Psyche
alle pijlers
Drunkorexia?
zaterdag 12 mei 2012 om 23:10
Vorig jaar september mocht ik met ontslag bij de GGZ
Ik heb de afgelopen 8 a 9 jaar verschillende behandelvormen gehad, hetzij therapie of (om de) wekelijkse gesprekken.
De laatste gesprekken die ik gehad heb gingen voornamelijk over mijn valkuil in de eetstoornis en mijn dagelijkse alcohol consumptie, mijn psycholoog verwees me door naar een diëtiste omdat ik niet weer dezelfde therapiegroep kon doen vanwege het niet kunnen combineren met mijn werk.
Mijn alcohol-probleem vond hij niet zodanig zorgwekkend om me daarvoor een behandelplan te geven.
De term drunkorexia kende mijn psycholoog en ik nog niet, dit vond ik net op internet toen ik op zoek was naar de oorzaak van mijn probleem.
Ik ben namelijk tot het besef gekomen dat er iets moet veranderen, dit besef is zo ontstaan:
Vorige week hadden mijn vriend en ik vakantie en we stonden in de rij bij de kassa met een kratje bier.
Ineens vroeg ik me af: "Wanneer heb ik voor het laatst een dag geen bier gedronken?"
Mijn vriend kon dit beantwoorden en zei: "Toen je migraine had, 2 weken geleden"
Ik liet dit maar een beetje los, we hadden tenslotte vakantie en zou na de vakantie maar gewoon stoppen met drinken besloot ik.
Totdat de vakantie was afgelopen...
Maandag moest ik werken en de vrijdag ervoor werd ik ziek, alweer...(Sinds februari, elke maand)
Maar we hadden nog bier over en vulden dat steeds aan als er flesjes of blikjes te weinig stonden voor een avond.
Mijn werkweek begon en ik herinner me dat sinds ik gestopt ben met roken (14 februari 2011) ik de sigaret dus heb vervangen voor alcohol en direct mijn strenge dieet weer heb opgepakt vanwege het bekende aankomen als je niet meer rookt.
Kortom ik ben verslaafd aan het hebben van een verslaving.
Kan het zijn dat ik hierdoor een verminderde weerstand heb gekregen en daarom vaker ziek thuis zit met zware verkoudheid, vermoeidheid en griepachtige verschijnselen?
Ik weet dat dit een vraag is voor de huisarts, maar dat is meer een vraag naar ervaringen.
Weinig eten en alcohol drinken, word je dan sneller ziek? Of ligt het aan Nederland en het feit dat die stomme zomer maar niet wil komen?
Voorgaande jaren toen ik zwaar anorectisch was en ook geregeld dronk werd ik nooit ziek. Nu ineens wel.
Mijn leidinggevende zegt dat het misschien komt omdat ik psychisch tot rust aan het komen ben en dat alles er nu uit komt.
Ik ben namelijk overgeplaatst binnen het bedrijf in december vorig jaar nadat ik overspannen was geraakt door post-traumatische-stress in het vorige filiaal.
Mijn drankgebruik: 3 flesjes of 3 blikjes per avond en alleen in het weekend meer dan 3 totdat ik aangeschoten word
Ik heb de afgelopen 8 a 9 jaar verschillende behandelvormen gehad, hetzij therapie of (om de) wekelijkse gesprekken.
De laatste gesprekken die ik gehad heb gingen voornamelijk over mijn valkuil in de eetstoornis en mijn dagelijkse alcohol consumptie, mijn psycholoog verwees me door naar een diëtiste omdat ik niet weer dezelfde therapiegroep kon doen vanwege het niet kunnen combineren met mijn werk.
Mijn alcohol-probleem vond hij niet zodanig zorgwekkend om me daarvoor een behandelplan te geven.
De term drunkorexia kende mijn psycholoog en ik nog niet, dit vond ik net op internet toen ik op zoek was naar de oorzaak van mijn probleem.
Ik ben namelijk tot het besef gekomen dat er iets moet veranderen, dit besef is zo ontstaan:
Vorige week hadden mijn vriend en ik vakantie en we stonden in de rij bij de kassa met een kratje bier.
Ineens vroeg ik me af: "Wanneer heb ik voor het laatst een dag geen bier gedronken?"
Mijn vriend kon dit beantwoorden en zei: "Toen je migraine had, 2 weken geleden"
Ik liet dit maar een beetje los, we hadden tenslotte vakantie en zou na de vakantie maar gewoon stoppen met drinken besloot ik.
Totdat de vakantie was afgelopen...
Maandag moest ik werken en de vrijdag ervoor werd ik ziek, alweer...(Sinds februari, elke maand)
Maar we hadden nog bier over en vulden dat steeds aan als er flesjes of blikjes te weinig stonden voor een avond.
Mijn werkweek begon en ik herinner me dat sinds ik gestopt ben met roken (14 februari 2011) ik de sigaret dus heb vervangen voor alcohol en direct mijn strenge dieet weer heb opgepakt vanwege het bekende aankomen als je niet meer rookt.
Kortom ik ben verslaafd aan het hebben van een verslaving.
Kan het zijn dat ik hierdoor een verminderde weerstand heb gekregen en daarom vaker ziek thuis zit met zware verkoudheid, vermoeidheid en griepachtige verschijnselen?
Ik weet dat dit een vraag is voor de huisarts, maar dat is meer een vraag naar ervaringen.
Weinig eten en alcohol drinken, word je dan sneller ziek? Of ligt het aan Nederland en het feit dat die stomme zomer maar niet wil komen?
Voorgaande jaren toen ik zwaar anorectisch was en ook geregeld dronk werd ik nooit ziek. Nu ineens wel.
Mijn leidinggevende zegt dat het misschien komt omdat ik psychisch tot rust aan het komen ben en dat alles er nu uit komt.
Ik ben namelijk overgeplaatst binnen het bedrijf in december vorig jaar nadat ik overspannen was geraakt door post-traumatische-stress in het vorige filiaal.
Mijn drankgebruik: 3 flesjes of 3 blikjes per avond en alleen in het weekend meer dan 3 totdat ik aangeschoten word
maandag 14 mei 2012 om 21:04
quote:teardrop-viva schreef op 14 mei 2012 @ 19:25:
[...]
Mwah zo te lezen is er hier maar 1 met een serieus probleem en dat ben jij.!
Maar goed je lult overal maar een beetje omheen en praat alles wat krom is weer recht.
Wat een tijd en geldverspilling daar bij die GGZ dat ze jou pas na 9 jaar i.p.v. na 9 weken met ontslag hebben gestuurd.Ik ben niet met ontslag gestuurd, ik ben met ontslag gegaan.
[...]
Mwah zo te lezen is er hier maar 1 met een serieus probleem en dat ben jij.!
Maar goed je lult overal maar een beetje omheen en praat alles wat krom is weer recht.
Wat een tijd en geldverspilling daar bij die GGZ dat ze jou pas na 9 jaar i.p.v. na 9 weken met ontslag hebben gestuurd.Ik ben niet met ontslag gestuurd, ik ben met ontslag gegaan.
maandag 14 mei 2012 om 21:17
@ Xayaz, ik maak even geen quote, maar heb alles gelezen...
Dat wat je schrijft over probleem of verslaving, inclusief wat Nastik zegt; makkelijk dagje zonder etc...
Tsja dat is ook wel weer zo...
Mijn vader drinkt zijn hele leven elke avond 3 tot 6 biertjes en af en toe probeert ie te minderen, maar als ik dan weer op visite kwam dan stonden er overal blikjes...
Ik heb hem nooit als alcoholist gezien, maar daar begin ik dan nu ook aan te twijfelen...
Dat wat je schrijft over probleem of verslaving, inclusief wat Nastik zegt; makkelijk dagje zonder etc...
Tsja dat is ook wel weer zo...
Mijn vader drinkt zijn hele leven elke avond 3 tot 6 biertjes en af en toe probeert ie te minderen, maar als ik dan weer op visite kwam dan stonden er overal blikjes...
Ik heb hem nooit als alcoholist gezien, maar daar begin ik dan nu ook aan te twijfelen...
maandag 14 mei 2012 om 21:35
Dit: :
Je zoekt allemaal redenen en goedpraatsmoezen maar als je zelf geen probleem ziet wat is dan je probleem?
Leef dan lekker zo door zou ik zeggen.quote:teardrop-viva schreef op 14 mei 2012 @ 19:42:
[...]
Idd,maar ga dan niet de kostbare tijd van een GGZ psych zitten verdoen de wachtlijsten voor mensen die wel echt geholpen willen worden zijn al lang genoeg.
en hierboven.
Mensen die echt geholpen willen worden, kloppen pas aan als ze uit de ontkenningsfase zijn...als ze ontkennen een probleem te hebben, kloppen ze sowieso nooit aan.
Ik kan nu gewoon nog niet geloven dat dat zo zou zijn en misschien is het ook helemaal niet zo, misschien ook wel.
Ik weet in ieder geval wel dat ik heel veel aan die 9 jaar gehad heb en dat het ook echt nodig was.
Hoe ik nu ben in vergelijking tot 2 jaar geleden daarin zitten enorme verschillen.
En in de GGZ zijn ze nu bezig met bezuinigingen er zijn 9000 banen geschrapt vorig jaar.
Tegenwoordig krijgen alleen de mensen voorrang die een gevaar vormen voor zichzelf of voor de samenleving, het eerste heb ik gelezen en was op het nieuws, het tweede heb ik me laten vertellen.
Bij mijn intake werd verteld dat je nu ook voor geestelijke gezondheidszorg een eigen risico moet betalen van 200.
Je zoekt allemaal redenen en goedpraatsmoezen maar als je zelf geen probleem ziet wat is dan je probleem?
Leef dan lekker zo door zou ik zeggen.quote:teardrop-viva schreef op 14 mei 2012 @ 19:42:
[...]
Idd,maar ga dan niet de kostbare tijd van een GGZ psych zitten verdoen de wachtlijsten voor mensen die wel echt geholpen willen worden zijn al lang genoeg.
en hierboven.
Mensen die echt geholpen willen worden, kloppen pas aan als ze uit de ontkenningsfase zijn...als ze ontkennen een probleem te hebben, kloppen ze sowieso nooit aan.
Ik kan nu gewoon nog niet geloven dat dat zo zou zijn en misschien is het ook helemaal niet zo, misschien ook wel.
Ik weet in ieder geval wel dat ik heel veel aan die 9 jaar gehad heb en dat het ook echt nodig was.
Hoe ik nu ben in vergelijking tot 2 jaar geleden daarin zitten enorme verschillen.
En in de GGZ zijn ze nu bezig met bezuinigingen er zijn 9000 banen geschrapt vorig jaar.
Tegenwoordig krijgen alleen de mensen voorrang die een gevaar vormen voor zichzelf of voor de samenleving, het eerste heb ik gelezen en was op het nieuws, het tweede heb ik me laten vertellen.
Bij mijn intake werd verteld dat je nu ook voor geestelijke gezondheidszorg een eigen risico moet betalen van 200.
maandag 14 mei 2012 om 21:54
quote:star-light schreef op 14 mei 2012 @ 21:17:
Mijn vader drinkt zijn hele leven elke avond 3 tot 6 biertjes en af en toe probeert ie te minderen, maar als ik dan weer op visite kwam dan stonden er overal blikjes...
Ik heb hem nooit als alcoholist gezien, maar daar begin ik dan nu ook aan te twijfelen...
Een alcoholist (verslaafde) kan niet 'minderen'. Er bestaat voor een verslaafde niet zoiets als 'gecontroleerd gebruik'. Zodra die eerste binnen is, gaat 't mis. Dan wordt de verslaving meteen geactiveerd.. Vandaar dat het hem ook nooit lukte.
De enige manier is volledige abstinentie. Niks meer, geen druppel.
En verslaving is overerfbaar. Dus heel goed mogelijk dat je de genen van je vader hebt.
Kun je het 'm niet op de man af vragen?
Mijn vader drinkt zijn hele leven elke avond 3 tot 6 biertjes en af en toe probeert ie te minderen, maar als ik dan weer op visite kwam dan stonden er overal blikjes...
Ik heb hem nooit als alcoholist gezien, maar daar begin ik dan nu ook aan te twijfelen...
Een alcoholist (verslaafde) kan niet 'minderen'. Er bestaat voor een verslaafde niet zoiets als 'gecontroleerd gebruik'. Zodra die eerste binnen is, gaat 't mis. Dan wordt de verslaving meteen geactiveerd.. Vandaar dat het hem ook nooit lukte.
De enige manier is volledige abstinentie. Niks meer, geen druppel.
En verslaving is overerfbaar. Dus heel goed mogelijk dat je de genen van je vader hebt.
Kun je het 'm niet op de man af vragen?
maandag 14 mei 2012 om 22:47
quote:xayaz schreef op 14 mei 2012 @ 21:54:
[...]
Een alcoholist (verslaafde) kan niet 'minderen'. Er bestaat voor een verslaafde niet zoiets als 'gecontroleerd gebruik'. Zodra die eerste binnen is, gaat 't mis. Dan wordt de verslaving meteen geactiveerd.. Vandaar dat het hem ook nooit lukte.
De enige manier is volledige abstinentie. Niks meer, geen druppel.
En verslaving is overerfbaar. Dus heel goed mogelijk dat je de genen van je vader hebt.
Kun je het 'm niet op de man af vragen?
Nee, ik heb het contact met mijn vader definitief verbroken...
Maar dan zou hij het denk ik ontkennen, denk ik..
[...]
Een alcoholist (verslaafde) kan niet 'minderen'. Er bestaat voor een verslaafde niet zoiets als 'gecontroleerd gebruik'. Zodra die eerste binnen is, gaat 't mis. Dan wordt de verslaving meteen geactiveerd.. Vandaar dat het hem ook nooit lukte.
De enige manier is volledige abstinentie. Niks meer, geen druppel.
En verslaving is overerfbaar. Dus heel goed mogelijk dat je de genen van je vader hebt.
Kun je het 'm niet op de man af vragen?
Nee, ik heb het contact met mijn vader definitief verbroken...
Maar dan zou hij het denk ik ontkennen, denk ik..
dinsdag 15 mei 2012 om 00:21
Starlight, kom op zeg. Wat is je probleem en waar moet je aan werken? Ben je niet gewoon verslaafd aan drama? IIk vind het nogmaals heel erg meevallen met je verslavingen qua roken en drinken. Je drinkt nu drie weken drie biertjes per dag. Hallo! Dat maakt je echt geen alcoholist hoor. Half Nederland doet dat tijdens de vakantie. Verwacht ook niet dat je op basis hiervan professionele hulp kan krijgen. Het zou mij verbazen in ieder geval. Je overdrijft echt schromelijk door op basis hiervan te concluderen dat je alcoholist zou zijn. Ik kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat je deze stempel wel graag zou hebben.
dinsdag 15 mei 2012 om 02:36
Je hebt je anorexia vervangen met een andere vorm van anorexia (drunkorexia). Waardoor je nogsteeds niks binnenkrijgt. Heb je al geprobeert om alles wat je hebt geleerd bij je anorexia groep toe te passen op wat je nu hebt. Alcoholisme en drunkorexia is natuurlijk iets totaal anders. Je hebt dan ook geen alcoholprobleem maar een nieuw eetprobleem. Ga daarmee om! Je zit lang genoeg in therapie om te weten wat een therapeut zou zeggen als ze jou verhaal hoorde. Wat is de reden dat je het doet? Stilstaan bij alles wat je voelt? en dwing jezelf te eten. Je weet echt wel hoe dit werkt.
En van iedere dag alcohol wordt je idd snel ziek, het schijnt vitaminen en vocht te onttrekken van je lijf waardoor je je vaker grieperig en moe voelt.
En van iedere dag alcohol wordt je idd snel ziek, het schijnt vitaminen en vocht te onttrekken van je lijf waardoor je je vaker grieperig en moe voelt.
dinsdag 15 mei 2012 om 02:41
quote:star-light schreef op 12 mei 2012 @ 23:45:
Wat gebeurd er als ik geen verslavingen meer heb en normaal eet:
Dan word mijn CPTSS ondragelijk voor me en ben ik in no-time overspannen en zit ik thuis.
Mijn psycholoog zag vorig jaar geen gevaar in mijn manier met omgaan van mijn PTSS omdat mijn verslavingen per stuk niet pathalogisch meer zijn zoals ze eerder wél waren.
Ik kan heel makkelijk knoppen omzetten.
Maar (en daarom ga ik maandag naar de huisarts) zodra ik stop met het ene verslavende sluipt onbewust het andere er voor in de plaats.
Hij noemde het als een manier om mezelf te beschermen voor emotionele ondragelijk pijn uit het verleden.
Mss moet je die cptss over je heen laten komen en dealen met die pijn uit het verleden. Anders kom je nooit een stapje verder.
Heb je naast cptss in een bepaalde mate last van DIS?
Wat gebeurd er als ik geen verslavingen meer heb en normaal eet:
Dan word mijn CPTSS ondragelijk voor me en ben ik in no-time overspannen en zit ik thuis.
Mijn psycholoog zag vorig jaar geen gevaar in mijn manier met omgaan van mijn PTSS omdat mijn verslavingen per stuk niet pathalogisch meer zijn zoals ze eerder wél waren.
Ik kan heel makkelijk knoppen omzetten.
Maar (en daarom ga ik maandag naar de huisarts) zodra ik stop met het ene verslavende sluipt onbewust het andere er voor in de plaats.
Hij noemde het als een manier om mezelf te beschermen voor emotionele ondragelijk pijn uit het verleden.
Mss moet je die cptss over je heen laten komen en dealen met die pijn uit het verleden. Anders kom je nooit een stapje verder.
Heb je naast cptss in een bepaalde mate last van DIS?
anoniem_150462 wijzigde dit bericht op 15-05-2012 02:55
Reden: dis
Reden: dis
% gewijzigd
dinsdag 15 mei 2012 om 21:40
quote:christel2312 schreef op 15 mei 2012 @ 02:41:
[...]
Mss moet je die cptss over je heen laten komen en dealen met die pijn uit het verleden. Anders kom je nooit een stapje verder.
Heb je naast cptss in een bepaalde mate last van DIS?
Christel,
Er gebeurd heel veel met me momenteel, je eerste zin is wat ik nu aan het doen ben en het is heel erg heftig ik weet niet waar ik het zoeken moet.
Er gaat nu van alles door me heen, wel aangifte doen, geen aangifte doen, wel dader confronteren, angst voor als ik de dader ga confronteren, welke dader ga ik eerst confronteren, alle daders in 1 keer confronteren, politie alleen bellen voor informatie, mijn daders onder druk zetten, ze wreken, opzoeken en ze wreken, iedereen opbellen en ze confronteren.
Waarom heb ik nooit mijn boosheid en mijn woede naar ze durven uiten, waarom gedroeg ik me als een bang muisje, waarom heel hard en boos in de aanval naar ze toe gaan om ze eens recht in hun gezicht te durven zeggen wat ze me hebben aangedaan en vervolgens als ik voor ze sta, ben ik ineens weer bang en draaien de rollen weer om?
Waarom blijf ik het gevoel hebben te moeten overleven als ik weer voor ze sta.
Ik wil recht in hun gezicht kunnen zeggen: Jij hebt mij misbruikt!
Maar waarom kan ik dit niet!!!!!!!!!
[...]
Mss moet je die cptss over je heen laten komen en dealen met die pijn uit het verleden. Anders kom je nooit een stapje verder.
Heb je naast cptss in een bepaalde mate last van DIS?
Christel,
Er gebeurd heel veel met me momenteel, je eerste zin is wat ik nu aan het doen ben en het is heel erg heftig ik weet niet waar ik het zoeken moet.
Er gaat nu van alles door me heen, wel aangifte doen, geen aangifte doen, wel dader confronteren, angst voor als ik de dader ga confronteren, welke dader ga ik eerst confronteren, alle daders in 1 keer confronteren, politie alleen bellen voor informatie, mijn daders onder druk zetten, ze wreken, opzoeken en ze wreken, iedereen opbellen en ze confronteren.
Waarom heb ik nooit mijn boosheid en mijn woede naar ze durven uiten, waarom gedroeg ik me als een bang muisje, waarom heel hard en boos in de aanval naar ze toe gaan om ze eens recht in hun gezicht te durven zeggen wat ze me hebben aangedaan en vervolgens als ik voor ze sta, ben ik ineens weer bang en draaien de rollen weer om?
Waarom blijf ik het gevoel hebben te moeten overleven als ik weer voor ze sta.
Ik wil recht in hun gezicht kunnen zeggen: Jij hebt mij misbruikt!
Maar waarom kan ik dit niet!!!!!!!!!
dinsdag 15 mei 2012 om 22:36
Ik weet natuurlijk niks van het verdere verhaal Star-light, maar ik zou zeggen: als het maar even mogelijk is, doe aangifte!
Een daad stellen kan al zorgen dat je meer in je kracht komt te staan.
En slachtofferhulp zou je eventueel kunnen ondersteunen en door kunnen verwijzen.
Plus dat de daders hier niet mee weg mogen komen.
Een daad stellen kan al zorgen dat je meer in je kracht komt te staan.
En slachtofferhulp zou je eventueel kunnen ondersteunen en door kunnen verwijzen.
Plus dat de daders hier niet mee weg mogen komen.
dinsdag 15 mei 2012 om 22:48
quote:xayaz schreef op 15 mei 2012 @ 22:36:
Ik weet natuurlijk niks van het verdere verhaal Star-light, maar ik zou zeggen: als het maar even mogelijk is, doe aangifte!
Een daad stellen kan al zorgen dat je meer in je kracht komt te staan.
Mijn hart zit in mijn keel als ik daaraan denk
Mijn buurman was 14 jaar geleden en mijn vader 6 jaar geleden..
Mijn familie is achter mijn vader gaan staan.
Dat van mijn vader zit me het hoogst omdat hij wist van mijn buurman en me nog getroost heeft, vervolgens zei hij me wel op seksueel vlak te kunnen helpen genezen...ik moet nu echt stoppen.
Sorry wil niet hier de aandacht trekken of wat, of interessant doen.
Gisteren zelfs getwijfeld me hier af te melden
Maar als ik kritischer naar mezelf kijk, weet ik dat ik eigenlijk voor mezelf vlucht als ik dat doe.
Ik weet natuurlijk niks van het verdere verhaal Star-light, maar ik zou zeggen: als het maar even mogelijk is, doe aangifte!
Een daad stellen kan al zorgen dat je meer in je kracht komt te staan.
Mijn hart zit in mijn keel als ik daaraan denk
Mijn buurman was 14 jaar geleden en mijn vader 6 jaar geleden..
Mijn familie is achter mijn vader gaan staan.
Dat van mijn vader zit me het hoogst omdat hij wist van mijn buurman en me nog getroost heeft, vervolgens zei hij me wel op seksueel vlak te kunnen helpen genezen...ik moet nu echt stoppen.
Sorry wil niet hier de aandacht trekken of wat, of interessant doen.
Gisteren zelfs getwijfeld me hier af te melden
Maar als ik kritischer naar mezelf kijk, weet ik dat ik eigenlijk voor mezelf vlucht als ik dat doe.
dinsdag 15 mei 2012 om 23:00
"Plus dat de daders hier niet mee weg mogen komen.
En slachtofferhulp zou je door kunnen verwijzen."
Dat is nu wat er naar boven komt sinds vandaag, ik voel zoveel ineens wat ik anders niet voel.
Wat er naar boven komt is die drang, de drang om iets er mee te doen, het er niet bij te laten zitten.
Ik voel dat ik zo niet door kan met mijn leven, als ik er niks mee doe!
Er komen 3 vragen naar boven, gelijk! Hoe werkt verwerking? Wat moet ik doen om dat verwerkingsproces in te gaan? (want ik voel dat ik iets MOET doen)
En de laatste: moet ik niet meer omkijken en het er bij laten, niks meer aan doen dus, en als ik niks eraan doe, is dat dan wat ze bedoelen met loslaten van het verleden?
Of is het confronteren en daarná loslaten?
Pffff wat raar dat dit naar boven komt als ik verslavingen loslaat, ik dacht dat er wat anders met me zou gebeuren. Paniekaanvallen of zo, trillen, zweten...
Gisteren moest ik ineens chocola eten denken, zo'n dwangmatige trek in chocola!
Vanavond op het punt gestaan mijn oma te bellen en haar te vertellen wat er toen gebeurd is (het gebeurde in haar huis)
Mijn oma weet niks en iedereen in mijn familie zegt: "Niet aan oma vertellen, want dat overleefd ze niet" "Dan is het jouw schuld als ze doodgaat van de schok"
Het is de moeder van mijn vader.
FF pauze
En slachtofferhulp zou je door kunnen verwijzen."
Dat is nu wat er naar boven komt sinds vandaag, ik voel zoveel ineens wat ik anders niet voel.
Wat er naar boven komt is die drang, de drang om iets er mee te doen, het er niet bij te laten zitten.
Ik voel dat ik zo niet door kan met mijn leven, als ik er niks mee doe!
Er komen 3 vragen naar boven, gelijk! Hoe werkt verwerking? Wat moet ik doen om dat verwerkingsproces in te gaan? (want ik voel dat ik iets MOET doen)
En de laatste: moet ik niet meer omkijken en het er bij laten, niks meer aan doen dus, en als ik niks eraan doe, is dat dan wat ze bedoelen met loslaten van het verleden?
Of is het confronteren en daarná loslaten?
Pffff wat raar dat dit naar boven komt als ik verslavingen loslaat, ik dacht dat er wat anders met me zou gebeuren. Paniekaanvallen of zo, trillen, zweten...
Gisteren moest ik ineens chocola eten denken, zo'n dwangmatige trek in chocola!
Vanavond op het punt gestaan mijn oma te bellen en haar te vertellen wat er toen gebeurd is (het gebeurde in haar huis)
Mijn oma weet niks en iedereen in mijn familie zegt: "Niet aan oma vertellen, want dat overleefd ze niet" "Dan is het jouw schuld als ze doodgaat van de schok"
Het is de moeder van mijn vader.
FF pauze
dinsdag 15 mei 2012 om 23:03
quote:star-light schreef op 15 mei 2012 @ 22:48:
Mijn hart zit in mijn keel als ik daaraan denk
Mijn buurman was 14 jaar geleden en mijn vader 6 jaar geleden..
Mijn familie is achter mijn vader gaan staan.
Dat van mijn vader zit me het hoogst omdat hij wist van mijn buurman en me nog getroost heeft, vervolgens zei hij me wel op seksueel vlak te kunnen helpen genezen...ik moet nu echt stoppen.
Sorry wil niet hier de aandacht trekken of wat, of interessant doen.
Gisteren zelfs getwijfeld me hier af te melden
Maar als ik kritischer naar mezelf kijk, weet ik dat ik eigenlijk voor mezelf vlucht als ik dat doe.
Goed dat je je niet hebt afgemeld.
Vertel alleen maar wat je kwijt wilt of aan kunt hoor. En als je niet wilt antwoorden, zeg je niets.
Ben je bang je familie kwijt te raken als je aangifte doet? Of is er zoveel gebeurd dat het je niet zoveel uitmaakt?
Wat zou er kunnen gebeuren als je dat zou doen?
Misschien is het inderdaad een goed idee om te doen wat je ook noemde. Dus om eens een afspraak te maken met de zedenpolitie en te vragen hoe of wat. Ze hebben zoveel ervaring met dit soort zaken, ze kunnen je vast goed adviseren, informeren en eventueel begeleiden hierin.
Mijn hart zit in mijn keel als ik daaraan denk
Mijn buurman was 14 jaar geleden en mijn vader 6 jaar geleden..
Mijn familie is achter mijn vader gaan staan.
Dat van mijn vader zit me het hoogst omdat hij wist van mijn buurman en me nog getroost heeft, vervolgens zei hij me wel op seksueel vlak te kunnen helpen genezen...ik moet nu echt stoppen.
Sorry wil niet hier de aandacht trekken of wat, of interessant doen.
Gisteren zelfs getwijfeld me hier af te melden
Maar als ik kritischer naar mezelf kijk, weet ik dat ik eigenlijk voor mezelf vlucht als ik dat doe.
Goed dat je je niet hebt afgemeld.
Vertel alleen maar wat je kwijt wilt of aan kunt hoor. En als je niet wilt antwoorden, zeg je niets.
Ben je bang je familie kwijt te raken als je aangifte doet? Of is er zoveel gebeurd dat het je niet zoveel uitmaakt?
Wat zou er kunnen gebeuren als je dat zou doen?
Misschien is het inderdaad een goed idee om te doen wat je ook noemde. Dus om eens een afspraak te maken met de zedenpolitie en te vragen hoe of wat. Ze hebben zoveel ervaring met dit soort zaken, ze kunnen je vast goed adviseren, informeren en eventueel begeleiden hierin.
dinsdag 15 mei 2012 om 23:09
Even ter info; een alcoholist hoeft niet perse niet iedere dag te drinken Iemand die heel de week uitkijkt naar het weekend en zich dan laat gaan kan ook onder de noemer alcoholist geschaard worden, evenals iemand die iedere avond lekker uit zijn werk komt en dan een paar biertjes drinkt.
Je kunt ontkennen wat je wilt, maar je drinkgedrag wijst wel degelijk op alcoholisme.
En wat veel mensen niet weten is dat je van anorexia {en nog wat aandoeningen} ook Korsakov kunt krijgen Heb zo iemand op mijn afdeling gehad, nooit gedronken.
Puur en alleen door de anorexia Dus je kunt wel zeggen dat je dubbel risico loopt
Je kunt ontkennen wat je wilt, maar je drinkgedrag wijst wel degelijk op alcoholisme.
En wat veel mensen niet weten is dat je van anorexia {en nog wat aandoeningen} ook Korsakov kunt krijgen Heb zo iemand op mijn afdeling gehad, nooit gedronken.
Puur en alleen door de anorexia Dus je kunt wel zeggen dat je dubbel risico loopt
dinsdag 15 mei 2012 om 23:17
Dank je Xayaz, ik moet eerlijk bekennen dat ik een beetje bang ben voor reacties (schaam, schaam)
Mijn familie ben ik al kwijt sinds ik het contact met mijn vader verbroken heb vorig jaar.
Ik heb het contact met mijn vader wel tig keren verbroken en weer hersteld, ik ben de afgelopen jaren zo heen en weer geslingerd in emoties, wel contact, geen contact, wel contact geen contact.
En waarom? Mijn familie gelooft mij niet meer omdat ik iedere keer weer terug kwam.
Maar sinds ik ben gaan praten en een boek ben gaan lezen over een meisje die hetzelfde heeft meegemaakt ben ik mezelf gaan begrijpen waarom ik dit deed.
Zo dacht ik: het is mijn eigen schuld -> wel contact, nee het is niet mijn schuld -> contact verbreken.
Vorige maand zat ik er ook over te denken om het te gaan doen, informeren bij zedenzaken het is een stap...
Ik herinner me dat ik toen ik 20 was al een keer op het bureau heb gezeten voor mijn buurman, ik was dichtgeklapt toen ik in details moest treden tegen 2 mannelijk politie-agenten dat ik ben weggerend, als ik er nu aan terug denk word ik al boos.
De gedachte dat die mannelijke agenten erbij gaan fantaseren laat me maar niet los.
Zucht
Mijn familie ben ik al kwijt sinds ik het contact met mijn vader verbroken heb vorig jaar.
Ik heb het contact met mijn vader wel tig keren verbroken en weer hersteld, ik ben de afgelopen jaren zo heen en weer geslingerd in emoties, wel contact, geen contact, wel contact geen contact.
En waarom? Mijn familie gelooft mij niet meer omdat ik iedere keer weer terug kwam.
Maar sinds ik ben gaan praten en een boek ben gaan lezen over een meisje die hetzelfde heeft meegemaakt ben ik mezelf gaan begrijpen waarom ik dit deed.
Zo dacht ik: het is mijn eigen schuld -> wel contact, nee het is niet mijn schuld -> contact verbreken.
Vorige maand zat ik er ook over te denken om het te gaan doen, informeren bij zedenzaken het is een stap...
Ik herinner me dat ik toen ik 20 was al een keer op het bureau heb gezeten voor mijn buurman, ik was dichtgeklapt toen ik in details moest treden tegen 2 mannelijk politie-agenten dat ik ben weggerend, als ik er nu aan terug denk word ik al boos.
De gedachte dat die mannelijke agenten erbij gaan fantaseren laat me maar niet los.
Zucht
dinsdag 15 mei 2012 om 23:19
quote:prada schreef op 15 mei 2012 @ 23:09:
Even ter info; een alcoholist hoeft niet perse niet iedere dag te drinken Iemand die heel de week uitkijkt naar het weekend en zich dan laat gaan kan ook onder de noemer alcoholist geschaard worden, evenals iemand die iedere avond lekker uit zijn werk komt en dan een paar biertjes drinkt.
Je kunt ontkennen wat je wilt, maar je drinkgedrag wijst wel degelijk op alcoholisme.
En wat veel mensen niet weten is dat je van anorexia {en nog wat aandoeningen} ook Korsakov kunt krijgen Heb zo iemand op mijn afdeling gehad, nooit gedronken.
Puur en alleen door de anorexia Dus je kunt wel zeggen dat je dubbel risico looptKlopt, ik heb het gelezen op wiki, wist niet wat ik las! Nooit eerder geweten.
Even ter info; een alcoholist hoeft niet perse niet iedere dag te drinken Iemand die heel de week uitkijkt naar het weekend en zich dan laat gaan kan ook onder de noemer alcoholist geschaard worden, evenals iemand die iedere avond lekker uit zijn werk komt en dan een paar biertjes drinkt.
Je kunt ontkennen wat je wilt, maar je drinkgedrag wijst wel degelijk op alcoholisme.
En wat veel mensen niet weten is dat je van anorexia {en nog wat aandoeningen} ook Korsakov kunt krijgen Heb zo iemand op mijn afdeling gehad, nooit gedronken.
Puur en alleen door de anorexia Dus je kunt wel zeggen dat je dubbel risico looptKlopt, ik heb het gelezen op wiki, wist niet wat ik las! Nooit eerder geweten.
dinsdag 15 mei 2012 om 23:25
quote:star-light schreef op 15 mei 2012 @ 23:00:
"Plus dat de daders hier niet mee weg mogen komen.
En slachtofferhulp zou je door kunnen verwijzen."
Dat is nu wat er naar boven komt sinds vandaag, ik voel zoveel ineens wat ik anders niet voel.
Wat er naar boven komt is die drang, de drang om iets er mee te doen, het er niet bij te laten zitten.
Ik voel dat ik zo niet door kan met mijn leven, als ik er niks mee doe!
Er komen 3 vragen naar boven, gelijk! Hoe werkt verwerking? Wat moet ik doen om dat verwerkingsproces in te gaan? (want ik voel dat ik iets MOET doen)
En de laatste: moet ik niet meer omkijken en het er bij laten, niks meer aan doen dus, en als ik niks eraan doe, is dat dan wat ze bedoelen met loslaten van het verleden?
Of is het confronteren en daarná loslaten?
Pffff wat raar dat dit naar boven komt als ik verslavingen loslaat, ik dacht dat er wat anders met me zou gebeuren. Paniekaanvallen of zo, trillen, zweten...
Gisteren moest ik ineens chocola eten denken, zo'n dwangmatige trek in chocola!
Vanavond op het punt gestaan mijn oma te bellen en haar te vertellen wat er toen gebeurd is (het gebeurde in haar huis)
Mijn oma weet niks en iedereen in mijn familie zegt: "Niet aan oma vertellen, want dat overleefd ze niet" "Dan is het jouw schuld als ze doodgaat van de schok"
Het is de moeder van mijn vader.
FF pauze
Wat een ellende Star-light.
Ja, als je stopt met onderdrukken (niet meer drinken) dan komt de dieperliggende oorzaak van je drinken naar de oppervlakte. Dus datgene wat je probeerde te onderdrukken kan nu naar boven komen. Dat is op zich alleen maar goed.
De-pressie, betekent onderdrukken.
Nu voel je dat je van het lijdzame ondergaan van pijn.. en dat wegdrinken.. opeens in de actie wilt komen. Dat is al positiever en geeft iets meer lucht en energie, toch?
Even dit nog:
Mocht je overwegen naar de zedenpolitie te gaan, dan zou ik vragen om een gesprek met een vrouwelijke agente, dit soort dingen begrijpen ze daar als geen ander.
Helaas kan ik nu niet doorschrijven, maar ik kom er morgen op terug.
Je bent goed bezig Star. Gevoelens zijn helemaal okee, al doen ze pijn. Wees lief voor jezelf en laat het er allemaal maar zijn, veroordeel jezelf niet, er kan niks (meer) gebeuren. Tot morgen.
"Plus dat de daders hier niet mee weg mogen komen.
En slachtofferhulp zou je door kunnen verwijzen."
Dat is nu wat er naar boven komt sinds vandaag, ik voel zoveel ineens wat ik anders niet voel.
Wat er naar boven komt is die drang, de drang om iets er mee te doen, het er niet bij te laten zitten.
Ik voel dat ik zo niet door kan met mijn leven, als ik er niks mee doe!
Er komen 3 vragen naar boven, gelijk! Hoe werkt verwerking? Wat moet ik doen om dat verwerkingsproces in te gaan? (want ik voel dat ik iets MOET doen)
En de laatste: moet ik niet meer omkijken en het er bij laten, niks meer aan doen dus, en als ik niks eraan doe, is dat dan wat ze bedoelen met loslaten van het verleden?
Of is het confronteren en daarná loslaten?
Pffff wat raar dat dit naar boven komt als ik verslavingen loslaat, ik dacht dat er wat anders met me zou gebeuren. Paniekaanvallen of zo, trillen, zweten...
Gisteren moest ik ineens chocola eten denken, zo'n dwangmatige trek in chocola!
Vanavond op het punt gestaan mijn oma te bellen en haar te vertellen wat er toen gebeurd is (het gebeurde in haar huis)
Mijn oma weet niks en iedereen in mijn familie zegt: "Niet aan oma vertellen, want dat overleefd ze niet" "Dan is het jouw schuld als ze doodgaat van de schok"
Het is de moeder van mijn vader.
FF pauze
Wat een ellende Star-light.
Ja, als je stopt met onderdrukken (niet meer drinken) dan komt de dieperliggende oorzaak van je drinken naar de oppervlakte. Dus datgene wat je probeerde te onderdrukken kan nu naar boven komen. Dat is op zich alleen maar goed.
De-pressie, betekent onderdrukken.
Nu voel je dat je van het lijdzame ondergaan van pijn.. en dat wegdrinken.. opeens in de actie wilt komen. Dat is al positiever en geeft iets meer lucht en energie, toch?
Even dit nog:
Mocht je overwegen naar de zedenpolitie te gaan, dan zou ik vragen om een gesprek met een vrouwelijke agente, dit soort dingen begrijpen ze daar als geen ander.
Helaas kan ik nu niet doorschrijven, maar ik kom er morgen op terug.
Je bent goed bezig Star. Gevoelens zijn helemaal okee, al doen ze pijn. Wees lief voor jezelf en laat het er allemaal maar zijn, veroordeel jezelf niet, er kan niks (meer) gebeuren. Tot morgen.
woensdag 16 mei 2012 om 00:12
quote:xayaz schreef op 15 mei 2012 @ 23:25:
[...]
Wat een ellende Star-light.
Ja, als je stopt met onderdrukken (niet meer drinken) dan komt de dieperliggende oorzaak van je drinken naar de oppervlakte. Dus datgene wat je probeerde te onderdrukken kan nu naar boven komen. Dat is op zich alleen maar goed.
De-pressie, betekent onderdrukken.
Nu voel je dat je van het lijdzame ondergaan van pijn.. en dat wegdrinken.. opeens in de actie wilt komen. Dat is al positiever en geeft iets meer lucht en energie, toch?
Even dit nog:
Mocht je overwegen naar de zedenpolitie te gaan, dan zou ik vragen om een gesprek met een vrouwelijke agente, dit soort dingen begrijpen ze daar als geen ander.
Helaas kan ik nu niet doorschrijven, maar ik kom er morgen op terug.
Je bent goed bezig Star. Gevoelens zijn helemaal okee, al doen ze pijn. Wees lief voor jezelf en laat het er allemaal maar zijn, veroordeel jezelf niet, er kan niks (meer) gebeuren. Tot morgen.
Wow dit is nieuw voor mij Xayaz!
Dat me dit in die 9 jaar GGZ nog nooit uitgelegd is, misschien was ik er die dag niet, kan ook...
De-pressie gôh, tsja het woord zegt het al.
En ik heb nog niet zo lang geleden ergens neergepend hier op het forum dat ik dat allemaal wel verwerkt heb betreft misbruikverleden...
Dat dacht ik echt...heb de deur van mijn vader dichtgegooid, contact verbroken en klaar.
Maar in feite dus alles onderdrukt...
Dank je, mijn excuses voor mijn eerdere verdedigingen (de manier waarop) hier...
Tot morgen.
[...]
Wat een ellende Star-light.
Ja, als je stopt met onderdrukken (niet meer drinken) dan komt de dieperliggende oorzaak van je drinken naar de oppervlakte. Dus datgene wat je probeerde te onderdrukken kan nu naar boven komen. Dat is op zich alleen maar goed.
De-pressie, betekent onderdrukken.
Nu voel je dat je van het lijdzame ondergaan van pijn.. en dat wegdrinken.. opeens in de actie wilt komen. Dat is al positiever en geeft iets meer lucht en energie, toch?
Even dit nog:
Mocht je overwegen naar de zedenpolitie te gaan, dan zou ik vragen om een gesprek met een vrouwelijke agente, dit soort dingen begrijpen ze daar als geen ander.
Helaas kan ik nu niet doorschrijven, maar ik kom er morgen op terug.
Je bent goed bezig Star. Gevoelens zijn helemaal okee, al doen ze pijn. Wees lief voor jezelf en laat het er allemaal maar zijn, veroordeel jezelf niet, er kan niks (meer) gebeuren. Tot morgen.
Wow dit is nieuw voor mij Xayaz!
Dat me dit in die 9 jaar GGZ nog nooit uitgelegd is, misschien was ik er die dag niet, kan ook...
De-pressie gôh, tsja het woord zegt het al.
En ik heb nog niet zo lang geleden ergens neergepend hier op het forum dat ik dat allemaal wel verwerkt heb betreft misbruikverleden...
Dat dacht ik echt...heb de deur van mijn vader dichtgegooid, contact verbroken en klaar.
Maar in feite dus alles onderdrukt...
Dank je, mijn excuses voor mijn eerdere verdedigingen (de manier waarop) hier...
Tot morgen.
woensdag 16 mei 2012 om 00:26
Star-light, wat erg allemaal.
Al die verslavingen van jou zijn uitingen van een dieper liggend leed. Dat bedoelde ik. Wat wil en móet je aanpakken? Dat zijn echt die trauma's. Hoe je dat moet doen, dat weet ik niet. Volgens mij hoef je die echt niet allemaal te herbeleven op een soort Freudiaanse manier, maar face it: dit veroorzaakt jouw gedrag, dit is waarom je zo doet en hier moet je mee aan de slag.
Wat gebeurt is gebeurt, daar kun je niks aan veranderen. Het enige wat je kunt doen is een manier vinden om aan de kern van je problemen te werken. Jouw verslavingen ed zijn het topje van de ijsberg, de wortels van het onkruid.
Dat probeerde ik eerder ook te zeggen. Misschien was ik niet subtiel, maar dat bedoel ik. Jouw prioriteit zou echt moeten liggen bij de oorzaak en niet bij de symptoombestrijding. Het drinken is een symptoom en de oorzaak ligt zo veel dieper.
Probeer je daarop te richten. En op jezelf, het gaat om jou toch? Niet om wat anderen denken. Laat ze lekker denken wat ze denken, of in de stront zakken wat mijn part.
Al die verslavingen van jou zijn uitingen van een dieper liggend leed. Dat bedoelde ik. Wat wil en móet je aanpakken? Dat zijn echt die trauma's. Hoe je dat moet doen, dat weet ik niet. Volgens mij hoef je die echt niet allemaal te herbeleven op een soort Freudiaanse manier, maar face it: dit veroorzaakt jouw gedrag, dit is waarom je zo doet en hier moet je mee aan de slag.
Wat gebeurt is gebeurt, daar kun je niks aan veranderen. Het enige wat je kunt doen is een manier vinden om aan de kern van je problemen te werken. Jouw verslavingen ed zijn het topje van de ijsberg, de wortels van het onkruid.
Dat probeerde ik eerder ook te zeggen. Misschien was ik niet subtiel, maar dat bedoel ik. Jouw prioriteit zou echt moeten liggen bij de oorzaak en niet bij de symptoombestrijding. Het drinken is een symptoom en de oorzaak ligt zo veel dieper.
Probeer je daarop te richten. En op jezelf, het gaat om jou toch? Niet om wat anderen denken. Laat ze lekker denken wat ze denken, of in de stront zakken wat mijn part.
woensdag 16 mei 2012 om 01:25
Herkenning alom.
Al bij een TRTC (top referent trauma centrum) in behandeling geweest? Of er langsgeweest voor een second opinion?
Heb je geleerd zelf waar te nemen, weet je hoe je met je innerlijk moet overleggen... want dat zijn zaken die je bij goede stabilisatie aangeleerd moet hebben.
Bekend met DGT, of schematherapie? Want enkel ´gewone´ cognitieve therapie gaat met jouw aandoeningen niet helpen.
Ik kon uit een eerdere post niet opmaken of je een aantal jaar geleden een verwijzing voor een trauma verwerking kliniek hebt gekregen, of een verwijzing voor jarenlange behandeling in zo´n kliniek.
Wat ik zeker zie is een neiging/aard van verslaving. Kun je niks aan doen, ben je mee geboren en door het rotleven wat je hebt gehad is de nood om naar wat voor middel dan ook te grijpen, heel groot.
Als het zich niet uit in je alcoholgebruik dan zal je dwangmatige, verslavingsgevoelige aard zich uiten in zaken als: dwangmatig eten en niet-eten, codependent gedrag in relaties, uitstelgedrag, opjagerij, emoties te heftig voelen of teveel op afstand houden, poetsdrang, perfectionisme, oxa gebruik, overmatig telefoneren, urenlang achter de computer of televisie zitten, veel te laat gaan slapen, je overdreven terugtrekken, vermijdingsgedrag tav triggers of andere spannende zaken, je vastklampen aan dagelijkse routine en van slag raken als daar onverwacht verandering in komt... ik kan nog wel een rijtje opnoemen.
Wat nodig is.. is dat je verantwoordelijkheid neemt voor jezelf, voor je beschadigd zijn en voor je verslaving/dwangmatigheid. Je praat er in je posts óf heel luchtig overheen, óf duikt in een egotoestand waarin je alles van vroeger weer heel heftig beleeft.
Het kan zijn dat er particuliere verslavingsklinieken zijn waar je terecht kunt met deze dubbele diagnostiek, maar dat zal je een lieve cent gaan kosten, minimaal om en nabij de E6000 euro, aan eigen bijdrage en vliegtickets naar eerste rehab in het buitenland. Ik heb er geen ervaring mee, ben deel gaan nemen aan zelfhulpgroepen van het minnesotamodel voor mijn eetprobleem.
Dat heb ik echter pas gedaan nádat ik serieus aan mijn trauma´s ben gaan werken op plekken waar echt know how was tav de CPTSS. Nog steeds functioneer ik als een ietwat gammele maar sympatiek aandoende uitgedeukte auto, maar er is rust en kalmte gekomen in mijn leven. Dat heftige, en onthechte laconieke wat jij nu uitstraalt ben ik gelukkig vanaf. Weet eigenlijk niet eens meer hoe dat er in de praktijk uitzag.
Wel dat ik me tegelijk intens ongelukkig en onverschillig tegelijk kon voelen. Vol zat met nare herinneringen en oordelen over mezelf. Niet weg wist met mijn zelfhaat en woede naar daders. En dan maar wat krom ging communiceren met mijn omgeving.
Er zijn 12 stappen programma´s voor eetverslaving, overlevenden van misbruik, alcoholverslaving, verdovende middelen, relatieverslaving... kost geen drol om naar meetings te gaan. Behalve bereidheid, tijd, energie en inzet.
Hoe onbehandelbaar en vastgezet in alle opzichten je je nu ook voelt, er gaat een tijd komen dat je hier uitkomt. Door hier een topic te openen geef je aan dat je meer wil, dat je verder wilt met je leven ipv blijven hangen in hoe het nu is. Dat zal niet in het tempo gaan dat jij of jouw omgeving graag had gewild. Van die 9 jaar die je noemde kijk ik niet op, je zult nog wel meer nodig hebben aan hulp en zelfhulp.
Al bij een TRTC (top referent trauma centrum) in behandeling geweest? Of er langsgeweest voor een second opinion?
Heb je geleerd zelf waar te nemen, weet je hoe je met je innerlijk moet overleggen... want dat zijn zaken die je bij goede stabilisatie aangeleerd moet hebben.
Bekend met DGT, of schematherapie? Want enkel ´gewone´ cognitieve therapie gaat met jouw aandoeningen niet helpen.
Ik kon uit een eerdere post niet opmaken of je een aantal jaar geleden een verwijzing voor een trauma verwerking kliniek hebt gekregen, of een verwijzing voor jarenlange behandeling in zo´n kliniek.
Wat ik zeker zie is een neiging/aard van verslaving. Kun je niks aan doen, ben je mee geboren en door het rotleven wat je hebt gehad is de nood om naar wat voor middel dan ook te grijpen, heel groot.
Als het zich niet uit in je alcoholgebruik dan zal je dwangmatige, verslavingsgevoelige aard zich uiten in zaken als: dwangmatig eten en niet-eten, codependent gedrag in relaties, uitstelgedrag, opjagerij, emoties te heftig voelen of teveel op afstand houden, poetsdrang, perfectionisme, oxa gebruik, overmatig telefoneren, urenlang achter de computer of televisie zitten, veel te laat gaan slapen, je overdreven terugtrekken, vermijdingsgedrag tav triggers of andere spannende zaken, je vastklampen aan dagelijkse routine en van slag raken als daar onverwacht verandering in komt... ik kan nog wel een rijtje opnoemen.
Wat nodig is.. is dat je verantwoordelijkheid neemt voor jezelf, voor je beschadigd zijn en voor je verslaving/dwangmatigheid. Je praat er in je posts óf heel luchtig overheen, óf duikt in een egotoestand waarin je alles van vroeger weer heel heftig beleeft.
Het kan zijn dat er particuliere verslavingsklinieken zijn waar je terecht kunt met deze dubbele diagnostiek, maar dat zal je een lieve cent gaan kosten, minimaal om en nabij de E6000 euro, aan eigen bijdrage en vliegtickets naar eerste rehab in het buitenland. Ik heb er geen ervaring mee, ben deel gaan nemen aan zelfhulpgroepen van het minnesotamodel voor mijn eetprobleem.
Dat heb ik echter pas gedaan nádat ik serieus aan mijn trauma´s ben gaan werken op plekken waar echt know how was tav de CPTSS. Nog steeds functioneer ik als een ietwat gammele maar sympatiek aandoende uitgedeukte auto, maar er is rust en kalmte gekomen in mijn leven. Dat heftige, en onthechte laconieke wat jij nu uitstraalt ben ik gelukkig vanaf. Weet eigenlijk niet eens meer hoe dat er in de praktijk uitzag.
Wel dat ik me tegelijk intens ongelukkig en onverschillig tegelijk kon voelen. Vol zat met nare herinneringen en oordelen over mezelf. Niet weg wist met mijn zelfhaat en woede naar daders. En dan maar wat krom ging communiceren met mijn omgeving.
Er zijn 12 stappen programma´s voor eetverslaving, overlevenden van misbruik, alcoholverslaving, verdovende middelen, relatieverslaving... kost geen drol om naar meetings te gaan. Behalve bereidheid, tijd, energie en inzet.
Hoe onbehandelbaar en vastgezet in alle opzichten je je nu ook voelt, er gaat een tijd komen dat je hier uitkomt. Door hier een topic te openen geef je aan dat je meer wil, dat je verder wilt met je leven ipv blijven hangen in hoe het nu is. Dat zal niet in het tempo gaan dat jij of jouw omgeving graag had gewild. Van die 9 jaar die je noemde kijk ik niet op, je zult nog wel meer nodig hebben aan hulp en zelfhulp.
