Psyche
alle pijlers
Begrafenissen
donderdag 31 mei 2012 om 15:28
Hoi allemaal,
Ik hoop dat dit onderwerp op deze pijler past, heb even wat tips nodig.
Al zo lang ik me kan heugen ben ik heel emotioneel bij begrafenissen. Uiteraard is iedereen dat, maar ik heb soms het idee dat het bij mij erg overdreven is.
Toen ik 10 was en mijn moeder over de telefoon hoorde dat mijn oom overleden was, waar ik helemaal geen sterke band mee had, lag ik al te janken onder de dekens in mijn bed. Toen we naar de begrafenis van mijn oma gingen (ik was 11) kon ik vanaf midden Nederland (moesten naar het zuiden) al niet meer stoppen met huilen en dat heeft geduurd tot na de begrafenis.
Toen ik wat ouder werd en al een tijdje geen begrafenissen had gehad dacht ik; ik zal er wel overheen gegroeid zijn. Niets was minder waar. De vader van een huisgenoot overleed (niet gekend) mee naar begrafenis om haar te steunen. Ik denk dat ik meer huilde dan zij. Ik huil niet hard, maar de tranen zijn niet te stoppen. Ik schaamde me dood. Daarna nog begrafenis van opa en oom meegemaakt en het blijft hetzelfde. Zodra ik maar in de auto zit beginnen de waterlanders al. Mijn moeder heeft me voor de laatste 2 begrafenissen diazepam gegeven, zodat ik een beetje rustig zou blijven. Hielp bijna niet. Ik kan me gewoon niet vermannen, hoe graag ik dat ook wil.
Nu is mijn schoonmoeder heel erg ziek en ligt op sterven. Haar heb ik een beetje gekend. Toen mijn vriend het telefoontje kreeg dat hij over moest vliegen omdat het snel gebeurd kon zijn reageerde hij rustig. Ik begon gelijk te huilen. Ze is nog niet overleden en gelukkig weer aangesterkt, maar vriend is zo kalm eronder, dat ik me schaam dat ik zo emotioneel ben, het is ten slotte zijn moeder. Maar als ik alleen al denk aan hoe ik me zou voelen als mijn moeder zou overlijden, dan huil ik al weer.
Nu komt hoogstwaarschijnlijk binnenkort wel een begrafenis, want ze heeft niet lang meer. Ik ga uiteraard met mijn vriend mee. Maar als ik aan mezelf denk, emotioneler en meer jankerig dan de broers en zussen van mijn vriend dan schaam ik me al diep ik voel me op de een of andere manier zelfs egoïstisch of zielig dat het lijkt dat ik meer verdriet heb dan een ander.
2 pilletjes valium hielpen de vorige keren niet. Relativeren helpt niet, aan blije dingen helpt niet. Ik weet echt niet wat ik moet straks. Ik zou bijna tegen mijn vriend zeggen dat ik liever niet mee ga, puur omdat ik me zo schaam. Maar dat kan natuurlijk niet.
Heeft iemand ervaring hiermee of tips, zodat ik straks als een sterke vrouw naast mijn vriend kan staan en dat hij op mijn schouder kan uithuilen, in plaats van andersom?
Hartelijk dank
Ik hoop dat dit onderwerp op deze pijler past, heb even wat tips nodig.
Al zo lang ik me kan heugen ben ik heel emotioneel bij begrafenissen. Uiteraard is iedereen dat, maar ik heb soms het idee dat het bij mij erg overdreven is.
Toen ik 10 was en mijn moeder over de telefoon hoorde dat mijn oom overleden was, waar ik helemaal geen sterke band mee had, lag ik al te janken onder de dekens in mijn bed. Toen we naar de begrafenis van mijn oma gingen (ik was 11) kon ik vanaf midden Nederland (moesten naar het zuiden) al niet meer stoppen met huilen en dat heeft geduurd tot na de begrafenis.
Toen ik wat ouder werd en al een tijdje geen begrafenissen had gehad dacht ik; ik zal er wel overheen gegroeid zijn. Niets was minder waar. De vader van een huisgenoot overleed (niet gekend) mee naar begrafenis om haar te steunen. Ik denk dat ik meer huilde dan zij. Ik huil niet hard, maar de tranen zijn niet te stoppen. Ik schaamde me dood. Daarna nog begrafenis van opa en oom meegemaakt en het blijft hetzelfde. Zodra ik maar in de auto zit beginnen de waterlanders al. Mijn moeder heeft me voor de laatste 2 begrafenissen diazepam gegeven, zodat ik een beetje rustig zou blijven. Hielp bijna niet. Ik kan me gewoon niet vermannen, hoe graag ik dat ook wil.
Nu is mijn schoonmoeder heel erg ziek en ligt op sterven. Haar heb ik een beetje gekend. Toen mijn vriend het telefoontje kreeg dat hij over moest vliegen omdat het snel gebeurd kon zijn reageerde hij rustig. Ik begon gelijk te huilen. Ze is nog niet overleden en gelukkig weer aangesterkt, maar vriend is zo kalm eronder, dat ik me schaam dat ik zo emotioneel ben, het is ten slotte zijn moeder. Maar als ik alleen al denk aan hoe ik me zou voelen als mijn moeder zou overlijden, dan huil ik al weer.
Nu komt hoogstwaarschijnlijk binnenkort wel een begrafenis, want ze heeft niet lang meer. Ik ga uiteraard met mijn vriend mee. Maar als ik aan mezelf denk, emotioneler en meer jankerig dan de broers en zussen van mijn vriend dan schaam ik me al diep ik voel me op de een of andere manier zelfs egoïstisch of zielig dat het lijkt dat ik meer verdriet heb dan een ander.
2 pilletjes valium hielpen de vorige keren niet. Relativeren helpt niet, aan blije dingen helpt niet. Ik weet echt niet wat ik moet straks. Ik zou bijna tegen mijn vriend zeggen dat ik liever niet mee ga, puur omdat ik me zo schaam. Maar dat kan natuurlijk niet.
Heeft iemand ervaring hiermee of tips, zodat ik straks als een sterke vrouw naast mijn vriend kan staan en dat hij op mijn schouder kan uithuilen, in plaats van andersom?
Hartelijk dank
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
donderdag 31 mei 2012 om 16:50
Ok, dus ik moet gewoon accepteren dat ik een 'begrafenis-huiler' ben.
Gelukkig is schoonmoeder op dit moment weer stabiel en vliegt vriend vanavond terug om even bij mij te zijn. Misschien moet ik hem dan maar op de hoogte stellen van mijn angst of schaamte tijdens de begrafenis.
Waarom ik het ook graag anders zou willen zien omdat ik nu voor het eerst in de positie sta dat ik echt iemand moet bijstaan, troosten. Ik zou dit zo graag goed willen doen voor mijn vriend. Hij weet heel goed natuurlijk dat ik er voor hem ben. Maar toch. Ik ben gewoon een beetje bang dat mijn vriend straks het gevoel heeft mij te moeten troosten terwijl zijn moeder is overleden.
Maar waarschijnlijk maak ik me ook gewoon veel te druk.
Gelukkig is schoonmoeder op dit moment weer stabiel en vliegt vriend vanavond terug om even bij mij te zijn. Misschien moet ik hem dan maar op de hoogte stellen van mijn angst of schaamte tijdens de begrafenis.
Waarom ik het ook graag anders zou willen zien omdat ik nu voor het eerst in de positie sta dat ik echt iemand moet bijstaan, troosten. Ik zou dit zo graag goed willen doen voor mijn vriend. Hij weet heel goed natuurlijk dat ik er voor hem ben. Maar toch. Ik ben gewoon een beetje bang dat mijn vriend straks het gevoel heeft mij te moeten troosten terwijl zijn moeder is overleden.
Maar waarschijnlijk maak ik me ook gewoon veel te druk.
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
donderdag 31 mei 2012 om 17:10
Het is een mooie eigenschap emaptisch wordt hier gezegd. Ben ik het mee eens. Maar het huilen moet naar mijn idee wel een beetje in propoties blijven. Niet dat jij meer huilt dan de naaste..
Dat vind ik dan net weer iets te veel. Dat je te veel met jouw verdriet komt terwijl het hierom de moeder van je viend gaat.
Waar jij iets verder van afstaat. Het moet wel de begrafenis van hun zijn. Niet dat jij zo huilt dat jij de aandacht trekt, dat kan niet even te veel wezen of voor ergernis zorgen.
Dat vind ik dan net weer iets te veel. Dat je te veel met jouw verdriet komt terwijl het hierom de moeder van je viend gaat.
Waar jij iets verder van afstaat. Het moet wel de begrafenis van hun zijn. Niet dat jij zo huilt dat jij de aandacht trekt, dat kan niet even te veel wezen of voor ergernis zorgen.
donderdag 31 mei 2012 om 17:12
Als het gepaard zou gaan met lange uithalen en BOEHOEHEOEHOEHOE en 30 x in een uur je neus snuiten dan zou ik kijken of er wat aan te doen was.
Maar als het gewoon heel veel tranen zijn... tja.... misschien gewoon accepteren?
Er zijn misschien zelfs mensen die zouden willen dat ze zo konden huilen in het openbaar. Niet dat dat iets verandert voor jou... maar sommigen zouden misschien wel willen huilen op t moment van begrafenis maar kunnen het niet. Dat je daarom al die droge ogen ziet.
Rustgevende medicatie zie ik voorbij komen. Het kan ook zijn dat je dan stukjes begrafenis minder goed mee krijgt of niet onthoudt. Ik zou het dan wel vooraf een keer testen.
Maar als het gewoon heel veel tranen zijn... tja.... misschien gewoon accepteren?
Er zijn misschien zelfs mensen die zouden willen dat ze zo konden huilen in het openbaar. Niet dat dat iets verandert voor jou... maar sommigen zouden misschien wel willen huilen op t moment van begrafenis maar kunnen het niet. Dat je daarom al die droge ogen ziet.
Rustgevende medicatie zie ik voorbij komen. Het kan ook zijn dat je dan stukjes begrafenis minder goed mee krijgt of niet onthoudt. Ik zou het dan wel vooraf een keer testen.
donderdag 31 mei 2012 om 17:18
Zeker even van tevoren vertellen aan je vriend, voordat hij schrikt. Omdat je zo lief van tevoren al rekening houdt met de gevoelens van je vriend, weet ik bijna zeker dat hij niet het gevoel krijgt dat hij jou moet troosten cq dat je hem niet steunt. Hij vindt vast dat hij een hele lieve vriendin heeft, die zo graag rekening met hem wil houden dat ze zelfs een topic heeft geopend 
.
Misschien zeg ik het niet helemaal goed. Iemand vertelde mij ooit een chinese wijsheid. Ieder verdriet kent een aantal tranen die gehuild moeten worden. Klein verdriet, weinig tranen, groot verdriet, veel tranen. Hoe meer mensen mee huilen met een groot verdriet, hoe eerder de tranen op zijn, hoe eerder het verdriet een plekje krijgt.
Bij begrafenissen begin ik alvast maar aan die berg tranen voor de nabestaanden.
. Misschien zeg ik het niet helemaal goed. Iemand vertelde mij ooit een chinese wijsheid. Ieder verdriet kent een aantal tranen die gehuild moeten worden. Klein verdriet, weinig tranen, groot verdriet, veel tranen. Hoe meer mensen mee huilen met een groot verdriet, hoe eerder de tranen op zijn, hoe eerder het verdriet een plekje krijgt.
Bij begrafenissen begin ik alvast maar aan die berg tranen voor de nabestaanden.
donderdag 31 mei 2012 om 17:27
Wat een goed topic, heb er nu al wat tips uitgehaald. Ik ben ook zo'n enorme jankerd. Echt heel beschamend. Met mijn schoonmoeder gaat het nu ook slecht (zelfde als bij jou TO) en ik krijg het gewoon al wat benauwd van het idee dat ik daar voorin moet zitten. De vorige begrafenis zat mijn moeder naast me, die destijds ziek was, en echt, het leek alsof alle angst en verdriet die ik vanwege haar ziekte had er uit kwam (en maar denken: niet huilen, niet huilen... niet slim). Dus ik vrees er nu weer voor, die angst te krijgen daar zelf ooit te moeten zitten, op die voorste bank.
donderdag 31 mei 2012 om 17:50
Ik heb wel eens gelezen dat transseksuelen die eerst vrouw waren en hormonen gingen slikken om man te worden, veel minder gemakkelijk huilden dan vroeger. Niet dat ik nu wil gaan aanraden om testosteron te gaan slikken voor de begrafenis, maar meer om mijn punt te illustreren dat huilen hormonaal bepaald is en dat het niet aan jou ligt.
Net als kraamtranen. De hele dag zitten janken, en de enige reden die ik kon verzinnen was: "huu, ik huil omdat ze zo'n mooi baby'tje is, snik".
Net als kraamtranen. De hele dag zitten janken, en de enige reden die ik kon verzinnen was: "huu, ik huil omdat ze zo'n mooi baby'tje is, snik".
donderdag 31 mei 2012 om 17:52
En ja Vlinder, mooi verwoord!
En fleetwood, 'grappig' dat we in hetzelfde schuitje zitten. Ik heb het er ook echt benauwd van.
Ik weet dat er wel eea anders dan Diazepam, maar de dokter schrijft toch meestal iets wat op valium lijkt voor volgensmij...
En fleetwood, 'grappig' dat we in hetzelfde schuitje zitten. Ik heb het er ook echt benauwd van.
Ik weet dat er wel eea anders dan Diazepam, maar de dokter schrijft toch meestal iets wat op valium lijkt voor volgensmij...
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
donderdag 31 mei 2012 om 17:58
Wat ik niet helemal snap is de post van @Mirjam 15:59, dat TO super empatisch zou zijn. Dit vind ik niet. Waarom zou iemand die z'n emotisch toont door huilen, empatischer zijn dan iemand die z'n emotisch niet (direct) toont?
Zoals TO zelf schrijft 16:08 "neef die het allemaal zo kalm en ..." of iemand kalm is of niet, is niet altijd zomaar aan wel of niet huilen af te lezen. Hij oogt kalm, maar kan van binnen wel helemaal verscheurd zijn.
TO, het is gebruikelijk dat de naasten dicht bij de kist zitten, ik denk dat het voor je vriend prettig is, dat je wel bij hem zit als steun zijnde.
Zou het er wel goed met hem over hebben, dat hij ook weet hoe je zou kunnen reageren.
Je zou na afloop kunnen besluiten om niet in de rij met mensen te gaan staan om de condoleances in het ontvangst te nemen.
Vraag je huisarts om iets kalmerends voor als je het nodig hebt.
Zoals TO zelf schrijft 16:08 "neef die het allemaal zo kalm en ..." of iemand kalm is of niet, is niet altijd zomaar aan wel of niet huilen af te lezen. Hij oogt kalm, maar kan van binnen wel helemaal verscheurd zijn.
TO, het is gebruikelijk dat de naasten dicht bij de kist zitten, ik denk dat het voor je vriend prettig is, dat je wel bij hem zit als steun zijnde.
Zou het er wel goed met hem over hebben, dat hij ook weet hoe je zou kunnen reageren.
Je zou na afloop kunnen besluiten om niet in de rij met mensen te gaan staan om de condoleances in het ontvangst te nemen.
Vraag je huisarts om iets kalmerends voor als je het nodig hebt.
donderdag 31 mei 2012 om 19:47
Limelight, ik beweer toch niet dat iemand die zijn emoties niet toont, minder empathisch is..?? Maar TO wordt verdrietig van het verdriet om haar heen, en dan vooral van het inleven in het verdriet van anderen. Dus dat lijkt me wel een kenmerk van empathie, waarmee ik niets ten nadele zeg van iemand die in het openbaar, geen traan laat.
donderdag 31 mei 2012 om 19:49
Maar Bladora, je hebt het steeds over het steunen van je vriend, tijdens de begrafenis dus. Het echte gemis en verdriet komt heel waarschijnlijk pas daarna en kan weken, maanden en soms ook jaren, aanhouden. Huil jij gerust zoveel je wilt tijdens de uitvaart, en het steunen van je vriend kan je dan toch prima alle tijd daarna gaan doen..? Ik zie eigenlijk geen probleem of tegenstelling.
donderdag 31 mei 2012 om 23:00
donderdag 31 mei 2012 om 23:03
Het zal voor een deel wel met empathie en hormonen te maken hebben, maar ik denk dat TO zich te veel zorgen maakt voor een begrafenis die moet komen. Juist omdat ze zoveel bezig is om bij de volgende begrafenis in de juiste proportie te huilen, bouwt ze alleen maar spanning op die tijdens de begrafenis uitbarst. En van spanning kun je gaan huilen.
Huilen is geen zonde en als jij (TO) het gevoel hebt dat je weer een gigantische huilbui krijgt, kun je dat van te voren aangeven. Als het kan even op een rustig plekje zitten en ademoefeningen doen zodat je weer tot rust komt.
Huilen is geen zonde en als jij (TO) het gevoel hebt dat je weer een gigantische huilbui krijgt, kun je dat van te voren aangeven. Als het kan even op een rustig plekje zitten en ademoefeningen doen zodat je weer tot rust komt.
vrijdag 1 juni 2012 om 00:16
Bedankt voor alle reacties. Ik ga het er zeker met vriend over hebben (morgen vliegt hij weer terug, moeder is wonderbaarlijk genoeg weer stabiel) en ik hoop dat zijn familie van 'koele kikkers' mij ook gaan begrijpen wanneer het zover is.
Soms zou ik gewoon wat minder emotioneel willen zijn. Ook al is empathisch zijn misschien een goede eigenschap, het helpt me niet altijd....
Soms zou ik gewoon wat minder emotioneel willen zijn. Ook al is empathisch zijn misschien een goede eigenschap, het helpt me niet altijd....
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
vrijdag 1 juni 2012 om 10:32
Als er nou één gelegenheid is waar tranen gepast zijn, dan is het bij een begrafenis. En de emoties zijn misschien ook wel een soort van eerbetoon aan de overledene.
Ik kan me niet indenken dat iemand daar aanstoot aan neemt. De directe nabestaanden in ieder geval niet, die hebben meestal genoeg aan hun eigen sores. Maar mocht je het zelf vervelend vinden, dan kun je het beste achterin gaan zitten.
Ik kan me niet indenken dat iemand daar aanstoot aan neemt. De directe nabestaanden in ieder geval niet, die hebben meestal genoeg aan hun eigen sores. Maar mocht je het zelf vervelend vinden, dan kun je het beste achterin gaan zitten.
vrijdag 1 juni 2012 om 10:37
Je hebt koele kikkers wel tussen haakjes staan, maar je had het ook helemaal weg kunnen laten. Het feit dat jij het wel schrijft, vind ik dan overkomen alsof jij vindt dat zij geen emoties hebben.
Mensen die niet zo emotioneel zijn of het niet zo tonen, kunnen net zo goed heel empatisch zijn. Empatisch zijn is rekening houden met een ander (in woorden en daden) Het is niet hoe meer iemand huilt, hoe meer iemand om die persoon geeft.
vrijdag 1 juni 2012 om 10:40
Volgens mij heeft op een begrafenis niemand precies door wie er heel erg of een klein beetje huilt hoor. Wel heb ik het idee dat als je zelf tot de meest direct nabestaanden hoort, je minder huilt. Dan ben je nog in een soort roes ofzo. Toen wij in de familie wat ernstigs meemaakten stonden we soms vage bekenden te troosten, vonden we niet eens raar, juist vanwege die roes denk ik. Als ik op de begrafenis van een onbekende ben laat ik vaak ook nog wel een traantje, omdat ik het zo zielig vindt voor de nabestaanden. Niet dat ik nou begrafenissen van onbekenden afloop ofzo, maar dan is het bijvoorbeeld een ouder van een vriendin en een keer een vriendinnetje van dochter, aangezien dochter 12 is moest ik wel mee. Bij die laatste heb ik tranen met tuiten gehuild en nog steeds als ik de muziek hoor en nu ik dit typ schiet ik weer vol.
vrijdag 1 juni 2012 om 10:42
Oh nee, ik bedoel ik helemaal niet dat zij geen emoties hebben, ze reageren op dit soort dingen gewoon anders. Ze zijn ook allemaal een stuk ouder dan ik en hebben ook al hun vader verloren 10 jaar geleden, niet dat daardoor hun verdriet minder is, maar de manier waarop ze ermee omgaan. Voor mij is het gewoon de eerste keer dat het zo dicht bij komt, denk daarom ook dat ik het zo heftig vind.
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
vrijdag 1 juni 2012 om 10:52
Ook ik sluit mij aan bij het rijtje begrafenishuiler. Vreemd fenomeen, maar wel vervelend. Ik ben ook een tranenlater maar ik huil gelukkig wel in stilte. Ik heb een keer een uitvaart meegemaakt dat iemand die ver van overledene en nabestaanden stond luidruchtig stond te snikken tijdens de plechtigheid. Erg genant voor haar, gelukkig heb ik dat niet.
Ik voel mij voornamelijk bijzonder ongemakkelijk dat ik zoveel tranen laat terwijl ik niet dichtbij de overledene sta. En ik voel mij zwak, niet zo sterk als anderen.
Het heeft bij mij te maken dat ik moeilijk afscheid kan nemen. Het voelen van het verdriet van de anderen.
Binnenkort heb ik weer een uitvaart, ik heb de tissues al klaar liggen.
Ik denk overigens dat TO koele kikkers niet als oordeel maar als zo zou ik ook willen zijn.
Ik voel mij voornamelijk bijzonder ongemakkelijk dat ik zoveel tranen laat terwijl ik niet dichtbij de overledene sta. En ik voel mij zwak, niet zo sterk als anderen.
Het heeft bij mij te maken dat ik moeilijk afscheid kan nemen. Het voelen van het verdriet van de anderen.
Binnenkort heb ik weer een uitvaart, ik heb de tissues al klaar liggen.
Ik denk overigens dat TO koele kikkers niet als oordeel maar als zo zou ik ook willen zijn.
Ik doe mijn best
