad en vergeet niet dat het gemis ook zijn plek moet krijgen.
De een huilt veel, de ander denkt veel na en bij de ander komt de klap later.
Geef het gemis wel de ruimte.
Misschien is het een idee om samen met jouw kinderen een soort foto collage te maken? En deze een bijzondere plek in huis te geven met een kaarsje.
Sterkte
Girls compete with each other, women empower one another
maandag 12 september 2016 om 18:27
quote:DJDK2013 schreef op 12 september 2016 @ 16:18:
[...]
Ik snap inderdaad wat je bedoeld, we hebben een vitrinekast die bij haar thuis stond bij ons in de serre gezet en daarin hebben we een foto staan en het rouwkaartje enzo met haar borstel waar ze zo gehecht aan was.. zo zijn er nog wel meer dingen in huis van haar zodat we haar inderdaad bij ons hebben, ook willen we voor de kinderen een hartje laten maken met haar vingerafdruk en dan de as daarin verwerkt en dat aan een kettinkje zodat ze haar altijd bij zich hebben want ik wil niet dat ze vergeten word ( omdat de kinderen nog best jong zijn )Prachtig idee! Het klinkt cliché maar de tijd heelt alle wonden...
[...]
Ik snap inderdaad wat je bedoeld, we hebben een vitrinekast die bij haar thuis stond bij ons in de serre gezet en daarin hebben we een foto staan en het rouwkaartje enzo met haar borstel waar ze zo gehecht aan was.. zo zijn er nog wel meer dingen in huis van haar zodat we haar inderdaad bij ons hebben, ook willen we voor de kinderen een hartje laten maken met haar vingerafdruk en dan de as daarin verwerkt en dat aan een kettinkje zodat ze haar altijd bij zich hebben want ik wil niet dat ze vergeten word ( omdat de kinderen nog best jong zijn )Prachtig idee! Het klinkt cliché maar de tijd heelt alle wonden...
Girls compete with each other, women empower one another
maandag 12 september 2016 om 19:02
Heel fijn dat je zo aan je schoonmoeder terug denkt .en natuurlijk heb je verdriet
Je zit nog midden in het rouwproces. Heel normaal dat je verdrietig bent .
Doe gewoon je dingen die je normaal doet .en jank je af en toe de ogen uit de kop. Ook dat mag .
Wens je heel veel sterkte ook voor je man en kinderen . Weet niet hoe oud je kinderen zijn ? En het ene kind is het andere niet .
Geef het de tijd . Het is niet zo dat verdriet maar n bepaalde tijd mag duren .
Je zit nog midden in het rouwproces. Heel normaal dat je verdrietig bent .
Doe gewoon je dingen die je normaal doet .en jank je af en toe de ogen uit de kop. Ook dat mag .
Wens je heel veel sterkte ook voor je man en kinderen . Weet niet hoe oud je kinderen zijn ? En het ene kind is het andere niet .
Geef het de tijd . Het is niet zo dat verdriet maar n bepaalde tijd mag duren .
Am ende wird alles gut.und wen es nicht gut ist .ist es nicht das ende .
maandag 12 september 2016 om 20:29
Gecondoleerd TO. Het gaat zoals het gaat. De ene dag twee passen vooruit, de andere dag weer drie terug. Tot je op een dag weer vooruit gaat lopen. Hoelang, dat verschilt van persoon tot persoon.
Mijn vader is anderhalf jaar geleden ook plotseling overleden. Ik heb nu nog wel eens momenten dat ik zit te janken (zoals nu, omdat het dichtbij komt). Ik mis mijn vader nog dagelijks. Ik kan niet zoveel met 'erover praten' met mijn man of samen huilen. Ik vind het dan wel fijn om met zoontje over (o)pa te vertellen. Wellicht omdat het positieve dingen zijn, de leuke kanten, hoe het vroeger thuis was. Dat zijn toch de vragen van een kleuter. Dan huil ik minder snel en ben ik ook vrij snel weer de leuke dingen gaan herinneren. Die dingen waarbij je dan een binnenpretje hebt en denkt "Och, net zoals pa/Dat had pa nog eens moeten zien". Dat vind ik heel prettig, zo is hij er toch nog steeds bij. En een mooie foto. Ik zie zoon er wel eens tegen praten.
Mijn vader is anderhalf jaar geleden ook plotseling overleden. Ik heb nu nog wel eens momenten dat ik zit te janken (zoals nu, omdat het dichtbij komt). Ik mis mijn vader nog dagelijks. Ik kan niet zoveel met 'erover praten' met mijn man of samen huilen. Ik vind het dan wel fijn om met zoontje over (o)pa te vertellen. Wellicht omdat het positieve dingen zijn, de leuke kanten, hoe het vroeger thuis was. Dat zijn toch de vragen van een kleuter. Dan huil ik minder snel en ben ik ook vrij snel weer de leuke dingen gaan herinneren. Die dingen waarbij je dan een binnenpretje hebt en denkt "Och, net zoals pa/Dat had pa nog eens moeten zien". Dat vind ik heel prettig, zo is hij er toch nog steeds bij. En een mooie foto. Ik zie zoon er wel eens tegen praten.
maandag 12 september 2016 om 23:43
Ik zit in hetzelfde proces, maar dan mijn schoonvader. Ondanks dat hij ziek was heel plotseling overleden, veel te jong.
In eerste week gaat alles kn de automatische piloot. Uitvaart vooral in elkaar zetten en voor schoonmoeder zorgen, maar de dag na de crematie moest ik weer werken en toen had ik her ineens heel zwaar. Tranen met tuiten,
En nog, kan ik ineens heel verdriet worden, over het feit dat mijn zoontje zo'n mooi stuk niet bewust heeft meegemaakt.
In eerste week gaat alles kn de automatische piloot. Uitvaart vooral in elkaar zetten en voor schoonmoeder zorgen, maar de dag na de crematie moest ik weer werken en toen had ik her ineens heel zwaar. Tranen met tuiten,
En nog, kan ik ineens heel verdriet worden, over het feit dat mijn zoontje zo'n mooi stuk niet bewust heeft meegemaakt.
Schuin spaan en Zee gras planten potjes