Psyche
alle pijlers
PPD/PND
maandag 16 juli 2012 om 09:56
Je leest het vaak, kersverse moeder die rondzweven op een roze (of blauwe) wolk.
Bij mij is die wolk nergens te bekennen. Ben net moeder van mn tweede kindje, en moet weer door die enorme grote zure appel die PND heet heen bijten.
Omdat ik al eens een PND doormaakte was er van te voren bekend dat ik meer risico had op een PND bij deze zwangerschap.
Er is dan ook preventief gestart met antidepressiva.
Helaas mocht dat niet baten, ik voelde me langzaam afglijden naar een depressie.
Ik verzorg mijn kindje wel, maar daar is ook alles mee gezegd.
Ik voel niets voor haar, en vraag me af of ik er wel goed aan heb gedaan weer een zwangerschap aan gegaan te zijn.
Het onbegrip van anderen is groot, het is zo moelijk uit te leggen wat er aan de hand is.
Ik speel dan ook vaak een rol, zet een masker op voor anderen. Ze zouden eens moeten weten hoe het echt met me gaat.
Ik schaam me er ook wel voor, heb een gezond kind, waarom ben ik dan niet gelukkig?
Ik zou het fijn vinden om te schrijven met vrouwen die dit ook doormaken, of hebben doorgemaakt.
Bij mij is die wolk nergens te bekennen. Ben net moeder van mn tweede kindje, en moet weer door die enorme grote zure appel die PND heet heen bijten.
Omdat ik al eens een PND doormaakte was er van te voren bekend dat ik meer risico had op een PND bij deze zwangerschap.
Er is dan ook preventief gestart met antidepressiva.
Helaas mocht dat niet baten, ik voelde me langzaam afglijden naar een depressie.
Ik verzorg mijn kindje wel, maar daar is ook alles mee gezegd.
Ik voel niets voor haar, en vraag me af of ik er wel goed aan heb gedaan weer een zwangerschap aan gegaan te zijn.
Het onbegrip van anderen is groot, het is zo moelijk uit te leggen wat er aan de hand is.
Ik speel dan ook vaak een rol, zet een masker op voor anderen. Ze zouden eens moeten weten hoe het echt met me gaat.
Ik schaam me er ook wel voor, heb een gezond kind, waarom ben ik dan niet gelukkig?
Ik zou het fijn vinden om te schrijven met vrouwen die dit ook doormaken, of hebben doorgemaakt.
dinsdag 14 augustus 2012 om 13:53
Vandaag weer een iets betere dag. Ik doe mn best om me niet meer zo heel erg druk te maken, en de ene dag lukt dat beter dan de ander.
Zit totaal niet op 1 lijn met partner, we praten er eigenlijk weinig over. Ik verwacht bepaalde dingen, waar hij niet aan kan voldoen. Hij zit gewoon niet zo in elkaar. Ik heb het juist nu wel nodig als iemand me gewoon even meeneemt, het initatief neemt, het voortouw neemt, me steunt.
Dat lukt helaas niet zo goed.
Zit totaal niet op 1 lijn met partner, we praten er eigenlijk weinig over. Ik verwacht bepaalde dingen, waar hij niet aan kan voldoen. Hij zit gewoon niet zo in elkaar. Ik heb het juist nu wel nodig als iemand me gewoon even meeneemt, het initatief neemt, het voortouw neemt, me steunt.
Dat lukt helaas niet zo goed.
donderdag 23 augustus 2012 om 13:55
Het gaat steeds een stukje beter. De periodes dat ik me rot voel duren steeds minder lang en komen minder frequent.
Ik ben wel heel snel uit balans, door dat dingen anders lopen dan ik me had voorgesteld bijvoorbeeld, of als mijn oudste heel erg dwars loopt te doen en de baby blijft maar huilen. Dat trek ik niet zo goed. Maar heb nu al 2 weken baby weer thuis en dat lijkt best goed te gaan.
Ik ben wel heel snel uit balans, door dat dingen anders lopen dan ik me had voorgesteld bijvoorbeeld, of als mijn oudste heel erg dwars loopt te doen en de baby blijft maar huilen. Dat trek ik niet zo goed. Maar heb nu al 2 weken baby weer thuis en dat lijkt best goed te gaan.
maandag 27 augustus 2012 om 16:39
Het gaat nog altijd erg op en neer, maar het gaat nog steeds in een stijgende lijn. Ik vindt het nog wel erg zwaar, vooral als ik alleen ben met baby, of nog zwaarder met beide kinderen alleen. Ook stuit ik op onbegrip van mn partner dat het ook niet makkelijk maakt. Hij is zelf ook moe, en vindt dat het nu toch beter gaat met me, dus hij vindt het het zolangzamerhand wel tijd dat we als een normaal gezin functioneren. Dat ik het bij tijd en wijle nog erg zwaar heb, ziet hij niet als nog horende bij mijn depressie, maar meer bij het ouderschap. Omdat we beide prikkelbaar zijn zorgt dit nog al eens voor discussies en wrijving. Ik voel me niet door hem gesteund.
dinsdag 28 augustus 2012 om 20:53
quote:groenoogje1962 schreef op 27 augustus 2012 @ 17:25:
. Moeilijk is dat voor je wibra, is er iemand die je kunt bellen als je het zo zwaar hebt? Dat je het even kunt ventileren.
Ja, op zich kan ik het wel delen met een aantal vriendinnen, maar er is niemand die het helemaal precies begrijpt, maar wel altijd fijn om even je hart te kunnen luchten.
Vandaag is mn moeder een dag geweest, trok het even niet meer alleen.
. Moeilijk is dat voor je wibra, is er iemand die je kunt bellen als je het zo zwaar hebt? Dat je het even kunt ventileren.
Ja, op zich kan ik het wel delen met een aantal vriendinnen, maar er is niemand die het helemaal precies begrijpt, maar wel altijd fijn om even je hart te kunnen luchten.
Vandaag is mn moeder een dag geweest, trok het even niet meer alleen.
woensdag 29 augustus 2012 om 09:32
Nee dat gevoel had ik toen ook, iemand die het niet zelf heeft meegemaakt kan nooit helemaal invoelen wat het is om je zo te voelen. Er zijn gevoelens/gedachtes waarvan je nooit had gedacht dat je ze zou hebben en die je ook niet wil hebben maar het overkomt je! Fijn dat je moeder is geweest! Gewoon iemand om je heen is altijd goed als je het even niet ziet zitten. Mijn moeder heeft me nooit goed begrepen en heeft zelfs gezegd dat ik me zo gedroeg omdat ik zo mijn zin zou kunnen doordrijven??? Begrijp tot op de dag van vandaag nog steeds niet waar ze dat vandaan haalde en en waar ze op doelde. Maar goed, mijn ouders is een heel ander verhaal.
In ieder geval zit er in grote lijnen verbetering in en dat zal jou bemoedigen. Echt fijn, het komt allemaal goed wibra
In ieder geval zit er in grote lijnen verbetering in en dat zal jou bemoedigen. Echt fijn, het komt allemaal goed wibra
donderdag 30 augustus 2012 om 10:49
Sterkte vandaag Wibra! Misschien moet je dit soort dagen als een soort weeen zien; steeds denken: deze-dag-komt-nooit-meer-terug
Het klinkt als een flauw grapje, maar ik kan me serieus voorstellen dat ik zo zal denken, mocht ik ooit een tweede kind aandurven. Ik WEET dat het echt beter zal worden naar mate de baby ouder wordt, en dat het dus een kwestie van volhouden is. Achter de wolken schijnt echt de zon!
Het klinkt als een flauw grapje, maar ik kan me serieus voorstellen dat ik zo zal denken, mocht ik ooit een tweede kind aandurven. Ik WEET dat het echt beter zal worden naar mate de baby ouder wordt, en dat het dus een kwestie van volhouden is. Achter de wolken schijnt echt de zon!
donderdag 30 augustus 2012 om 21:44
10e1983 ik denk ook vaak hoor, deze dag hebben we weer gehad en ik ben weer een stapje verder. Elke dag is er 1.
Dit was weer zo'n dag die ik liever oversla, maar het is soms lastig om het onderscheid te maken; volgens mij heeft iedere moeder wel eens van die rotdagen.
En inderdaad, een kwestie van doorbijten door een grote grote zure appel. Maar je weet dat het goedkomt, en dat dit stukje maar zon klein stukje is van het hele leven en dat er nog tijd genoeg komt om te genieten. Bij mjn zoon heb ik dat gevoel pas gehad toen hij 2 was. Toen pas kon ik denken; hee jij bent mijn zoon, ik ben je moeder. Alsof het toen pas begon. En een troost is nu dat het niet meer zolang gaat duren. Ik merk nu al op momenten dat we een inhaalslag maken. Maar het gaat in hele kleine stapjes. Het liefst wil ik dat het helemaal perfekt is, maar dat is denk ik een verkeerde verwachting die ik helemaal niet kan waarmaken. Ook zonder depressie niet.
Dus probeer mn verwachtingen bij te stellen en blij te zijn met ieder moment dat ik het gevoel heb dat ik geniet en dat ik echt blij ben met mn kinderen.
Dit was weer zo'n dag die ik liever oversla, maar het is soms lastig om het onderscheid te maken; volgens mij heeft iedere moeder wel eens van die rotdagen.
En inderdaad, een kwestie van doorbijten door een grote grote zure appel. Maar je weet dat het goedkomt, en dat dit stukje maar zon klein stukje is van het hele leven en dat er nog tijd genoeg komt om te genieten. Bij mjn zoon heb ik dat gevoel pas gehad toen hij 2 was. Toen pas kon ik denken; hee jij bent mijn zoon, ik ben je moeder. Alsof het toen pas begon. En een troost is nu dat het niet meer zolang gaat duren. Ik merk nu al op momenten dat we een inhaalslag maken. Maar het gaat in hele kleine stapjes. Het liefst wil ik dat het helemaal perfekt is, maar dat is denk ik een verkeerde verwachting die ik helemaal niet kan waarmaken. Ook zonder depressie niet.
Dus probeer mn verwachtingen bij te stellen en blij te zijn met ieder moment dat ik het gevoel heb dat ik geniet en dat ik echt blij ben met mn kinderen.
vrijdag 31 augustus 2012 om 20:46
Je klinkt erg realistisch Wibra! Weer een stap in de goede richting.
En idd. zonder ppd heb ik deze dagen ook hoor. Ik mag van mezelf niet meer de hele tijd denken dat ik moe ben en terug naar bed wil. Ik moet van mezelf de knop omzetten en denken vanavond kan ik weer naar bed. Maar dat lukt niet altijd.
En idd. zonder ppd heb ik deze dagen ook hoor. Ik mag van mezelf niet meer de hele tijd denken dat ik moe ben en terug naar bed wil. Ik moet van mezelf de knop omzetten en denken vanavond kan ik weer naar bed. Maar dat lukt niet altijd.
dinsdag 4 september 2012 om 15:51
Pfff een week om tegenop te zien. Oudste weer naar school, man vroeg weg dus spitsuur alleen.
Gisteren ging goed. Oudste ging totaal door het lint (vermoeid en honger) door een klein dingetje. Het is me gelukt om rustig te blijven! En hem te kalmeren. We hebben nog gezellig samen in bad gezeten en een verhaal gelezen. Voelde me echt een soort van trots. Man zei ook: een tijdje terug zou je dit niet aangekund hebben.
Ga komende week een paar keer naar mijn werk, zodat ik alle collegas alvast gezien heb voor ik echt moet werken. Ik vind het toch wel moeiljk om na zon heftige periode weer naar het werk te gaan.
Durf er nog niet aan te denken om met de slaapmedicatie te stoppen, zonder wil echt nog niet. Psychiater wil er wel mee stoppen. Ben benieuwd. Misschien mag ik er nog even mee doorgaan tot ik ook op mn werk een beetje in een ritme zit.
Merk wel dat ik ontzettend moe ben, en dat al mn spieren in mn schouders en nek vastzitten van de spanning.
Gisteren ging goed. Oudste ging totaal door het lint (vermoeid en honger) door een klein dingetje. Het is me gelukt om rustig te blijven! En hem te kalmeren. We hebben nog gezellig samen in bad gezeten en een verhaal gelezen. Voelde me echt een soort van trots. Man zei ook: een tijdje terug zou je dit niet aangekund hebben.
Ga komende week een paar keer naar mijn werk, zodat ik alle collegas alvast gezien heb voor ik echt moet werken. Ik vind het toch wel moeiljk om na zon heftige periode weer naar het werk te gaan.
Durf er nog niet aan te denken om met de slaapmedicatie te stoppen, zonder wil echt nog niet. Psychiater wil er wel mee stoppen. Ben benieuwd. Misschien mag ik er nog even mee doorgaan tot ik ook op mn werk een beetje in een ritme zit.
Merk wel dat ik ontzettend moe ben, en dat al mn spieren in mn schouders en nek vastzitten van de spanning.
dinsdag 4 september 2012 om 16:18
Een hele dikke voor alle dames die een pnd depressie hebben of hebben gehad.
Ik heb het zelf waarschijnlijk na de tweede gehad, ik was zover dat ik over met beide het spoor overstak op weg naar de winkel en dacht: als ik ze nu laat staan ben ik van al het gekloot af, natuurlijk niet gedaan, korte tijd later stortte ik in en zat ik m 23.00 uur bij de huisartsenpost omdat ik na de bevalling had bedacht dat ik wel zonder antidepressiva kon, niet dus.
Ik slik het al jaaaaren en kom er ook nooit meer vanaf, ook tijdens mijn zwangerschap antidepressiva geslikt en 2 gezonde kinderen gekregen
Ik heb het zelf waarschijnlijk na de tweede gehad, ik was zover dat ik over met beide het spoor overstak op weg naar de winkel en dacht: als ik ze nu laat staan ben ik van al het gekloot af, natuurlijk niet gedaan, korte tijd later stortte ik in en zat ik m 23.00 uur bij de huisartsenpost omdat ik na de bevalling had bedacht dat ik wel zonder antidepressiva kon, niet dus.
Ik slik het al jaaaaren en kom er ook nooit meer vanaf, ook tijdens mijn zwangerschap antidepressiva geslikt en 2 gezonde kinderen gekregen
