Thuis
alle pijlers
weg uit je geboortedorp
dinsdag 5 februari 2019 om 22:56
hoi hoi,
Ik ben benieuwd of iemand zich herkend in mijn 'probleem' en tips/ervaringen heeft.
Ik ben dertiger en woon al heel mijn leven in een 'ons kent ons' dorp. Ik had 1 goede vriendin op de basisschool waar ik altijd mee omging en we hadden dezelfde hobby, op die hobby kreeg ik ook andere vriendinnen die niet uit mijn dorp kwamen. Toen iedereen naar het voortgezet onderwijs ging, verdween mijn beste vriendin ineens uit mijn leven, kennelijk was zij opgevoed met; weg uit het dorp, studeren, studententijd etc. etc. Helemaal prima maar ik als 'naïef meisje' had daar verder helemaal niet bij nagedacht dus ik was ineens mijn beste vriendin kwijt, ik ging ook vmbo doen ipv gymnasium.
De vriendinnen buiten mijn dorp had ik nog wel en zodoende was ik altijd bij hun te vinden. Hierdoor had ik verder in het dorp niet echt diepgaande contacten. Met het voortgezet onderwijs kwam ik ook op een school/richting terecht waar weinig van mijn basisschool klasgenoten heen gingen en zodoende waren deze mensen eigenlijk ook ineens uit mijn leven verdwenen. Op de basisschool en voortgezet onderwijs had ik niet zo'n leuke tijd, ben best wel geplaagd toen dus ik mistte er verder weinig aan. Toen ik 19 was volgde mijn relatie met een jongen die wel uit het dorp kwam en we zouden samen ook buiten het dorp gaan wonen als we beiden een baan hadden. Na 8 jaar ging deze relatie op een niet zo'n leuke manier uit en nu woon ik alleen in het dorp, inmiddels 3 jaar.
Omdat ik al zo lang geen contact meer heb met mensen van mijn leeftijd hier zie ik het niet echt als optie om contact te gaan maken door middel van een sport(vereniging) ofzo. Ik heb heel sterk het gevoel dat ze me nooit zullen accepteren. Ik ga al 15 jaar niet meer met die mensen om en ik had er verder ook nooit hele diepe vriendschappen mee.
Ik ben eigenlijk een heel sociaal iemand en maak makkelijk contact. Ik denk er nu over na om in een ander (wat groter) dorp te gaan wonen, alleen het voelt heel erg alsof ik gefaald heb, nu ik op mijn dertigste mijn geboortedorp ga verlaten. Ik vind het ook nog anders als alleenstaande. Als ik een partner had gehad had ik voor zijn dorp kunnen kiezen en dat was dan een goede reden geweest. Daarnaast denk ik dat ik ook vrijgezel ben al 3 jaar omdat ik hier gewoon geen aansluiting heb.
Herkent iemand dit? geen aansluiting hebben in je geboortedorp? hoe heb je dit opgelost? Ik voel me soms echt een mislukkeling, terwijl het gewoon gevolgen zijn van bepaalde keuzes waar je als kind niet bij stil staat en hoe het leven loopt....
Alle ideeën zijn welkom
Ik ben benieuwd of iemand zich herkend in mijn 'probleem' en tips/ervaringen heeft.
Ik ben dertiger en woon al heel mijn leven in een 'ons kent ons' dorp. Ik had 1 goede vriendin op de basisschool waar ik altijd mee omging en we hadden dezelfde hobby, op die hobby kreeg ik ook andere vriendinnen die niet uit mijn dorp kwamen. Toen iedereen naar het voortgezet onderwijs ging, verdween mijn beste vriendin ineens uit mijn leven, kennelijk was zij opgevoed met; weg uit het dorp, studeren, studententijd etc. etc. Helemaal prima maar ik als 'naïef meisje' had daar verder helemaal niet bij nagedacht dus ik was ineens mijn beste vriendin kwijt, ik ging ook vmbo doen ipv gymnasium.
De vriendinnen buiten mijn dorp had ik nog wel en zodoende was ik altijd bij hun te vinden. Hierdoor had ik verder in het dorp niet echt diepgaande contacten. Met het voortgezet onderwijs kwam ik ook op een school/richting terecht waar weinig van mijn basisschool klasgenoten heen gingen en zodoende waren deze mensen eigenlijk ook ineens uit mijn leven verdwenen. Op de basisschool en voortgezet onderwijs had ik niet zo'n leuke tijd, ben best wel geplaagd toen dus ik mistte er verder weinig aan. Toen ik 19 was volgde mijn relatie met een jongen die wel uit het dorp kwam en we zouden samen ook buiten het dorp gaan wonen als we beiden een baan hadden. Na 8 jaar ging deze relatie op een niet zo'n leuke manier uit en nu woon ik alleen in het dorp, inmiddels 3 jaar.
Omdat ik al zo lang geen contact meer heb met mensen van mijn leeftijd hier zie ik het niet echt als optie om contact te gaan maken door middel van een sport(vereniging) ofzo. Ik heb heel sterk het gevoel dat ze me nooit zullen accepteren. Ik ga al 15 jaar niet meer met die mensen om en ik had er verder ook nooit hele diepe vriendschappen mee.
Ik ben eigenlijk een heel sociaal iemand en maak makkelijk contact. Ik denk er nu over na om in een ander (wat groter) dorp te gaan wonen, alleen het voelt heel erg alsof ik gefaald heb, nu ik op mijn dertigste mijn geboortedorp ga verlaten. Ik vind het ook nog anders als alleenstaande. Als ik een partner had gehad had ik voor zijn dorp kunnen kiezen en dat was dan een goede reden geweest. Daarnaast denk ik dat ik ook vrijgezel ben al 3 jaar omdat ik hier gewoon geen aansluiting heb.
Herkent iemand dit? geen aansluiting hebben in je geboortedorp? hoe heb je dit opgelost? Ik voel me soms echt een mislukkeling, terwijl het gewoon gevolgen zijn van bepaalde keuzes waar je als kind niet bij stil staat en hoe het leven loopt....
Alle ideeën zijn welkom
woensdag 6 februari 2019 om 09:27
Ik vind het juist een teken van falen om je hele leven in een klein dorp te blijven wonen, vooral als je daar geen aansluiting hebt.
Verhuizen naar een stad is de beste beslissing die ik ooit genomen heb. Ik kom slechts nog sporadisch in mijn geboortedorp omdat mijn familie er nog woont, maar ik ben altijd weer enorm blij om weg te gaan. Veel van mijn klasgenoten van toen wonen er nog (soms zelfs nog in dezelfde straat). Ieder zijn ding natuurlijk, maar ik kan me niks ergers bedenken..
Edit: oh ja, trouwens: ik loop tegen de 30 aan, ik ben single en ik heb afgelopen jaar nog besloten van een grote stad te verhuizen naar een andere stad waar ik niet echt veel mensen ken. Maar ik laat mijn leeftijd en relatiestatus dus echt niet bepalen waar ik ga wonen.
Verhuizen naar een stad is de beste beslissing die ik ooit genomen heb. Ik kom slechts nog sporadisch in mijn geboortedorp omdat mijn familie er nog woont, maar ik ben altijd weer enorm blij om weg te gaan. Veel van mijn klasgenoten van toen wonen er nog (soms zelfs nog in dezelfde straat). Ieder zijn ding natuurlijk, maar ik kan me niks ergers bedenken..
Edit: oh ja, trouwens: ik loop tegen de 30 aan, ik ben single en ik heb afgelopen jaar nog besloten van een grote stad te verhuizen naar een andere stad waar ik niet echt veel mensen ken. Maar ik laat mijn leeftijd en relatiestatus dus echt niet bepalen waar ik ga wonen.
woensdag 6 februari 2019 om 11:27
Even uit nieuwsgierigheid, omdat we zelf overwegen te verhuizen van de stad naar een dorp: Wat noemen jullie een klein dorp? Aan hoeveel inwoners moet ik dan denken?
TO ik zou geen moment twijfelen en lekker verhuizen. Waarom zou dat falen zijn? Bovendien hoeft niemand de echte reden van je verhuizing te weten. Die reden kan ook een mooi ander huis zijn! Succes!
P.S. Ik vind eigenlijk dat je veel meer faalt als je ongelukkig in je geboortedorp blijft wonen. Kies voor jezelf, dat is juist sterk!!
TO ik zou geen moment twijfelen en lekker verhuizen. Waarom zou dat falen zijn? Bovendien hoeft niemand de echte reden van je verhuizing te weten. Die reden kan ook een mooi ander huis zijn! Succes!
P.S. Ik vind eigenlijk dat je veel meer faalt als je ongelukkig in je geboortedorp blijft wonen. Kies voor jezelf, dat is juist sterk!!
anoniem_382080 wijzigde dit bericht op 06-02-2019 15:54
15.48% gewijzigd
woensdag 6 februari 2019 om 11:54
Ik heb het over een dorp van 1000 inwoners. De basisschool bestaat uit 4 combinatieklassen (en loopt langzaam aan leeg, maar dat ligt meer aan de kwaliteit dan aan eventuele vergrijzing) en winkels of een bakker zijn er niet.Lobeliaatje schreef: ↑06-02-2019 11:27Even uit nieuwsgierigheid, omdat we zelf overwegen te verhuizen van de stad naar een dorp: Wat noemen jullie een klein dorp? Aan hoeveel inwoners moet ik dan denken?
Een dorp met bijvoorbeeld 15.000 inwoners heeft alsnog dat dorpsgevoel, maar is heel anders om te leven.
woensdag 6 februari 2019 om 13:09
Ik herken me deels wel in jouw verhaal. Zelf ben ik ook opgegroeid in een 'ons kent ons' dorp en heb ook niet echt aansluiting met leeftijdsgenoten uit het dorp. Tijdens mijn studententijd heb ik op kamers gezeten, maar ik heb het dorp op de een of andere manier altijd wel gemist. Inmiddels woon ik in een iets groter dorp iets verderop. Het voelt voor mij nu ook iets makkelijker om bij een nieuwe vereniging o.i.d te gaan, zonder (familie van) oud klasgenoten tegen te komen. Het is ook wel een apart iets. Ik kan me ook goed voorstellen dat de wat stadsere mensen dit probleem dan ook helemaal niet herkennen...
donderdag 7 februari 2019 om 09:35
Nou, oa ik. Behalve mijn ouders en schoonmoeder heb ik echt niks te zoeken in mijn geboortedorp. Ik heb nooit aansluiting gehad daar. In tegenstelling tot mijn sibling die nu nog steeds allerlei vriendschappen heeft met mensen uit ons dorp maar ook verhuisd is.Opsekop schreef: ↑05-02-2019 23:21Ik vind het raar om het dorp uit te gaan waar je heel je leven gewoond hebt. alsof je gefaald hebt. Als je een partner hebt die uit een ander dorp komt en je om die reden verhuist vind ik dan logisch. Of bijvoorbeeld omdat het voor je werk noodzakelijk is. Maar wie heeft er nou geen aansluiting in zijn geboortedorp terwijl je daar al heel je leven woont
Falen? Welnee. Ik ben daar toevallig geboren en opgegroeid, maar mijn eigen keuze was het niet.
Those who can make you believe absurdities can make you commit atrocities.
donderdag 7 februari 2019 om 10:52
Ik heb het een jaar of 20 geleden iets extremer aangepakt en ben naar een ander land verhuisd. Daarvoor ook altijd in mijn geboortedorp gewoond (behalve dan tijdens mijn studie, toen heb ik wel een poos ergens anders gewoond, maar zelfs dat was een dorp, omdat ik in de studiestad niets kon vinden).
En het leukste aan het verhuizen (ik was toen 27 trouwens) was dat ik mezelf als het ware een nieuwe persoonlijkheid kon geven. Niemand kende me immers! Ik heb me letterlijk vol in de nieuwe ervaring gestort, zei overal "ja" op en deed zo'n beetje alles wat god verboden heeft, bij wijze van spreken. Een soort van vertraagde puberteit zeg maar.
Inmiddels nog steeds daar, met een leuke vriendenkring en uiteindelijk ook gesetteld met man en kinderen, maar die verhuizing heeft me werkelijk zoveel goeds gebracht. Ik denk dat ik anders nog steeds met de katten in mijn flatje zou zitten - niets mis mee, maar ik was niet gelukkig.
Gewoon doen Opsekop en wees vooral niet bang om uit je comfort zone te stappen!
En het leukste aan het verhuizen (ik was toen 27 trouwens) was dat ik mezelf als het ware een nieuwe persoonlijkheid kon geven. Niemand kende me immers! Ik heb me letterlijk vol in de nieuwe ervaring gestort, zei overal "ja" op en deed zo'n beetje alles wat god verboden heeft, bij wijze van spreken. Een soort van vertraagde puberteit zeg maar.
Inmiddels nog steeds daar, met een leuke vriendenkring en uiteindelijk ook gesetteld met man en kinderen, maar die verhuizing heeft me werkelijk zoveel goeds gebracht. Ik denk dat ik anders nog steeds met de katten in mijn flatje zou zitten - niets mis mee, maar ik was niet gelukkig.
Gewoon doen Opsekop en wees vooral niet bang om uit je comfort zone te stappen!
donderdag 7 februari 2019 om 10:53
Opsekop schreef: ↑05-02-2019 23:21Ik vind het raar om het dorp uit te gaan waar je heel je leven gewoond hebt. alsof je gefaald hebt. Als je een partner hebt die uit een ander dorp komt en je om die reden verhuist vind ik dan logisch. Of bijvoorbeeld omdat het voor je werk noodzakelijk is. Maar wie heeft er nou geen aansluiting in zijn geboortedorp terwijl je daar al heel je leven woont
Ik, 20 jaar in dorp gewoond, toen naar een stad waar ik me meteen veel beter thuis voelde. Woon nu in een dop vlakbij die stad. ( echt wel in mijn beleving "ver"van geboortedorp want er zit water tussen)
Ik weet het niet waarom, ander soort mensen ofzo? Ik had daar 2 vriendinnen. Nu echt heel veel meer.
donderdag 7 februari 2019 om 11:23
Opsekop schreef: ↑05-02-2019 23:21Ik vind het raar om het dorp uit te gaan waar je heel je leven gewoond hebt. alsof je gefaald hebt. Als je een partner hebt die uit een ander dorp komt en je om die reden verhuist vind ik dan logisch. Of bijvoorbeeld omdat het voor je werk noodzakelijk is. Maar wie heeft er nou geen aansluiting in zijn geboortedorp terwijl je daar al heel je leven woont
Serieus?
Genoeg mensen die zich niet thuis voelen in hun geboortedorp. Of zich er prima thuis voelen, maar het ergens anders leuker/handiger vinden. Of die na zoveel jaar wel eens iets anders willen. Ook zonder de aanleiding van werk of partner.
Falen?! Alsof het een prestatie is...
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
donderdag 7 februari 2019 om 11:29
Ik denk dat je je wel moet afvragen (voor jezelf) wat je hoopt te vinden in een andere stad. Of juist: wat je juist achter je wil laten in je oude woonplaats. Misschien past het stadsleven bij je, maar misschien ben je ook een dorpsmens maar heb je alleen geen behoefte aan steeds herinneringen aan mensen uit je jeugd etc.
Ik heb zowel de move van een groot dorp naar de stad gemaakt, als van de stad naar een klein dorp. Ik zie zowel voordelen van dorp als van stad. Maar ik heb ook vooral de behoefte aan GEEN gedeelde herinneringen/verleden met de mensen die ik nu hier tegenkom. Dat mensen mij niet kennen van vroeger of herinneringen hebben aan mij als kind of aan mijn ouders etc. Wat dat betreft dus even anoniem als wanneer ik in een stad was gaan wonen.
Dus misschien is het niet zozeer dat jij je (geboorte)dorp wil verruilen voor een stadsleven, maar wil je meer anonimiteit/een nieuwe start/geen gedeelde herinneringen.
Ik heb zowel de move van een groot dorp naar de stad gemaakt, als van de stad naar een klein dorp. Ik zie zowel voordelen van dorp als van stad. Maar ik heb ook vooral de behoefte aan GEEN gedeelde herinneringen/verleden met de mensen die ik nu hier tegenkom. Dat mensen mij niet kennen van vroeger of herinneringen hebben aan mij als kind of aan mijn ouders etc. Wat dat betreft dus even anoniem als wanneer ik in een stad was gaan wonen.
Dus misschien is het niet zozeer dat jij je (geboorte)dorp wil verruilen voor een stadsleven, maar wil je meer anonimiteit/een nieuwe start/geen gedeelde herinneringen.
donderdag 7 februari 2019 om 12:03
Precies dit. Ik was 29 en zat nog op een studentenkamer. Pas op mijn 30e mijn eerste eigen studio, toen had ik pas mijn twee studies afgerond en kwam er wat meer geld binnen omdat ik ging werken. Ook ver van mijn geboortestad. Je hoeft je niet te verantwoorden om te mogen verhuizen hoor. Gewoon doen.S0LEIL schreef: ↑05-02-2019 23:20Ik ben toen ik ruim in de 30 was ook nog verhuisd vanaf een plek waar ik 15 jaar heb gewoond naar mijn huidige woonplaats. Waar ik nog niemand kende. Waarom zou dat vreemd zijn?
Je moet niet zo nadenken over wat raar of normaal is, of wat hoort of niet hoort. Doe gewoon wat goed voor jou voelt en waar jij gelukkig van wordt.
donderdag 7 februari 2019 om 12:31
Probeer het eens anders te bekijken.Opsekop schreef: ↑05-02-2019 23:15Hoi YellowLeaf, goede oplossing. Wel fijn dat jij een stukkie jonger was toen je besloot te verhuizen. Ik had op die leeftijd alles wat ik in feite nodig had en miste toen niks. Ik vind dertig een beetje een vreemde leeftijd om nog weg te gaan uit je geboortedorp maar ja het zij zo. Wat was jouw reden om naar de andere kant van het land te verhuizen? voor je werk?
Anoniempjerosso, tja.. dat is echt een nadeel bij dorpjes denk ik. terwijl als je wel goed contact hebt, je overal terecht kunt. Zoals mijn ouders. Achteraf denk ik, hadden mijn ouders me maar op een teamsport gedaan hier in het dorp.
Jij bent geen mislukkeling en jouw leven is niet mislukt. Jij bent je geboortedorp ontgroeit nadat je jezelf hebt weten te ontwikkelen en te ontplooien.
Het dorp is nu gewoonweg niet meer wat jij nodig hebt. Jij staat nu in je leven voor een tweestrijd.....blijf je hangen in het oude of vlieg je uit naar het nieuwe?
Spannend en interessant juist. Nieuwe kansen. Nieuwe opties.
vrijdag 8 februari 2019 om 17:46
Wat een bijzondere gedachtegang heb je. Niet onaardig bedoeld maar ik begrijp er werkelijk helemaal niks van.
Waarom ben je zo obsessief over je geboortedorp? Wat maakt het uit? Waarom denk je dat het 'beter' is om in je geboortedorp te wonen?
Alleen al de term 'geboortedorp' geeft aan dat je daar een zware lading aan geeft. Je kan ook gewoon denken "de plek waar ik toevallig geboren ben". Vriendschappen zijn ook niet plaatsgebonden.
Ga lekker wonen waar je gelukkig wordt.
Waarom ben je zo obsessief over je geboortedorp? Wat maakt het uit? Waarom denk je dat het 'beter' is om in je geboortedorp te wonen?
Alleen al de term 'geboortedorp' geeft aan dat je daar een zware lading aan geeft. Je kan ook gewoon denken "de plek waar ik toevallig geboren ben". Vriendschappen zijn ook niet plaatsgebonden.
Ga lekker wonen waar je gelukkig wordt.
vrijdag 8 februari 2019 om 18:38
Herkenbaar. Alleen maak ik niet makkelijk contact. Ik kom ook uit een "ons kent ons" dorp (niet geboren, wel getogen). Het had 1 school en daar had ik veel vriendinnen. We woonden aan een plantsoen waar altijd kinderen speelden. Toen voelde ik me nooit eenzaam. Op de middelbare school koos ik andere richting van mijn vriendinnen. Niet op dezelfde locatie, dus ik zag ze alleen nog buiten school. Op die nieuwe school vond ik geen aansluiting met klasgenoten en werd veel gepest. Ben toen naar een andere school gegaan een provincie verderop. Omdat die kleine klassen had. Zo'n school was er niet dichterbij. Daar was het veilig voor mij, maar ook daar was ik een eenling. Net als op het MBO, waar ik weer gepest werd. Het contact met oude vriendinnen was al niet veel meer toen. Ze kregen andere interesses en andere vriendinnen. Op mijn 21e ben ik verhuisd naar een wat groter dorp. Ik woon hier graag, maar nog altijd weinig contacten. De tip van hobby- en sportclubs werkt voor mij niet om vrienden te maken. Dat heb ik wel een paar jaar geprobeerd. De weinige vriendschappen die ik nu heb ontstonden toevallig op het werk.
zondag 10 februari 2019 om 07:59
Ik ken ze wel, types zoals jij. Uit mijn geboortedorp, waar ik al 100 jaar geleden weg ben gegaan.
Als ik dan terugben in dat dorp, een heerlijk dorp trouwens waar ik met veel plezier terugkom af en toe, dan zie ik ze lopen, types als jij. Nooit één stap buiten het dorp gezet. Blijven hangen aan die paar vriendinnen van de basisschool. Verkering met die jongen van de korfbalvereniging. Nooit nieuwe vrienden gemaakt, nooit ergens anders gewoond. Elk weekend bij ‘papa en mama’ op de koffie. En als het even kan, doordeweeks ook meeeten met de familie. Meestal werken deze mensen dan ook in datzelfde dorp. En eerlijk? Ik word altijd zo treurig als ik dat zie. Dan vraag ik mij af of die mensen niet heel veel missen van het leven. En als ik jou zo hoor dan mis je inderdaad ontzettend veel. Het enige advies: laat dat geboortedorp eens los en ga kijken hoe de wereld eruit ziet. Het lijkt mij afschuwelijk die sleur waar je inzit. Ga verhuizen, ga naar een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe avonturen.
Als ik dan terugben in dat dorp, een heerlijk dorp trouwens waar ik met veel plezier terugkom af en toe, dan zie ik ze lopen, types als jij. Nooit één stap buiten het dorp gezet. Blijven hangen aan die paar vriendinnen van de basisschool. Verkering met die jongen van de korfbalvereniging. Nooit nieuwe vrienden gemaakt, nooit ergens anders gewoond. Elk weekend bij ‘papa en mama’ op de koffie. En als het even kan, doordeweeks ook meeeten met de familie. Meestal werken deze mensen dan ook in datzelfde dorp. En eerlijk? Ik word altijd zo treurig als ik dat zie. Dan vraag ik mij af of die mensen niet heel veel missen van het leven. En als ik jou zo hoor dan mis je inderdaad ontzettend veel. Het enige advies: laat dat geboortedorp eens los en ga kijken hoe de wereld eruit ziet. Het lijkt mij afschuwelijk die sleur waar je inzit. Ga verhuizen, ga naar een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe avonturen.
zondag 10 februari 2019 om 22:42
Leuk om de diverse reacties te lezen.
@Monchu69: Wat een vooroordelen heb jij over 'types zoals ik'.
Wat jij omschrijft komt hier inderdaad voor en door mijn gedachtegang kom ik misschien bekrompen over.
Echter ik heb juist grotendeels een leven buiten mijn dorp om opgebouwd en voldoe dus niet aan jouw schets. Verder heb ik een goede baan en werk ik op twee locaties, een 50km verderop en de tweede locatie 15km verderop. Mijn hobby voer ik dus buiten het dorp uit. Ik heb nog een vriendin/kennis in het dorp, verder heb ik enkele vriendinnen van het MBO en HBO. Alle scholen ook in een andere stad gedaan, dus sommige wonen nogal uit de richting en zie ik niet zo vaak.
Afgelopen zomer heb ik een super gezellig singlereis gemaakt naar Verweggistan en met deze mensen heb ik nog steeds contact. Dus volgens mij valt het missen van dingen in het leven allemaal wel mee
Een mooie stap zou denk ik wel zijn, verhuizen.... maar dat is wel meer uit noodzaak. Ik had het leuker gevonden om hier gewoon aansluiting te hebben.
@SOLEIL, Enn -Red-: Ik denk inderdaad wel veel na over wat hoort en niet hoort enzo. weet ook niet waarom
@Hobbelster: haha, ja .. je hebt wel gelijk hoor. Maar goed die gedachtegang heb ik nu eenmaal
daarom goed om andere gedachtegangen te horen.
@Taralina: Je begrijpt niet dat ik dingen onbewust laat gebeuren? Ik was me als kind echt niet bewust van de invloed van mijn keuzes toen op mijn leven nu. Ik kan nu uiteraard nog steeds mijn leven veranderen vandaar ook mijn topic. Onzekerheid valt overigens wel mee, ik onderneem genoeg, zie reactie op Monchu
@Ivy_signe: Dat gaat denk ik inderdaad mijn uitgangspunt worden, een groter dorp wat dichter bij mijn werk. Lastig nog om daarin een keuze te maken.
@sugarmiss: Wat jij zegt is inderdaad precies mijn situatie. Het liefste had ik hier gewoon een gezin gehad en wat leuke vriendinnen en dan was ik allang tevreden. Het loopt voor mij alleen wat anders. Typisch dat jij het precies weet te benoemen.
@Zusje_2: Dat is inderdaad precies waar ik nu tegenaan loop, alleen ben ik het dorp nooit uitgeweest omdat ik toen samenwoonde.
@Ainne: Dat is inderdaad ook precies hoe ik het voor me zie. Opnieuw beginnen, nieuwe kansen en geen mensen die een oordeel hebben over je verleden.
@NYC: dat klopt, ik ben niet echt een stadsmens. Ik kan beter op zoek naar een groot dorp waar ik 'opnieuw' kan beginnen. Erg lastig om te kiezen waar te gaan wonen.
@Postivevibes: ik begrijp soms ook niks van mezelf Maar.. mensen om mij heen geven het ook een 'zware lading' want als ik aangeef dat ik niet persé in dit dorp hoef te blijven wonen dan krijg ik ook vaak de vraag; Heb je geen binding met je dorp dan??
@hondenmens: jammer dat het voor jou niet goed werkt. En een hondenclub? Mijn ervaring is dat mensen met honden meestal wel met elkaar overweg kunnen
@Monchu69: Wat een vooroordelen heb jij over 'types zoals ik'.
Wat jij omschrijft komt hier inderdaad voor en door mijn gedachtegang kom ik misschien bekrompen over.
Echter ik heb juist grotendeels een leven buiten mijn dorp om opgebouwd en voldoe dus niet aan jouw schets. Verder heb ik een goede baan en werk ik op twee locaties, een 50km verderop en de tweede locatie 15km verderop. Mijn hobby voer ik dus buiten het dorp uit. Ik heb nog een vriendin/kennis in het dorp, verder heb ik enkele vriendinnen van het MBO en HBO. Alle scholen ook in een andere stad gedaan, dus sommige wonen nogal uit de richting en zie ik niet zo vaak.
Afgelopen zomer heb ik een super gezellig singlereis gemaakt naar Verweggistan en met deze mensen heb ik nog steeds contact. Dus volgens mij valt het missen van dingen in het leven allemaal wel mee
Een mooie stap zou denk ik wel zijn, verhuizen.... maar dat is wel meer uit noodzaak. Ik had het leuker gevonden om hier gewoon aansluiting te hebben.
@SOLEIL, Enn -Red-: Ik denk inderdaad wel veel na over wat hoort en niet hoort enzo. weet ook niet waarom
@Hobbelster: haha, ja .. je hebt wel gelijk hoor. Maar goed die gedachtegang heb ik nu eenmaal
daarom goed om andere gedachtegangen te horen.@Taralina: Je begrijpt niet dat ik dingen onbewust laat gebeuren? Ik was me als kind echt niet bewust van de invloed van mijn keuzes toen op mijn leven nu. Ik kan nu uiteraard nog steeds mijn leven veranderen vandaar ook mijn topic. Onzekerheid valt overigens wel mee, ik onderneem genoeg, zie reactie op Monchu
@Ivy_signe: Dat gaat denk ik inderdaad mijn uitgangspunt worden, een groter dorp wat dichter bij mijn werk. Lastig nog om daarin een keuze te maken.
@sugarmiss: Wat jij zegt is inderdaad precies mijn situatie. Het liefste had ik hier gewoon een gezin gehad en wat leuke vriendinnen en dan was ik allang tevreden. Het loopt voor mij alleen wat anders. Typisch dat jij het precies weet te benoemen.
@Zusje_2: Dat is inderdaad precies waar ik nu tegenaan loop, alleen ben ik het dorp nooit uitgeweest omdat ik toen samenwoonde.
@Ainne: Dat is inderdaad ook precies hoe ik het voor me zie. Opnieuw beginnen, nieuwe kansen en geen mensen die een oordeel hebben over je verleden.
@NYC: dat klopt, ik ben niet echt een stadsmens. Ik kan beter op zoek naar een groot dorp waar ik 'opnieuw' kan beginnen. Erg lastig om te kiezen waar te gaan wonen.
@Postivevibes: ik begrijp soms ook niks van mezelf
Maar.. mensen om mij heen geven het ook een 'zware lading' want als ik aangeef dat ik niet persé in dit dorp hoef te blijven wonen dan krijg ik ook vaak de vraag; Heb je geen binding met je dorp dan??@hondenmens: jammer dat het voor jou niet goed werkt. En een hondenclub? Mijn ervaring is dat mensen met honden meestal wel met elkaar overweg kunnen
zondag 10 februari 2019 om 23:32
Bedoel je een wandelclub met honden?
Ik heb trouwens ook verhuisplannen. Ruimtegebrek binnen en te grote tuin. En ben geen stadsmens. Nu heb je in mijn buurt geen grote steden. Ik twijfel constant waar ik beter aan doe. In dit dorp blijven (niet mijn jeugddorp) of naar de stad gaan waar ik werk. Behalve dat er meer winkels zijn en het korter bij mijn werk is, vind ik die stad enorm saai en koud. Letterlijk en figuurlijk. Het liefst blijf ik in het dorp, dat ook centraler ligt ten opzichte van andere plaatsen in de buurt. En hier is meer natuur. Alleen zijn is het woningtype wat ik zoek bijna nooit vrij.
maandag 11 februari 2019 om 06:35
Ik word altijd treurig van dit soort neerbuigende berichten over mensen die andere keuzes maken in het leven.Monchu69 schreef: ↑10-02-2019 07:59Ik ken ze wel, types zoals jij. Uit mijn geboortedorp, waar ik al 100 jaar geleden weg ben gegaan.
Als ik dan terugben in dat dorp, een heerlijk dorp trouwens waar ik met veel plezier terugkom af en toe, dan zie ik ze lopen, types als jij. Nooit één stap buiten het dorp gezet. Blijven hangen aan die paar vriendinnen van de basisschool. Verkering met die jongen van de korfbalvereniging. Nooit nieuwe vrienden gemaakt, nooit ergens anders gewoond. Elk weekend bij ‘papa en mama’ op de koffie. En als het even kan, doordeweeks ook meeeten met de familie. Meestal werken deze mensen dan ook in datzelfde dorp. En eerlijk? Ik word altijd zo treurig als ik dat zie. Dan vraag ik mij af of die mensen niet heel veel missen van het leven. En als ik jou zo hoor dan mis je inderdaad ontzettend veel. Het enige advies: laat dat geboortedorp eens los en ga kijken hoe de wereld eruit ziet. Het lijkt mij afschuwelijk die sleur waar je inzit. Ga verhuizen, ga naar een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe avonturen.
maandag 11 februari 2019 om 10:04
Ik word altijd zo treurig van deze voorspelbare reacties. Van die mensen die doen alsof ze zo ruimdenkend zijn en nooit in hokjes denken. De waarheid is dat dat de meest achterbakse en hypocriete mensen zijn die er bestaan. Wees ook maar eens eerlijk, het kan geen kwaad.
maandag 11 februari 2019 om 10:30
In welk opzicht dan hypocriet en achterbaks? Het is een andere keuze dan dat jij hebt gemaakt en jij zou voor geen goud willen ruilen (en zij waarschijnlijk ook niet met jou) maar dat maakt toch niet dat zij persoonlijk minder van hun leven genieten of een achterbakse/hypocriete persoonlijkheid zijn?Monchu69 schreef: ↑11-02-2019 10:04Ik word altijd zo treurig van deze voorspelbare reacties. Van die mensen die doen alsof ze zo ruimdenkend zijn en nooit in hokjes denken. De waarheid is dat dat de meest achterbakse en hypocriete mensen zijn die er bestaan. Wees ook maar eens eerlijk, het kan geen kwaad.
Uitzonderingen daargelaten die liever ooit andere keuzes hadden willen maken, maar dit niet deden omdat ze dachten dat het niet hoort, of die het niet durfden, of die tegenwerking hebben ervaren van bijv ouders bij de wens om op kamers te gaan, of voor wie het financieel niet haalbaar was om al jong ergens anders naartoe te gaan. Die zijn er zeker ook, maar denk je niet dat het merendeel van de mensen die leeft zoals jij beschrijft, daar zelf niet gewoon 100% achter staan en tevreden/gelukkig mee zijn en niet anders zouden willen?