Psyche
alle pijlers
BPS
zondag 22 april 2012 om 21:19
En toen was de kogel door de kerk afgelopen week diagnose high level borderline gekregen. Ergens wist ik het zelf al wel als je een beetje rondkijkt op internet herken ik mijzelf helaas in veel punten die genoemd worden. Maar hoe nu verder?
Na de diagnose een beetje stil gevallen en nu zit ik vol vragen. Heb mijn ingelezen in de VERS training en hier sta ik nu ook voor op de wachtlijst. Maar wat kan ik hiervan verwachten? Veel informatie is er niet te vinden op het internet wel voor omstanders maar niet voor mij alszijnde "patient". Is er iets wat ik zelf al kan gaan doen, om dit alles op een rijtje te zetten en weer verder te gaan? (heb over 2 weken weer gesprek met ggz)
Vriend was bij diagnose en verder heb ik het mijn ouders verteld, zij en de ggz man hebben mijn vriend aangegeven dat hij moet nadenken wat hij wil, wil hij verder met mij met de prognose dat ik nooit zo zou kunnen denken als hij doet, de onzekerheid en de jaloezie. Ook dit maakt mij onzeker, ik voel mij niet anders dan voor de diagnose en de borderline is toch maar een klein onderdeel van mij, waarom krijg ik dan het gevoel door de informatie op internet, de reactie van mijn ouders en het feit dat mijn vriend moet nadenken dat ik ineens een ander (slechter) persoon ben geworden? Ik heb mijn leven aardig op de rit, ik woon samen met de leukste man in de wereld, heb werk, heb een sociaal leven alleen ben ik af en toe heel erg bang en uit ik dat op een verkeerde manier, maar moet je mij hierom verlaten?
Daarnaast gelijk de opmerking gekregen van de ggz na te moeten denken over kinderen, bps kan erfelijk zijn en kinderen krijgen kan ook een hele impact hebben. Betekend dit dat ik geen kinderen "mag" krijgen?
Wat ik wil ik met dit topic, ik weet het niet het even van mij afschrijven, het idee dat ik blijkbaar nooit "normaal" zal zijn (uiteraard is normaal ook een relatief begrip) hakt er flink in, daarom hoop ik meer informatie hoe nu verder. Alvast bedankt.
Na de diagnose een beetje stil gevallen en nu zit ik vol vragen. Heb mijn ingelezen in de VERS training en hier sta ik nu ook voor op de wachtlijst. Maar wat kan ik hiervan verwachten? Veel informatie is er niet te vinden op het internet wel voor omstanders maar niet voor mij alszijnde "patient". Is er iets wat ik zelf al kan gaan doen, om dit alles op een rijtje te zetten en weer verder te gaan? (heb over 2 weken weer gesprek met ggz)
Vriend was bij diagnose en verder heb ik het mijn ouders verteld, zij en de ggz man hebben mijn vriend aangegeven dat hij moet nadenken wat hij wil, wil hij verder met mij met de prognose dat ik nooit zo zou kunnen denken als hij doet, de onzekerheid en de jaloezie. Ook dit maakt mij onzeker, ik voel mij niet anders dan voor de diagnose en de borderline is toch maar een klein onderdeel van mij, waarom krijg ik dan het gevoel door de informatie op internet, de reactie van mijn ouders en het feit dat mijn vriend moet nadenken dat ik ineens een ander (slechter) persoon ben geworden? Ik heb mijn leven aardig op de rit, ik woon samen met de leukste man in de wereld, heb werk, heb een sociaal leven alleen ben ik af en toe heel erg bang en uit ik dat op een verkeerde manier, maar moet je mij hierom verlaten?
Daarnaast gelijk de opmerking gekregen van de ggz na te moeten denken over kinderen, bps kan erfelijk zijn en kinderen krijgen kan ook een hele impact hebben. Betekend dit dat ik geen kinderen "mag" krijgen?
Wat ik wil ik met dit topic, ik weet het niet het even van mij afschrijven, het idee dat ik blijkbaar nooit "normaal" zal zijn (uiteraard is normaal ook een relatief begrip) hakt er flink in, daarom hoop ik meer informatie hoe nu verder. Alvast bedankt.
zondag 22 april 2012 om 23:12
quote:Suze02 schreef op 22 april 2012 @ 23:06:
Vooruit, ik heb er zin in
Is BPS het nieuwe Asperger? Oftewel hebben veel mensen die even afwijken van wat we standaard noemen een BPS?
Ik hoor ineens niet anders en de TO's hier op het forum met die stoornis zijn ook niet aan te slepen.
En ja, ik formuleer het wellicht wat bot maar mijn vraag komt voort uit pure belangstelling en is niet bedoeld om te rellen.Ik weet niet wat voor een antwoord je wilt op deze stelling/vraag. Ik zit zelf niet te springen op een stempel, zoals al eerder aangeven voel ik mij er juist heel eenzaam door. Ik weet niet of andere to's zelf deze diagnose hebben gesteld maar bij bij heeft de ggz dit vastgesteld na een onderzoek en vele gesprekken. Je formulatie is idd een beetje bot, en om heel eerlijk te zijn kwets je mij hier ook mee ik weet niet of je de eerdere reacties en algemene opvattingen hebt gelezen op internet over bps maar dan had je ook gelezen dat het niet iets is om "trots" op te zijn.
Vooruit, ik heb er zin in
Is BPS het nieuwe Asperger? Oftewel hebben veel mensen die even afwijken van wat we standaard noemen een BPS?
Ik hoor ineens niet anders en de TO's hier op het forum met die stoornis zijn ook niet aan te slepen.
En ja, ik formuleer het wellicht wat bot maar mijn vraag komt voort uit pure belangstelling en is niet bedoeld om te rellen.Ik weet niet wat voor een antwoord je wilt op deze stelling/vraag. Ik zit zelf niet te springen op een stempel, zoals al eerder aangeven voel ik mij er juist heel eenzaam door. Ik weet niet of andere to's zelf deze diagnose hebben gesteld maar bij bij heeft de ggz dit vastgesteld na een onderzoek en vele gesprekken. Je formulatie is idd een beetje bot, en om heel eerlijk te zijn kwets je mij hier ook mee ik weet niet of je de eerdere reacties en algemene opvattingen hebt gelezen op internet over bps maar dan had je ook gelezen dat het niet iets is om "trots" op te zijn.
zondag 22 april 2012 om 23:16
quote:Nyxx schreef op 22 april 2012 @ 23:12:
[...]
Ik weet niet wat voor een antwoord je wilt op deze stelling/vraag. Ik zit zelf niet te springen op een stempel, zoals al eerder aangeven voel ik mij er juist heel eenzaam door. Ik weet niet of andere to's zelf deze diagnose hebben gesteld maar bij bij heeft de ggz dit vastgesteld na een onderzoek en vele gesprekken. Je formulatie is idd een beetje bot, en om heel eerlijk te zijn kwets je mij hier ook mee ik weet niet of je de eerdere reacties en algemene opvattingen hebt gelezen op internet over bps maar dan had je ook gelezen dat het niet iets is om "trots" op te zijn.
Nyxx, Suze stelt gewoon een vraag, geen reden om je gekwetst te voelen.
Het is heel logisch dat mensen zich dit soort dingen afvragen. En er zit ook een kern van waarheid in natuurlijk.
[...]
Ik weet niet wat voor een antwoord je wilt op deze stelling/vraag. Ik zit zelf niet te springen op een stempel, zoals al eerder aangeven voel ik mij er juist heel eenzaam door. Ik weet niet of andere to's zelf deze diagnose hebben gesteld maar bij bij heeft de ggz dit vastgesteld na een onderzoek en vele gesprekken. Je formulatie is idd een beetje bot, en om heel eerlijk te zijn kwets je mij hier ook mee ik weet niet of je de eerdere reacties en algemene opvattingen hebt gelezen op internet over bps maar dan had je ook gelezen dat het niet iets is om "trots" op te zijn.
Nyxx, Suze stelt gewoon een vraag, geen reden om je gekwetst te voelen.
Het is heel logisch dat mensen zich dit soort dingen afvragen. En er zit ook een kern van waarheid in natuurlijk.
zondag 22 april 2012 om 23:17
volgens wiki:
Omdat borderline pas sinds de jaren negentig in de DSM is opgenomen, wordt de ziekte soms als modeziekte beschouwd en wordt er vaak - ten onrechte - denigrerend over gesproken. Aan de andere kant is het begrijpelijk dat door de kenmerken en uitingsvormen van deze stoornis, hierover niet altijd even positief wordt gesproken. Ook omstanders hebben soms te maken met het beschadigend gedrag.
Omdat borderline pas sinds de jaren negentig in de DSM is opgenomen, wordt de ziekte soms als modeziekte beschouwd en wordt er vaak - ten onrechte - denigrerend over gesproken. Aan de andere kant is het begrijpelijk dat door de kenmerken en uitingsvormen van deze stoornis, hierover niet altijd even positief wordt gesproken. Ook omstanders hebben soms te maken met het beschadigend gedrag.
zondag 22 april 2012 om 23:20
quote:Suze02 schreef op 22 april 2012 @ 23:14:
De laatste post van Dubbelvla bevestigd wel zo'n beetje wat ik al dacht. Het gaat om etiketten op persoonlijkheden die voorheen als "lastig" beschouwt werden lijkt het?
Ik denk dat het meer etiketten zijn op mensen die vooral zichzelf als lastig beschouwen.
Dat komt doordat wij het allemaal zo 'goed' hebben (goed tussen aanhalingstekens omdat we natuurlijk ook allemaal onze problemen hebben). In bv. Afrika zal je geen BPS tegenkomen, die mensen zijn niet voorzien in hun basis behoefte en daardoor hebben ze niet de 'rijkdom' om BPS te hebben.
Als wij elke dag weer zouden moeten gaan jagen en 3 km lopen voor schoon water, dan zouden onze zorgen zich verplaatsen en de BPS onderdrukken.
De laatste post van Dubbelvla bevestigd wel zo'n beetje wat ik al dacht. Het gaat om etiketten op persoonlijkheden die voorheen als "lastig" beschouwt werden lijkt het?
Ik denk dat het meer etiketten zijn op mensen die vooral zichzelf als lastig beschouwen.
Dat komt doordat wij het allemaal zo 'goed' hebben (goed tussen aanhalingstekens omdat we natuurlijk ook allemaal onze problemen hebben). In bv. Afrika zal je geen BPS tegenkomen, die mensen zijn niet voorzien in hun basis behoefte en daardoor hebben ze niet de 'rijkdom' om BPS te hebben.
Als wij elke dag weer zouden moeten gaan jagen en 3 km lopen voor schoon water, dan zouden onze zorgen zich verplaatsen en de BPS onderdrukken.
zondag 22 april 2012 om 23:29
Om het positief af te sluiten heb ik deze nog;
Maar wat is er positief aan de borderliner?
Naast dat deze mensen hele vervelende klachten hebben, zijn er tal van eigenschappen die zij vaak ook bezitten en die eigenschappen maken het juist mooi om met ze om te gaan. Vaak zijn deze persoonlijkheden enorm creatief, hartelijk, spontaan, vriendelijk, begripvol, intelligent, gezellig, verassend, romantisch, humoristisch, vrolijk, zorgzaam en aardig. En natuurlijk zijn er nog veel meer positieve dingen. Zo kunnen mensen met borderline vaak ook heel charmant zijn, en ze kunnen je werkelijk begeren, wat sommige mensen zeer prettig vinden. Omdat ze van de ene in de andere stemming vallen en dus meestal (wat) impulsief zijn, kunnen ze je enorm verassen, de gekste dingen met je doen en je uit je slechte humeur halen om je vervolgens compleet vrolijk te maken. We kunnen gerust zeggen dat het veelzijdige mensen zijn.
Maar wat is er positief aan de borderliner?
Naast dat deze mensen hele vervelende klachten hebben, zijn er tal van eigenschappen die zij vaak ook bezitten en die eigenschappen maken het juist mooi om met ze om te gaan. Vaak zijn deze persoonlijkheden enorm creatief, hartelijk, spontaan, vriendelijk, begripvol, intelligent, gezellig, verassend, romantisch, humoristisch, vrolijk, zorgzaam en aardig. En natuurlijk zijn er nog veel meer positieve dingen. Zo kunnen mensen met borderline vaak ook heel charmant zijn, en ze kunnen je werkelijk begeren, wat sommige mensen zeer prettig vinden. Omdat ze van de ene in de andere stemming vallen en dus meestal (wat) impulsief zijn, kunnen ze je enorm verassen, de gekste dingen met je doen en je uit je slechte humeur halen om je vervolgens compleet vrolijk te maken. We kunnen gerust zeggen dat het veelzijdige mensen zijn.
zondag 22 april 2012 om 23:35
quote:brandy38 schreef op 22 april 2012 @ 23:29:
Om het positief af te sluiten heb ik deze nog;
Maar wat is er positief aan de borderliner?
Naast dat deze mensen hele vervelende klachten hebben, zijn er tal van eigenschappen die zij vaak ook bezitten en die eigenschappen maken het juist mooi om met ze om te gaan. Vaak zijn deze persoonlijkheden enorm creatief, hartelijk, spontaan, vriendelijk, begripvol, intelligent, gezellig, verassend, romantisch, humoristisch, vrolijk, zorgzaam en aardig. En natuurlijk zijn er nog veel meer positieve dingen. Zo kunnen mensen met borderline vaak ook heel charmant zijn, en ze kunnen je werkelijk begeren, wat sommige mensen zeer prettig vinden. Omdat ze van de ene in de andere stemming vallen en dus meestal (wat) impulsief zijn, kunnen ze je enorm verassen, de gekste dingen met je doen en je uit je slechte humeur halen om je vervolgens compleet vrolijk te maken. We kunnen gerust zeggen dat het veelzijdige mensen zijn.
Dankjewel
met deze vrolijke afsluiting ga ik naar bed. Iedereen bedankt voor jullie berichtjes een hoop stof om over na te denken maar ik hoef het gelukkig niet allemaal 1 dag op te lossen stapje voor stapje. Slaap lekker allemaal!
Om het positief af te sluiten heb ik deze nog;
Maar wat is er positief aan de borderliner?
Naast dat deze mensen hele vervelende klachten hebben, zijn er tal van eigenschappen die zij vaak ook bezitten en die eigenschappen maken het juist mooi om met ze om te gaan. Vaak zijn deze persoonlijkheden enorm creatief, hartelijk, spontaan, vriendelijk, begripvol, intelligent, gezellig, verassend, romantisch, humoristisch, vrolijk, zorgzaam en aardig. En natuurlijk zijn er nog veel meer positieve dingen. Zo kunnen mensen met borderline vaak ook heel charmant zijn, en ze kunnen je werkelijk begeren, wat sommige mensen zeer prettig vinden. Omdat ze van de ene in de andere stemming vallen en dus meestal (wat) impulsief zijn, kunnen ze je enorm verassen, de gekste dingen met je doen en je uit je slechte humeur halen om je vervolgens compleet vrolijk te maken. We kunnen gerust zeggen dat het veelzijdige mensen zijn.
Dankjewel
met deze vrolijke afsluiting ga ik naar bed. Iedereen bedankt voor jullie berichtjes een hoop stof om over na te denken maar ik hoef het gelukkig niet allemaal 1 dag op te lossen stapje voor stapje. Slaap lekker allemaal!
maandag 23 april 2012 om 03:03
Ook ik heb borderline,veel therapie achter de rug ook VERS, DGT ook gehad, dat krijg je vaak als VERS niet voldoende werkt.
Ik heb voor mezelf besloten om bewust kinderloos en single te blijven omdat ik vooral klachten heb als ik in een relatie zit. Als ik single ben valt het wel mee. Kinderen is een ander verhaal, ik wou altijd heel graag kinderen tot ik er meer over ging lezen. Mijn moeder heeft borderline en ik ook. Geloof dat het echt voor een groot deel erfelijk is.
Hoeft natuurlijk niet zo te zijn voor iedereen met borderline, maar voor mij is het voorlopig zo. Ik hoop nog steeds dat als ik over de 30 ben het beter zal gaan. Ik ga voor de 3e keer aan DGT beginnen.
Ik heb voor mezelf besloten om bewust kinderloos en single te blijven omdat ik vooral klachten heb als ik in een relatie zit. Als ik single ben valt het wel mee. Kinderen is een ander verhaal, ik wou altijd heel graag kinderen tot ik er meer over ging lezen. Mijn moeder heeft borderline en ik ook. Geloof dat het echt voor een groot deel erfelijk is.
Hoeft natuurlijk niet zo te zijn voor iedereen met borderline, maar voor mij is het voorlopig zo. Ik hoop nog steeds dat als ik over de 30 ben het beter zal gaan. Ik ga voor de 3e keer aan DGT beginnen.
maandag 23 april 2012 om 03:04
quote:brandy38 schreef op 22 april 2012 @ 23:29:
Om het positief af te sluiten heb ik deze nog;
Maar wat is er positief aan de borderliner?
Naast dat deze mensen hele vervelende klachten hebben, zijn er tal van eigenschappen die zij vaak ook bezitten en die eigenschappen maken het juist mooi om met ze om te gaan. Vaak zijn deze persoonlijkheden enorm creatief, hartelijk, spontaan, vriendelijk, begripvol, intelligent, gezellig, verassend, romantisch, humoristisch, vrolijk, zorgzaam en aardig. En natuurlijk zijn er nog veel meer positieve dingen. Zo kunnen mensen met borderline vaak ook heel charmant zijn, en ze kunnen je werkelijk begeren, wat sommige mensen zeer prettig vinden. Omdat ze van de ene in de andere stemming vallen en dus meestal (wat) impulsief zijn, kunnen ze je enorm verassen, de gekste dingen met je doen en je uit je slechte humeur halen om je vervolgens compleet vrolijk te maken. We kunnen gerust zeggen dat het veelzijdige mensen zijn.
Wat leuk om eens een keer postieve kanten te zien.
Om het positief af te sluiten heb ik deze nog;
Maar wat is er positief aan de borderliner?
Naast dat deze mensen hele vervelende klachten hebben, zijn er tal van eigenschappen die zij vaak ook bezitten en die eigenschappen maken het juist mooi om met ze om te gaan. Vaak zijn deze persoonlijkheden enorm creatief, hartelijk, spontaan, vriendelijk, begripvol, intelligent, gezellig, verassend, romantisch, humoristisch, vrolijk, zorgzaam en aardig. En natuurlijk zijn er nog veel meer positieve dingen. Zo kunnen mensen met borderline vaak ook heel charmant zijn, en ze kunnen je werkelijk begeren, wat sommige mensen zeer prettig vinden. Omdat ze van de ene in de andere stemming vallen en dus meestal (wat) impulsief zijn, kunnen ze je enorm verassen, de gekste dingen met je doen en je uit je slechte humeur halen om je vervolgens compleet vrolijk te maken. We kunnen gerust zeggen dat het veelzijdige mensen zijn.
Wat leuk om eens een keer postieve kanten te zien.
maandag 23 april 2012 om 09:46
Nog een positief bericht dan: ik heb 4 jr. Geleden ook de diagnose bps gekregen, ben in behandeling gegaan (ze hadden een diagnose nodig om met me aan de slag te kunnen)
3 jaar later werd mijn diagnose bijgesteld: geen bps maar hooggevoelig en hoogintelligent. Dat klinkt een stuk minder erg, én: je hebt het dus niet perse levenslang.
En ik ben nog steeds mijn rare, veelzijdige zelfje. Mét buien, én mijn leven op de rit
3 jaar later werd mijn diagnose bijgesteld: geen bps maar hooggevoelig en hoogintelligent. Dat klinkt een stuk minder erg, én: je hebt het dus niet perse levenslang.
En ik ben nog steeds mijn rare, veelzijdige zelfje. Mét buien, én mijn leven op de rit
maandag 23 april 2012 om 09:55
Hier ook een positief bericht:
8 jaar geleden diagnose BPS gekregen, intensieve therapie gehad (ruim 2 jaar bij GGZ), medicatie erbij. Ondertussen toch een HBO studie succesvol afgerond (waar iedereen riep dat ik het nooit zou kunnen ) en een goede baan. Dat biedt me structuur.
Inmiddels sinds februari zelf gestopt met medicatie. Ik voelde dat de tijd er rijp voor was, ik ben zo ontzettend gegroeid als mens, ik weet nu beter hoe ik met mijn eigen emoties om moet gaan en daardoor hou ik de controle over mezelf. Tuurlijk zijn er moment waarop het moeilijk gaat, waarop ik me kut voel, of wat dan ook, maar die heeft iedereen. Dat hoort bij het mens-zijn!
Stoppen met medicatie heeft mij erg veel goed gedaan, de medicatie vlakte mijn gevoel erg af waardoor ik vaak niet eens wist wat ik voelde. Dat stond me tegen na zoveel jaar. Ik wil leven, en daar hoor voelen ook bij (zowel de goede als de slechte dingen). Mijn vriend zegt dat hij geen verschil merkt m.b.t. ''wisselingen'' in emoties. Alles verloopt verder goed.
Een diagnose is leuk en wel, maar ik heb er voor gekozen om me hierdoor niet te laten tegenhouden in het leven. Ik ben Kaatje, en misschien heb ik wel BPS, maar dat maakt me niets minder dan een ander.
Oh en FYI: mijn moeder heeft het ook. En haar moeder had het ook. Ik wil sowieso geen kinderen (vanwege andere redenen) maar dit is wel een extra reden voor mij. Mijn hemel, wat mijn ouders te verduren hebben gehad met mij, nee, daar zit ik zelf niet op te wachten...
8 jaar geleden diagnose BPS gekregen, intensieve therapie gehad (ruim 2 jaar bij GGZ), medicatie erbij. Ondertussen toch een HBO studie succesvol afgerond (waar iedereen riep dat ik het nooit zou kunnen ) en een goede baan. Dat biedt me structuur.
Inmiddels sinds februari zelf gestopt met medicatie. Ik voelde dat de tijd er rijp voor was, ik ben zo ontzettend gegroeid als mens, ik weet nu beter hoe ik met mijn eigen emoties om moet gaan en daardoor hou ik de controle over mezelf. Tuurlijk zijn er moment waarop het moeilijk gaat, waarop ik me kut voel, of wat dan ook, maar die heeft iedereen. Dat hoort bij het mens-zijn!
Stoppen met medicatie heeft mij erg veel goed gedaan, de medicatie vlakte mijn gevoel erg af waardoor ik vaak niet eens wist wat ik voelde. Dat stond me tegen na zoveel jaar. Ik wil leven, en daar hoor voelen ook bij (zowel de goede als de slechte dingen). Mijn vriend zegt dat hij geen verschil merkt m.b.t. ''wisselingen'' in emoties. Alles verloopt verder goed.
Een diagnose is leuk en wel, maar ik heb er voor gekozen om me hierdoor niet te laten tegenhouden in het leven. Ik ben Kaatje, en misschien heb ik wel BPS, maar dat maakt me niets minder dan een ander.
Oh en FYI: mijn moeder heeft het ook. En haar moeder had het ook. Ik wil sowieso geen kinderen (vanwege andere redenen) maar dit is wel een extra reden voor mij. Mijn hemel, wat mijn ouders te verduren hebben gehad met mij, nee, daar zit ik zelf niet op te wachten...
dinsdag 24 april 2012 om 19:23
@ Dubbelvla
Mag ik vragen wat jouw achtergrond is? Heb je ervaring met een studie/baan in de psychiatrie?
Ik schrik namelijk erg van de opvattingen die jij hier verkondigd, deze kloppen echt totaal niet.
BPS heeft werkelijk niks te maken met een welvaartsziekte! Dat het een diagnose is die de afgelopen jaren vaker wordt gesteld, wil niet per definitie zeggen dat het DUS komt door onze welvaart in de Westerse wereld. Het heeft er o.a. mee te maken dat het ziektebeeld van deze persoonlijkheidsstoornis nu eenmaal steeds duidelijker wordt, de criteria steeds scherper worden gesteld en daarmee de diagnose ook beter gesteld kan worden.
Daarnaast is niet niet zo dat je kunt genezen van BPS, of een andere persoonlijkheidsstoornis. Wel is het zo dat, door een juiste behandeling, de symptomen ervan dusdanig kunnen afzwakken dat het gedragsbeeld niet meer als zodanig herkend wordt. Dit betekent niet dat er geen sprake meer is van een persoonlijkheidsstoornis, maar dat een persoon geleerd heeft er op een goede manier mee om te gaan.
Ik vind het erg vervelend dat je mensen hier op het verkeerde been zet met jouw opvattingen, die je baseert op informatie die je lukraak van internet afplukt. Als je ergens geen verstand van hebt, heb ik daar absoluut geen problemen mee, maar ik raad je aan om dan vragen te stelen i.p.v. antwoorden te willen geven.
Mag ik vragen wat jouw achtergrond is? Heb je ervaring met een studie/baan in de psychiatrie?
Ik schrik namelijk erg van de opvattingen die jij hier verkondigd, deze kloppen echt totaal niet.
BPS heeft werkelijk niks te maken met een welvaartsziekte! Dat het een diagnose is die de afgelopen jaren vaker wordt gesteld, wil niet per definitie zeggen dat het DUS komt door onze welvaart in de Westerse wereld. Het heeft er o.a. mee te maken dat het ziektebeeld van deze persoonlijkheidsstoornis nu eenmaal steeds duidelijker wordt, de criteria steeds scherper worden gesteld en daarmee de diagnose ook beter gesteld kan worden.
Daarnaast is niet niet zo dat je kunt genezen van BPS, of een andere persoonlijkheidsstoornis. Wel is het zo dat, door een juiste behandeling, de symptomen ervan dusdanig kunnen afzwakken dat het gedragsbeeld niet meer als zodanig herkend wordt. Dit betekent niet dat er geen sprake meer is van een persoonlijkheidsstoornis, maar dat een persoon geleerd heeft er op een goede manier mee om te gaan.
Ik vind het erg vervelend dat je mensen hier op het verkeerde been zet met jouw opvattingen, die je baseert op informatie die je lukraak van internet afplukt. Als je ergens geen verstand van hebt, heb ik daar absoluut geen problemen mee, maar ik raad je aan om dan vragen te stelen i.p.v. antwoorden te willen geven.
Ik spreek toch geen Chinees?!
dinsdag 24 april 2012 om 19:33
Tinkerbel, hoewel jouw reactie vast niet zo bedoeld is, valt deze bij mij erg aanvallend.
Ik heb zelf BPS inmiddels heb ik deze diagnose al zo'n 10 jaar. De informatie die ik hier over heb verzameld komt af van mijn behandelaars en de vele informatie die ik zelf heb verzameld om inzicht te krijgen in mijzelf.
Zoals je bij mijn uitleg over BPS als 'welvaarts' ziekte ziet, probeer ik uit te leggen dat BPS iets is wat voorkomt als wij in onze eerste levensbehoefte voorzien zijn, hier zijn ook meerdere artikelen aan geweid, o.a. over het hoe en waarom deze stoornis in 3e wereld landen weinig voor komt.
Dat je over de emotieregulatiestoornis heen kan groeien is ook wetenschappelijk onderzocht. En al verschillen de meningen van diverse onderzoekers, zijn er wel degelijk onderzoekers die tot dit uitsluitsel komen.
Ik geloof dat ik me met bovenstaande voldoende heb verklaard.
Ik heb zelf BPS inmiddels heb ik deze diagnose al zo'n 10 jaar. De informatie die ik hier over heb verzameld komt af van mijn behandelaars en de vele informatie die ik zelf heb verzameld om inzicht te krijgen in mijzelf.
Zoals je bij mijn uitleg over BPS als 'welvaarts' ziekte ziet, probeer ik uit te leggen dat BPS iets is wat voorkomt als wij in onze eerste levensbehoefte voorzien zijn, hier zijn ook meerdere artikelen aan geweid, o.a. over het hoe en waarom deze stoornis in 3e wereld landen weinig voor komt.
Dat je over de emotieregulatiestoornis heen kan groeien is ook wetenschappelijk onderzocht. En al verschillen de meningen van diverse onderzoekers, zijn er wel degelijk onderzoekers die tot dit uitsluitsel komen.
Ik geloof dat ik me met bovenstaande voldoende heb verklaard.
dinsdag 24 april 2012 om 19:35
En los van mijn reactie, raad ik jou het zelfde aan als jij mij in de laatste regels van je post.
Jij had ook de vragen aan mij kunnen stellen zonder af te sluiten met een veroordeling als dat ik alles verkeerd heb.
Mijn reacties zijn wel degelijk op uitgegeven artikelen, boeken en onderzoeken gebaseerd.
Jij had ook de vragen aan mij kunnen stellen zonder af te sluiten met een veroordeling als dat ik alles verkeerd heb.
Mijn reacties zijn wel degelijk op uitgegeven artikelen, boeken en onderzoeken gebaseerd.
woensdag 25 april 2012 om 22:40
Nyxx, ik kan me voorstellen dat je uit balans bent nu daadwerkelijk de diagnose is gesteld. Ik vindt dat je heel realistisch nadenkt over de dingen die je te wachten staan. De opmerkingen vanuit de GGZ, als ze daadwerkelijk zo bedoeld zijn zoals je ze opgeschreven hebt, vind ik wel fors. Je vriend houdt nu ook van je om wie je bent en dat verandert niet door de diagnose. Een toekomstbeeld kan natuurlijk wel veranderen, maar eigenlijk weet je nog helemaal niet hoe de toekomst eruit gaat zien. Je gaat starten met een VERS training waarbij je hopelijk veel vaardigheden leert om je emoties beter te reguleren. De problemen die je nu ervaart kunnen daardoor ook minder worden.
Wat betreft het wel/niet krijgen van kinderen denk ik dat dit niet het goede moment is om daarover te beslissen. Je hebt nu anderen dingen aan je hoofd. Vanuit het biosociale model van borderline wordt gesteld dat het an sich niet erfelijk is. BPS ontstaat door een combinatie van een verhoogde emotionele kwetsbaarheid (aanleg, en dus in zekere mate erfelijk) en traumatische ervaringen in je jeugd. Een kwetsbaar kind dat opgroeit in een stabiele omgeving zal dus niet zo snel BPS ontwikkelen. Een weinig kwetsbaar kind dat in een onveilige situatie opgroeit ook niet. Maar als een kind én kwetsbaar is én in een onveilige, instabiele omgeving opgroeit wel. Dit maakt de kans wel groter dat kinderen van ouders met BPS zelf ook BPS ontwikkelen. De genetische kwetsbaarheid is vaak aanwezig en door de BPS van de ouder(s) is er minder stabiliteit. Maar dat wil niet zeggen dat je per definitie geen kinderen zou moeten krijgen! Wel is het nog belangrijker dan voor mensen zonder persoonlijkheidsstoornis om na te gaan of je een kind emotioneel kan bieden wat het nodig heeft (en dus niet of een kind jou gaat bieden wat jíj nodig hebt zoals iemand anders schreef) en welke hulp je daarbij evt. in moet schakelen.
En om me dan ook nog even in de discussie van dubbelvla en tinkerbell te mengen
De meningen over of je kunt "genezen" van een persoonlijkheidsstoornis verschillen nogal. De trend is altijd geweest dat dit niet kan. Nu wordt er echter steeds vaker over een continuüm gesproken waardoor de grens tussen stoornis en gezond gedrag minder duidelijk wordt. En hierop kan je uiteraard verschuiven asl je gedrag verandert. Het lastige van de DSM is dat een classificatie altijd gebaseerd is op gedragscriteria. Dit is vrij zwart wit en op het moment dat je niet (meer) aan de criteria voldoet mag je de classificatie dus niet meer stellen.
Meer psychodynamisch bekeken is er altijd een bepaalde persoonlijkheidsstructuur onderliggend aan de stoornis. Deze verandert niet daadwerkelijk waardoor je een zekere kwetsbaarheid wanneer je die hebt ook altijd zal blijven houden, ook al heb je meer coping ontwikkeld om hiermee om te gaan.
Ik denk dus dat beide meningen in zekere zin naast elkaar kunnen bestaan
Wat betreft het wel/niet krijgen van kinderen denk ik dat dit niet het goede moment is om daarover te beslissen. Je hebt nu anderen dingen aan je hoofd. Vanuit het biosociale model van borderline wordt gesteld dat het an sich niet erfelijk is. BPS ontstaat door een combinatie van een verhoogde emotionele kwetsbaarheid (aanleg, en dus in zekere mate erfelijk) en traumatische ervaringen in je jeugd. Een kwetsbaar kind dat opgroeit in een stabiele omgeving zal dus niet zo snel BPS ontwikkelen. Een weinig kwetsbaar kind dat in een onveilige situatie opgroeit ook niet. Maar als een kind én kwetsbaar is én in een onveilige, instabiele omgeving opgroeit wel. Dit maakt de kans wel groter dat kinderen van ouders met BPS zelf ook BPS ontwikkelen. De genetische kwetsbaarheid is vaak aanwezig en door de BPS van de ouder(s) is er minder stabiliteit. Maar dat wil niet zeggen dat je per definitie geen kinderen zou moeten krijgen! Wel is het nog belangrijker dan voor mensen zonder persoonlijkheidsstoornis om na te gaan of je een kind emotioneel kan bieden wat het nodig heeft (en dus niet of een kind jou gaat bieden wat jíj nodig hebt zoals iemand anders schreef) en welke hulp je daarbij evt. in moet schakelen.
En om me dan ook nog even in de discussie van dubbelvla en tinkerbell te mengen
De meningen over of je kunt "genezen" van een persoonlijkheidsstoornis verschillen nogal. De trend is altijd geweest dat dit niet kan. Nu wordt er echter steeds vaker over een continuüm gesproken waardoor de grens tussen stoornis en gezond gedrag minder duidelijk wordt. En hierop kan je uiteraard verschuiven asl je gedrag verandert. Het lastige van de DSM is dat een classificatie altijd gebaseerd is op gedragscriteria. Dit is vrij zwart wit en op het moment dat je niet (meer) aan de criteria voldoet mag je de classificatie dus niet meer stellen.
Meer psychodynamisch bekeken is er altijd een bepaalde persoonlijkheidsstructuur onderliggend aan de stoornis. Deze verandert niet daadwerkelijk waardoor je een zekere kwetsbaarheid wanneer je die hebt ook altijd zal blijven houden, ook al heb je meer coping ontwikkeld om hiermee om te gaan.
Ik denk dus dat beide meningen in zekere zin naast elkaar kunnen bestaan
woensdag 25 april 2012 om 23:09
quote:Espy schreef op 25 april 2012 @ 22:40:
En om me dan ook nog even in de discussie van dubbelvla en tinkerbell te mengen
De meningen over of je kunt "genezen" van een persoonlijkheidsstoornis verschillen nogal. De trend is altijd geweest dat dit niet kan. Nu wordt er echter steeds vaker over een continuüm gesproken waardoor de grens tussen stoornis en gezond gedrag minder duidelijk wordt. En hierop kan je uiteraard verschuiven asl je gedrag verandert. Het lastige van de DSM is dat een classificatie altijd gebaseerd is op gedragscriteria. Dit is vrij zwart wit en op het moment dat je niet (meer) aan de criteria voldoet mag je de classificatie dus niet meer stellen.
Meer psychodynamisch bekeken is er altijd een bepaalde persoonlijkheidsstructuur onderliggend aan de stoornis. Deze verandert niet daadwerkelijk waardoor je een zekere kwetsbaarheid wanneer je die hebt ook altijd zal blijven houden, ook al heb je meer coping ontwikkeld om hiermee om te gaan.
Ik denk dus dat beide meningen in zekere zin naast elkaar kunnen bestaan
Weet je wat ik ook vreemd vind!
BPS is een persoonlijkheidsstoornis. Maar als we het over gedachtepatronen hebben noemen we dat aangeleerd gedrag.
Hoe kan een van de belangrijkste dingen van een persoonlijkheidsstoornis nou bestaan uit aangeleerd gedrag?
En om me dan ook nog even in de discussie van dubbelvla en tinkerbell te mengen
De meningen over of je kunt "genezen" van een persoonlijkheidsstoornis verschillen nogal. De trend is altijd geweest dat dit niet kan. Nu wordt er echter steeds vaker over een continuüm gesproken waardoor de grens tussen stoornis en gezond gedrag minder duidelijk wordt. En hierop kan je uiteraard verschuiven asl je gedrag verandert. Het lastige van de DSM is dat een classificatie altijd gebaseerd is op gedragscriteria. Dit is vrij zwart wit en op het moment dat je niet (meer) aan de criteria voldoet mag je de classificatie dus niet meer stellen.
Meer psychodynamisch bekeken is er altijd een bepaalde persoonlijkheidsstructuur onderliggend aan de stoornis. Deze verandert niet daadwerkelijk waardoor je een zekere kwetsbaarheid wanneer je die hebt ook altijd zal blijven houden, ook al heb je meer coping ontwikkeld om hiermee om te gaan.
Ik denk dus dat beide meningen in zekere zin naast elkaar kunnen bestaan
Weet je wat ik ook vreemd vind!
BPS is een persoonlijkheidsstoornis. Maar als we het over gedachtepatronen hebben noemen we dat aangeleerd gedrag.
Hoe kan een van de belangrijkste dingen van een persoonlijkheidsstoornis nou bestaan uit aangeleerd gedrag?
donderdag 26 april 2012 om 02:30
Daar zit ik dan, klaarwakker en verdrietig op de bank. Vanavond heeft mijn vriend de stekker uit onze relatie getrokken. Afgelopen dagen veel gesproken over de diagnose en het vervolg als in trainingen en therapieen. Maar vanavond heeft mijn vriend aangegeven er geen vertrouwen in te hebben dat hij er zelf mee om kan gaan. Ik ben nu zo ontzettend verdrietig, heb het gevoel alsof alles uit mijn handen glipt. Zoals al eerder beschreven ben ik voor mijn gevoel geen ander persoon dan voor de diagnose maar voor mijn vriend blijkbaar wel, hij is bang op lang termijn mijn evt buien niet te kunnen trekken en wil mij niet kwetsen en heeft daarom de keuze gemaakt niet meer verder met mij te willen. En nu zit ik hier midden in de nacht op de bank klaar wakker en verdrietig terwijl de man met wie ik echt heel erg oud wilde worden ligt te slapen, lijkt alsof er voor hem een last van zijn schouders is gevallen, mocht alles mis gaan dan is hij iig niet verantwoordelijk. En nu? Ik woon bij hem in dus moet opzoek naar een eigen woning maar heb daar helemaal geen zin in, het is allemaal al zo onzeker op dit moment en voel mij al zo verdrietig en eenzaam door die stomme klote diagnose en dan dit. Net nu ik hem zo hard nodig heb laat hij mij vallen als een baksteen. Ik snap dat hij bang is maar dat ben ik ook, maar blijkbaar is houden van dan niet genoeg.
donderdag 26 april 2012 om 08:59
Jezus wat klote voor je zeg! Sjonge jonge.
Ik weet niet goed wat ik zal zeggen; je vriend verrot schelden? Daar zit je vast niet op te wachten maar het is wel mijn eerste reactie.
Maar wat genuanceerder: als hij nu zo duidelijk aangeeft niet in moeilijker tijden ook voor jou te willen kiezen, zou je evt latere moeilijke tijden ook niet van hem op aan kunnen dus.
Wat als jij over x jaar depressief wordt, zonder werk komt etc en je zou nog met hem zijn?
Dan zou ie er ook niet voor je zijn.
Jij bent er wel voor jezelf door met jezelf aan de slag te gaan. En als jij straks met jezelf door 1 deur kunt kom je hopelijk iemand tegen die niet wegrent voor moeilijkheden, die jou wel helemaal accepteert met al je leuke én minder leuke kanten. Die snapt dat het leven nu eenmaal ups én downs inhoudt.
Maar voor nu kan ik eigenlijk niet anders dan je héél, héél veel sterkte wensen en een dikke geven.
Ik weet niet goed wat ik zal zeggen; je vriend verrot schelden? Daar zit je vast niet op te wachten maar het is wel mijn eerste reactie.
Maar wat genuanceerder: als hij nu zo duidelijk aangeeft niet in moeilijker tijden ook voor jou te willen kiezen, zou je evt latere moeilijke tijden ook niet van hem op aan kunnen dus.
Wat als jij over x jaar depressief wordt, zonder werk komt etc en je zou nog met hem zijn?
Dan zou ie er ook niet voor je zijn.
Jij bent er wel voor jezelf door met jezelf aan de slag te gaan. En als jij straks met jezelf door 1 deur kunt kom je hopelijk iemand tegen die niet wegrent voor moeilijkheden, die jou wel helemaal accepteert met al je leuke én minder leuke kanten. Die snapt dat het leven nu eenmaal ups én downs inhoudt.
Maar voor nu kan ik eigenlijk niet anders dan je héél, héél veel sterkte wensen en een dikke geven.
donderdag 26 april 2012 om 09:02
