Thuis
alle pijlers
weg uit je geboortedorp
dinsdag 5 februari 2019 om 22:56
hoi hoi,
Ik ben benieuwd of iemand zich herkend in mijn 'probleem' en tips/ervaringen heeft.
Ik ben dertiger en woon al heel mijn leven in een 'ons kent ons' dorp. Ik had 1 goede vriendin op de basisschool waar ik altijd mee omging en we hadden dezelfde hobby, op die hobby kreeg ik ook andere vriendinnen die niet uit mijn dorp kwamen. Toen iedereen naar het voortgezet onderwijs ging, verdween mijn beste vriendin ineens uit mijn leven, kennelijk was zij opgevoed met; weg uit het dorp, studeren, studententijd etc. etc. Helemaal prima maar ik als 'naïef meisje' had daar verder helemaal niet bij nagedacht dus ik was ineens mijn beste vriendin kwijt, ik ging ook vmbo doen ipv gymnasium.
De vriendinnen buiten mijn dorp had ik nog wel en zodoende was ik altijd bij hun te vinden. Hierdoor had ik verder in het dorp niet echt diepgaande contacten. Met het voortgezet onderwijs kwam ik ook op een school/richting terecht waar weinig van mijn basisschool klasgenoten heen gingen en zodoende waren deze mensen eigenlijk ook ineens uit mijn leven verdwenen. Op de basisschool en voortgezet onderwijs had ik niet zo'n leuke tijd, ben best wel geplaagd toen dus ik mistte er verder weinig aan. Toen ik 19 was volgde mijn relatie met een jongen die wel uit het dorp kwam en we zouden samen ook buiten het dorp gaan wonen als we beiden een baan hadden. Na 8 jaar ging deze relatie op een niet zo'n leuke manier uit en nu woon ik alleen in het dorp, inmiddels 3 jaar.
Omdat ik al zo lang geen contact meer heb met mensen van mijn leeftijd hier zie ik het niet echt als optie om contact te gaan maken door middel van een sport(vereniging) ofzo. Ik heb heel sterk het gevoel dat ze me nooit zullen accepteren. Ik ga al 15 jaar niet meer met die mensen om en ik had er verder ook nooit hele diepe vriendschappen mee.
Ik ben eigenlijk een heel sociaal iemand en maak makkelijk contact. Ik denk er nu over na om in een ander (wat groter) dorp te gaan wonen, alleen het voelt heel erg alsof ik gefaald heb, nu ik op mijn dertigste mijn geboortedorp ga verlaten. Ik vind het ook nog anders als alleenstaande. Als ik een partner had gehad had ik voor zijn dorp kunnen kiezen en dat was dan een goede reden geweest. Daarnaast denk ik dat ik ook vrijgezel ben al 3 jaar omdat ik hier gewoon geen aansluiting heb.
Herkent iemand dit? geen aansluiting hebben in je geboortedorp? hoe heb je dit opgelost? Ik voel me soms echt een mislukkeling, terwijl het gewoon gevolgen zijn van bepaalde keuzes waar je als kind niet bij stil staat en hoe het leven loopt....
Alle ideeën zijn welkom
Ik ben benieuwd of iemand zich herkend in mijn 'probleem' en tips/ervaringen heeft.
Ik ben dertiger en woon al heel mijn leven in een 'ons kent ons' dorp. Ik had 1 goede vriendin op de basisschool waar ik altijd mee omging en we hadden dezelfde hobby, op die hobby kreeg ik ook andere vriendinnen die niet uit mijn dorp kwamen. Toen iedereen naar het voortgezet onderwijs ging, verdween mijn beste vriendin ineens uit mijn leven, kennelijk was zij opgevoed met; weg uit het dorp, studeren, studententijd etc. etc. Helemaal prima maar ik als 'naïef meisje' had daar verder helemaal niet bij nagedacht dus ik was ineens mijn beste vriendin kwijt, ik ging ook vmbo doen ipv gymnasium.
De vriendinnen buiten mijn dorp had ik nog wel en zodoende was ik altijd bij hun te vinden. Hierdoor had ik verder in het dorp niet echt diepgaande contacten. Met het voortgezet onderwijs kwam ik ook op een school/richting terecht waar weinig van mijn basisschool klasgenoten heen gingen en zodoende waren deze mensen eigenlijk ook ineens uit mijn leven verdwenen. Op de basisschool en voortgezet onderwijs had ik niet zo'n leuke tijd, ben best wel geplaagd toen dus ik mistte er verder weinig aan. Toen ik 19 was volgde mijn relatie met een jongen die wel uit het dorp kwam en we zouden samen ook buiten het dorp gaan wonen als we beiden een baan hadden. Na 8 jaar ging deze relatie op een niet zo'n leuke manier uit en nu woon ik alleen in het dorp, inmiddels 3 jaar.
Omdat ik al zo lang geen contact meer heb met mensen van mijn leeftijd hier zie ik het niet echt als optie om contact te gaan maken door middel van een sport(vereniging) ofzo. Ik heb heel sterk het gevoel dat ze me nooit zullen accepteren. Ik ga al 15 jaar niet meer met die mensen om en ik had er verder ook nooit hele diepe vriendschappen mee.
Ik ben eigenlijk een heel sociaal iemand en maak makkelijk contact. Ik denk er nu over na om in een ander (wat groter) dorp te gaan wonen, alleen het voelt heel erg alsof ik gefaald heb, nu ik op mijn dertigste mijn geboortedorp ga verlaten. Ik vind het ook nog anders als alleenstaande. Als ik een partner had gehad had ik voor zijn dorp kunnen kiezen en dat was dan een goede reden geweest. Daarnaast denk ik dat ik ook vrijgezel ben al 3 jaar omdat ik hier gewoon geen aansluiting heb.
Herkent iemand dit? geen aansluiting hebben in je geboortedorp? hoe heb je dit opgelost? Ik voel me soms echt een mislukkeling, terwijl het gewoon gevolgen zijn van bepaalde keuzes waar je als kind niet bij stil staat en hoe het leven loopt....
Alle ideeën zijn welkom
maandag 11 februari 2019 om 21:56
Ik heb tot mijn 27e in het dorp gewoond waar ik ben opgegroeid, nog wat kleiner dan jouw dorp. Op zich had ik er genoeg aansluiting, ik kende mijn directe buren en woonde er prima, maar ben verhuisd omdat ik ging samenwonen en wat groters kon krijgen. Achteraf vond ik dat wel fijn, omdat in mijn nieuwe woonplaats wat meer winkels op loopafstand waren, en ik dus niet afhankelijk was van de auto of de bus. Dus ook als ik single was geweest, was ik waarschijnlijk op een gegeven moment verhuisd - het is niet voor niets dat ik al een aantal jaar weer ingeschreven stond voor een huurwoning. En een paar jaar geleden zijn we weer verhuisd, om geen betere reden dan dat we in onze huidige woonplaats eerder een mooie woning kregen dan in de vorige. Er was nog de optie om terug te gaan naar mijn eerste woonplaats, maar ik merkte dat ik dat niet wilde. Net zomin als ik terug wil naar mijn vorige woonplaats. Eigenlijk om hele simpele dingen als een fijne markt, winkels in de buurt, en sociale cohesie die beter bij mij past. Stel dat ik weer alleen zou gaan wonen (wat niet gaat gebeuren, want man en ik hebben het goed en fijn samen, maar stel) dan zou ik toch echt nog steeds voor mijn huidige of een vergelijkbare woonplaats gaan, en niet meer voor een klein dorp. Als je ouder wordt veranderen je behoeftes gewoon, en dat heeft niets met falen te maken.
En ja, de meeste mensen van mijn leeftijd die in dat dorpje zijn blijven wonen zijn ondertussen getrouwd met anderhalf kind, vader werkt in de bouw en moeder maakt schoon of werkt in de plaatselijke supermarkt. Ik heb momenteel geen werk, en geen een kind, en woon in een hippiestad. Maar geen haar op mijn hoofd dat ik dat als falen zie hoor, ik heb mijn eigen weg te bewandelen. Net zoals jij. En als je denkt dat je beter woont in dat dorp verderop, dan is het heel normaal om voor je eigen geluk te gaan in plaats van 'zoals (je denkt dat) het heurt'.
En ja, de meeste mensen van mijn leeftijd die in dat dorpje zijn blijven wonen zijn ondertussen getrouwd met anderhalf kind, vader werkt in de bouw en moeder maakt schoon of werkt in de plaatselijke supermarkt. Ik heb momenteel geen werk, en geen een kind, en woon in een hippiestad. Maar geen haar op mijn hoofd dat ik dat als falen zie hoor, ik heb mijn eigen weg te bewandelen. Net zoals jij. En als je denkt dat je beter woont in dat dorp verderop, dan is het heel normaal om voor je eigen geluk te gaan in plaats van 'zoals (je denkt dat) het heurt'.
dinsdag 12 februari 2019 om 08:53
Probeer het gewoon. Bevalt het niet, dan ga je weer terug of probeer je wat anders.
Ik kan me niet voorstellen dat mensen zich druk maken om waar jij woont en om welke reden. Ook niet in een dorp. Uiteindelijk leidt iedereen zijn eigen leven.
Ik kom niet echt uit een dorp, maar heb ook niks met mijn ouders’ woonplaats. Ik heb er nooit bij stil gestaan dat dat zo zou moeten zijn.
Daarbij, je bent dertiger, dat is toch geen leeftijd waarop je het succes of falen van je leven kunt beoordelen? Dat doe je op je 80e, op je sterfbed! Je hele OP is terugblikkend, alsof het allemaal voorbij is. Het moet allemaal nog komen! Dat je niet meer met een vriendin van de basisschool omgaat is toch niets bijzonders?
Ik kan me niet voorstellen dat mensen zich druk maken om waar jij woont en om welke reden. Ook niet in een dorp. Uiteindelijk leidt iedereen zijn eigen leven.
Ik kom niet echt uit een dorp, maar heb ook niks met mijn ouders’ woonplaats. Ik heb er nooit bij stil gestaan dat dat zo zou moeten zijn.
Daarbij, je bent dertiger, dat is toch geen leeftijd waarop je het succes of falen van je leven kunt beoordelen? Dat doe je op je 80e, op je sterfbed! Je hele OP is terugblikkend, alsof het allemaal voorbij is. Het moet allemaal nog komen! Dat je niet meer met een vriendin van de basisschool omgaat is toch niets bijzonders?
dinsdag 12 februari 2019 om 10:02
En dan antwoord je "nee". Boeiend. Het is jouw leven, je bent anderen geen rekenschap verschuldigd.
Maar.. mensen om mij heen geven het ook een 'zware lading' want als ik aangeef dat ik niet persé in dit dorp hoef te blijven wonen dan krijg ik ook vaak de vraag; Heb je geen binding met je dorp dan??
dinsdag 12 februari 2019 om 20:10
^ Wat zij zeggen trouwens. Echt, het boeit niemand dat je liever ergens anders woont. En de mensen die het bij mij wel boeide, wat het vooral om een 'good for you, zorg dat je ergens woont waar je blij van wordt!' en absoluut niet omdat het een falen zou zijn. En als iemand er wel zo over denkt, dan is dat wel de laatste persoon van wie jij je iets aan zou moeten willen trekken.