Psyche
alle pijlers
Drunkorexia?
zaterdag 12 mei 2012 om 23:10
Vorig jaar september mocht ik met ontslag bij de GGZ
Ik heb de afgelopen 8 a 9 jaar verschillende behandelvormen gehad, hetzij therapie of (om de) wekelijkse gesprekken.
De laatste gesprekken die ik gehad heb gingen voornamelijk over mijn valkuil in de eetstoornis en mijn dagelijkse alcohol consumptie, mijn psycholoog verwees me door naar een diëtiste omdat ik niet weer dezelfde therapiegroep kon doen vanwege het niet kunnen combineren met mijn werk.
Mijn alcohol-probleem vond hij niet zodanig zorgwekkend om me daarvoor een behandelplan te geven.
De term drunkorexia kende mijn psycholoog en ik nog niet, dit vond ik net op internet toen ik op zoek was naar de oorzaak van mijn probleem.
Ik ben namelijk tot het besef gekomen dat er iets moet veranderen, dit besef is zo ontstaan:
Vorige week hadden mijn vriend en ik vakantie en we stonden in de rij bij de kassa met een kratje bier.
Ineens vroeg ik me af: "Wanneer heb ik voor het laatst een dag geen bier gedronken?"
Mijn vriend kon dit beantwoorden en zei: "Toen je migraine had, 2 weken geleden"
Ik liet dit maar een beetje los, we hadden tenslotte vakantie en zou na de vakantie maar gewoon stoppen met drinken besloot ik.
Totdat de vakantie was afgelopen...
Maandag moest ik werken en de vrijdag ervoor werd ik ziek, alweer...(Sinds februari, elke maand)
Maar we hadden nog bier over en vulden dat steeds aan als er flesjes of blikjes te weinig stonden voor een avond.
Mijn werkweek begon en ik herinner me dat sinds ik gestopt ben met roken (14 februari 2011) ik de sigaret dus heb vervangen voor alcohol en direct mijn strenge dieet weer heb opgepakt vanwege het bekende aankomen als je niet meer rookt.
Kortom ik ben verslaafd aan het hebben van een verslaving.
Kan het zijn dat ik hierdoor een verminderde weerstand heb gekregen en daarom vaker ziek thuis zit met zware verkoudheid, vermoeidheid en griepachtige verschijnselen?
Ik weet dat dit een vraag is voor de huisarts, maar dat is meer een vraag naar ervaringen.
Weinig eten en alcohol drinken, word je dan sneller ziek? Of ligt het aan Nederland en het feit dat die stomme zomer maar niet wil komen?
Voorgaande jaren toen ik zwaar anorectisch was en ook geregeld dronk werd ik nooit ziek. Nu ineens wel.
Mijn leidinggevende zegt dat het misschien komt omdat ik psychisch tot rust aan het komen ben en dat alles er nu uit komt.
Ik ben namelijk overgeplaatst binnen het bedrijf in december vorig jaar nadat ik overspannen was geraakt door post-traumatische-stress in het vorige filiaal.
Mijn drankgebruik: 3 flesjes of 3 blikjes per avond en alleen in het weekend meer dan 3 totdat ik aangeschoten word
Ik heb de afgelopen 8 a 9 jaar verschillende behandelvormen gehad, hetzij therapie of (om de) wekelijkse gesprekken.
De laatste gesprekken die ik gehad heb gingen voornamelijk over mijn valkuil in de eetstoornis en mijn dagelijkse alcohol consumptie, mijn psycholoog verwees me door naar een diëtiste omdat ik niet weer dezelfde therapiegroep kon doen vanwege het niet kunnen combineren met mijn werk.
Mijn alcohol-probleem vond hij niet zodanig zorgwekkend om me daarvoor een behandelplan te geven.
De term drunkorexia kende mijn psycholoog en ik nog niet, dit vond ik net op internet toen ik op zoek was naar de oorzaak van mijn probleem.
Ik ben namelijk tot het besef gekomen dat er iets moet veranderen, dit besef is zo ontstaan:
Vorige week hadden mijn vriend en ik vakantie en we stonden in de rij bij de kassa met een kratje bier.
Ineens vroeg ik me af: "Wanneer heb ik voor het laatst een dag geen bier gedronken?"
Mijn vriend kon dit beantwoorden en zei: "Toen je migraine had, 2 weken geleden"
Ik liet dit maar een beetje los, we hadden tenslotte vakantie en zou na de vakantie maar gewoon stoppen met drinken besloot ik.
Totdat de vakantie was afgelopen...
Maandag moest ik werken en de vrijdag ervoor werd ik ziek, alweer...(Sinds februari, elke maand)
Maar we hadden nog bier over en vulden dat steeds aan als er flesjes of blikjes te weinig stonden voor een avond.
Mijn werkweek begon en ik herinner me dat sinds ik gestopt ben met roken (14 februari 2011) ik de sigaret dus heb vervangen voor alcohol en direct mijn strenge dieet weer heb opgepakt vanwege het bekende aankomen als je niet meer rookt.
Kortom ik ben verslaafd aan het hebben van een verslaving.
Kan het zijn dat ik hierdoor een verminderde weerstand heb gekregen en daarom vaker ziek thuis zit met zware verkoudheid, vermoeidheid en griepachtige verschijnselen?
Ik weet dat dit een vraag is voor de huisarts, maar dat is meer een vraag naar ervaringen.
Weinig eten en alcohol drinken, word je dan sneller ziek? Of ligt het aan Nederland en het feit dat die stomme zomer maar niet wil komen?
Voorgaande jaren toen ik zwaar anorectisch was en ook geregeld dronk werd ik nooit ziek. Nu ineens wel.
Mijn leidinggevende zegt dat het misschien komt omdat ik psychisch tot rust aan het komen ben en dat alles er nu uit komt.
Ik ben namelijk overgeplaatst binnen het bedrijf in december vorig jaar nadat ik overspannen was geraakt door post-traumatische-stress in het vorige filiaal.
Mijn drankgebruik: 3 flesjes of 3 blikjes per avond en alleen in het weekend meer dan 3 totdat ik aangeschoten word
zaterdag 12 mei 2012 om 23:58
quote:madamecannibale schreef op 12 mei 2012 @ 23:35:
[...]
Niet lullig bedoeld maar wat wil je eigenlijk met dit topic? Ik neem aan dat je zelf ook had kunnen bedenken dat jezelf 9 jaar uithongeren en dagelijks alcohol drinken nou niet echt goed zijn voor je immuunsysteem.
Waar lees jij dat ik mezelf 9 jaar heb uitgehongerd?
Wat willen de meesten mensen die op een forum schrijven met een topic plaatsten denk jijzelf?
[...]
Niet lullig bedoeld maar wat wil je eigenlijk met dit topic? Ik neem aan dat je zelf ook had kunnen bedenken dat jezelf 9 jaar uithongeren en dagelijks alcohol drinken nou niet echt goed zijn voor je immuunsysteem.
Waar lees jij dat ik mezelf 9 jaar heb uitgehongerd?
Wat willen de meesten mensen die op een forum schrijven met een topic plaatsten denk jijzelf?
zondag 13 mei 2012 om 00:01
quote:star-light schreef op 12 mei 2012 @ 23:52:
[...]
Dank je, alleen deze komt niet helemaal binnen, zou je 'm kunnen uitleggen?
Weten dat je een stoornis hebt, en daar je leven op aanpassen in de vorm van: dingen vermijden, rekening houden met de stoornis, ruimte geven aan de stoornis, is iets anders dan je leven totaal in het teken stellen van het oplossen of dealen met de stoornis.
Het verschil is:
- ik heb een stoornis en weet dat het kan opduiken maar laat mijn leven niet dusdanig beïnvloeden omdat alles in het teken staat van de stoornis.
of
- ik heb een stoornis en vermijd zoveel mogelijk, ben continu bezig met het dealen van de stoornis en daaruit voortvloeiende zaken zoals verslavingen en leef eigenlijk vanuit de stoornis.
Moeilijk uit te leggen, maar snap je het een beetje?
[...]
Dank je, alleen deze komt niet helemaal binnen, zou je 'm kunnen uitleggen?
Weten dat je een stoornis hebt, en daar je leven op aanpassen in de vorm van: dingen vermijden, rekening houden met de stoornis, ruimte geven aan de stoornis, is iets anders dan je leven totaal in het teken stellen van het oplossen of dealen met de stoornis.
Het verschil is:
- ik heb een stoornis en weet dat het kan opduiken maar laat mijn leven niet dusdanig beïnvloeden omdat alles in het teken staat van de stoornis.
of
- ik heb een stoornis en vermijd zoveel mogelijk, ben continu bezig met het dealen van de stoornis en daaruit voortvloeiende zaken zoals verslavingen en leef eigenlijk vanuit de stoornis.
Moeilijk uit te leggen, maar snap je het een beetje?
zondag 13 mei 2012 om 00:06
quote:star-light schreef op 12 mei 2012 @ 23:45:
Mijn psycholoog zag vorig jaar geen gevaar in mijn manier met omgaan van mijn PTSS omdat mijn verslavingen per stuk niet pathalogisch meer zijn zoals ze eerder wél waren.
Ik kan heel makkelijk knoppen omzetten. (...)
(...) maandag naar de huisarts) zodra ik stop met het ene verslavende sluipt onbewust het andere er voor in de plaats.
Hij noemde het als een manier om mezelf te beschermen voor emotionele ondragelijk pijn uit het verleden.
Psychologen en huisartsen zijn geen verslavingsdeskundigen.
Sterker nog, vaak weten ze weinig tot niks af van de ziekte van verslaving.
Zoals jij het beschrijft, heb je wel degelijk een verslaving.
Het ene middel vervangen door het andere heet in de verslavingswereld 'cross-addiction' en is inherent aan verslavingsgedrag.
Je kunt 'heel makkelijk knoppen omzetten', maar komt dan toch weer bij een andere verslaving uit. Het bloed kruipt nu eenmaal waar 't niet gaan kan.
Bijna ALLE mensen die lijden aan de ziekte van verslaving, hebben een heel heftig verleden, en vluchten voor de pijn door onderdrukking met een of meerdere verslavende middelen. Daar ben jij dus geen uitzondering op.
Probleem is echter dat je daar never nooit daadwerkelijk iets mee 'oplost', maar er juist een extra probleem BIJ hebt gekregen.
Je huisarts heeft gelijk dat hij je gebruik ziet als 'een manier om jezelf te beschermen voor emotionele ondragelijk pijn uit het verleden'. Maar dan ben je er nog niet. Want wat dan?
Het is namelijk een zeer schadelijke manier, die een extra probleem is en later alle problemen in ernst kan gaan overschaduwen. Dus je moet daar eerst zien af te raken, voor je verder gaat met welke therapie of hulp dan ook.
Zal je huisarts dat ook onderkennen?
Nogmaals, je huisarts is geen verslavingsdeskundige en zal verslaving daarom niet snel herkennen. Huisartsen worden tegenwoordig wel bijgeschoold op dit gebied, maar het merendeel is er te weinig mee bekend.
.
Mijn psycholoog zag vorig jaar geen gevaar in mijn manier met omgaan van mijn PTSS omdat mijn verslavingen per stuk niet pathalogisch meer zijn zoals ze eerder wél waren.
Ik kan heel makkelijk knoppen omzetten. (...)
(...) maandag naar de huisarts) zodra ik stop met het ene verslavende sluipt onbewust het andere er voor in de plaats.
Hij noemde het als een manier om mezelf te beschermen voor emotionele ondragelijk pijn uit het verleden.
Psychologen en huisartsen zijn geen verslavingsdeskundigen.
Sterker nog, vaak weten ze weinig tot niks af van de ziekte van verslaving.
Zoals jij het beschrijft, heb je wel degelijk een verslaving.
Het ene middel vervangen door het andere heet in de verslavingswereld 'cross-addiction' en is inherent aan verslavingsgedrag.
Je kunt 'heel makkelijk knoppen omzetten', maar komt dan toch weer bij een andere verslaving uit. Het bloed kruipt nu eenmaal waar 't niet gaan kan.
Bijna ALLE mensen die lijden aan de ziekte van verslaving, hebben een heel heftig verleden, en vluchten voor de pijn door onderdrukking met een of meerdere verslavende middelen. Daar ben jij dus geen uitzondering op.
Probleem is echter dat je daar never nooit daadwerkelijk iets mee 'oplost', maar er juist een extra probleem BIJ hebt gekregen.
Je huisarts heeft gelijk dat hij je gebruik ziet als 'een manier om jezelf te beschermen voor emotionele ondragelijk pijn uit het verleden'. Maar dan ben je er nog niet. Want wat dan?
Het is namelijk een zeer schadelijke manier, die een extra probleem is en later alle problemen in ernst kan gaan overschaduwen. Dus je moet daar eerst zien af te raken, voor je verder gaat met welke therapie of hulp dan ook.
Zal je huisarts dat ook onderkennen?
Nogmaals, je huisarts is geen verslavingsdeskundige en zal verslaving daarom niet snel herkennen. Huisartsen worden tegenwoordig wel bijgeschoold op dit gebied, maar het merendeel is er te weinig mee bekend.
.
zondag 13 mei 2012 om 00:25
@ Mopsie,
Ja ik snap het denk ik wel.
Ik ben er nooit mee bezig, het duikt meestal op dmv een trigger.
En ben dan snel tijdelijk uit balans, meestal 1 a 2 dagen en pak dan algauw de draad weer op, dit is een hele vooruit gang in vergelijking met 2 jaar geleden, toen was ik gelijk weken in crisis en verhuisde gelijk.
Dus in feite gaat het al heel erg goed met me.
Het is alleen, ik ben in mijn leven na therapie gelukkig geworden en bezig met mijn toekomst, ik wil weer leven.
Ik heb een leuke baan, vriend etc.
Dus ik vind dat ik toch iets moet doen met dat verslavingsprobleem.
Ik had in december aan de bel getrokken, intake-gesprek gehad -> uitkomst -> bezuinigingen bij GGZ's en ik kan mezelf voldoende redden in de maatschappij om weer terug te keren naar de GGZ.
Ik kreeg wél een doorverwijzing naar Praktijkondersteunende huisarts binnen een gezondheidscentrum.
Daar aangekomen, bleek die helemaal niet te bestaan, kreeg een doorverwijzing voor eerste lijns psych.
Heb de enveloppe bij mijn administratie gedumpt met het gevoel van de kastje naar de muur gestuurd te zijn.
Maar ben het zat, ik ben veranderd van huisarts vorige maand naar een praktijk die wél praktijkondersteunende huisartsen hebben en kan dus nu maandag terecht.
Ik ben van mening dat ik inderdaad toch echt trauma's moet gaan verwerken.
Ja ik snap het denk ik wel.
Ik ben er nooit mee bezig, het duikt meestal op dmv een trigger.
En ben dan snel tijdelijk uit balans, meestal 1 a 2 dagen en pak dan algauw de draad weer op, dit is een hele vooruit gang in vergelijking met 2 jaar geleden, toen was ik gelijk weken in crisis en verhuisde gelijk.
Dus in feite gaat het al heel erg goed met me.
Het is alleen, ik ben in mijn leven na therapie gelukkig geworden en bezig met mijn toekomst, ik wil weer leven.
Ik heb een leuke baan, vriend etc.
Dus ik vind dat ik toch iets moet doen met dat verslavingsprobleem.
Ik had in december aan de bel getrokken, intake-gesprek gehad -> uitkomst -> bezuinigingen bij GGZ's en ik kan mezelf voldoende redden in de maatschappij om weer terug te keren naar de GGZ.
Ik kreeg wél een doorverwijzing naar Praktijkondersteunende huisarts binnen een gezondheidscentrum.
Daar aangekomen, bleek die helemaal niet te bestaan, kreeg een doorverwijzing voor eerste lijns psych.
Heb de enveloppe bij mijn administratie gedumpt met het gevoel van de kastje naar de muur gestuurd te zijn.
Maar ben het zat, ik ben veranderd van huisarts vorige maand naar een praktijk die wél praktijkondersteunende huisartsen hebben en kan dus nu maandag terecht.
Ik ben van mening dat ik inderdaad toch echt trauma's moet gaan verwerken.
zondag 13 mei 2012 om 00:38
Xayaz,
Heel erg bedankt voor je uitleg, dit maakt het zeker ook een stuk helderder voor me.
Qua trauma's en de heftigheid is een opname voor een aantal jaren in een gespecialiseerde- trauma-behandeling -kliniek aangeraden, ik kreeg hier een half jaar bedenktijd voor, maar was later weer afgewezen om de rede dat als ik dat zou gaan doen ik er dan ook nóg slechter uit zou kunnen komen omdat de kans bij mij aanwezig zou zijn dat ik er een trauma bij zou krijgen.
Is er ook een nederlandstalige link? Of misschien kan je me vertellen wat cross betekend, ik heb gezocht maar ik denk in de verkeerde hoek.
Heel erg bedankt voor je uitleg, dit maakt het zeker ook een stuk helderder voor me.
Qua trauma's en de heftigheid is een opname voor een aantal jaren in een gespecialiseerde- trauma-behandeling -kliniek aangeraden, ik kreeg hier een half jaar bedenktijd voor, maar was later weer afgewezen om de rede dat als ik dat zou gaan doen ik er dan ook nóg slechter uit zou kunnen komen omdat de kans bij mij aanwezig zou zijn dat ik er een trauma bij zou krijgen.
Is er ook een nederlandstalige link? Of misschien kan je me vertellen wat cross betekend, ik heb gezocht maar ik denk in de verkeerde hoek.
zondag 13 mei 2012 om 00:39
Natuurlijk moet je toch echt trauma's gaan verwerken. Ik zeg niet dat dat makkelijk is, absoluut niet. Maar als je oprecht echt weer gelukkig wil worden of in het reine met je verleden wil komen, dan moet je inderdaad met je trauma's aan de slag. Wat ik ervan weet is dat daar heel doeltreffende therapieën voor bestaan. Een nicht van mij is psychologe en behandelt met met PTSS en ze vertelde me eens dat het overgrote merendeel van de patiënten in tien sessies van de stoornis af is (oorlogstrauma's behandelt ze niet overigens.)
Toch kan ik me niet geheel aan de indruk onttrekken dat...tja, hoe zal ik het formuleren? Het komt op mij over alsof jij dat niet echt wil of inziet. Sowieso vraag ik me af waarom jij zegt dat je echt van mening bent dat je eraan wil werken. Wat heb je dan in die negen jaar therapie gedaan?
Daarnaast is het natuurlijk ook vreemd dat je niet zou weten wat alcohol met je lichaam doet, dat lijkt me behoorlijke algemene kennis én met een druk op de knop via google te achterhalen.
Hoe zit dit allemaal?
Toch kan ik me niet geheel aan de indruk onttrekken dat...tja, hoe zal ik het formuleren? Het komt op mij over alsof jij dat niet echt wil of inziet. Sowieso vraag ik me af waarom jij zegt dat je echt van mening bent dat je eraan wil werken. Wat heb je dan in die negen jaar therapie gedaan?
Daarnaast is het natuurlijk ook vreemd dat je niet zou weten wat alcohol met je lichaam doet, dat lijkt me behoorlijke algemene kennis én met een druk op de knop via google te achterhalen.
Hoe zit dit allemaal?
zondag 13 mei 2012 om 00:52
Als jij denkt dat je niet zonder een verslaving kan om dat je dan door je ptss gelijk overspannen bent, kan je dan niet verslaafd aan iets minder schadelijks raken?
Dus stoppen met drinken en verslaafd raken aan - weet ik veel - yogalessen volgen ofzo? Of iets anders waardoor je endorfines aanmaakt.
Natuurlijk ben je dan nog steeds verslaafd, maar je bent - lichamelijk - dan wel een stuk gezonder bezig.
Of zie ik dit nou echt allemaal te simpel?
Dus stoppen met drinken en verslaafd raken aan - weet ik veel - yogalessen volgen ofzo? Of iets anders waardoor je endorfines aanmaakt.
Natuurlijk ben je dan nog steeds verslaafd, maar je bent - lichamelijk - dan wel een stuk gezonder bezig.
Of zie ik dit nou echt allemaal te simpel?
zondag 13 mei 2012 om 01:01
Nou ja, verslaafd aan verslavingen: roken is natuurlijk ook verslaving, maar wel van een ander kaliber dan alcohol. Alcoholisme is vele malen schadelijker en doet geestelijk veel met je, wat dat betreft is roken een vrij 'doelloze' verslaving. Als je dus daadwerkelijk denkt dat je een (schadelijke) verslaving nodig hebt, dan kun je beter roken.
Daarnaast is drie biertjes per dag te veel en moet je er ook voor oppassen dat het er niet meer worden, maar op zich vind ik drie biertjes per dag nou ook niet dermate ernstig dat het onder de categorie zwaar alcoholisme valt.
In het geval van eerst gerookt te hebben en daarna drie biertjes per dag te hebben gedronken, vind ik de stelling verslaaft aan verslavingen te zijn wel sterk uitgedrukt hoor. Daarnaast zou half Nederland dat dan zo'n beetje zijn.
Daarnaast is drie biertjes per dag te veel en moet je er ook voor oppassen dat het er niet meer worden, maar op zich vind ik drie biertjes per dag nou ook niet dermate ernstig dat het onder de categorie zwaar alcoholisme valt.
In het geval van eerst gerookt te hebben en daarna drie biertjes per dag te hebben gedronken, vind ik de stelling verslaaft aan verslavingen te zijn wel sterk uitgedrukt hoor. Daarnaast zou half Nederland dat dan zo'n beetje zijn.
zondag 13 mei 2012 om 01:06
quote:_lupine_ schreef op 13 mei 2012 @ 00:39:
Natuurlijk moet je toch echt trauma's gaan verwerken. Ik zeg niet dat dat makkelijk is, absoluut niet. Maar als je oprecht echt weer gelukkig wil worden of in het reine met je verleden wil komen, dan moet je inderdaad met je trauma's aan de slag. Wat ik ervan weet is dat daar heel doeltreffende therapieën voor bestaan. Een nicht van mij is psychologe en behandelt met met PTSS en ze vertelde me eens dat het overgrote merendeel van de patiënten in tien sessies van de stoornis af is (oorlogstrauma's behandelt ze niet overigens.)
Toch kan ik me niet geheel aan de indruk onttrekken dat...tja, hoe zal ik het formuleren? Het komt op mij over alsof jij dat niet echt wil of inziet. Sowieso vraag ik me af waarom jij zegt dat je echt van mening bent dat je eraan wil werken. Wat heb je dan in die negen jaar therapie gedaan?
Daarnaast is het natuurlijk ook vreemd dat je niet zou weten wat alcohol met je lichaam doet, dat lijkt me behoorlijke algemene kennis én met een druk op de knop via google te achterhalen.
Hoe zit dit allemaal?
Ik heb geen PTSS he, maar CPTSS daar zit een groot verschil in dit kun je googlen.
Ik kan me voorstellen dat ik op je overkom en misschien wel meer mensen, dat als ik zeg aan mijn trauma's te willen werken dat het lijkt alsof dit niet zo is.
Zeker inderdaad na 9 jaar therapie...
Ik zal je uitleggen hoe die jaren verliepen...
In die 9 jaar zijn meerdere therapeuten uit 2 verschillende plaatsen (ik verhuisde steeds, vluchtgedrag) bezig geweest met een stabiliteitsbehandeling, dit kan alleen door nóg niet met de trauma's bezig te zijn omdat dat het stabiliseerproces zwaar verstoord.
Eerst uit de levensbedreigende situatie komen, huis, werk, inkomen en een veilige omgeving.
Daarnaast werd er gezocht naar diagnoses die zijn voortgekomen uit al die trauma's en daar kreeg ik therapieën voor.
Alles moest zo voorzichtig mogelijk en in een veilig tempo behandeld worden omdat ik zeer wantrouwend en angstig was.
Hier zijn inderdaad jaren over heen gegaan.
Ik ben gestabiliseerd op alle fronten, maar er kon echt niet aan mijn trauma's worden gesleuteld, ik mag allang blij zijn dat ik zover ben gekomen zeg maar.
Eén herinnering op halen van 1 trauma, trekt de wond van al die anderen ook gelijk open en ben ik zo weer uit balans snap je?
Ik heb de VERS training gedaan, EMDR, Cognitieve gedragstherapie, Opname vervangende dagbehandeling, Intensieve psychotherapie (3 tot 5 dagen in de week) en de eerste 4 jaar waren het alleen maar om de week gesprekken.
Natuurlijk moet je toch echt trauma's gaan verwerken. Ik zeg niet dat dat makkelijk is, absoluut niet. Maar als je oprecht echt weer gelukkig wil worden of in het reine met je verleden wil komen, dan moet je inderdaad met je trauma's aan de slag. Wat ik ervan weet is dat daar heel doeltreffende therapieën voor bestaan. Een nicht van mij is psychologe en behandelt met met PTSS en ze vertelde me eens dat het overgrote merendeel van de patiënten in tien sessies van de stoornis af is (oorlogstrauma's behandelt ze niet overigens.)
Toch kan ik me niet geheel aan de indruk onttrekken dat...tja, hoe zal ik het formuleren? Het komt op mij over alsof jij dat niet echt wil of inziet. Sowieso vraag ik me af waarom jij zegt dat je echt van mening bent dat je eraan wil werken. Wat heb je dan in die negen jaar therapie gedaan?
Daarnaast is het natuurlijk ook vreemd dat je niet zou weten wat alcohol met je lichaam doet, dat lijkt me behoorlijke algemene kennis én met een druk op de knop via google te achterhalen.
Hoe zit dit allemaal?
Ik heb geen PTSS he, maar CPTSS daar zit een groot verschil in dit kun je googlen.
Ik kan me voorstellen dat ik op je overkom en misschien wel meer mensen, dat als ik zeg aan mijn trauma's te willen werken dat het lijkt alsof dit niet zo is.
Zeker inderdaad na 9 jaar therapie...
Ik zal je uitleggen hoe die jaren verliepen...
In die 9 jaar zijn meerdere therapeuten uit 2 verschillende plaatsen (ik verhuisde steeds, vluchtgedrag) bezig geweest met een stabiliteitsbehandeling, dit kan alleen door nóg niet met de trauma's bezig te zijn omdat dat het stabiliseerproces zwaar verstoord.
Eerst uit de levensbedreigende situatie komen, huis, werk, inkomen en een veilige omgeving.
Daarnaast werd er gezocht naar diagnoses die zijn voortgekomen uit al die trauma's en daar kreeg ik therapieën voor.
Alles moest zo voorzichtig mogelijk en in een veilig tempo behandeld worden omdat ik zeer wantrouwend en angstig was.
Hier zijn inderdaad jaren over heen gegaan.
Ik ben gestabiliseerd op alle fronten, maar er kon echt niet aan mijn trauma's worden gesleuteld, ik mag allang blij zijn dat ik zover ben gekomen zeg maar.
Eén herinnering op halen van 1 trauma, trekt de wond van al die anderen ook gelijk open en ben ik zo weer uit balans snap je?
Ik heb de VERS training gedaan, EMDR, Cognitieve gedragstherapie, Opname vervangende dagbehandeling, Intensieve psychotherapie (3 tot 5 dagen in de week) en de eerste 4 jaar waren het alleen maar om de week gesprekken.
zondag 13 mei 2012 om 01:11
quote:brandy38 schreef op 13 mei 2012 @ 01:04:
Wellicht mosterd, maar ben te lui om alles door te lezen;
Of ligt het aan Nederland en het feit dat die stomme zomer maar niet wil komen?
Vast wel! Er is altijd wel een excuus te vinden om je drankgelag te 'verantwoorden'
Hmz haha tjsa net bloedonderzoek gehad, bleek alleen vitamine D tekort te hebben
Dus tsja, nee maar inderdaad voor te veel drinken is geen excuus, het is gewoon niet goed.
Wellicht mosterd, maar ben te lui om alles door te lezen;
Of ligt het aan Nederland en het feit dat die stomme zomer maar niet wil komen?
Vast wel! Er is altijd wel een excuus te vinden om je drankgelag te 'verantwoorden'
Hmz haha tjsa net bloedonderzoek gehad, bleek alleen vitamine D tekort te hebben
Dus tsja, nee maar inderdaad voor te veel drinken is geen excuus, het is gewoon niet goed.
zondag 13 mei 2012 om 01:17
quote:star-light schreef op 13 mei 2012 @ 00:38:
Xayaz,
Heel erg bedankt voor je uitleg, dit maakt het zeker ook een stuk helderder voor me.
Qua trauma's en de heftigheid is een opname voor een aantal jaren in een gespecialiseerde- trauma-behandeling -kliniek aangeraden, ik kreeg hier een half jaar bedenktijd voor, maar was later weer afgewezen om de rede dat als ik dat zou gaan doen ik er dan ook nóg slechter uit zou kunnen komen omdat de kans bij mij aanwezig zou zijn dat ik er een trauma bij zou krijgen.
Is er ook een nederlandstalige link? Of misschien kan je me vertellen wat cross betekend, ik heb gezocht maar ik denk in de verkeerde hoek.
Ik kwam ook alleen maar uit op Engelstalige links, maar zo'n link is verder ook niet zo van belang. 'Cross-addiction' is wat jij beschrijft in je posts: de ene verslaving inruilen voor de andere. Dus zodra je gestopt bent met het éne middel, steekt er heel langzaam weer een verslaving aan een ander middel de kop op.
Cross-addiction noemde ik, omdat het een belangrijk symptoom is van (de ziekte van) verslaving. En ik denk niet dat je je daarvan bewust bent.
En wellicht ben je je ook niet voldoende bewust van de aanwezigheid van een verslaving bij jezelf? (Maakt niet uit aan welk middel, iemand met de ziekte van verslaving, kan overal verslaafd aan raken.)
Psychologen en huisartsen enz. herkennen het vaak niet. Of pas als het al te laat is en het lichaam de symptomen gaat vertonen.
Misschien dat je je eens kunt wenden tot een verslavingsdeskundige om te kijken of je je zorgen moet maken. En wat je er eventueel aan kunt doen.
Xayaz,
Heel erg bedankt voor je uitleg, dit maakt het zeker ook een stuk helderder voor me.
Qua trauma's en de heftigheid is een opname voor een aantal jaren in een gespecialiseerde- trauma-behandeling -kliniek aangeraden, ik kreeg hier een half jaar bedenktijd voor, maar was later weer afgewezen om de rede dat als ik dat zou gaan doen ik er dan ook nóg slechter uit zou kunnen komen omdat de kans bij mij aanwezig zou zijn dat ik er een trauma bij zou krijgen.
Is er ook een nederlandstalige link? Of misschien kan je me vertellen wat cross betekend, ik heb gezocht maar ik denk in de verkeerde hoek.
Ik kwam ook alleen maar uit op Engelstalige links, maar zo'n link is verder ook niet zo van belang. 'Cross-addiction' is wat jij beschrijft in je posts: de ene verslaving inruilen voor de andere. Dus zodra je gestopt bent met het éne middel, steekt er heel langzaam weer een verslaving aan een ander middel de kop op.
Cross-addiction noemde ik, omdat het een belangrijk symptoom is van (de ziekte van) verslaving. En ik denk niet dat je je daarvan bewust bent.
En wellicht ben je je ook niet voldoende bewust van de aanwezigheid van een verslaving bij jezelf? (Maakt niet uit aan welk middel, iemand met de ziekte van verslaving, kan overal verslaafd aan raken.)
Psychologen en huisartsen enz. herkennen het vaak niet. Of pas als het al te laat is en het lichaam de symptomen gaat vertonen.
Misschien dat je je eens kunt wenden tot een verslavingsdeskundige om te kijken of je je zorgen moet maken. En wat je er eventueel aan kunt doen.
zondag 13 mei 2012 om 01:23
Jeetje, dat klinkt heftig allemaal.
Ik denk dat er inderdaad een relatie zit tussen jouw drinkgedrag en je trauma's. In trauma's ben ik niet gespecialiseerd, maar de oorzaak van al jouw therapieën en gedrag ligt duidelijk daar. De kern zit daarin, daarom vind ik eigenlijk zonde dat je geen hulp meer krijgt.
Ik weet ook niet op welke manier je ermee omgaat. Stop je het weg? Je schrijft dat de wond niet opengemaakt mag of kan worden, maar is hij nu dicht dan? Dat lijkt mij namelijk een ontkenning van iets wat er wel degelijk is. Zou lotgenotencontact bijvoorbeeld iets voor je kunnen zijn?
Ik denk dat er inderdaad een relatie zit tussen jouw drinkgedrag en je trauma's. In trauma's ben ik niet gespecialiseerd, maar de oorzaak van al jouw therapieën en gedrag ligt duidelijk daar. De kern zit daarin, daarom vind ik eigenlijk zonde dat je geen hulp meer krijgt.
Ik weet ook niet op welke manier je ermee omgaat. Stop je het weg? Je schrijft dat de wond niet opengemaakt mag of kan worden, maar is hij nu dicht dan? Dat lijkt mij namelijk een ontkenning van iets wat er wel degelijk is. Zou lotgenotencontact bijvoorbeeld iets voor je kunnen zijn?
zondag 13 mei 2012 om 01:23
zondag 13 mei 2012 om 01:30
@ Xayaz,
Nee daar was ik me inderdaad niet van bewust, meestal besef ik na een poosje waar ik op dat moment weer niet mee kan stoppen, dan stop ik en ben ik na poosje weer in iets anders terecht gekomen waar ik vervolgens weer mee stop, maar ik heb het in eerste instantie niet door.
Het is niet zo dat ik van de ene op de andere dag besluit van: "Goh laat ik nu maar eens elke dag 2 crackers eten en alleen avondeten" Nee het is, ik ga een weekje 2 crackers eten en alleen avondeten en dan ben ik 2 kilo kwijt en klaar...vervolgens ben ik ineens 3 weken verder en eet ik nog steeds 2 crackers en avondeten...
Een verslavingsdeskundige, ja!
Zeker ook via de huisarts...
Thanx,
Ik heb nu ook meteen het antwoord op de vraag "Waarom plaats je een topic?" Nou precies hierom.
Ik had het echt nog niet in al deze hoeken gezocht...
Nee daar was ik me inderdaad niet van bewust, meestal besef ik na een poosje waar ik op dat moment weer niet mee kan stoppen, dan stop ik en ben ik na poosje weer in iets anders terecht gekomen waar ik vervolgens weer mee stop, maar ik heb het in eerste instantie niet door.
Het is niet zo dat ik van de ene op de andere dag besluit van: "Goh laat ik nu maar eens elke dag 2 crackers eten en alleen avondeten" Nee het is, ik ga een weekje 2 crackers eten en alleen avondeten en dan ben ik 2 kilo kwijt en klaar...vervolgens ben ik ineens 3 weken verder en eet ik nog steeds 2 crackers en avondeten...
Een verslavingsdeskundige, ja!
Zeker ook via de huisarts...
Thanx,
Ik heb nu ook meteen het antwoord op de vraag "Waarom plaats je een topic?" Nou precies hierom.
Ik had het echt nog niet in al deze hoeken gezocht...
zondag 13 mei 2012 om 01:37
quote:brandy38 schreef op 13 mei 2012 @ 01:23:
[...]
Geen zon= drank want geen zomer
Wel zon= nog meer drank en geen eten?
Nee andersom,
Geen zon= drinken en normaal eten, want in de winter gaat het met eten vaak goed, toch veel kleding aan.
Lente= niet weten wanneer de dag aan breekt dat je zonder jas kan en dus weinig eten en drinken
Zomer = weinig eten en weer roken (stoppen met roken 3 tot 5 maanden vanaf januari februari volgehouden en weer begonnen)
Een patroon!!!
[...]
Geen zon= drank want geen zomer
Wel zon= nog meer drank en geen eten?
Nee andersom,
Geen zon= drinken en normaal eten, want in de winter gaat het met eten vaak goed, toch veel kleding aan.
Lente= niet weten wanneer de dag aan breekt dat je zonder jas kan en dus weinig eten en drinken
Zomer = weinig eten en weer roken (stoppen met roken 3 tot 5 maanden vanaf januari februari volgehouden en weer begonnen)
Een patroon!!!
zondag 13 mei 2012 om 01:53
quote:star-light schreef op 13 mei 2012 @ 01:30:
Het is niet zo dat ik van de ene op de andere dag besluit van: "Goh laat ik nu maar eens elke dag 2 crackers eten en alleen avondeten" Nee het is, ik ga een weekje 2 crackers eten en alleen avondeten en dan ben ik 2 kilo kwijt en klaar...vervolgens ben ik ineens 3 weken verder en eet ik nog steeds 2 crackers en avondeten.
Eigenlijk doelde ik meer op je dagelijkse alcoholgebruik, omdat dit een verslavend 'middel' is. Net als dat je verslaafd kunt raken aan middelen als drugs, coke, medicijnen, het roken van cannabis enz. En ook zonder middelen kunnen mensen verslaafd raken, denk aan een gokverslaving, game-verslaving, internetverslaving, koopverslaving, eetverslaving, boulimia, of seksverslaving.
De 2 crackers en alleen avondeten, dus een vreemd eetpatroon waar je dan wekenlang niet meer mee stopt, is denk ik geen 'echte' verslaving. Hoewel controledwang, dus de dingen graag strict onder controle willen houden, plus dwangmatigheid, wél weer karaktereigenschappen zijn die vaak voorkomen bij vrouwen met een verslavingsprobleem. Net als bv. perfectionisme.
Maar nogmaals: ik doelde dus op je alcoholgebruik en je uitspraak: 'verslaafd aan verslavingen'.
Het is niet zo dat ik van de ene op de andere dag besluit van: "Goh laat ik nu maar eens elke dag 2 crackers eten en alleen avondeten" Nee het is, ik ga een weekje 2 crackers eten en alleen avondeten en dan ben ik 2 kilo kwijt en klaar...vervolgens ben ik ineens 3 weken verder en eet ik nog steeds 2 crackers en avondeten.
Eigenlijk doelde ik meer op je dagelijkse alcoholgebruik, omdat dit een verslavend 'middel' is. Net als dat je verslaafd kunt raken aan middelen als drugs, coke, medicijnen, het roken van cannabis enz. En ook zonder middelen kunnen mensen verslaafd raken, denk aan een gokverslaving, game-verslaving, internetverslaving, koopverslaving, eetverslaving, boulimia, of seksverslaving.
De 2 crackers en alleen avondeten, dus een vreemd eetpatroon waar je dan wekenlang niet meer mee stopt, is denk ik geen 'echte' verslaving. Hoewel controledwang, dus de dingen graag strict onder controle willen houden, plus dwangmatigheid, wél weer karaktereigenschappen zijn die vaak voorkomen bij vrouwen met een verslavingsprobleem. Net als bv. perfectionisme.
Maar nogmaals: ik doelde dus op je alcoholgebruik en je uitspraak: 'verslaafd aan verslavingen'.
zondag 13 mei 2012 om 02:02
quote:_lupine_ schreef op 13 mei 2012 @ 01:23:
Jeetje, dat klinkt heftig allemaal.
Ik denk dat er inderdaad een relatie zit tussen jouw drinkgedrag en je trauma's. In trauma's ben ik niet gespecialiseerd, maar de oorzaak van al jouw therapieën en gedrag ligt duidelijk daar. De kern zit daarin, daarom vind ik eigenlijk zonde dat je geen hulp meer krijgt.
Ik weet ook niet op welke manier je ermee omgaat. Stop je het weg? Je schrijft dat de wond niet opengemaakt mag of kan worden, maar is hij nu dicht dan? Dat lijkt mij namelijk een ontkenning van iets wat er wel degelijk is. Zou lotgenotencontact bijvoorbeeld iets voor je kunnen zijn?
Er over praten is lastig omdat wat ik heb meegemaakt je meestal alleen in films ziet en mensen schrikken er van dat er echt zulke mafkezen op straat rond lopen.
Over mijn misbruiken kan ik al gewoon praten en ik durf te zeggen dat ik daarin heel erg op weg ben betreft verwerking.
Momenteel lees ik waargebeurde verhalen waarin ik veel herken, ik krijg daarna wel nachtmerries en dromen en ik moet ook gedoseerd lezen, niet het boek in 1 keer uit lezen, maar ik leer mezelf zo ook beter begrijpen en ervaren wat ik aankan en waar ik nog niet aan toe ben.
Films kijken gaat bijvoorbeeld echt niet.
Ik probeer zelf dus te verwerken eigenlijk in mijn eigen tempo.
Ik stop het dus niet weg, sinds 2 jaar durf ik alle confrontaties aan te gaan en kom dus ook gewoon voor mezelf op, dat ik daarna een kans heb op een paniekaanval of nachtmerrie die neem ik voor lief, ooit gaan die ook slijten.
Luisteren naar je intuïtie is wel de allerbelangrijkste houvast geworden in mijn leven.
Elke lichte aanwijzing die wijst in de richting van huiselijk geweld bij een persoon die zie ik direct, ik zal in die valkuil nooit meer terecht komen, zoals veel te veel vrouwen (ook op dit forum) er helaas in zijn getrapt.
Ik ontken het dus niet, ga het wel aan alleen ja, de kans dat ik een weekje overspannen ben zal er altijd zijn, mij is verteld dat ik het ontzettend goed doe en gegroeid ben, ik geloof het ook wel en weet het ook, ik kan anderen ook steunen en misschien is lotgenotencontact inderdaad een goed idee.
In feite heb ik al lotgenotencontact gehad toen ik in deeltijdbehandeling zat.
En het gaat best goed met vallen en opstaan
Jeetje, dat klinkt heftig allemaal.
Ik denk dat er inderdaad een relatie zit tussen jouw drinkgedrag en je trauma's. In trauma's ben ik niet gespecialiseerd, maar de oorzaak van al jouw therapieën en gedrag ligt duidelijk daar. De kern zit daarin, daarom vind ik eigenlijk zonde dat je geen hulp meer krijgt.
Ik weet ook niet op welke manier je ermee omgaat. Stop je het weg? Je schrijft dat de wond niet opengemaakt mag of kan worden, maar is hij nu dicht dan? Dat lijkt mij namelijk een ontkenning van iets wat er wel degelijk is. Zou lotgenotencontact bijvoorbeeld iets voor je kunnen zijn?
Er over praten is lastig omdat wat ik heb meegemaakt je meestal alleen in films ziet en mensen schrikken er van dat er echt zulke mafkezen op straat rond lopen.
Over mijn misbruiken kan ik al gewoon praten en ik durf te zeggen dat ik daarin heel erg op weg ben betreft verwerking.
Momenteel lees ik waargebeurde verhalen waarin ik veel herken, ik krijg daarna wel nachtmerries en dromen en ik moet ook gedoseerd lezen, niet het boek in 1 keer uit lezen, maar ik leer mezelf zo ook beter begrijpen en ervaren wat ik aankan en waar ik nog niet aan toe ben.
Films kijken gaat bijvoorbeeld echt niet.
Ik probeer zelf dus te verwerken eigenlijk in mijn eigen tempo.
Ik stop het dus niet weg, sinds 2 jaar durf ik alle confrontaties aan te gaan en kom dus ook gewoon voor mezelf op, dat ik daarna een kans heb op een paniekaanval of nachtmerrie die neem ik voor lief, ooit gaan die ook slijten.
Luisteren naar je intuïtie is wel de allerbelangrijkste houvast geworden in mijn leven.
Elke lichte aanwijzing die wijst in de richting van huiselijk geweld bij een persoon die zie ik direct, ik zal in die valkuil nooit meer terecht komen, zoals veel te veel vrouwen (ook op dit forum) er helaas in zijn getrapt.
Ik ontken het dus niet, ga het wel aan alleen ja, de kans dat ik een weekje overspannen ben zal er altijd zijn, mij is verteld dat ik het ontzettend goed doe en gegroeid ben, ik geloof het ook wel en weet het ook, ik kan anderen ook steunen en misschien is lotgenotencontact inderdaad een goed idee.
In feite heb ik al lotgenotencontact gehad toen ik in deeltijdbehandeling zat.
En het gaat best goed met vallen en opstaan
zondag 13 mei 2012 om 02:19
quote:xayaz schreef op 13 mei 2012 @ 01:53:
[...]
Eigenlijk doelde ik meer op je dagelijkse alcoholgebruik, omdat dit een verslavend 'middel' is. Net als dat je verslaafd kunt raken aan drugsmiddelen, medicijnen, het roken van cannabis enz. En ook zonder middelen kunnen mensen verslaafd raken, denk aan een gokverslaving, game-verslaving, internetverslaving, koopverslaving, eetverslaving, boulimia, of seksverslaving.
De 2 crackers en alleen avondeten, dus een vreemd eetpatroon waar je dan wekenlang niet meer mee stopt, is denk ik geen 'echte' verslaving. Hoewel controledwang, dus de dingen graag strict onder controle willen houden, plus dwangmatigheid, wél weer karaktereigenschappen zijn die vaak voorkomen bij vrouwen met een verslavingsprobleem. Net als bv. perfectionisme.
Maar nogmaals: ik doelde dus op je alcoholgebruik en je uitspraak: 'verslaafd aan verslavingen'.
Wist je dat een eetstoornis waarin je weinig tot niets eet ook een echte verslaving is?
Anorexia. zelfs net zo hardnekkig als coke.
Ik ga je uitleggen wat ik geleerd heb:
Als je in zo'n beperkte mate voeding tot je neemt en je je hongergevoel negeert krijgen je hersenen na een lange periode ondervoeding te weinig zuurstof en voel je je dus licht in je hoofd.
Dit gevoel van licht in je hoofd brengt je in een soort van dissociatie en op den duur ook depersonalisatie (daar komt het vertekenende beeld weer vandaan als je in de spiegel kijkt)
Je bent er wel, maar ook weer niet, je bent in een roes wat vergelijkbaar is met high zijn of dronken, je kan je niet goed meer concentreren en sommige denken zelfs van wel.
Dit veilige gevoel is wat het zo moeilijk maakt om van anorexia te genezen omdat dat gevoel verslavend is.
Je lichaam is er wel, maar je geest lijkt niet meer in je lichaam te zijn.
[...]
Eigenlijk doelde ik meer op je dagelijkse alcoholgebruik, omdat dit een verslavend 'middel' is. Net als dat je verslaafd kunt raken aan drugsmiddelen, medicijnen, het roken van cannabis enz. En ook zonder middelen kunnen mensen verslaafd raken, denk aan een gokverslaving, game-verslaving, internetverslaving, koopverslaving, eetverslaving, boulimia, of seksverslaving.
De 2 crackers en alleen avondeten, dus een vreemd eetpatroon waar je dan wekenlang niet meer mee stopt, is denk ik geen 'echte' verslaving. Hoewel controledwang, dus de dingen graag strict onder controle willen houden, plus dwangmatigheid, wél weer karaktereigenschappen zijn die vaak voorkomen bij vrouwen met een verslavingsprobleem. Net als bv. perfectionisme.
Maar nogmaals: ik doelde dus op je alcoholgebruik en je uitspraak: 'verslaafd aan verslavingen'.
Wist je dat een eetstoornis waarin je weinig tot niets eet ook een echte verslaving is?
Anorexia. zelfs net zo hardnekkig als coke.
Ik ga je uitleggen wat ik geleerd heb:
Als je in zo'n beperkte mate voeding tot je neemt en je je hongergevoel negeert krijgen je hersenen na een lange periode ondervoeding te weinig zuurstof en voel je je dus licht in je hoofd.
Dit gevoel van licht in je hoofd brengt je in een soort van dissociatie en op den duur ook depersonalisatie (daar komt het vertekenende beeld weer vandaan als je in de spiegel kijkt)
Je bent er wel, maar ook weer niet, je bent in een roes wat vergelijkbaar is met high zijn of dronken, je kan je niet goed meer concentreren en sommige denken zelfs van wel.
Dit veilige gevoel is wat het zo moeilijk maakt om van anorexia te genezen omdat dat gevoel verslavend is.
Je lichaam is er wel, maar je geest lijkt niet meer in je lichaam te zijn.
