Psyche
alle pijlers
Verwerking
zaterdag 20 oktober 2012 om 19:13
Ik schrijf normaal onder een andere nickname, maar dit probleem is voor mij zo persoonlijk en intens dat ik het liever compleet anoniem doe.
Ik heb ongeveer twee maanden geleden een abortus gehad nadat ik zwanger werd van mijn sv. ( Ik noem hem sv om te verduidelijken dat we geen relatie hadden, maar wel seks. Toch zag ik hem niet als een sv omdat we erbuiten ook gewoon maatjes waren en elkaar dagelijks spraken. We hebben het geen wat wij deden ook nooit echt gedefinieerd als seksrelatie)
Voordat ik erachter kwam dat ik zwanger was, hebben we een enorme ruzie gehad waarna ik hem niet meer wilde spreken. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, heb ik hem het laten weten en heeft hij aangegeven mij niet te willen laten vallen en mij te willen helpen waar nodig. De periode die volgde was heel zwaar en onzeker. Hij maakte veel beloftes, maar uiteindelijk moest ik hem heel vaak opbellen of met hem afspreken omdat hij zich vreemd gedroeg of omdat hij zijn gemaakte beloftes niet nakwam. Iedere keer als dit gebeurde bood hij zijn verontschuldiging aan en beloofde hij weer betere tijden.
Hij zoende mij hierbij en zei dat hij me niet in de steek zou laten. Dit was allemaal best verwarrend want ik voelde nog steeds heel veel voor hem, maar ik wilde het eigenlijk vooral zo goed mogelijk aanpakken.
Ik twijfelde toen ik erachter kwam dat ik zwanger was,of ik het hem zou vertellen, maar toen ik dat eenmaal gedaan had en hij zei dat hij er zou zijn, wilde ik het ook gewoon met hem doen. Desnoods gewoon puur vriendschappelijk. Ik heb hem tijdens mijn zwangerschap nooit geprobeerd het idee gegeven dat ik meer wilde dan dat.
Na een hoop twijfel (ik heb één maal de afspraak afgezegd, omdat ik twijfelde aan mijn keuze), en angst kwam de afspraak eindelijk dichterbij.
Op de dag van de abortus gedroeg hij zich vrij afstandelijk. We hebben best lang moeten wachten tot ik eenmaal aan de beurt was en hebben ook een lange tijd samen om een kamertje gezeten. Tijdens die uren probeerde ik eigenlijk alles zo casual mogelijk te benaderen, we hebben gewoon gepraat over van alles en nog wat en hij gedroeg zich ook vrij normaal, behalve dat hij in sommige dingen wat kortaf was en afstandelijker dan de weken ervoor. Na de 'operatie' gedroeg hij zich opgelucht. Hij deed alsof er niks gebeurd was en nam aan het einde van onze busreis afscheid alsof we net gewoon simpel 'gechilled' hadden.
Dit is de laatste keer dat ik hem heb gezien. Daarna heeft hij me eigenlijk laten vallen als een baksteen. Ik ben de dagen die volgde door een hel gegaan. Ik voelde me verraden, eenzaam en schuldig over de keuze die ik had gemaakt. Ik heb nog enkele keren sms-contact gehad waarin hij eigenlijk alleen maar beschuldigingen deed naar mij en nauwelijks inging op mijn vragen of de dingen die ik zei. Ik heb hem uit pure wanhoop en ongeloof meerdere keren gebeld maar hij wilde zijn telefoon niet meer oppakken, zelfs niet om mij te bellen.
Na drie dagen heb ik het opgegeven en besloot ik al mijn gevoelens naar hem op te schrijven in een brief. Ik heb deze uiteindelijk naar hem opgestuurd en hieraan een echofoto toegevoegd.
Hij heeft me daarna nog een stom, ongevoelig sms'je gestuurd waarna ik hem gezegd heb dat ik hem een vuile hufter vond, en dat ik niks meer met hem te maken wilde hebben. Hierna is hij vertrokken naar het buitenland. (dit had hij al langer gepland, hij zou een week na de abortus vertrekken.)
Het is nu bijna twee maanden later en hij is weer terug in Nederland. Feit wil dus dat we dezelfde vrienden hebben en dat we in een klein dorp wonen. Ik ben hem sinds hij terug is al twee keer tegen gekomen. (dat wil zeggen dat ik hem zag, maar hij mij niet.) Dit is heel erg vervelend omdat ik merk dat hem zien een paniek reactie bij mij oproept, ik wil dan meteen weg/naar huis. (Vandaar ook vooral het idee om hem op een manier te benaderen omdat ik mij gewoon niet iedere keer zo wil voelen als ik hem tegenkom.)
Nu ben ik na twee hele zware maanden met hoogte en diepte punten, (ik heb maatschappelijk werk en ook tijd doet me goed), ben ik eigenlijk vooral heel boos over wat er gebeurd is. Ik wil hem toch graag confronteren hiermee, omdat ik vind dat hij best mag weten wat ik over hem denk.
Alleen vraag ik me af wat de beste manier is om dit te doen, en vooral of het wel zin heeft? Ik heb het gevoel dat ik mijn woede moet uiten naar de bron, alleen weet ik niet of dit iets op gaat leveren voor mij.
Ik heb ongeveer twee maanden geleden een abortus gehad nadat ik zwanger werd van mijn sv. ( Ik noem hem sv om te verduidelijken dat we geen relatie hadden, maar wel seks. Toch zag ik hem niet als een sv omdat we erbuiten ook gewoon maatjes waren en elkaar dagelijks spraken. We hebben het geen wat wij deden ook nooit echt gedefinieerd als seksrelatie)
Voordat ik erachter kwam dat ik zwanger was, hebben we een enorme ruzie gehad waarna ik hem niet meer wilde spreken. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, heb ik hem het laten weten en heeft hij aangegeven mij niet te willen laten vallen en mij te willen helpen waar nodig. De periode die volgde was heel zwaar en onzeker. Hij maakte veel beloftes, maar uiteindelijk moest ik hem heel vaak opbellen of met hem afspreken omdat hij zich vreemd gedroeg of omdat hij zijn gemaakte beloftes niet nakwam. Iedere keer als dit gebeurde bood hij zijn verontschuldiging aan en beloofde hij weer betere tijden.
Hij zoende mij hierbij en zei dat hij me niet in de steek zou laten. Dit was allemaal best verwarrend want ik voelde nog steeds heel veel voor hem, maar ik wilde het eigenlijk vooral zo goed mogelijk aanpakken.
Ik twijfelde toen ik erachter kwam dat ik zwanger was,of ik het hem zou vertellen, maar toen ik dat eenmaal gedaan had en hij zei dat hij er zou zijn, wilde ik het ook gewoon met hem doen. Desnoods gewoon puur vriendschappelijk. Ik heb hem tijdens mijn zwangerschap nooit geprobeerd het idee gegeven dat ik meer wilde dan dat.
Na een hoop twijfel (ik heb één maal de afspraak afgezegd, omdat ik twijfelde aan mijn keuze), en angst kwam de afspraak eindelijk dichterbij.
Op de dag van de abortus gedroeg hij zich vrij afstandelijk. We hebben best lang moeten wachten tot ik eenmaal aan de beurt was en hebben ook een lange tijd samen om een kamertje gezeten. Tijdens die uren probeerde ik eigenlijk alles zo casual mogelijk te benaderen, we hebben gewoon gepraat over van alles en nog wat en hij gedroeg zich ook vrij normaal, behalve dat hij in sommige dingen wat kortaf was en afstandelijker dan de weken ervoor. Na de 'operatie' gedroeg hij zich opgelucht. Hij deed alsof er niks gebeurd was en nam aan het einde van onze busreis afscheid alsof we net gewoon simpel 'gechilled' hadden.
Dit is de laatste keer dat ik hem heb gezien. Daarna heeft hij me eigenlijk laten vallen als een baksteen. Ik ben de dagen die volgde door een hel gegaan. Ik voelde me verraden, eenzaam en schuldig over de keuze die ik had gemaakt. Ik heb nog enkele keren sms-contact gehad waarin hij eigenlijk alleen maar beschuldigingen deed naar mij en nauwelijks inging op mijn vragen of de dingen die ik zei. Ik heb hem uit pure wanhoop en ongeloof meerdere keren gebeld maar hij wilde zijn telefoon niet meer oppakken, zelfs niet om mij te bellen.
Na drie dagen heb ik het opgegeven en besloot ik al mijn gevoelens naar hem op te schrijven in een brief. Ik heb deze uiteindelijk naar hem opgestuurd en hieraan een echofoto toegevoegd.
Hij heeft me daarna nog een stom, ongevoelig sms'je gestuurd waarna ik hem gezegd heb dat ik hem een vuile hufter vond, en dat ik niks meer met hem te maken wilde hebben. Hierna is hij vertrokken naar het buitenland. (dit had hij al langer gepland, hij zou een week na de abortus vertrekken.)
Het is nu bijna twee maanden later en hij is weer terug in Nederland. Feit wil dus dat we dezelfde vrienden hebben en dat we in een klein dorp wonen. Ik ben hem sinds hij terug is al twee keer tegen gekomen. (dat wil zeggen dat ik hem zag, maar hij mij niet.) Dit is heel erg vervelend omdat ik merk dat hem zien een paniek reactie bij mij oproept, ik wil dan meteen weg/naar huis. (Vandaar ook vooral het idee om hem op een manier te benaderen omdat ik mij gewoon niet iedere keer zo wil voelen als ik hem tegenkom.)
Nu ben ik na twee hele zware maanden met hoogte en diepte punten, (ik heb maatschappelijk werk en ook tijd doet me goed), ben ik eigenlijk vooral heel boos over wat er gebeurd is. Ik wil hem toch graag confronteren hiermee, omdat ik vind dat hij best mag weten wat ik over hem denk.
Alleen vraag ik me af wat de beste manier is om dit te doen, en vooral of het wel zin heeft? Ik heb het gevoel dat ik mijn woede moet uiten naar de bron, alleen weet ik niet of dit iets op gaat leveren voor mij.
anoniem_161410 wijzigde dit bericht op 22-10-2012 21:02
Reden: Verduidelijking
Reden: Verduidelijking
% gewijzigd
zondag 21 oktober 2012 om 08:58
Waar wil jij hem nu nog mee confronteren en hoeveel zin denk je dat dat heeft?
Je hebt hem toch al een brief geschreven?
En waarom in hemelsnaam een echofoto?
Naast dat ik dat behoorlijk manipulatief vind wat dacht je dat je daar mee zou bereiken?
Richt je op jezelf dat lijkt me veel noodzakelijker dan hem proberen te veranderen.
Je hebt hem toch al een brief geschreven?
En waarom in hemelsnaam een echofoto?
Naast dat ik dat behoorlijk manipulatief vind wat dacht je dat je daar mee zou bereiken?
Richt je op jezelf dat lijkt me veel noodzakelijker dan hem proberen te veranderen.
zondag 21 oktober 2012 om 09:13
zondag 21 oktober 2012 om 19:58
quote:gypsygirl-1 schreef op 21 oktober 2012 @ 08:58:
Waar wil jij hem nu nog mee confronteren en hoeveel zin denk je dat dat heeft?
Je hebt hem toch al een brief geschreven?
En waarom in hemelsnaam een echofoto?
Naast dat ik dat behoorlijk manipulatief vind wat dacht je dat je daar mee zou bereiken?
Richt je op jezelf dat lijkt me veel noodzakelijker dan hem proberen te veranderen.Het 'confronteren' zou zijn voor mijzelf en niet omdat ik hoop hem te veranderen of nog echt ervan uit ga dat ik antwoorden krijg. Maar ik zou gewoon aan hem willen laten weten hoe boos ik ben over de manier waarop hij mij behandeld heeft, voor mijn eigen verwerking dus. En ik heb niet het gevoel dat ik dat tot nu toe heb kunnen doen. En ik vind het nogal vreemd dat mensen mij afrekenen op die brief, want dat is iets wat ik op dat moment nodig had. Ik was ontzettend boos, teleurgesteld, ik voelde me verraden en dat alles kon ik niet eens echt naar hem uiten. Die brief heb ik ook geschreven omdat ik hoopte dat het zou helpen in de afsluiting, ik hoopte ook niet bepaald op een reactie of antwoord op dat moment. De echo foto heb ik erbij gedaan omdat ik het gevoel had dat ik hem constant het hand boven het hoofd had gehouden, alleen maar omdat ik het goed wilde doen. Ik voelde me compleet vernederd en voorgelogen, dus ik vond dat hij het mocht zien, omdat hij zich zo onrespectloos had gedragen.
Waar wil jij hem nu nog mee confronteren en hoeveel zin denk je dat dat heeft?
Je hebt hem toch al een brief geschreven?
En waarom in hemelsnaam een echofoto?
Naast dat ik dat behoorlijk manipulatief vind wat dacht je dat je daar mee zou bereiken?
Richt je op jezelf dat lijkt me veel noodzakelijker dan hem proberen te veranderen.Het 'confronteren' zou zijn voor mijzelf en niet omdat ik hoop hem te veranderen of nog echt ervan uit ga dat ik antwoorden krijg. Maar ik zou gewoon aan hem willen laten weten hoe boos ik ben over de manier waarop hij mij behandeld heeft, voor mijn eigen verwerking dus. En ik heb niet het gevoel dat ik dat tot nu toe heb kunnen doen. En ik vind het nogal vreemd dat mensen mij afrekenen op die brief, want dat is iets wat ik op dat moment nodig had. Ik was ontzettend boos, teleurgesteld, ik voelde me verraden en dat alles kon ik niet eens echt naar hem uiten. Die brief heb ik ook geschreven omdat ik hoopte dat het zou helpen in de afsluiting, ik hoopte ook niet bepaald op een reactie of antwoord op dat moment. De echo foto heb ik erbij gedaan omdat ik het gevoel had dat ik hem constant het hand boven het hoofd had gehouden, alleen maar omdat ik het goed wilde doen. Ik voelde me compleet vernederd en voorgelogen, dus ik vond dat hij het mocht zien, omdat hij zich zo onrespectloos had gedragen.
zondag 21 oktober 2012 om 20:03
quote:zwanenmeer schreef op 21 oktober 2012 @ 09:13:
Emily waarom begin je zelf over anticonceptie? Niemand was daarover begonnen hoor. Iedereen weet dat een ongelukje kan daar is toch niemand veroordelend over? Ik hoop dat je redelijk geslapen hebt to, maar stuur hem geen berichtjes meer, die helpen volgens mij niet voor jou verwerking.Ik heb hem ook niet meer ge'contact nadat ik hem die brief heb gestuurd, laat ik dat even benadrukken. Ik ben de laatste twee weken alleen weer enorm 'getriggerd' omdat hij weer terug is, en ik hem nu meer lijk tegen te komen.
Emily waarom begin je zelf over anticonceptie? Niemand was daarover begonnen hoor. Iedereen weet dat een ongelukje kan daar is toch niemand veroordelend over? Ik hoop dat je redelijk geslapen hebt to, maar stuur hem geen berichtjes meer, die helpen volgens mij niet voor jou verwerking.Ik heb hem ook niet meer ge'contact nadat ik hem die brief heb gestuurd, laat ik dat even benadrukken. Ik ben de laatste twee weken alleen weer enorm 'getriggerd' omdat hij weer terug is, en ik hem nu meer lijk tegen te komen.
zondag 21 oktober 2012 om 20:07
Lijkt me dat je heel 'zwaar' op hem reageert. En dat de woede te maken heeft met spijt en schuldgevoelens nav de abortus kan ik me indenken. Maar die kun je helaas niet op hem afschuiven. Hij gaat weer verder terwijl jij er maar mooi mee zit en dat is heel onrechtvaardig. Hij begrijpt het allemaal niet zo en dat zal hij ook niet gaan doen gezien zijn onvolwassenheid hierin.
zondag 21 oktober 2012 om 20:08
Ik krijg het gevoel dat je hem wilt straffen omdat jij je schuldig voelt. Is hij niet ook genoeg gestraft door de hele situatie...sowieso als deze situatie geen indruk op hem maakt wat kun jij dan zeggen of doen wat dat wel doet?
Zolang je met hem bezig bent zal je zelf niet helen.
Zolang je met hem bezig bent zal je zelf niet helen.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 21 oktober 2012 om 20:19
Ik vind het nogal vervelend om het gevoel te hebben dat ik mij moet verdedigen. Ik voelde mij de dagen na de abortus extreem machteloos tegenover hem. Uit zichzelf heeft hij geen contact met me opgenomen, zelfs de dag erna niet, om mij te vragen hoe het ging en toen ik vroeg of hij me te woord wilde staan zodat ik nog 1 keer mijn zegje kon doen, nam hij de telefoon niet op. Je moet je voorstellen dat ik me enorm belazerd voelde. Ik had hem al die tijd het hand boven het hoofd gehouden en de kans gegeven om het goed te doen, en nu stond ik er ineens alleen voor. Waar hij beloofde dat hij er hoe dan ook zou zijn, was hij na de abortus, dezelfde dag alweer gewoon letterlijk 'uitgechecked'.
Toen ik die echo liet maken vroegen ze of ik wilde dat hij er ook bij zou zijn, ik heb toen bewust 'nee, dat kan ik niet voor hem bepalen' gezegd omdat ik hem wilde ontzien. Ik wilde hem niet dwingen iets te zien wat hij liever niet wilde. Maar na al die dagen vol verdriet en onbeantwoorde vragen, want hij heeft nooit beantwoord waarom hij zich zodanig gedroeg, vond ik dat hij dat dan ook verdiende. En misschien komt dat manipulatief over, maar iemand het gevoel geven dat je er zult zijn (hij had aangegeven dat hij geen verantwoording wilde nemen over een kind, maar dat hij mij wel bij zou staan als ik abortus zou kiezen) en die persoon vervolgens meteen na de abortus laten vallen, dat vind ik pas gemeen.
Toen ik die echo liet maken vroegen ze of ik wilde dat hij er ook bij zou zijn, ik heb toen bewust 'nee, dat kan ik niet voor hem bepalen' gezegd omdat ik hem wilde ontzien. Ik wilde hem niet dwingen iets te zien wat hij liever niet wilde. Maar na al die dagen vol verdriet en onbeantwoorde vragen, want hij heeft nooit beantwoord waarom hij zich zodanig gedroeg, vond ik dat hij dat dan ook verdiende. En misschien komt dat manipulatief over, maar iemand het gevoel geven dat je er zult zijn (hij had aangegeven dat hij geen verantwoording wilde nemen over een kind, maar dat hij mij wel bij zou staan als ik abortus zou kiezen) en die persoon vervolgens meteen na de abortus laten vallen, dat vind ik pas gemeen.
zondag 21 oktober 2012 om 20:22
Om eerlijk te zijn, begrijp ik hier sommige reacties niet. Het wordt tegen TO gezegd, ga maar verder met je leven, laat het los, etc. Hebben jullie dan hetzelfde meegemaakt? Spreken jullie dan uit ervaring?
Dit is niet niks hoor! Wie de schuldige is, wat voor relatie ze hadden of juist niet, doet het niet toe.
TO heeft iets ingrijpend meegemaakt wat ws haar hele leven zal haar achtervolgen en ze deelt haar verhaal hier.
Beetje steun en shouder aanbieden is toch niet teveel gevraagd, lijkt mij.
TO, heel veel sterkte met verwerking en ik hoop dat je op een dag sterk en gelukkig zal worden.
Dit is niet niks hoor! Wie de schuldige is, wat voor relatie ze hadden of juist niet, doet het niet toe.
TO heeft iets ingrijpend meegemaakt wat ws haar hele leven zal haar achtervolgen en ze deelt haar verhaal hier.
Beetje steun en shouder aanbieden is toch niet teveel gevraagd, lijkt mij.
TO, heel veel sterkte met verwerking en ik hoop dat je op een dag sterk en gelukkig zal worden.
zondag 21 oktober 2012 om 20:37
quote:zwanenmeer schreef op 21 oktober 2012 @ 20:07:
Lijkt me dat je heel 'zwaar' op hem reageert. En dat de woede te maken heeft met spijt en schuldgevoelens nav de abortus kan ik me indenken. Maar die kun je helaas niet op hem afschuiven. Hij gaat weer verder terwijl jij er maar mooi mee zit en dat is heel onrechtvaardig. Hij begrijpt het allemaal niet zo en dat zal hij ook niet gaan doen gezien zijn onvolwassenheid hierin.Het is eigenlijk vooral dat gevoel dat het onrechtvaardig is wat maakt dat ik nog steeds zo boos ben. Ik word nog dagelijks wakker met een leeg gevoel. Ik voel me wel degelijk sterker dan in het begin, maar nog steeds heb ik het gevoel dat ik stil sta. Zeker nu hij weer terug is komt het verdriet weer naar boven en voeld het alsof ik soms weer terug bij af ben. Ook wanneer ik afleiding zoek word ik er soms aan herinnerd. Ik ging gisteren uit in het dorp waar ik woon (uitgaan is ook niet meer wat het was, omdat mijn gedachtes telkens afdrijven en ik het gevoel heb dat ik ergens niet thuis hoor) en toen kwam ik hem tegen. Hij gaat normaal nooit uit in dat café omdat hij er een hekel aan heeft en nu was hij daar opeens. Het maakt gewoon dat ik heel moeilijk rust vind en zien dat hij gewoon 'chill' uitgaat maakt het alleen maar pijnlijker.
Lijkt me dat je heel 'zwaar' op hem reageert. En dat de woede te maken heeft met spijt en schuldgevoelens nav de abortus kan ik me indenken. Maar die kun je helaas niet op hem afschuiven. Hij gaat weer verder terwijl jij er maar mooi mee zit en dat is heel onrechtvaardig. Hij begrijpt het allemaal niet zo en dat zal hij ook niet gaan doen gezien zijn onvolwassenheid hierin.Het is eigenlijk vooral dat gevoel dat het onrechtvaardig is wat maakt dat ik nog steeds zo boos ben. Ik word nog dagelijks wakker met een leeg gevoel. Ik voel me wel degelijk sterker dan in het begin, maar nog steeds heb ik het gevoel dat ik stil sta. Zeker nu hij weer terug is komt het verdriet weer naar boven en voeld het alsof ik soms weer terug bij af ben. Ook wanneer ik afleiding zoek word ik er soms aan herinnerd. Ik ging gisteren uit in het dorp waar ik woon (uitgaan is ook niet meer wat het was, omdat mijn gedachtes telkens afdrijven en ik het gevoel heb dat ik ergens niet thuis hoor) en toen kwam ik hem tegen. Hij gaat normaal nooit uit in dat café omdat hij er een hekel aan heeft en nu was hij daar opeens. Het maakt gewoon dat ik heel moeilijk rust vind en zien dat hij gewoon 'chill' uitgaat maakt het alleen maar pijnlijker.
zondag 21 oktober 2012 om 20:39
Je boosheid op hem is volkomen legitiem... alleen je daar op focussen gaat je niet verder helpen. Zoek steun bij andere mensen, zoals hier boven geschreven, mensen op wie je kunt rekenen zoals fam of goede vrienden.
Je hebt steun nodig, maar zoekt erkenning bij de verkeerde persoon.
Je hebt steun nodig, maar zoekt erkenning bij de verkeerde persoon.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 21 oktober 2012 om 21:17
quote:viva-amber schreef op 21 oktober 2012 @ 20:39:
Je boosheid op hem is volkomen legitiem... alleen je daar op focussen gaat je niet verder helpen. Zoek steun bij andere mensen, zoals hier boven geschreven, mensen op wie je kunt rekenen zoals fam of goede vrienden.
Je hebt steun nodig, maar zoekt erkenning bij de verkeerde persoon.Je hebt zeker gelijk. Alleen die boosheid is zo moeilijk om los te laten, simpelweg omdat dit juist alles was wat ik wilde voorkomen.
Je boosheid op hem is volkomen legitiem... alleen je daar op focussen gaat je niet verder helpen. Zoek steun bij andere mensen, zoals hier boven geschreven, mensen op wie je kunt rekenen zoals fam of goede vrienden.
Je hebt steun nodig, maar zoekt erkenning bij de verkeerde persoon.Je hebt zeker gelijk. Alleen die boosheid is zo moeilijk om los te laten, simpelweg omdat dit juist alles was wat ik wilde voorkomen.
zondag 21 oktober 2012 om 21:46
quote:chatarina41 schreef op 21 oktober 2012 @ 20:22:
Om eerlijk te zijn, begrijp ik hier sommige reacties niet. Het wordt tegen TO gezegd, ga maar verder met je leven, laat het los, etc. Hebben jullie dan hetzelfde meegemaakt? Spreken jullie dan uit ervaring?
Dit is niet niks hoor! Wie de schuldige is, wat voor relatie ze hadden of juist niet, doet het niet toe.
TO heeft iets ingrijpend meegemaakt wat ws haar hele leven zal haar achtervolgen en ze deelt haar verhaal hier.
Beetje steun en shouder aanbieden is toch niet teveel gevraagd, lijkt mij.
TO, heel veel sterkte met verwerking en ik hoop dat je op een dag sterk en gelukkig zal worden.
Dankje, het doet me goed dit te lezen. Het is ook allemaal heel moeilijk, en het liefste zou ik het los laten, maar dat gaat ook niet zomaar, het kost een hoop tijd.
Ik hoop dat ik op een punt kom waarop het makkelijker word en ik het (de abortus en de vader van het kind) los van elkaar kan zien, en vrede kan hebben met de gang van zaken.
Om eerlijk te zijn, begrijp ik hier sommige reacties niet. Het wordt tegen TO gezegd, ga maar verder met je leven, laat het los, etc. Hebben jullie dan hetzelfde meegemaakt? Spreken jullie dan uit ervaring?
Dit is niet niks hoor! Wie de schuldige is, wat voor relatie ze hadden of juist niet, doet het niet toe.
TO heeft iets ingrijpend meegemaakt wat ws haar hele leven zal haar achtervolgen en ze deelt haar verhaal hier.
Beetje steun en shouder aanbieden is toch niet teveel gevraagd, lijkt mij.
TO, heel veel sterkte met verwerking en ik hoop dat je op een dag sterk en gelukkig zal worden.
Dankje, het doet me goed dit te lezen. Het is ook allemaal heel moeilijk, en het liefste zou ik het los laten, maar dat gaat ook niet zomaar, het kost een hoop tijd.
Ik hoop dat ik op een punt kom waarop het makkelijker word en ik het (de abortus en de vader van het kind) los van elkaar kan zien, en vrede kan hebben met de gang van zaken.
maandag 22 oktober 2012 om 00:30
quote:snoopylynn schreef op 20 oktober 2012 @ 20:17:
Misschien ben jij wel degene die raar doet, en dat hij daarom zoiets heeft van, ik maak dat ik weg ben.
Vind ik niet heel vreemd eerlijk gezegd.
Laat het los, het is gebeurd.Ik vind je reactie nogal onnadenkend eigenlijk, heb je zelf iets soortgelijks meegemaakt dat je kunt oordelen over mijn gedrag na de abortus?
Misschien ben jij wel degene die raar doet, en dat hij daarom zoiets heeft van, ik maak dat ik weg ben.
Vind ik niet heel vreemd eerlijk gezegd.
Laat het los, het is gebeurd.Ik vind je reactie nogal onnadenkend eigenlijk, heb je zelf iets soortgelijks meegemaakt dat je kunt oordelen over mijn gedrag na de abortus?
maandag 22 oktober 2012 om 17:01
quote:chatarina41 schreef op 21 oktober 2012 @ 20:22:
Om eerlijk te zijn, begrijp ik hier sommige reacties niet. Het wordt tegen TO gezegd, ga maar verder met je leven, laat het los, etc. TO heeft iets ingrijpend meegemaakt wat ws haar hele leven zal haar achtervolgen en ze deelt haar verhaal hier.
Beetje steun en shouder aanbieden is toch niet teveel gevraagd, lijkt mij.
Dit is nu ook het gevoel wat mij bekroop toen ik alles las. Chatarina was me net voor. Iemand die hier iets post, is niet geholpen met, al dan niet moraliserende, woorden van hoe ze het in een anders' ogen zou moeten doen. Gevoelsreflektie past beter.
TO, het gevoel om te worden genegeerd is niet uit te leggen. Niet meer de kans krijgen te zeggen wat je wilt. Je te uiten en daarmee een stukje verwerking krijgen. Doodzwijgen is een van de ergste dingen die je iemand kan aandoen. Zeker als je diegene ooit je vertrouwen gaf en dit nu zo beschaamd ziet worden. Daarbij wordt nu alles lelijk. Alle herinneringen aan een tijd die toch ook eens mooi was worden lelijk. Herken je hier iets in?
Wat je verder veel pijn zal doen is de vraag hoe het nu toch kàn bestaan dat iemand je zo laat vallen. Dat het iemand blijkbaar niets interesseert hoe het met JOU gaat. Dat empathie blijkbaar niet bestaat bij hem en dat jouw gevoelsleven niet iets is waar hij zich mee bezig houdt.
Mensen zijn sociale wezens. Communicatie is wat ons door het dagelijks leven heen helpt. Dat niet te kunnen is te erg voor woorden.
Sterkte!
Om eerlijk te zijn, begrijp ik hier sommige reacties niet. Het wordt tegen TO gezegd, ga maar verder met je leven, laat het los, etc. TO heeft iets ingrijpend meegemaakt wat ws haar hele leven zal haar achtervolgen en ze deelt haar verhaal hier.
Beetje steun en shouder aanbieden is toch niet teveel gevraagd, lijkt mij.
Dit is nu ook het gevoel wat mij bekroop toen ik alles las. Chatarina was me net voor. Iemand die hier iets post, is niet geholpen met, al dan niet moraliserende, woorden van hoe ze het in een anders' ogen zou moeten doen. Gevoelsreflektie past beter.
TO, het gevoel om te worden genegeerd is niet uit te leggen. Niet meer de kans krijgen te zeggen wat je wilt. Je te uiten en daarmee een stukje verwerking krijgen. Doodzwijgen is een van de ergste dingen die je iemand kan aandoen. Zeker als je diegene ooit je vertrouwen gaf en dit nu zo beschaamd ziet worden. Daarbij wordt nu alles lelijk. Alle herinneringen aan een tijd die toch ook eens mooi was worden lelijk. Herken je hier iets in?
Wat je verder veel pijn zal doen is de vraag hoe het nu toch kàn bestaan dat iemand je zo laat vallen. Dat het iemand blijkbaar niets interesseert hoe het met JOU gaat. Dat empathie blijkbaar niet bestaat bij hem en dat jouw gevoelsleven niet iets is waar hij zich mee bezig houdt.
Mensen zijn sociale wezens. Communicatie is wat ons door het dagelijks leven heen helpt. Dat niet te kunnen is te erg voor woorden.
Sterkte!
maandag 22 oktober 2012 om 17:45
quote:rozemarijn1990 schreef op 22 oktober 2012 @ 00:30:
[...]
Ik vind je reactie nogal onnadenkend eigenlijk, heb je zelf iets soortgelijks meegemaakt dat je kunt oordelen over mijn gedrag na de abortus?
Degene die onnadenkend zijn geweest zijn jullie, maar daar gaat het niet over.
Dat het erg veel pijn doet en hij je niet steunt is niet chique, maar je reactie gaat je helemaal niets brengen.
Je woede pijn en verdriet kun je beter bij hulpverlener kwijt, zodat je ermee om kan leren gaan.
Hij gaat er op zijn eigen manier mee om, en dat vindt jij niks maar je hebt er niks over te zeggen.
Heel veel sterkte en ik hoop echt dat het snel weer beter met je gaat.
[...]
Ik vind je reactie nogal onnadenkend eigenlijk, heb je zelf iets soortgelijks meegemaakt dat je kunt oordelen over mijn gedrag na de abortus?
Degene die onnadenkend zijn geweest zijn jullie, maar daar gaat het niet over.
Dat het erg veel pijn doet en hij je niet steunt is niet chique, maar je reactie gaat je helemaal niets brengen.
Je woede pijn en verdriet kun je beter bij hulpverlener kwijt, zodat je ermee om kan leren gaan.
Hij gaat er op zijn eigen manier mee om, en dat vindt jij niks maar je hebt er niks over te zeggen.
Heel veel sterkte en ik hoop echt dat het snel weer beter met je gaat.
Ja en?
maandag 22 oktober 2012 om 18:26
Tuurlijk gaat de reactie niets brengen maar de emoties zijn zo intens dat het de ratio op dat moment overschaduwd. Lieve Roosmarijn, het is gewoon kut. Ik kan je heel goed begrijpen. Ik denk zelfs dat ik in jouw situatie (ongeveer) hetzelfde had gedaan, wetende hoeveel pijn de abortus heeft gedaan. Je hoeft je tegen niemand te verdedigen. Het enige wat nu nuttig is is om te proberen het los te laten en je realiseren dat boos op hem blijven niets gaat oplossen. Hij zal jouw pijn niet voelen en dat gaat ook niet gebeuren, wat je ook zal doen. Dus houd de eer aan jezelf en probeer verder te gaan. Makkelijk gezegd natuurlijk... Ik hoop dat MW je hiermee kan helpen.
Verder zei Oprah eens: vergeven is accepteren dat het verleden niet gaat veranderen. Hoewel ik het niet volledig met deze uitspraak eens ben heeft het mij wel geholpen.
Misschien helpt het om het hele verhaal uit te typen. Alle gebeurtenissen, alle gevoelens die je erbij had. Waarom zijn gedrag zo veel pijn doet. Wellicht gaat het dan iets meer uit je hoofd.
Verder zei Oprah eens: vergeven is accepteren dat het verleden niet gaat veranderen. Hoewel ik het niet volledig met deze uitspraak eens ben heeft het mij wel geholpen.
Misschien helpt het om het hele verhaal uit te typen. Alle gebeurtenissen, alle gevoelens die je erbij had. Waarom zijn gedrag zo veel pijn doet. Wellicht gaat het dan iets meer uit je hoofd.
maandag 22 oktober 2012 om 20:46
quote:snoopylynn schreef op 22 oktober 2012 @ 17:45:
[...]
Degene die onnadenkend zijn geweest zijn jullie, maar daar gaat het niet over.
Dat het erg veel pijn doet en hij je niet steunt is niet chique, maar je reactie gaat je helemaal niets brengen.
Je woede pijn en verdriet kun je beter bij hulpverlener kwijt, zodat je ermee om kan leren gaan.
Hij gaat er op zijn eigen manier mee om, en dat vindt jij niks maar je hebt er niks over te zeggen.
Heel veel sterkte en ik hoop echt dat het snel weer beter met je gaat.Het eerste vind ik een beetje kortzichtig, (ik neem even aan dat je op mijn zwangerschap doelt), er zijn genoeg vrouwen die zwanger raken omdat de anticonceptie faalt. Maar die discussie wil ik nu niet aangaan, hoe dan ook bedankt voor je feedback.
[...]
Degene die onnadenkend zijn geweest zijn jullie, maar daar gaat het niet over.
Dat het erg veel pijn doet en hij je niet steunt is niet chique, maar je reactie gaat je helemaal niets brengen.
Je woede pijn en verdriet kun je beter bij hulpverlener kwijt, zodat je ermee om kan leren gaan.
Hij gaat er op zijn eigen manier mee om, en dat vindt jij niks maar je hebt er niks over te zeggen.
Heel veel sterkte en ik hoop echt dat het snel weer beter met je gaat.Het eerste vind ik een beetje kortzichtig, (ik neem even aan dat je op mijn zwangerschap doelt), er zijn genoeg vrouwen die zwanger raken omdat de anticonceptie faalt. Maar die discussie wil ik nu niet aangaan, hoe dan ook bedankt voor je feedback.
maandag 22 oktober 2012 om 21:20
quote:emiliy85 schreef op 22 oktober 2012 @ 18:26:
Tuurlijk gaat de reactie niets brengen maar de emoties zijn zo intens dat het de ratio op dat moment overschaduwd. Lieve Roosmarijn, het is gewoon kut. Ik kan je heel goed begrijpen. Ik denk zelfs dat ik in jouw situatie (ongeveer) hetzelfde had gedaan, wetende hoeveel pijn de abortus heeft gedaan. Je hoeft je tegen niemand te verdedigen. Het enige wat nu nuttig is is om te proberen het los te laten en je realiseren dat boos op hem blijven niets gaat oplossen. Hij zal jouw pijn niet voelen en dat gaat ook niet gebeuren, wat je ook zal doen. Dus houd de eer aan jezelf en probeer verder te gaan. Makkelijk gezegd natuurlijk... Ik hoop dat MW je hiermee kan helpen.
Verder zei Oprah eens: vergeven is accepteren dat het verleden niet gaat veranderen. Hoewel ik het niet volledig met deze uitspraak eens ben heeft het mij wel geholpen.
Misschien helpt het om het hele verhaal uit te typen. Alle gebeurtenissen, alle gevoelens die je erbij had. Waarom zijn gedrag zo veel pijn doet. Wellicht gaat het dan iets meer uit je hoofd.Bedankt voor je reactie(s) Emiliy. Het doet mij heel goed te lezen dat ik begrepen word, zeker door vrouwen die weten hoe het voeld. Ik ben nu nog maar twee maanden verder en het is nog steeds heel moeilijk. Er zijn zeker dagen/momenten dat het beter gaat, maar sinds ik weet dat hij terug is (we hebben dezelfde vrienden en de meeste daarvan weten niets hiervan en denken ook nog steeds dat wij bevriend zijn dus zijn naam valt ook best vaak) lijkt het een beetje alsof ik weer op scherp sta. De werkelijkheid is dat ik gewoon bang ben om hem tegen te komen na al die tijd. Ik word namelijk nog steeds boos en verdrietig als ik terug denk aan wat er gebeurd is, en hem zien brengt al die emoties weer naar boven. Ik kan ergens nog steeds niet accepteren hoe het gegaan is denk ik, ook al zou ik het wel willen. Ik heb woensdag weer een afspraak met mijn maatschappenlijk-werker en ik kijk er nu al naar uit.
Tuurlijk gaat de reactie niets brengen maar de emoties zijn zo intens dat het de ratio op dat moment overschaduwd. Lieve Roosmarijn, het is gewoon kut. Ik kan je heel goed begrijpen. Ik denk zelfs dat ik in jouw situatie (ongeveer) hetzelfde had gedaan, wetende hoeveel pijn de abortus heeft gedaan. Je hoeft je tegen niemand te verdedigen. Het enige wat nu nuttig is is om te proberen het los te laten en je realiseren dat boos op hem blijven niets gaat oplossen. Hij zal jouw pijn niet voelen en dat gaat ook niet gebeuren, wat je ook zal doen. Dus houd de eer aan jezelf en probeer verder te gaan. Makkelijk gezegd natuurlijk... Ik hoop dat MW je hiermee kan helpen.
Verder zei Oprah eens: vergeven is accepteren dat het verleden niet gaat veranderen. Hoewel ik het niet volledig met deze uitspraak eens ben heeft het mij wel geholpen.
Misschien helpt het om het hele verhaal uit te typen. Alle gebeurtenissen, alle gevoelens die je erbij had. Waarom zijn gedrag zo veel pijn doet. Wellicht gaat het dan iets meer uit je hoofd.Bedankt voor je reactie(s) Emiliy. Het doet mij heel goed te lezen dat ik begrepen word, zeker door vrouwen die weten hoe het voeld. Ik ben nu nog maar twee maanden verder en het is nog steeds heel moeilijk. Er zijn zeker dagen/momenten dat het beter gaat, maar sinds ik weet dat hij terug is (we hebben dezelfde vrienden en de meeste daarvan weten niets hiervan en denken ook nog steeds dat wij bevriend zijn dus zijn naam valt ook best vaak) lijkt het een beetje alsof ik weer op scherp sta. De werkelijkheid is dat ik gewoon bang ben om hem tegen te komen na al die tijd. Ik word namelijk nog steeds boos en verdrietig als ik terug denk aan wat er gebeurd is, en hem zien brengt al die emoties weer naar boven. Ik kan ergens nog steeds niet accepteren hoe het gegaan is denk ik, ook al zou ik het wel willen. Ik heb woensdag weer een afspraak met mijn maatschappenlijk-werker en ik kijk er nu al naar uit.
dinsdag 23 oktober 2012 om 01:19
Ik ben dan wel een man maar voel absoluut wat jij meemaakt! In aanvulling op wat ik eerder schreef: Dat anderen niets weten van zijn gedrag is ook erg moeilijk. Voor je gevoel komt hij ermee weg. Het is dat de schandpaal is afgeschaft. Maar het liefst zou je iedereen inlichten, alleen... Wie gaan ze geloven? Ik heb iets vergelijkbaars waarbij collega's niet weten hoe mijn ex (en tevens collega) werkelijk is. Ik kom haar nog geregeld tegen en voel dan steeds de pijn en het verdriet van het verraad van haar. En de manier waarop ze mij bleek te hebben voorgelogen en daarna behandelde. En toch ook de herinnering van wat ooit was. Momenten die ik zo graag nog eens had gedeeld en over nagebept. Maar wat nooit meer zal kunnen.
dinsdag 23 oktober 2012 om 01:29
dinsdag 23 oktober 2012 om 02:28
quote:cirrus schreef op 23 oktober 2012 @ 01:19:
Ik ben dan wel een man maar voel absoluut wat jij meemaakt! In aanvulling op wat ik eerder schreef: Dat anderen niets weten van zijn gedrag is ook erg moeilijk. Voor je gevoel komt hij ermee weg. Het is dat de schandpaal is afgeschaft. Maar het liefst zou je iedereen inlichten, alleen... Wie gaan ze geloven? Ik heb iets vergelijkbaars waarbij collega's niet weten hoe mijn ex (en tevens collega) werkelijk is. Ik kom haar nog geregeld tegen en voel dan steeds de pijn en het verdriet van het verraad van haar. En de manier waarop ze mij bleek te hebben voorgelogen en daarna behandelde. En toch ook de herinnering van wat ooit was. Momenten die ik zo graag nog eens had gedeeld en over nagebept. Maar wat nooit meer zal kunnen.
Sorry, ik wil je niet buitensluiten als man. Ik vind het in het algeheel heel fijn om het gevoel te hebben dat mensen naar mijn verhaal willen 'luisteren' en mij feedback proberen te geven, waar ik iets mee kan. Het feit dat vele het niet weten kan soms heel vervelend zijn. Maar ook wanneer andere mij al snel adviseren om het los te laten of zeggen dat het geen zin heeft om hem aan te spreken, geeft mij soms een heel machteloos gevoel. Zeker op de momenten dat ik me weer heel verdrietig en boos voel, of als ik hem, zoals zaterdagnacht, opeens tegenkom tijdens het uitgaan.
Ik wil heel graag verder gaan, zoals hij dat ook doet, maar anderzijds wil ik ergens ook niet die boosheid loslaten omdat het dan voelt alsof ik dan min of meer accepteer wat hij heeft gedaan.
Ik weet in ieder geval dat ik een keuze moet gaan maken wat het beste is voor mijzelf. Ik wil niet constant in paniek raken en mij verdrietig voelen als ik hem ergens tegenkom (we gaan elkaar waarschijnlijk nog heel vaak zien) en als mijn gevoel uiten naar hem daar iets in kan veranderen dan zou ik dat graag doen. Maar anderzijds, ik weet niet of ik dan wel rust kan vinden, zeker wanneer het 'vervelend' voor mij uitpakt.
Ik ben dan wel een man maar voel absoluut wat jij meemaakt! In aanvulling op wat ik eerder schreef: Dat anderen niets weten van zijn gedrag is ook erg moeilijk. Voor je gevoel komt hij ermee weg. Het is dat de schandpaal is afgeschaft. Maar het liefst zou je iedereen inlichten, alleen... Wie gaan ze geloven? Ik heb iets vergelijkbaars waarbij collega's niet weten hoe mijn ex (en tevens collega) werkelijk is. Ik kom haar nog geregeld tegen en voel dan steeds de pijn en het verdriet van het verraad van haar. En de manier waarop ze mij bleek te hebben voorgelogen en daarna behandelde. En toch ook de herinnering van wat ooit was. Momenten die ik zo graag nog eens had gedeeld en over nagebept. Maar wat nooit meer zal kunnen.
Sorry, ik wil je niet buitensluiten als man. Ik vind het in het algeheel heel fijn om het gevoel te hebben dat mensen naar mijn verhaal willen 'luisteren' en mij feedback proberen te geven, waar ik iets mee kan. Het feit dat vele het niet weten kan soms heel vervelend zijn. Maar ook wanneer andere mij al snel adviseren om het los te laten of zeggen dat het geen zin heeft om hem aan te spreken, geeft mij soms een heel machteloos gevoel. Zeker op de momenten dat ik me weer heel verdrietig en boos voel, of als ik hem, zoals zaterdagnacht, opeens tegenkom tijdens het uitgaan.
Ik wil heel graag verder gaan, zoals hij dat ook doet, maar anderzijds wil ik ergens ook niet die boosheid loslaten omdat het dan voelt alsof ik dan min of meer accepteer wat hij heeft gedaan.
Ik weet in ieder geval dat ik een keuze moet gaan maken wat het beste is voor mijzelf. Ik wil niet constant in paniek raken en mij verdrietig voelen als ik hem ergens tegenkom (we gaan elkaar waarschijnlijk nog heel vaak zien) en als mijn gevoel uiten naar hem daar iets in kan veranderen dan zou ik dat graag doen. Maar anderzijds, ik weet niet of ik dan wel rust kan vinden, zeker wanneer het 'vervelend' voor mij uitpakt.
dinsdag 23 oktober 2012 om 02:48
quote:qupida schreef op 22 oktober 2012 @ 02:44:
.
Ik zag dat je het bericht verwijderd hebt, maar ik wilde je toch nog even bedanken. Ik weet dat ik uiteindelijk diegene ben die de beslissing heeft gemaakt, alleen wilde ik wel een keuze maken waarmee hij het ook eens zou zijn. (Dan moest hij we zijn verantwoording nemen, wat hij dan ook steeds beloofde te doen.)
Maar either way, ondanks het feit dat ik weet dat abortus voor mij het de beste optie was, heeft het toch een allemaal een bittere nasmaak. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik zijn probleem opgelost heb, want zo zag ik het niet.
.
Ik zag dat je het bericht verwijderd hebt, maar ik wilde je toch nog even bedanken. Ik weet dat ik uiteindelijk diegene ben die de beslissing heeft gemaakt, alleen wilde ik wel een keuze maken waarmee hij het ook eens zou zijn. (Dan moest hij we zijn verantwoording nemen, wat hij dan ook steeds beloofde te doen.)
Maar either way, ondanks het feit dat ik weet dat abortus voor mij het de beste optie was, heeft het toch een allemaal een bittere nasmaak. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik zijn probleem opgelost heb, want zo zag ik het niet.
