Psyche
alle pijlers
paniekaanval
woensdag 25 april 2012 om 11:50
Hoi allemaal,
Sorry dat ik stoor, maar ik kan niemand bellen en moet even proberen hier iets aan te doen. Ze zeggen dat ik te veel blijf hangen in mijn gevoel of zijn met andere dingen bezig (werk). Ik heb een paniekaanval. Nu ik schrijf wordt hij al iets minder, maar ik weet nog steeds niet zo goed wat echt is. Ik zit helemaal vast in mijn hoofd, kan niet in het nu komen, maar vind het ook zo gigantisch eng om er helemaal alleen voor te staan. Waarom vind ik het zo eng om alleen te zijn, volwassen te worden? Waarom kan ik niet gewoon normaal zijn? Waarschijnlijk is dit nu echt een superwarrig verhaal, maar zoals gezegd; het is allemaal heel erg wazig in mijn hoofd. Ik hoop dat jullie mij een beetje willen helpen....
maar als ik serieus na moet gaan denken over dingen wordt ik een beetje gek. Mijn leven is gewoon niet zo leuk op het moment.
Sorry dat ik stoor, maar ik kan niemand bellen en moet even proberen hier iets aan te doen. Ze zeggen dat ik te veel blijf hangen in mijn gevoel of zijn met andere dingen bezig (werk). Ik heb een paniekaanval. Nu ik schrijf wordt hij al iets minder, maar ik weet nog steeds niet zo goed wat echt is. Ik zit helemaal vast in mijn hoofd, kan niet in het nu komen, maar vind het ook zo gigantisch eng om er helemaal alleen voor te staan. Waarom vind ik het zo eng om alleen te zijn, volwassen te worden? Waarom kan ik niet gewoon normaal zijn? Waarschijnlijk is dit nu echt een superwarrig verhaal, maar zoals gezegd; het is allemaal heel erg wazig in mijn hoofd. Ik hoop dat jullie mij een beetje willen helpen....
maar als ik serieus na moet gaan denken over dingen wordt ik een beetje gek. Mijn leven is gewoon niet zo leuk op het moment.
woensdag 25 april 2012 om 11:54
Je hoeft je niet te verontschuldigen. Je mag hier alle zin en onzin van je afschrijven die je dwars zit. Ruimte zat op dit forum en dit is jou topic dus alles mag.quote:framb00sjes schreef op 25 april 2012 @ 11:50:
Waarom kan ik niet gewoon normaal zijn?
Weet je. Dit heb ik me ook zo vaak, veel te vaak afgevraagd. En weet je waar ik achter ben: niemand is normaal. Iedereen heeft wel iets. Al is het maar dat ze niets hebben en daar niet voor uit durven te komen.
Blijf rustig ademen en ga ff een rondje lopen als dat kan.
Waarom kan ik niet gewoon normaal zijn?
Weet je. Dit heb ik me ook zo vaak, veel te vaak afgevraagd. En weet je waar ik achter ben: niemand is normaal. Iedereen heeft wel iets. Al is het maar dat ze niets hebben en daar niet voor uit durven te komen.
Blijf rustig ademen en ga ff een rondje lopen als dat kan.
woensdag 25 april 2012 om 12:00
Dankjewel Maja. Van lopen ga ik nu denk ik even nog meer in mijn hoofd zitten, maar voor zometeen is dat wel een goed plan. Afgelopen maand ben ik begonnen met het zoeken van mn vaders familie en is het tegelijkertijd uitgegaan met mijn ex vriendje na 3 jaar. Op dat moment heb ik alles uit mijn handen laten vallen, voor zover ik dat al niet gedaan had. Zit al jaren in de knoop met mezelf en het lijkt gewoon niet echt veel beter te worden. Dat al zijn vrienden lijken te vinden dat ik gestoord ben helpt ook niet echt mee. Ik hecht denk ik te veel waarde aan wat andere mensen van me vinden in plaats van wat ik van mezelf vind. En ik heb deze maand heel erg gigantisch veel gelopen om al mijn paniekaanvallen tegen te gaan, maar t blijft gewoon een gevecht tegen mezelf. Alsof al mn grenzen weg zijn. Heel frustrerend. Weer een nietszeggende post. Maargoed. Ik zal zo gaan lopen.
woensdag 25 april 2012 om 12:06
He wat zwaar. Maar een troost, heel veel mensen vinden het moeilijk om volwassen en 'serieus' moeten te worden. Al helemaal als er andere moeilijke dingen bijkomen zoals het verbreken van een lange relatie of familieproblemen. Dan kan je jezelf best een tijdje kwijtraken
Paniekaanvallen horen er echter niet te zijn, heb je al met de huisarts gesproken? Of loop je al bij een psycholoog?
Paniekaanvallen horen er echter niet te zijn, heb je al met de huisarts gesproken? Of loop je al bij een psycholoog?
woensdag 25 april 2012 om 12:06
Ik denk dat het verstandig is om eens met je huisarts te gaan praten. Met wat handvaten kan je je gedachten wel leren ombuigen naar positieve gedachten.
Wat is je situatie nu? leeftijd? werk? huis?
En e.b. zijn vrienden: Wat ze vinden moeten ze naar de politie brengen. T is al erg genoeg dat jij niet lekker in je vel zit. Laat ze lekker. Daar heb je nu toch niets meer mee te maken in principe.
Wat is je situatie nu? leeftijd? werk? huis?
En e.b. zijn vrienden: Wat ze vinden moeten ze naar de politie brengen. T is al erg genoeg dat jij niet lekker in je vel zit. Laat ze lekker. Daar heb je nu toch niets meer mee te maken in principe.
woensdag 25 april 2012 om 12:09
Met rijles had ik wel faalangst, jaren geleden. Ik ben vooral bang om andere mensen teleur te stellen. En me aan mensen te binden, en ben doodsbang dat mensen me verlaten (zoals nu mn ex die me nooit meer wil zien) en ben zo bang om mensen teleur te stellen en vind mezelf eigenlijk nooit goed genoeg. Wat betreft studie etc ben ik supergoed, maar dat is het enige waar ik goed in ben. Ik vind mezelf een emotionele faalhaas, iemand die nooit lief genoeg is, nooit aardig genoeg is. Iemand die gewoon niet goed en lief genoeg is tegen andere mensen. En dat zeggen ze dan ook tegen me en dat maakt het alleen maar erger. Soort vast in een vicieuze cirkel van onzekerheid over mn eigen aardigheid/goedheid. Is dat faalangst?
woensdag 25 april 2012 om 12:09
Hey Framboosje!
Voel je niet schuldig, vaak helpt het om dingen van je af te schrijven. Ik ben door ervaring een deskundige op het gebied van paniekaanvallen en ze kunnen je leven inderdaad aardig verpesten, maar...............je kunt er echt van genezen.
Probeer je er niet tegen te verzetten, maar zeg:
OK, ik ben bang, ik heb een aanval, dus kom maar op, hoor. Laat ik nou even flink bang en paniekerig worden.
Als je je toestand accepteert dan zou het met de tijd steeds minder macht over je hebben. En geloof me, het zit allemaal tussen je oren.
Je was toch niet altijd paniekerig?
Denk t erug aan de tijd toen je "normaal" was.
Want dat deel van je is er nog steeds, alleen ben je het misschien vergeten.
Dus, geloof in jezelf, praat en schrijf erover en je bent veel meer dan je denkt!
Groetjes,
Zsuzsi
Voel je niet schuldig, vaak helpt het om dingen van je af te schrijven. Ik ben door ervaring een deskundige op het gebied van paniekaanvallen en ze kunnen je leven inderdaad aardig verpesten, maar...............je kunt er echt van genezen.
Probeer je er niet tegen te verzetten, maar zeg:
OK, ik ben bang, ik heb een aanval, dus kom maar op, hoor. Laat ik nou even flink bang en paniekerig worden.
Als je je toestand accepteert dan zou het met de tijd steeds minder macht over je hebben. En geloof me, het zit allemaal tussen je oren.
Je was toch niet altijd paniekerig?
Denk t erug aan de tijd toen je "normaal" was.
Want dat deel van je is er nog steeds, alleen ben je het misschien vergeten.
Dus, geloof in jezelf, praat en schrijf erover en je bent veel meer dan je denkt!
Groetjes,
Zsuzsi
woensdag 25 april 2012 om 12:12
woensdag 25 april 2012 om 12:12
Ik heb morgen een intake bij de psycholoog - eindelijk. Ik denk misschien juist om de spanning daarvoor dat ik me nu zo naar voel . Heb het gevoel dat ik er daar voor het eerst helemaal alleen voor sta (vroeger hielp m ex me altijd bij dat soort dingen, ben eerder naar de psych geweest).
Situatie nu: Ik heb n kamer (een rotzooi, ik kan niet echt opruimen, voor mezelf zorgen:S), ik heb n hele 'prestigieuze' studie waar ik niets voor doe op het moment en geen werk meer. Ik moet iets gaan doen. Maar dat betekent mn ex achter laten en de confrontatie aangaan met mezelf en mn vaders familie en dat helemaal alleen en dat vind ik eng.
Maar misschien kom ik er wel sterker uit
Situatie nu: Ik heb n kamer (een rotzooi, ik kan niet echt opruimen, voor mezelf zorgen:S), ik heb n hele 'prestigieuze' studie waar ik niets voor doe op het moment en geen werk meer. Ik moet iets gaan doen. Maar dat betekent mn ex achter laten en de confrontatie aangaan met mezelf en mn vaders familie en dat helemaal alleen en dat vind ik eng.
Maar misschien kom ik er wel sterker uit
woensdag 25 april 2012 om 12:12
Goede post van zsuzsi hierboven!
En ik zou echt een afspraak maken met de huisarts! Een psycholoog of wie weet een cursus mindfullness bijvoorbeeld, kan je erg helpen in het loslaten van je problemen en het opkrikken van je zelfbeeld en zelfvertrouwen.
Veel succes!
O, mosterd, nou ja, veel succes morgen bij de psych.
Dat je alles nu 'alleen' moet doen, wees daar trots op en kom er sterker uit.
En ik zou echt een afspraak maken met de huisarts! Een psycholoog of wie weet een cursus mindfullness bijvoorbeeld, kan je erg helpen in het loslaten van je problemen en het opkrikken van je zelfbeeld en zelfvertrouwen.
Veel succes!
O, mosterd, nou ja, veel succes morgen bij de psych.
Dat je alles nu 'alleen' moet doen, wees daar trots op en kom er sterker uit.
woensdag 25 april 2012 om 12:15
Ik heb altijd al aanvallen gehad. In ieder geval vanaf dat ik puber werd. Eerst woedeaanvallen, nu al 5 jaar paniekaanvallen. 2 jaar therapie gehad, minder geworden, nu zijn ze weer terug. Maar ze kunnen echt over gaan dus? Ik heb soms echt t idee dat ik nooit zal genezen?
En heel erg bedankt voor jullie woorden. Het doet me echt echt echt echt heel erg goed. Sorry
En heel erg bedankt voor jullie woorden. Het doet me echt echt echt echt heel erg goed. Sorry
woensdag 25 april 2012 om 12:19
quote:framb00sjes schreef op 25 april 2012 @ 12:12:
Ik heb morgen een intake bij de psycholoog - eindelijk. Ik denk misschien juist om de spanning daarvoor dat ik me nu zo naar voel . Heb het gevoel dat ik er daar voor het eerst helemaal alleen voor sta (vroeger hielp m ex me altijd bij dat soort dingen, ben eerder naar de psych geweest).
mooi, en logisch dat je daar gespannen voor bent. T is niet nodig maar wel logisch. Komt allemaal goed. Je hoeft alleen jezelf mee te nemen dus iets vergeten kan al niet
Situatie nu: Ik heb n kamer (een rotzooi, ik kan niet echt opruimen, voor mezelf zorgen:S), ik heb n hele 'prestigieuze' studie waar ik niets voor doe op het moment en geen werk meer. Ik moet iets gaan doen. Maar dat betekent mn ex achter laten en de confrontatie aangaan met mezelf en mn vaders familie en dat helemaal alleen en dat vind ik eng.
Maar misschien kom ik er wel sterker uit kan jij alles vinden in die zooi? Ja? Prima toch! Bij mij is / was het ook altijd een puinhoop. T wordt beter maar ik heb soms periodes dat ik echt alles waar ik niet mee bezig ben zo uit mn handen laat vallen en niet opruim. Boeiend. Komt ooit ook wel weer goed.
Stoor je je er echt aan kan je altijd een vriendin oid vragen of ze een dagje komt helpen opruimen. Of je huurt een schoonmaakster in voor een dagje.
Voor op de lange termijn zou je het boek: een opgeruimd leven met ADHD eens kunnen lenen / lezen. Ook erg handig voor mensen zonder ADHD die ff niet meer weten waar ze moeten beginnen.
Studie en studeren was nou ook niet echt mijnsterkste punt dus daar kan ik je niet mee helpen.
Ik heb morgen een intake bij de psycholoog - eindelijk. Ik denk misschien juist om de spanning daarvoor dat ik me nu zo naar voel . Heb het gevoel dat ik er daar voor het eerst helemaal alleen voor sta (vroeger hielp m ex me altijd bij dat soort dingen, ben eerder naar de psych geweest).
mooi, en logisch dat je daar gespannen voor bent. T is niet nodig maar wel logisch. Komt allemaal goed. Je hoeft alleen jezelf mee te nemen dus iets vergeten kan al niet
Situatie nu: Ik heb n kamer (een rotzooi, ik kan niet echt opruimen, voor mezelf zorgen:S), ik heb n hele 'prestigieuze' studie waar ik niets voor doe op het moment en geen werk meer. Ik moet iets gaan doen. Maar dat betekent mn ex achter laten en de confrontatie aangaan met mezelf en mn vaders familie en dat helemaal alleen en dat vind ik eng.
Maar misschien kom ik er wel sterker uit kan jij alles vinden in die zooi? Ja? Prima toch! Bij mij is / was het ook altijd een puinhoop. T wordt beter maar ik heb soms periodes dat ik echt alles waar ik niet mee bezig ben zo uit mn handen laat vallen en niet opruim. Boeiend. Komt ooit ook wel weer goed.
Stoor je je er echt aan kan je altijd een vriendin oid vragen of ze een dagje komt helpen opruimen. Of je huurt een schoonmaakster in voor een dagje.
Voor op de lange termijn zou je het boek: een opgeruimd leven met ADHD eens kunnen lenen / lezen. Ook erg handig voor mensen zonder ADHD die ff niet meer weten waar ze moeten beginnen.
Studie en studeren was nou ook niet echt mijnsterkste punt dus daar kan ik je niet mee helpen.
woensdag 25 april 2012 om 12:19
Sorry is niet nodig Ik heb vroeger ook woedeaanvallen en paniekaanvallen gehad. Reden hiervoor even daargelaten. Ik ben in therapie geweest bij een psychiater die een eigen praktijk had. Na ongeveer 2 jaar therapie, was ik zeg maar uitbehandeld. Het gaat nooit helemaal weg, maar het kan zeker veel minder worden. Medicijnen heb er nooit voor geslikt, ook al kreeg ik ze wel aangeboden. Ik vind dat als je die aanvallen hebt, dat dat door iets komt. Je moet daarover praten i.p.v. medicijnen nemen om die angsten, aanvallen te verdrijven. Zo verplaatst je alleen maar het probleem. Sterkte meid!
woensdag 25 april 2012 om 12:21
quote:framb00sjes schreef op 25 april 2012 @ 12:15:
Diegene die dat doet is mn moeder, dat neerhalen. Haar familie doet dat trouwens ook. Maar volgens hen ligt dat aan de rare kronkels in mijn hoofd en niet aan hen.
Mensen die andere neer halen die hebben pas een kronkel.
Verdorie t is je moeder. Die zou je onvoorwaardlijk moeten steunen als je niet lekker in je vel zit. Niet neerhalen. Daar kan ik echt boos om worden.
*bied vervangende schouder aan*
Diegene die dat doet is mn moeder, dat neerhalen. Haar familie doet dat trouwens ook. Maar volgens hen ligt dat aan de rare kronkels in mijn hoofd en niet aan hen.
Mensen die andere neer halen die hebben pas een kronkel.
Verdorie t is je moeder. Die zou je onvoorwaardlijk moeten steunen als je niet lekker in je vel zit. Niet neerhalen. Daar kan ik echt boos om worden.
*bied vervangende schouder aan*
woensdag 25 april 2012 om 12:24
misschien een hele stomme vraag, maar kunnen jullie ondanks jullie paniekaanvallen en problemen en alles dan wel samen zijn met een partner? Misschien klink ik echt supertreurig nu, maar ik oel me alsof ik met mijn problemen nooit goed genoeg zal zijn voor iemand. Mensen die ik dicht bij laat kwets ik alleen maar. Ook in mijn relatie kon ik het niet bevatten dat van me kon houden zoals ik was, ik goed genoeg was. Kunnen jullie nu daar wel goed mee omgaan? Of is het dom dat ik nu even hoopgevende verhalen wil:S
woensdag 25 april 2012 om 12:26
quote:Maja82 schreef op 25 april 2012 @ 12:21:
[...]
Mensen die andere neer halen die hebben pas een kronkel.
Verdorie t is je moeder. Die zou je onvoorwaardlijk moeten steunen als je niet lekker in je vel zit. Niet neerhalen. Daar kan ik echt boos om worden.
*bied vervangende schouder aan* Dankjewel Maja. Heel erg lief van je:). Ze doet op haar manier dr best maar ze snapt me gewoon structureel niet, al heel erg lang niet.
[...]
Mensen die andere neer halen die hebben pas een kronkel.
Verdorie t is je moeder. Die zou je onvoorwaardlijk moeten steunen als je niet lekker in je vel zit. Niet neerhalen. Daar kan ik echt boos om worden.
*bied vervangende schouder aan* Dankjewel Maja. Heel erg lief van je:). Ze doet op haar manier dr best maar ze snapt me gewoon structureel niet, al heel erg lang niet.
woensdag 25 april 2012 om 12:30
Ik ben jaren geleden naar een psych gegaan vanwege stemmingswisselingen. Toen had ik net met mijn vriend.
Sinds eind vorigjaar heb ik eindelijk een fijne psych. Sinds februari eindelijk fijne medicatie en sinds 3 weken eindelijk uitleg waarom ik af en toe in mijn kop met mezelf bots.
Ja we zijn nog steeds samen. Omdat we naast dat we beide wat psychische probleme hebben ook heel veel delen en onspanning vinden in dezelfde activiteiten.
Je bent meer dan alleen de problemen die je nu ervaart.
Sinds eind vorigjaar heb ik eindelijk een fijne psych. Sinds februari eindelijk fijne medicatie en sinds 3 weken eindelijk uitleg waarom ik af en toe in mijn kop met mezelf bots.
Ja we zijn nog steeds samen. Omdat we naast dat we beide wat psychische probleme hebben ook heel veel delen en onspanning vinden in dezelfde activiteiten.
Je bent meer dan alleen de problemen die je nu ervaart.
woensdag 25 april 2012 om 12:31
quote:framb00sjes schreef op 25 april 2012 @ 12:24:
misschien een hele stomme vraag, maar kunnen jullie ondanks jullie paniekaanvallen en problemen en alles dan wel samen zijn met een partner? Misschien klink ik echt supertreurig nu, maar ik oel me alsof ik met mijn problemen nooit goed genoeg zal zijn voor iemand. Mensen die ik dicht bij laat kwets ik alleen maar. Ook in mijn relatie kon ik het niet bevatten dat van me kon houden zoals ik was, ik goed genoeg was. Kunnen jullie nu daar wel goed mee omgaan? Of is het dom dat ik nu even hoopgevende verhalen wil:S
Ik had tijdens mijn therapietijd een partner. Maar die had ook allerlei psychische klachten en achteraf gezien, zou ik je zo iemand zeker niet aanraden. En nu ben ik alweer ruim drie jaar met mijn huidige vriend en we wonen samen. Als ik weer angsten heb, moet ik wel eerlijk zeggen dat hij ze vaak niet snapt.
Ik denk dat je op dit moment vooral aan jezelf moet gaan werken en weer zorgen dat je een beetje zelfvertrouwen hebt opgebouwt voordat je je weer een relatie aangaat.
misschien een hele stomme vraag, maar kunnen jullie ondanks jullie paniekaanvallen en problemen en alles dan wel samen zijn met een partner? Misschien klink ik echt supertreurig nu, maar ik oel me alsof ik met mijn problemen nooit goed genoeg zal zijn voor iemand. Mensen die ik dicht bij laat kwets ik alleen maar. Ook in mijn relatie kon ik het niet bevatten dat van me kon houden zoals ik was, ik goed genoeg was. Kunnen jullie nu daar wel goed mee omgaan? Of is het dom dat ik nu even hoopgevende verhalen wil:S
Ik had tijdens mijn therapietijd een partner. Maar die had ook allerlei psychische klachten en achteraf gezien, zou ik je zo iemand zeker niet aanraden. En nu ben ik alweer ruim drie jaar met mijn huidige vriend en we wonen samen. Als ik weer angsten heb, moet ik wel eerlijk zeggen dat hij ze vaak niet snapt.
Ik denk dat je op dit moment vooral aan jezelf moet gaan werken en weer zorgen dat je een beetje zelfvertrouwen hebt opgebouwt voordat je je weer een relatie aangaat.
woensdag 25 april 2012 om 12:39
Oke. Bedankt voor jullie antwoorden. De laatste tijd zie ik door alle gebeurtenissen mezelf gewoon alleen maar als een hoop problemen/'gestoordheid'. Ik geef deze problemen/'gestoordheid' de schuld van het mislukken van de relatie, betrek alles heel erg negatief op mezelf. Maar ik ben inderdaad niet alleen maar mijn problemen, als ik goed in me vel zit ben ik ook heel leuk, lief etc. Probleem is alleen dat ik de afgelopen 5 jaar maar liefst 1 jaar goed in me vel heb gezeten (toen mijn vriendje en ik wat kregen) en nu ben ik eigenlijk in twee jaar een beetje afgegleden in mijn oude gedrag...Weet niet zo goed waarom ik dit opschrijf. Voel me wel alweer een klein beetje rustiger worden. Ik ben gewoon bang dat ik, als ik nu in therapie ga, weer maar 1 jaar het vol kan houden om 'normaal' te doen. Dat het weer maar iets tijdelijks is.
Mag ik trouwens vragen hoe medicatie jou precies bevalt Maja, en waarom je daar voor gekozen hebt? Ik was daar om de redenen die claudine noemt altijd op tegen maar zit er de laatste tijd wel serieus over na te denken...
Mag ik trouwens vragen hoe medicatie jou precies bevalt Maja, en waarom je daar voor gekozen hebt? Ik was daar om de redenen die claudine noemt altijd op tegen maar zit er de laatste tijd wel serieus over na te denken...
