Psyche
alle pijlers
Spijt van ongeluk..
donderdag 30 augustus 2012 om 20:17
2 jaar geleden heb ik een zwaar ongeluk gehad. 30 weken zwanger en 6 dagen voor mijn trouwerij.
Om 20 voor 6 heb ik mijn vriend nog gebeld;''Ja , zet de aardappels maar op. Ik kom er nu aan.'' Dit zijn bijna mijn laatste woorden geweest. Ik ben bij mijn beste vriendin weg gereden, en zou naar huis om te eten. Laatste wat ik me van de rit herinner is dat Hotel California , voor mij heeft dat liedje een speciale betekenis op de radio was.
Ik ben door een auto die van links kwam zonder te kijken geschept, macht over het stuur verloren en tegen een gebouw aangevlogen.
Ben door een oude man die met zijn hondje liep gevonden. Die man heeft slachtoffer hulp nodig gehad.
De brandweer-brigadier die met de brandweer meeging om mij los te knippen was de vader van mijn beste vriendin, waar ik ook vandaan kwam.Die man kende mij al sinds ik op de peuterspeelzaal zat. Hij heeft het er heel moeilijk mee gehad.
Heb van hem ook gehoord, dat ik mijn ogen heb gedaan , in shock en wou opstaan, wat door mijn verbrijzelde knie en gebroken been niet wou, daarna ben ik weer bewusteloos geraakt. Hij heeft dat moment , en het moment dat hij mij in de auto zag zitten met mijn handen om mijn dikke zwangere buik nog vaak in zijn slaap gezien.
De artsen zijn 18 uren aan het opereren geweest, ze hebben eerst een spoedkeizersnee uitgevoerd.Ik heb een nier van mijn broer gekregen. Mijn ouders , vriend en beste vriendin hebben die 18 uren op de gang zitten wachten. Ik had een goude ring om , die ze hebben door geknipt, en daarna hebben ze hem aan mijn vader gegeven.Kreeg hem als een propje terug, hij had uren in die ring zitten knijpen en en hij zei steeds achter elkaar, ''Je gaat niet dood, je bent sterk en je vecht.''
Ze hebben mij 2 weken in kunstmatige slaap gehouden, mijn vader en vriend hebben iedere nacht maar 2 hooguit 4 uurtjes geslapen, en maar wachten. Mijn moeder en vriendin gingen om de buurt een nacht naar huis, met constant een telefoon bij zich. Mijn moeder en verloofde gingen ook om de dag 100 km rijden om naar het ziekenhuis te gaan waar onze zoon lag.
Na 2 weken hebben ze mij gewekt. Het duurde daarna nog een week voor dat ik helder was, ze hadden mij aan pijnstillers waardoor je tussen hemel en aarde zweeft. Vanaf de 3de week kwam ik ook zo bij dat ik weer helder werd, er is mij toen verteld wat er was gebeurd, en wat ik had. Eerste waar ik natuurlijk aan dacht, waar is mijn kind?Uitgelegd dat hij in een ander ziekenhuis lag,en dat het beter was dat hij daar bleef. Als ik de 5 meter naar mijn wc kon lopen , mocht ik naar het andere ziekenhuis om mijn zoon te zien.
1 van de ergste dingen vond ik , het moment nadat er was verteld u heeft dat en dat kwamen mijn ouders, verloofde, en vriendin ze waren allemaal minstens 10 kg kwijt, lijkbleek , mijn vriend had grijze haren gekregen terwijl hij achter in de 20 was, en sindsdien zijn ze allemaal wat ouder in het gezicht geworden. Ze hebben het met de datum, nog steeds moeilijk, aan de ene kant is het een geweldige dag want het is de verjaardag van mijn zoon, maar het staat wel in hun geheugen geschrift dat het die dag maar een haar heeft gescheeld of ik en mijn zoon waren er niet geweest.
Ik voel me er heel schuldig over dat ik hun dat heb aangedaan, zij zijn door een rot periode gegaan door mijn ongeluk. Die man die mij gevonden heeft, ben ik later bij langs gegaan , op verzoek van mijn psychiater omdat die man kon niet meer normaal slapen door wat hij in de auto heeft gezien. Die man vond het heel fijn om te zien dat ik en mijn zoon er allebei boven op gekomen zijn. Hij heeft er rust mee gekregen , hij heeft het een plekje kunnen geven.
De vader van mijn vriendin die mij losgeknipt heeft die heeft mij in het ziekenhuis gezien, hij heeft er ook slecht door kunnen slapen.
Mijn vader en moeder zijn nu 2 jaar later nog niet op de plek kunnen komen, het gebouw is gerepareerd, het is dus niet meer zichtbaar. Maar ze kunnen het gewoon niet. Ik ben er wel met mijn vriend geweest, hij had er ook moeite mee.
Ik voel mij gewoon heel schuldig dat ik hun dit heb aangedaan...
Om 20 voor 6 heb ik mijn vriend nog gebeld;''Ja , zet de aardappels maar op. Ik kom er nu aan.'' Dit zijn bijna mijn laatste woorden geweest. Ik ben bij mijn beste vriendin weg gereden, en zou naar huis om te eten. Laatste wat ik me van de rit herinner is dat Hotel California , voor mij heeft dat liedje een speciale betekenis op de radio was.
Ik ben door een auto die van links kwam zonder te kijken geschept, macht over het stuur verloren en tegen een gebouw aangevlogen.
Ben door een oude man die met zijn hondje liep gevonden. Die man heeft slachtoffer hulp nodig gehad.
De brandweer-brigadier die met de brandweer meeging om mij los te knippen was de vader van mijn beste vriendin, waar ik ook vandaan kwam.Die man kende mij al sinds ik op de peuterspeelzaal zat. Hij heeft het er heel moeilijk mee gehad.
Heb van hem ook gehoord, dat ik mijn ogen heb gedaan , in shock en wou opstaan, wat door mijn verbrijzelde knie en gebroken been niet wou, daarna ben ik weer bewusteloos geraakt. Hij heeft dat moment , en het moment dat hij mij in de auto zag zitten met mijn handen om mijn dikke zwangere buik nog vaak in zijn slaap gezien.
De artsen zijn 18 uren aan het opereren geweest, ze hebben eerst een spoedkeizersnee uitgevoerd.Ik heb een nier van mijn broer gekregen. Mijn ouders , vriend en beste vriendin hebben die 18 uren op de gang zitten wachten. Ik had een goude ring om , die ze hebben door geknipt, en daarna hebben ze hem aan mijn vader gegeven.Kreeg hem als een propje terug, hij had uren in die ring zitten knijpen en en hij zei steeds achter elkaar, ''Je gaat niet dood, je bent sterk en je vecht.''
Ze hebben mij 2 weken in kunstmatige slaap gehouden, mijn vader en vriend hebben iedere nacht maar 2 hooguit 4 uurtjes geslapen, en maar wachten. Mijn moeder en vriendin gingen om de buurt een nacht naar huis, met constant een telefoon bij zich. Mijn moeder en verloofde gingen ook om de dag 100 km rijden om naar het ziekenhuis te gaan waar onze zoon lag.
Na 2 weken hebben ze mij gewekt. Het duurde daarna nog een week voor dat ik helder was, ze hadden mij aan pijnstillers waardoor je tussen hemel en aarde zweeft. Vanaf de 3de week kwam ik ook zo bij dat ik weer helder werd, er is mij toen verteld wat er was gebeurd, en wat ik had. Eerste waar ik natuurlijk aan dacht, waar is mijn kind?Uitgelegd dat hij in een ander ziekenhuis lag,en dat het beter was dat hij daar bleef. Als ik de 5 meter naar mijn wc kon lopen , mocht ik naar het andere ziekenhuis om mijn zoon te zien.
1 van de ergste dingen vond ik , het moment nadat er was verteld u heeft dat en dat kwamen mijn ouders, verloofde, en vriendin ze waren allemaal minstens 10 kg kwijt, lijkbleek , mijn vriend had grijze haren gekregen terwijl hij achter in de 20 was, en sindsdien zijn ze allemaal wat ouder in het gezicht geworden. Ze hebben het met de datum, nog steeds moeilijk, aan de ene kant is het een geweldige dag want het is de verjaardag van mijn zoon, maar het staat wel in hun geheugen geschrift dat het die dag maar een haar heeft gescheeld of ik en mijn zoon waren er niet geweest.
Ik voel me er heel schuldig over dat ik hun dat heb aangedaan, zij zijn door een rot periode gegaan door mijn ongeluk. Die man die mij gevonden heeft, ben ik later bij langs gegaan , op verzoek van mijn psychiater omdat die man kon niet meer normaal slapen door wat hij in de auto heeft gezien. Die man vond het heel fijn om te zien dat ik en mijn zoon er allebei boven op gekomen zijn. Hij heeft er rust mee gekregen , hij heeft het een plekje kunnen geven.
De vader van mijn vriendin die mij losgeknipt heeft die heeft mij in het ziekenhuis gezien, hij heeft er ook slecht door kunnen slapen.
Mijn vader en moeder zijn nu 2 jaar later nog niet op de plek kunnen komen, het gebouw is gerepareerd, het is dus niet meer zichtbaar. Maar ze kunnen het gewoon niet. Ik ben er wel met mijn vriend geweest, hij had er ook moeite mee.
Ik voel mij gewoon heel schuldig dat ik hun dit heb aangedaan...
donderdag 30 augustus 2012 om 20:21
donderdag 30 augustus 2012 om 20:22
donderdag 30 augustus 2012 om 20:23
Wat heb je allemaal toch meegemaakt zeg, jeetje. Ik zou een knuffelsmiley plaatsen als ik wist hoe.
Heb je al aan je omgeving verteld dat je je schuldig voelt? Ik kan wel zeggen dat dat niet nodig is en dat jij er niets aan kunt doen, maar daar heb je minder aan dan als je het er met je vrienden en familie over hebt.
Heb je al aan je omgeving verteld dat je je schuldig voelt? Ik kan wel zeggen dat dat niet nodig is en dat jij er niets aan kunt doen, maar daar heb je minder aan dan als je het er met je vrienden en familie over hebt.
donderdag 30 augustus 2012 om 20:25
Héééle dikke
Wat een ontzettend heftig verhaal zeg.. Logisch dat je hier nog steeds mee zit, maar je hoeft je hier echt niet schuldig over te voelen. Je hebt dit niet expres gedaan, als je had geweten dat je anders een ongeluk had gekregen, was je gestopt. Maar helaas zit een ongeluk in een klein hoekje en komt het onverwachts. Ik weet ook zeker dat je vriend. ouders, familie en vrienden je dit niet kwalijk nemen. Ze zijn zich rot geschrokken dat zeker, hebben zich erge zorgen gemaakt. Maar ze zijn zo ontzettend blij en dankbaar zijn dat jij er nog bent, dat je kindje er is. Ik kan het nu wel zeggen, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar voel je NIET schuldig!! Zou het misschien fijn zijn om met een psycholoog o.i.d. te praten zodat je professionele begeleiding hebt bij het (verder) verwerken? Want het is iets dat een enorme impact op je leven heeft, het is niet raar als je daar hulp bij wil.
Wat een ontzettend heftig verhaal zeg.. Logisch dat je hier nog steeds mee zit, maar je hoeft je hier echt niet schuldig over te voelen. Je hebt dit niet expres gedaan, als je had geweten dat je anders een ongeluk had gekregen, was je gestopt. Maar helaas zit een ongeluk in een klein hoekje en komt het onverwachts. Ik weet ook zeker dat je vriend. ouders, familie en vrienden je dit niet kwalijk nemen. Ze zijn zich rot geschrokken dat zeker, hebben zich erge zorgen gemaakt. Maar ze zijn zo ontzettend blij en dankbaar zijn dat jij er nog bent, dat je kindje er is. Ik kan het nu wel zeggen, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar voel je NIET schuldig!! Zou het misschien fijn zijn om met een psycholoog o.i.d. te praten zodat je professionele begeleiding hebt bij het (verder) verwerken? Want het is iets dat een enorme impact op je leven heeft, het is niet raar als je daar hulp bij wil.
donderdag 30 augustus 2012 om 20:25
Een hele, hele dikke
Jullie zijn allemaal diep gedramatiseerd door wat er gebeurd is. Dat is niet jouw jouw schuld en dat weet je verstandelijk waarschijnlijk ook wel. Je gevoel zegt anders. Probeer er met zijn allen veel over te praten en schakel professionele hulp in als je het niet redt. Het zal nog wel een tijd duren voordat de geestelijke littekens geheeld zijn.
Jullie zijn allemaal diep gedramatiseerd door wat er gebeurd is. Dat is niet jouw jouw schuld en dat weet je verstandelijk waarschijnlijk ook wel. Je gevoel zegt anders. Probeer er met zijn allen veel over te praten en schakel professionele hulp in als je het niet redt. Het zal nog wel een tijd duren voordat de geestelijke littekens geheeld zijn.
donderdag 30 augustus 2012 om 20:25
HEFTIG!! Je gevoel lijkt misschien op een soort van "spijt dat het is gebeurd" maar ik denk dat het eerder is dat je gewoon heel verdrietig voor ze ben dat ze het hebben moeten meemaken.
Je weet natuurlijk ook wel dat niets daarvan jou schuld is.
Probeer je gesteund en geliefd te voelen door al die lieve mensen die zich zoveel zorgen om je hebben gemaakt.
Je weet natuurlijk ook wel dat niets daarvan jou schuld is.
Probeer je gesteund en geliefd te voelen door al die lieve mensen die zich zoveel zorgen om je hebben gemaakt.
donderdag 30 augustus 2012 om 20:29
donderdag 30 augustus 2012 om 20:30
ik heb 16,5 jaar geleden een heel ernstig ongeluk gehad met blijvend letsel. dat heb ik ternauwernood (scheelde echt een haar) overleefd. uiteraard was mn hele familie in shock en erg verdrietig, maar om me daar nou schuldig over te voelen dat vind ik eerlijk gezegd wel erg krom... ik kon er tenslotte niks aandoen... waar ik me overigens wel schuldig over gevoeld heb, maar dat was een paar jaar later, dat iedereen aan mijn zusje (ik was 13 toen en zij 11) altijd aan haar vroeg hoe het met mij ging maar nooit vroeg hoe het met haar ging. dat ik dus veel meer aandacht kreeg dan zij. daar heb ik me wel even schuldig over gevoeld.
maar alsjeblieft probeer een beetje realistisch te zijn. geen mens schiet er iets mee op als jij je schuldig gaat zitten voelen. jij zelf ook niet trouwens...
maar alsjeblieft probeer een beetje realistisch te zijn. geen mens schiet er iets mee op als jij je schuldig gaat zitten voelen. jij zelf ook niet trouwens...
donderdag 30 augustus 2012 om 20:30
Ik zit hier met tranen in mijn ogen je verhaal te lezen. Voel je alsjeblieft niet schuldig. Deze mensen hebben verdriet, omdat ze ontzettend bang waren om zo'n geweldig persoon als jou te verliezen. En je hebt ze door het te overleven het mooiste cadeau ooit gegeven. Twee zelfs. Je bent er nog, en ze hebben een prachtige (klein)zoon/neefje gekregen.
donderdag 30 augustus 2012 om 20:31
Je kan het ook omdraaien (ben een rasoptimist), dat mensen het zo erg vonden, betekent dat ze heel veel van jou houden. En voor de rest, jij kan er niets aan doen, het is ongelooflijk dat je er zo goed vanaf gekomen bent en iets om dankbaar voor te zijn. Voor het zelfde geld had jouw kind geen moeder meer !
donderdag 30 augustus 2012 om 20:35
quote:Annelize schreef op 30 augustus 2012 @ 20:30:
Ik zit hier met tranen in mijn ogen je verhaal te lezen. Voel je alsjeblieft niet schuldig. Deze mensen hebben verdriet, omdat ze ontzettend bang waren om zo'n geweldig persoon als jou te verliezen. En je hebt ze door het te overleven het mooiste cadeau ooit gegeven. Twee zelfs. Je bent er nog, en ze hebben een prachtige (klein)zoon/neefje gekregen.Je verwoordt beter dan ik wat ik bedoelde, maar dit dus.
Ik zit hier met tranen in mijn ogen je verhaal te lezen. Voel je alsjeblieft niet schuldig. Deze mensen hebben verdriet, omdat ze ontzettend bang waren om zo'n geweldig persoon als jou te verliezen. En je hebt ze door het te overleven het mooiste cadeau ooit gegeven. Twee zelfs. Je bent er nog, en ze hebben een prachtige (klein)zoon/neefje gekregen.Je verwoordt beter dan ik wat ik bedoelde, maar dit dus.
donderdag 30 augustus 2012 om 20:38
Ik krijg de rillingen van je verhaal, wat heb jij moeten doorstaan meis!
Schuld heb jij natuurlijk nul komma nul hieraan, al begrijp ik hoe anders dat voor jou misschien voelt.
Ik weet zeker dat al die mensen om je heen bovenal heel erg blij en dankbaar zijn voor het feit dat jij en je zoon er nog zijn.
Iedereen zal zijn eigen tijd en manier hebben om dit alles te verwerken.
Het komt best goed op termijn, probeer alsjeblieft dat schuldgevoel opzij te zetten (makkelijk gezegd, dat besef ik heus), want niemand komt daar verder mee.
Geniet van je kind, je vriend, je ouders en al die anderen die belangrijk zijn voor je...
*knuffel*
Schuld heb jij natuurlijk nul komma nul hieraan, al begrijp ik hoe anders dat voor jou misschien voelt.
Ik weet zeker dat al die mensen om je heen bovenal heel erg blij en dankbaar zijn voor het feit dat jij en je zoon er nog zijn.
Iedereen zal zijn eigen tijd en manier hebben om dit alles te verwerken.
Het komt best goed op termijn, probeer alsjeblieft dat schuldgevoel opzij te zetten (makkelijk gezegd, dat besef ik heus), want niemand komt daar verder mee.
Geniet van je kind, je vriend, je ouders en al die anderen die belangrijk zijn voor je...
*knuffel*
