Psyche
alle pijlers
Eenzaamheid.
dinsdag 12 juni 2012 om 18:58
Ik ben eenzaam en het maakt me bang. Ik heb geen werk al jaren niet door allerlei dingen die zijn gebeurd.
Mijn ouders zijn overleden jaren geleden door een auto ongeluk. Toen ben ik in een depressie geraakt en dat duurde jaren, het gaat nu beter qua de depressie maar de rest niet.
Ik heb helemaal niemand in mijn leven met niemand bedoel ik echt niemand. Ik ben enig kind en geen andere familie. Mijn ouders waren de enige en die zijn er niet meer. Vrienden heb ik nooit gehad, ben namelijk sociaal ongemakkelijk, verlegen enzo.
Nu zit ik na te denken, wat als er iets gebeurd, ik word ziek of wat dan ook dan heb ik gewoon niemand die me kan steunen en dat maakt me bang. Stel ik ga dood in mijn woning wanneer komen ze erachter, kan maanden duren. Gaan mijn katten me dan opeten?
Er gaan dagen voorbij waar ik tegen niemand praat. Behalve bij de kassa of als ik naar de dokter moet. soms een praatje met een oud vrouwtje bij de bushalte. Verder niks. Eigenlijk heel erg maar verandering komt er niet. Ik weet het moet uit mij komen maar hoe?? Werk lukt niet. Ik hoop zo dat ik naar de sociale werkplaats mag dan heb ik tenminste een daginvulling.
Mijn dag ziet er zo uit. Opstaan, katten voeren, tv kijken of op de forum. In de middag ga ik boodschappen doen of boeken halen bij de bieb. Drink soms dan koffie bij de hema of v&d en wat wandelen in de stad. Dan ga ik naar huis, koken, eten, weer wat tv kijken, forummen of lezen. En dan ga ik slapen. Zo gaat het al jaren. Soms denk ik echt ik verpest mijn leven.
Wou hier gewoon even mijn verhaal kwijt.
Mijn ouders zijn overleden jaren geleden door een auto ongeluk. Toen ben ik in een depressie geraakt en dat duurde jaren, het gaat nu beter qua de depressie maar de rest niet.
Ik heb helemaal niemand in mijn leven met niemand bedoel ik echt niemand. Ik ben enig kind en geen andere familie. Mijn ouders waren de enige en die zijn er niet meer. Vrienden heb ik nooit gehad, ben namelijk sociaal ongemakkelijk, verlegen enzo.
Nu zit ik na te denken, wat als er iets gebeurd, ik word ziek of wat dan ook dan heb ik gewoon niemand die me kan steunen en dat maakt me bang. Stel ik ga dood in mijn woning wanneer komen ze erachter, kan maanden duren. Gaan mijn katten me dan opeten?
Er gaan dagen voorbij waar ik tegen niemand praat. Behalve bij de kassa of als ik naar de dokter moet. soms een praatje met een oud vrouwtje bij de bushalte. Verder niks. Eigenlijk heel erg maar verandering komt er niet. Ik weet het moet uit mij komen maar hoe?? Werk lukt niet. Ik hoop zo dat ik naar de sociale werkplaats mag dan heb ik tenminste een daginvulling.
Mijn dag ziet er zo uit. Opstaan, katten voeren, tv kijken of op de forum. In de middag ga ik boodschappen doen of boeken halen bij de bieb. Drink soms dan koffie bij de hema of v&d en wat wandelen in de stad. Dan ga ik naar huis, koken, eten, weer wat tv kijken, forummen of lezen. En dan ga ik slapen. Zo gaat het al jaren. Soms denk ik echt ik verpest mijn leven.
Wou hier gewoon even mijn verhaal kwijt.
Cookies
maandag 18 juni 2012 om 23:08
quote;
Tot slot: je hebt de wereld veel te bieden. Laat mensen delen in je persoonlijkheid en je licht dat je uitstraalt. Wat wil je graag aan anderen geven? Wat nemen ze mee uit een gesprek met jou?
Die laatste alinea slaat uit jouw eerdere post ook op jou misia
Tot slot: je hebt de wereld veel te bieden. Laat mensen delen in je persoonlijkheid en je licht dat je uitstraalt. Wat wil je graag aan anderen geven? Wat nemen ze mee uit een gesprek met jou?
Die laatste alinea slaat uit jouw eerdere post ook op jou misia
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
zaterdag 23 juni 2012 om 13:22
Hey, bedankt voor jullie lieve posts voor mij.
Kopjekoffie70: ik schrok een beetje (op positieve manier) van je bericht. Je hebt gelijk misschien. Aan anderen schrijven is soms makkelijker dan dingen zelf te zien. Voor wat t waard is deel ik mijn ervaringen en ideeën, en ik wil iemand graag een hart onder de riem te steken. Omdat t verdient is, omdat t allemaal zo menselijk is waar je over schrijft, dikkie. Zoveel mensen hebben dezelfde soort gevoelens en praten er niet over. Dat je dat doet is lef, en t begin van een heel nieuwe weg. Uit dat isolement. Dat denk ik.
Merci voor jullie reacties op mijn berichten, ben er ook helemaal stil van.....want zoals gezegd en elders geschreven, soms worstel ik ook enorm met dingen.
Hoe gaat t nu dikkie?
Ik had hier de afgelopen dagen een groot pijnlijk gevoel van eenzaamheid. Niet permanent maar t is geen fijn gevoel.
Ik stuur jullie kracht en een goed weekend, ben benieuwd hoe t gaat. In deze uitwisseling is in ieder geval geen eenzaamheid!
Groetjes
Misia
Kopjekoffie70: ik schrok een beetje (op positieve manier) van je bericht. Je hebt gelijk misschien. Aan anderen schrijven is soms makkelijker dan dingen zelf te zien. Voor wat t waard is deel ik mijn ervaringen en ideeën, en ik wil iemand graag een hart onder de riem te steken. Omdat t verdient is, omdat t allemaal zo menselijk is waar je over schrijft, dikkie. Zoveel mensen hebben dezelfde soort gevoelens en praten er niet over. Dat je dat doet is lef, en t begin van een heel nieuwe weg. Uit dat isolement. Dat denk ik.
Merci voor jullie reacties op mijn berichten, ben er ook helemaal stil van.....want zoals gezegd en elders geschreven, soms worstel ik ook enorm met dingen.
Hoe gaat t nu dikkie?
Ik had hier de afgelopen dagen een groot pijnlijk gevoel van eenzaamheid. Niet permanent maar t is geen fijn gevoel.
Ik stuur jullie kracht en een goed weekend, ben benieuwd hoe t gaat. In deze uitwisseling is in ieder geval geen eenzaamheid!
Groetjes
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
