Psyche
alle pijlers
BPS
zondag 22 april 2012 om 21:19
En toen was de kogel door de kerk afgelopen week diagnose high level borderline gekregen. Ergens wist ik het zelf al wel als je een beetje rondkijkt op internet herken ik mijzelf helaas in veel punten die genoemd worden. Maar hoe nu verder?
Na de diagnose een beetje stil gevallen en nu zit ik vol vragen. Heb mijn ingelezen in de VERS training en hier sta ik nu ook voor op de wachtlijst. Maar wat kan ik hiervan verwachten? Veel informatie is er niet te vinden op het internet wel voor omstanders maar niet voor mij alszijnde "patient". Is er iets wat ik zelf al kan gaan doen, om dit alles op een rijtje te zetten en weer verder te gaan? (heb over 2 weken weer gesprek met ggz)
Vriend was bij diagnose en verder heb ik het mijn ouders verteld, zij en de ggz man hebben mijn vriend aangegeven dat hij moet nadenken wat hij wil, wil hij verder met mij met de prognose dat ik nooit zo zou kunnen denken als hij doet, de onzekerheid en de jaloezie. Ook dit maakt mij onzeker, ik voel mij niet anders dan voor de diagnose en de borderline is toch maar een klein onderdeel van mij, waarom krijg ik dan het gevoel door de informatie op internet, de reactie van mijn ouders en het feit dat mijn vriend moet nadenken dat ik ineens een ander (slechter) persoon ben geworden? Ik heb mijn leven aardig op de rit, ik woon samen met de leukste man in de wereld, heb werk, heb een sociaal leven alleen ben ik af en toe heel erg bang en uit ik dat op een verkeerde manier, maar moet je mij hierom verlaten?
Daarnaast gelijk de opmerking gekregen van de ggz na te moeten denken over kinderen, bps kan erfelijk zijn en kinderen krijgen kan ook een hele impact hebben. Betekend dit dat ik geen kinderen "mag" krijgen?
Wat ik wil ik met dit topic, ik weet het niet het even van mij afschrijven, het idee dat ik blijkbaar nooit "normaal" zal zijn (uiteraard is normaal ook een relatief begrip) hakt er flink in, daarom hoop ik meer informatie hoe nu verder. Alvast bedankt.
Na de diagnose een beetje stil gevallen en nu zit ik vol vragen. Heb mijn ingelezen in de VERS training en hier sta ik nu ook voor op de wachtlijst. Maar wat kan ik hiervan verwachten? Veel informatie is er niet te vinden op het internet wel voor omstanders maar niet voor mij alszijnde "patient". Is er iets wat ik zelf al kan gaan doen, om dit alles op een rijtje te zetten en weer verder te gaan? (heb over 2 weken weer gesprek met ggz)
Vriend was bij diagnose en verder heb ik het mijn ouders verteld, zij en de ggz man hebben mijn vriend aangegeven dat hij moet nadenken wat hij wil, wil hij verder met mij met de prognose dat ik nooit zo zou kunnen denken als hij doet, de onzekerheid en de jaloezie. Ook dit maakt mij onzeker, ik voel mij niet anders dan voor de diagnose en de borderline is toch maar een klein onderdeel van mij, waarom krijg ik dan het gevoel door de informatie op internet, de reactie van mijn ouders en het feit dat mijn vriend moet nadenken dat ik ineens een ander (slechter) persoon ben geworden? Ik heb mijn leven aardig op de rit, ik woon samen met de leukste man in de wereld, heb werk, heb een sociaal leven alleen ben ik af en toe heel erg bang en uit ik dat op een verkeerde manier, maar moet je mij hierom verlaten?
Daarnaast gelijk de opmerking gekregen van de ggz na te moeten denken over kinderen, bps kan erfelijk zijn en kinderen krijgen kan ook een hele impact hebben. Betekend dit dat ik geen kinderen "mag" krijgen?
Wat ik wil ik met dit topic, ik weet het niet het even van mij afschrijven, het idee dat ik blijkbaar nooit "normaal" zal zijn (uiteraard is normaal ook een relatief begrip) hakt er flink in, daarom hoop ik meer informatie hoe nu verder. Alvast bedankt.
donderdag 26 april 2012 om 09:08
Jeetje, lekker is dat zeg! zonder die diagnose had hij het toch ook niet uitgemaakt? Juist nu je hem zo hard nodig hebt! Ik heb ook BPS en mijn partner wist dat ook niet in het begin, nu natuurlijk wel, maar ik ben vrij stabiel sinds ik bij hem ben, hij heeft een positieve uitwerking op mij.Ik heb ook een dochter en een zoontje onderweg. Man ik voel met je mee hoor, wat ontzettend verdrietig dit.
donderdag 26 april 2012 om 09:27
Ik ben nu ook erg in de war, hele nacht niet geslapen voel me zo slap als een vaatdoek zo werken hoop daar enige afleiding in te vinden. Ik weet ook niet waarom hij juist nu hij de stekker eruit trekt, hij is toch ook verliefd op mij geworden met mijn gekke trekken? En tot aan de diagnose was het nooit erg en zouden we er samen doorheen gaan en nu het beestje een naam heeft gekregen wil hij niet meer. Vanmiddag denk ik maar mijn spullen pakken en kijken of ik bij mijn ouders een tijdje in kan.....probeer positief te blijven maar zie even geen licht aan de einde van de spreekwoordelijke tunnel.
donderdag 10 mei 2012 om 21:04
Hoi meiden,
Sorry dat het zo lang stil is geweest vanaf mijn kant. Afgelopen 2 weken zijn intens, mooi en ook weer heel erg verdrietig geweest. In mijn vorige post vertelde ik dat mijn vriend de relatie had verbroken, dag erna ben ik naar mijn ouders gegaan. Hij heeft die dag mijn moeder gebeld of hij mocht langskomen om te praten, tijdens dit gesprek gaf hij aan enorme spijt te hebben want hij hield enorm veel van mij maar hij was alleen zo bang voor de bps. Vele uren gesproken over de bps, angst, onze relatie en liefde, aan het einde van de dag vroeg hij of ik mee naar huis ging met hem want zijn liefde zat te diep en hij ging voor ons vechten. Met hem meegegaan naar huis. 2 weken zijn voorbij gegaan met vele gesprekken waarin hij wederom aangaf toch twijfels te hebben en gisteren is het dan toch echt gebeurt, ik sta zijn geluk in de weg en hij weet niet of hij voldoende om mij geeft om bij mij te blijven. Dus nu alsnog mijn spullen gepakt en weer terug bij mijn ouders. Klap is nu dubbel zo hard, ik heb zo hard gevochten in de afgelopen 2 weken zoveel gesproken met hem, hem uit de put getrokken om alsnog nu door hem (opnieuw) in de steek gelaten te worden. Ik ben verdrietig zo ontzettend verdrietig, dit heb ik niet verdiend, hij had eerlijker moeten zijn en niet 2 weken lang mij aan het lijntje moeten houden. Ik weet dat ik verder moet maar ben zo moe, moe van het strijden moe van mijzelf oprapen, ik wil zo graag getroost worden maar wil ook niemand tot overlast zijn en het moeilijke is dat ik behalve mijn ouders niemand het hele verhaal inclusief de bps kan vertellen. Volgende week weer een gesprek bij de ggz en tot die tijd uithuilen en proberen verder te gaan.
Sorry dat het zo lang stil is geweest vanaf mijn kant. Afgelopen 2 weken zijn intens, mooi en ook weer heel erg verdrietig geweest. In mijn vorige post vertelde ik dat mijn vriend de relatie had verbroken, dag erna ben ik naar mijn ouders gegaan. Hij heeft die dag mijn moeder gebeld of hij mocht langskomen om te praten, tijdens dit gesprek gaf hij aan enorme spijt te hebben want hij hield enorm veel van mij maar hij was alleen zo bang voor de bps. Vele uren gesproken over de bps, angst, onze relatie en liefde, aan het einde van de dag vroeg hij of ik mee naar huis ging met hem want zijn liefde zat te diep en hij ging voor ons vechten. Met hem meegegaan naar huis. 2 weken zijn voorbij gegaan met vele gesprekken waarin hij wederom aangaf toch twijfels te hebben en gisteren is het dan toch echt gebeurt, ik sta zijn geluk in de weg en hij weet niet of hij voldoende om mij geeft om bij mij te blijven. Dus nu alsnog mijn spullen gepakt en weer terug bij mijn ouders. Klap is nu dubbel zo hard, ik heb zo hard gevochten in de afgelopen 2 weken zoveel gesproken met hem, hem uit de put getrokken om alsnog nu door hem (opnieuw) in de steek gelaten te worden. Ik ben verdrietig zo ontzettend verdrietig, dit heb ik niet verdiend, hij had eerlijker moeten zijn en niet 2 weken lang mij aan het lijntje moeten houden. Ik weet dat ik verder moet maar ben zo moe, moe van het strijden moe van mijzelf oprapen, ik wil zo graag getroost worden maar wil ook niemand tot overlast zijn en het moeilijke is dat ik behalve mijn ouders niemand het hele verhaal inclusief de bps kan vertellen. Volgende week weer een gesprek bij de ggz en tot die tijd uithuilen en proberen verder te gaan.
donderdag 10 mei 2012 om 21:52
vrijdag 11 mei 2012 om 21:17
Omdat ik het nergens anders kwijt kan schrijf ik hier weer.
Voel mij nog steeds erg verdrietig, vraag mij af wanneer de tranen op houden en ik leeg ben. Probeer mij op andere dingen te concentreren maar het wil niet. Ik wil hem, ik wil getroost worden, wakker worden uit deze nachtmerrie. Nog een ander bericht ontvangen dat pijnlijk is, ik wist toen ik mijn koffer pakte en naar mijn ouders ging dat ze maar tijdelijk ruimte zouden hebben want slaap nu op de logeerkamer die eigenlijk van studerende in het weekend thuiswonende broer is. Nu komt hij waarschijnlijk dit weekend thuis en zal ik op een luchtbedje in de woonkamer moeten slapen omdat er verder geen plek is. Voel mij tot last, weet dat ik in de weg zit maar kan ook nergens anders heen, ben al druk op zoek naar een eigen woning maar dit gaat langzaam. Ik weet dat het met de tijd beter word maar tot die tijd worstel ik, voel ik mij leeg en zo ontzettend verdrietig.
Voel mij nog steeds erg verdrietig, vraag mij af wanneer de tranen op houden en ik leeg ben. Probeer mij op andere dingen te concentreren maar het wil niet. Ik wil hem, ik wil getroost worden, wakker worden uit deze nachtmerrie. Nog een ander bericht ontvangen dat pijnlijk is, ik wist toen ik mijn koffer pakte en naar mijn ouders ging dat ze maar tijdelijk ruimte zouden hebben want slaap nu op de logeerkamer die eigenlijk van studerende in het weekend thuiswonende broer is. Nu komt hij waarschijnlijk dit weekend thuis en zal ik op een luchtbedje in de woonkamer moeten slapen omdat er verder geen plek is. Voel mij tot last, weet dat ik in de weg zit maar kan ook nergens anders heen, ben al druk op zoek naar een eigen woning maar dit gaat langzaam. Ik weet dat het met de tijd beter word maar tot die tijd worstel ik, voel ik mij leeg en zo ontzettend verdrietig.
vrijdag 11 mei 2012 om 23:45
quote:Nyxx schreef op 10 mei 2012 @ 21:52:
fantastissima, ik heb je berichtje gelezen alvorens je deze gewijzigd hebt. Bedankt voor je lieve woorden, ik weet alleen nog niet of ik ga mailen....bang voor het onbekende misschien maar heb je adres wel opgeslagen (hoop niet dat je dit erg vind)tuurlijk niet, take your time. Als je wilt kan het iig , en zo niet: Even goeie vrienden
fantastissima, ik heb je berichtje gelezen alvorens je deze gewijzigd hebt. Bedankt voor je lieve woorden, ik weet alleen nog niet of ik ga mailen....bang voor het onbekende misschien maar heb je adres wel opgeslagen (hoop niet dat je dit erg vind)tuurlijk niet, take your time. Als je wilt kan het iig , en zo niet: Even goeie vrienden
vrijdag 11 mei 2012 om 23:52
quote:Nyxx schreef op 11 mei 2012 @ 21:17:
Omdat ik het nergens anders kwijt kan schrijf ik hier weer.
Voel mij nog steeds erg verdrietig, vraag mij af wanneer de tranen op houden en ik leeg ben. Probeer mij op andere dingen te concentreren maar het wil niet. Ik wil hem, ik wil getroost worden, wakker worden uit deze nachtmerrie. Nog een ander bericht ontvangen dat pijnlijk is, ik wist toen ik mijn koffer pakte en naar mijn ouders ging dat ze maar tijdelijk ruimte zouden hebben want slaap nu op de logeerkamer die eigenlijk van studerende in het weekend thuiswonende broer is. Nu komt hij waarschijnlijk dit weekend thuis en zal ik op een luchtbedje in de woonkamer moeten slapen omdat er verder geen plek is. Voel mij tot last, weet dat ik in de weg zit maar kan ook nergens anders heen, ben al druk op zoek naar een eigen woning maar dit gaat langzaam. Ik weet dat het met de tijd beter word maar tot die tijd worstel ik, voel ik mij leeg en zo ontzettend verdrietig.
Laat je alsjeblieft wél troosten door je ouders, je broer (misschien kun je met hem iets ondernemen in het weekend? Weet niet hoe jullie band is) of door eventuele vriendin.
Je voelt je tot last zeg je, maar als je echt zo'n last was dan zouden ze je niet binnen laten. Het is nu eenmaal zo dat jij uit huis was en op een gegeven moment gat dan ook het leven van je ouders door, en worden kamers heringedeeld etc. Ik had er zelf ook veel moeite mee toen mijn oude slaapkamer plek moest maken voor papa's hobby, en mocht ik nu ooit (tijdelijk) bij mijn ouders moeten slapen, zal ik ook op een matrasje in de woonkamer moeten. Dat was best erg slikken in het begin, ben er nu aan gewend, maar het idee alleen al. Jij zit nu in de situatie dat je inderdaad tijdelijk daar bent, maak er het beste van en probeer toch te genieten van de momenten dat je nu bij ze bent. Het is waarschijnlijk de laatste keer dat jullie samen onder 1 dak 'wonen'. Misschien helpt het je om het zo te zien? De aanwezigheid / nabijheid van hun kan nu al een grote troost zijn.
Heb je nog gesproken met je psych, of wannee rheb je weer een afspraak? Je klinkt erg rustig voor een 'bordie' (niet verkeerd bedoeld) in deze situatie. Kijk je wel uit dat je niet nu alles opkropt en binnenhoudt om het later met kracht x1000 eruit te gooien? Beter is om toch proberen te doseren, hoe moeilijk ook.
Ook rot gevoelens mogen er zijn en zeker nu in deze rotte tijd.
Blijf ook vooral posten hier , er zijn bijna altijd wel mensen die het binnen een aantal uur lezen en je een hart onder de riem willen steken.
Zit je ook op het andere forum? Ik ben daar een tijdje actief geweest toen ik de diagnose net had, maar merkte uiteindelijk dat het mijn klachten erger maakte, ik werd teveel op ideeen gebracht zeg maar. Kijk daar aub mee uit, mocht je ermee bezig zijn.
Verder nog een hele dikke knuffel en blijf geloven dat het allemaal ooit goed komt, ook al lijkt dat nu ongelooflijk.
Omdat ik het nergens anders kwijt kan schrijf ik hier weer.
Voel mij nog steeds erg verdrietig, vraag mij af wanneer de tranen op houden en ik leeg ben. Probeer mij op andere dingen te concentreren maar het wil niet. Ik wil hem, ik wil getroost worden, wakker worden uit deze nachtmerrie. Nog een ander bericht ontvangen dat pijnlijk is, ik wist toen ik mijn koffer pakte en naar mijn ouders ging dat ze maar tijdelijk ruimte zouden hebben want slaap nu op de logeerkamer die eigenlijk van studerende in het weekend thuiswonende broer is. Nu komt hij waarschijnlijk dit weekend thuis en zal ik op een luchtbedje in de woonkamer moeten slapen omdat er verder geen plek is. Voel mij tot last, weet dat ik in de weg zit maar kan ook nergens anders heen, ben al druk op zoek naar een eigen woning maar dit gaat langzaam. Ik weet dat het met de tijd beter word maar tot die tijd worstel ik, voel ik mij leeg en zo ontzettend verdrietig.
Laat je alsjeblieft wél troosten door je ouders, je broer (misschien kun je met hem iets ondernemen in het weekend? Weet niet hoe jullie band is) of door eventuele vriendin.
Je voelt je tot last zeg je, maar als je echt zo'n last was dan zouden ze je niet binnen laten. Het is nu eenmaal zo dat jij uit huis was en op een gegeven moment gat dan ook het leven van je ouders door, en worden kamers heringedeeld etc. Ik had er zelf ook veel moeite mee toen mijn oude slaapkamer plek moest maken voor papa's hobby, en mocht ik nu ooit (tijdelijk) bij mijn ouders moeten slapen, zal ik ook op een matrasje in de woonkamer moeten. Dat was best erg slikken in het begin, ben er nu aan gewend, maar het idee alleen al. Jij zit nu in de situatie dat je inderdaad tijdelijk daar bent, maak er het beste van en probeer toch te genieten van de momenten dat je nu bij ze bent. Het is waarschijnlijk de laatste keer dat jullie samen onder 1 dak 'wonen'. Misschien helpt het je om het zo te zien? De aanwezigheid / nabijheid van hun kan nu al een grote troost zijn.
Heb je nog gesproken met je psych, of wannee rheb je weer een afspraak? Je klinkt erg rustig voor een 'bordie' (niet verkeerd bedoeld) in deze situatie. Kijk je wel uit dat je niet nu alles opkropt en binnenhoudt om het later met kracht x1000 eruit te gooien? Beter is om toch proberen te doseren, hoe moeilijk ook.
Ook rot gevoelens mogen er zijn en zeker nu in deze rotte tijd.
Blijf ook vooral posten hier , er zijn bijna altijd wel mensen die het binnen een aantal uur lezen en je een hart onder de riem willen steken.
Zit je ook op het andere forum? Ik ben daar een tijdje actief geweest toen ik de diagnose net had, maar merkte uiteindelijk dat het mijn klachten erger maakte, ik werd teveel op ideeen gebracht zeg maar. Kijk daar aub mee uit, mocht je ermee bezig zijn.
Verder nog een hele dikke knuffel en blijf geloven dat het allemaal ooit goed komt, ook al lijkt dat nu ongelooflijk.
maandag 14 mei 2012 om 22:45
Mijn moeder heeft borderline. Haar psch heb ik letterlijk horen zeggen dat haar huwelijk en haar kinderen haar leven hebben gered. Toen ze zwanger van haar tweede kind was wist ze al dat er iets mis met haar was, al wist ze nog niet wat. Ze kreeg de diagnose borderline en depressie pas 20 jaar later, toen haar jongste kind (van 6kinderen!!) 10 was. Ze hield ontzettend veel van haar kinderen, en ze heeft zich 200% ingezet om haar kinderen WEL een gelukkige stabiele en ongeschuldige jeugd te geven. Het is haar( samen met mijn vader) gelukt. We zijn een hechte familie, met stabiele levens. Mijn broers en ik hebben allemaal een goede opleiding,liefdes-relatie en weten aardig goed wat we willen van het leven.
nu weet ik dat ze ons vaak had willen verlaten, zelfmoord neigingen had etc. maar dat ze dat niet heeft kunnen doen omdat ze wist dat dat ons zoveel pijn zou doen. Deze gevoelens heeft ze ons nooit laten kennen tot dat we echt volwassen waren en de ziekte konden snappen.
Ons werd trouwens niet de hele waarheid verteld. Ons werd gezegd dat ze een lichte depressie had( zoals zoveel mensen), en daarom pilletjes slikte en naar de psych ging. Af en toe ging het mis en werd ze opgenomen, maar ik dacht/ ze lieten ons denken dat het te maken had met een verkeerde/nieuwe medicatie voor haar depressie.
Het kan dus wel, al neemt dit batuurlijk niet weg dat het riskant is om kinderen te krijgen als je borderline hebt. Het hangt waarschijnlijk sterk van je partner af, mijn vader is een ontzettende stabiele en rustgevende man en samen met mijn impulsieve moeder hebben ze een mooie relatie en familie gevormd.
nu weet ik dat ze ons vaak had willen verlaten, zelfmoord neigingen had etc. maar dat ze dat niet heeft kunnen doen omdat ze wist dat dat ons zoveel pijn zou doen. Deze gevoelens heeft ze ons nooit laten kennen tot dat we echt volwassen waren en de ziekte konden snappen.
Ons werd trouwens niet de hele waarheid verteld. Ons werd gezegd dat ze een lichte depressie had( zoals zoveel mensen), en daarom pilletjes slikte en naar de psych ging. Af en toe ging het mis en werd ze opgenomen, maar ik dacht/ ze lieten ons denken dat het te maken had met een verkeerde/nieuwe medicatie voor haar depressie.
Het kan dus wel, al neemt dit batuurlijk niet weg dat het riskant is om kinderen te krijgen als je borderline hebt. Het hangt waarschijnlijk sterk van je partner af, mijn vader is een ontzettende stabiele en rustgevende man en samen met mijn impulsieve moeder hebben ze een mooie relatie en familie gevormd.
dinsdag 15 mei 2012 om 12:12
Wat zijn jullie allemaal toch ontzettend lief, zo fijn om jullie reacties en warme woorden te lezen. Ik weet niet hoe ik het volgende correct onder woorden kan brengen. Maar van de week weer bij het ggz geweest en het meest bizarre en onvoorstelbare is gebeurd. De man met wie ik de gesprekken heb heeft gisteren uitgesproken ernstig te twijfelen aan het label borderline, en heeft zelfs aangegeven het label eraf te halen, zijn eigen woorden waren dat hij te voorbarig is geweest en te snel tot een conclusie is gekomen, testen en de gesprekken zouden hem inzicht hebben gegeven dat er geen sprake zou kunnen zijn van borderline. Ik was zo ontzettend overompeld dat ik niks meer gezegd heb, hij vroeg nog of ik boos op hem was ik wist niks uit te brengen.
En nu ben ik leeg, moe en in de war, deze man heeft mijn hele leven overhoop gehaald alles is kapot, mijn relatie is stuk ik woon weer bij mijn ouders en van borderline is dus blijkbaar geen sprake. Wil niet zeggen dat er niks "mis" met mij is maar het gaat dus niet om een persoonlijkheidsstoornis maar waarschijnlijk eerder om trekken van borderline door mijn jeugd. Mijn ouders zijn woest op het ggz dat ze zonder een gedegen onderzoek zo over zijn gegaan naar een conclusie welke dus niet correct blijkt te zijn.
Hoe nu verder? Mijn ouders willen een klacht indienen tegen de behandelende arts van het ggz maar ik weet niet of hier de energie voor heb. Wil eigenlijk het vergeten en verder gaan, op zoek naar een eigen huisje en via een andere instelling geestelijke hulp. Mijn exvriend ook gesproken en hem verteld dat het label eraf is, hij is heel erg geschrokken maar de relatie is stuk het vertrouwen is weg. Ik weet het gewoon even niet meer.....
En nu ben ik leeg, moe en in de war, deze man heeft mijn hele leven overhoop gehaald alles is kapot, mijn relatie is stuk ik woon weer bij mijn ouders en van borderline is dus blijkbaar geen sprake. Wil niet zeggen dat er niks "mis" met mij is maar het gaat dus niet om een persoonlijkheidsstoornis maar waarschijnlijk eerder om trekken van borderline door mijn jeugd. Mijn ouders zijn woest op het ggz dat ze zonder een gedegen onderzoek zo over zijn gegaan naar een conclusie welke dus niet correct blijkt te zijn.
Hoe nu verder? Mijn ouders willen een klacht indienen tegen de behandelende arts van het ggz maar ik weet niet of hier de energie voor heb. Wil eigenlijk het vergeten en verder gaan, op zoek naar een eigen huisje en via een andere instelling geestelijke hulp. Mijn exvriend ook gesproken en hem verteld dat het label eraf is, hij is heel erg geschrokken maar de relatie is stuk het vertrouwen is weg. Ik weet het gewoon even niet meer.....
dinsdag 15 mei 2012 om 13:08
Pffft. Ja mensen maken fouten maar dit is wel ingrijpend. Klacht zou ik ook niet weten of het me de energie en frustratie waard was. Andere behandelaar sowieso , deze man zou ik ook niet meer vertrouwen. Verder vind ik zijn vraag of je boos op hem bent niet erg professioneel klinken eigenlijk. Je bent geen vriendjes met 'm!!
Wel hard maar waar; 'gelukkig' heeft je vriend door deze misstand zijn ware aard laten zien, namelijk dat je niet op hem had kunnen bouwen waren er echte problemen gekomen in jullie leven.
Groot gelijk dat je vertrouwen in hem weg is, maar het blijft ronduit kut dat je hele leven qua wonen en relatie uit, overhoop is gehaald.
Hoe voelt het dat je nu geen stempeltje meer hebt? Voel je je erg genaaid?
Bij mij hebben ze de diagnose pas na 2 jaar herzien, en bleek deze achteraf voornamelijk nodig te zijn geweest vor de verzekeraar om een langdurig traject vergoed te kunnen krijgen. Dat voelde voor mij niet echt als naaien maar juist fijn dat ze er alles aan hebben gedaan mij binnen de verzekering in behandeling te kunnen houden.
Dat gaat voor jou nu niet op, helaas.
Hoe gaat het met je zoektocht naar een huisje? En ben je nog wel aan het werk enzo?
maar weer, zit je echt niet mee de laatste tijd.
Wel hard maar waar; 'gelukkig' heeft je vriend door deze misstand zijn ware aard laten zien, namelijk dat je niet op hem had kunnen bouwen waren er echte problemen gekomen in jullie leven.
Groot gelijk dat je vertrouwen in hem weg is, maar het blijft ronduit kut dat je hele leven qua wonen en relatie uit, overhoop is gehaald.
Hoe voelt het dat je nu geen stempeltje meer hebt? Voel je je erg genaaid?
Bij mij hebben ze de diagnose pas na 2 jaar herzien, en bleek deze achteraf voornamelijk nodig te zijn geweest vor de verzekeraar om een langdurig traject vergoed te kunnen krijgen. Dat voelde voor mij niet echt als naaien maar juist fijn dat ze er alles aan hebben gedaan mij binnen de verzekering in behandeling te kunnen houden.
Dat gaat voor jou nu niet op, helaas.
Hoe gaat het met je zoektocht naar een huisje? En ben je nog wel aan het werk enzo?
maar weer, zit je echt niet mee de laatste tijd.
woensdag 16 mei 2012 om 11:15
Je bent niet de eerste bij wie een verkeerde diagnose is gesteld. Ik heb het zelf ook meegemaakt, alleen wist ik bij mezelf al dat ik geen BSP heb. Hoogstens wat symptomen die er behoorlijk op lijken, maar dat had achteraf meer te maken met mijn autisme. Ik ben er ook niet boos om geworden, omdat veel 'stoornissen' gewoon veel raakvlakken hebben. Wel vind ik het opvallend dat bij jou al heel snel een conclusie is getrokken. Als ik lees dat de test juist voor twijfels heeft gezorgd is dat sowieso raar, aangezien er pas na wat testen en een hele hoop gesprekken een diagnose wordt gesteld.
Maar goed, wel of geen BSP, als je klachten hebt, is het verstandig om nog steeds in behandeling te blijven. Desnoods vraag je om een andere behandelaar als je de huidige niet meer vertrouwd. Weet je, eigenlijk is zo'n label alleen maar een handvat voor de juiste behandeling en mijn ervaring is dat de verkeerde behandeling alleen maar averechts werkt. Ik wil niet zeggen dat je blij moet zijn met dit misverstand, integendeel, want deze vent heeft gewoon een gigantisch fout gemaakt en daardoor is ook je leven overhoop gehaald.
Ik wens je heel veel sterkte naar het zoeken van de juiste hulp en een fijn leven met een leuk huisje.
Maar goed, wel of geen BSP, als je klachten hebt, is het verstandig om nog steeds in behandeling te blijven. Desnoods vraag je om een andere behandelaar als je de huidige niet meer vertrouwd. Weet je, eigenlijk is zo'n label alleen maar een handvat voor de juiste behandeling en mijn ervaring is dat de verkeerde behandeling alleen maar averechts werkt. Ik wil niet zeggen dat je blij moet zijn met dit misverstand, integendeel, want deze vent heeft gewoon een gigantisch fout gemaakt en daardoor is ook je leven overhoop gehaald.
Ik wens je heel veel sterkte naar het zoeken van de juiste hulp en een fijn leven met een leuk huisje.
