PPD/PND

Je leest het vaak, kersverse moeder die rondzweven op een roze (of blauwe) wolk.

Bij mij is die wolk nergens te bekennen. Ben net moeder van mn tweede kindje, en moet weer door die enorme grote zure appel die PND heet heen bijten.

Omdat ik al eens een PND doormaakte was er van te voren bekend dat ik meer risico had op een PND bij deze zwangerschap.

Er is dan ook preventief gestart met antidepressiva.



Helaas mocht dat niet baten, ik voelde me langzaam afglijden naar een depressie.

Ik verzorg mijn kindje wel, maar daar is ook alles mee gezegd.

Ik voel niets voor haar, en vraag me af of ik er wel goed aan heb gedaan weer een zwangerschap aan gegaan te zijn.



Het onbegrip van anderen is groot, het is zo moelijk uit te leggen wat er aan de hand is.

Ik speel dan ook vaak een rol, zet een masker op voor anderen. Ze zouden eens moeten weten hoe het echt met me gaat.

Ik schaam me er ook wel voor, heb een gezond kind, waarom ben ik dan niet gelukkig?



Ik zou het fijn vinden om te schrijven met vrouwen die dit ook doormaken, of hebben doorgemaakt.

Lieve Ice, wat is het herkenbaar. En dat eeuwige schuldgevoel. Ik dacht dat ik eraan kapot ging. En het kostte me zoveel moeite om toe te geven dat ik niet zelf voor mn kinderen kon zorgen. Maar zoals mijn psych het zo mooi zei: je doet dit niet zelf je wilt dit niet zelf, dit overkomt je en je hebt er mee te dealen. Je maakt het jezelf niet makkelijker door schuldgevoel.

Ik heb geen gezinshulp gehad, omdat ik op een gegeven moment met mn rug tegen de muur stond. Het was of een opname op de psychiatrische afdeling of de baby per direkt naar een logeeradres. Gelukkig was het laatste mogelijk en dat heeft me ook gered. Mijn ouders waren mijn gezinshulp, ze hebben de zorg uit handen genomen en stukje bij beetje op mijn eigen tempo te zorg weer in mijn eigen handen kunnen nemen. Ik wilde ook niet nog meer onrust voor onze oudste, het was de afgelopen maanden al onrustig genoeg geweest, onze baby is te vroeg geboren en ik lag daarvoor al in het ziekenhuis dus het was de laatste maanden al zoveel reuring voor hem.



De werking van de AD geef het de tijd, maar geef het ook aan als het slechter met je gaat. Eerlijk zijn tegenover jezelf. En bij mij hielp het goed om te schrijven.

Ik denk dat ik pas na 6 wkn citalopram de werking ervan had, het is wel steeds tussentijds opgehoogd. Zit nu op 40 mg.

En schroom niet om over serequel te beginnen. Het heeft mij zo ontzettend geholpen. Het zorgt er ook voor dat de AD wat beter werken is mij verteld. En die continue spanning ging eraf, zonder gelijk als een zombie op de bank te zitten. De eerste dagen merkte ik het wel en sliep er ook heel vast op, maar toen ik er aan gewend was voelde ik me niet zo duf meer.

Hoe is het op je mans werk geregeld? Kan hij bv zorgverlof opnemen? Dat geeft jouw ook kans om even bij te komen.

Of een goede vriendin in vertrouwen nemen?

Ik werk nu 20/ per week, nu minder omdat ik nog gedeeltelijk inde ziektewet zit. Mijn collegas zijn allemaal zeer begripvol en lief, maar het scheelt misschien dat ik in de zorg werk.

Ik ben ook vanaf het begin open erover geweest, en dat voelt heel goed. Ze kunnen ook helpen waarnodig en ik hoef niet alleen zo ontzettend te worstelen, wat ik de eerste keer gedaan heb. Toen heb ik zolang alles in mn eentje gedaan, verwerkt, achteraf begrijp ik niet dat ik gewoon heb doorgewerkt en alles goed is gegaan.

In wat voor sector werk je? Je zou het ook via de bedrijfsarts kunnen spelen uiteraard.

Sterkte lieve Ice. Ik denk aan je. En vertrouw erop dat het goed komt meis!!

Ice, je doet het goed!

Om nog even op je vraag terug te komen; ik had eigenlijk geen keuze. Ik zat op de rand van een psychose en het gevaar was groot dat ik mijn kind(eren) wat zou aandoen. Die angst had ik ook. Dat ik de controle zou verliezen. In eerste instantie is toen een opname voorgesteld (of eigenlijk met klem aangeraden). Er is toen overlegd met andere psychiaters en ook met mijn man erbij. Toen kwam de uithuis optie ter spraken. Ze moest dezelfde dag/avond nog uit huis. Alleen dan konden we een opname voorkomen. Dus het was of opname, of baby uit huis.

En mijn ouders stonden gelijk klaar om haar op te vangen.

Maar als ik geen logeer opties had gehad voor haar dan had ik wel opgenomen moeten worden.



Wat fijn dat je iets lijkt te merken van je medicatie, dat is een goed teken! Zit je al op de max dosering of kan het ook nog wat omhoog?



Dat moe en bekaf zijn herken ik, zeker nu ik alles aan het verwerken ben wat er de afgelopen tijd is gebeurd, dat is gewoon veel en heftig! En je krijgt niet even de kans om bij te komen, adem te halen. Het drukke gezinsleven draait gewoon door.

Maar hier ook met regelmaat logeerpartijen,het scheelt ook al om de oudste bijvoorbeeld een nachtje niet in huis te hebben, het is zon kleine drukte maker.



Wat goed dat je concreet stappen onderneemt voor extra opvang. Heel belangrijk. En laat dat schuldgevoel voor wat het is, het is niet erg dat je het nu niet aankunt, en je hoeft het zeker niet alleen te doen. Je bent een goede mama!!

quote:ice79 schreef op 21 oktober 2012 @ 21:32:

Wibra, je reactie ontroert me.... Dat je zegt dat ik een goede moeder ben.... Thanks.

Ik vind het knap dat je zo open schrijft over waarom je bijna bent opgenomen geweest. Goh wat heftig... Wat voel je dan als je een psychose voelt aankomen? Heb je al wel eens een psychose meegemaakt? Of was het toch met name dat je bang was de controle te verliezen?Ik ken t gevoel misschien een beetje, mijn zoontje wil nooit stilliggen bij het verschonen en draait dan de hele tijd om, als ie dan een poepluier heeft en alles zit onder dan word ik ook zo gek van hem, dat mijn handen gaan jeuken. Ik zet hem dan even op de grond en haal een paar keer diep adem, dan ga ik weer verder, maar jee, wat kun je daar gek van worden...

Fijn dat je ouders wel direct konden bijspringen, daar heb je echt geluk mee.

Heb je nog iets van therapie of gesprekken?

Ik heb 20 mg citalopram. Zou best een hogere dosis willen hoor als ik me daar nog beter door g a voelen, of wat jij hebt, serequel, maar ik zie me aankomen bij de huisarts....ik durf daar echt niet zelf om te vragen, ben bang dat ze dat heel raar vinden, zo van "hoe komt ze daar nou toch bij"... Wacht, binnenkort een keer een belafspraak met de huisarts, misschien kan ik t dan vragen is de drempel iets lager. Dan vraag ik of ze iets heeft tegen de gespannenheid/geirriteerdheid.

Jouw oudste is een jongetje toch? Dacht ik ergens gelezen te hebben... En je baby? Grappig dat we kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd hebben, mijn dochter is 5,5 jaar en mijn zoontje 1,5 jaar.



Lieve Ice, voor jou

Ik slik 40 mg citalopram. Bij mij is het vrij snel opgeschroefd, ook omdat het middel wat ik daarvoor kreeg voorgeschreven helemaal niks deed. En dit is nu wel de goede dosering voor mij.



En ben je gek, een huisarts is er juist voor dat soort vragen, en geloof me ze kijken niet meer zo snel gek op hoor. Gewoon even informeren, dat je het op internet hebt gelezen, misschien wil je huisarts nog wel even overleggen met de psychiater.

Weet je al iets meer over de therapie die je gaat doen?

Het fijne van de serequel is dat je niet zoals bij oxazepam ofzo totaal van de wereld bent. Maar goed, ook dat is persoonlijk en zal voor iedereen anders zijn.

En maak ook ophoging van de AD bespreekbaar.



Je vraagt hoe het voelde toen ik tegen het randje van een psychose aanzat. Het voelde heel erg dat ik mezelf niet was, een soort van buiten mezelf was, alsof ik in een soort waas zat. Ik had op een gegeven moment steeds de gedachte om iets verschrikkelijks met mijn kind te doen, of ik zat juist apatisch voor me uit te staren terwijl mijn baby keihard lag te huilen. Als ik haar vast had, probeerde ik me voor te stellen hoe het was om haar te laten vallen, of ik wilde haar loslaten als ik haar in bad deed. Als ze bleef huilen, had ik de neiging om haar door elkaar te schudden. Ik vroeg me af of ik haar zou missen als ze er niet meer zou zijn, en tot mijn schaamte en verdriet kon ik daar geen antwoord op geven.

Gelukkig kon ik mezelf dan toespreken om vooral geen nare dingen te doen, maar als ik later aan de bel had getrokken dan was de kans wel groot geweest dat er iets heel ergs was gebeurd.

Die gedachten heb ik ook bij mijn eerste gehad, maar die waren veel meer op de achtergrond. Nu moest ik echt veel meer moeite doen om er niet aan toe te geven. Ik was de controle aan het verliezen.



En wat jij verteld over bv de situatie met niet stil willen liggen, heel herkenbaar. Je hebt een kort lontje en zeer ongeduldig. En dat is geen fijne combinatie met een baby. En je mag af en toe ook wel je kind achter het behang willen plakken, een perfecte moeder die altijd lief en geduldig is bestaat niet. Ook zonder PND.



Ik slik nog steeds medicatie, ook nog slaapmedicatie en heb ongeveer elke 4 wkn een gesprek met de psychiater. Gelukkig zijn ze erg laagdrempelig dus als ik ook maar even merk dat ik uit balans raak of dat het slechter gaat, dan wordt ik eerder gezien.



Klopt mijn oudste is een jongen, de jongste een meisje.

Mijn zoon is bijna 5 en mijn dochter is bijna 6 mnd.

Hoe gaat jouw oudste met de hele situatie om? Ze voelt waarschijnlijk ook wel dat er spanningen zijn?

quote:lemoos schreef op 21 oktober 2012 @ 21:37:

@wibra:



In al die tijd ben jij de eerste waarvan ik lees dat zij ook bijna opgenomen is geweest. Niet dat ik PPD zie als iets 'minder erg' (helemaal niet zelfs, heb er ook 18 maanden mee geworsteld), maar heb jij dus ook een PPP doorgemaakt?





Ik denk dat ik officieel geen PPP heb doorgemaakt, maar dat het wel is voorkomen door uit huis plaatsing van mijn baby.

Ik schrok er ook wel van hoor, ze wilden me eigenlijk per direkt opnemen.

Grijp dit topic maar weer even aan om mijn eigen zegje te doen. Ik voel me sinds gisteravond erg belabberd. Geen energie, labiel. Gevoel weg te willen kruipen onder een dik dekbed afgesloten van alle invloeden en prikkels van buitenaf.

Kan het niet eens opbrengen een was te doen of de vaatwasser in te ruimen.

Voel me een sukkel, waardeloos, slechte moeder. Voel me niet nuttig op mijn werk, maak voor mn gevoel geen deel meer uit van het team. Oo wat baal ik hiervan. En ik kan het niet herleiden. Waar komt dit vandaan?