Psyche
alle pijlers
PPD/PND
maandag 16 juli 2012 om 09:56
Je leest het vaak, kersverse moeder die rondzweven op een roze (of blauwe) wolk.
Bij mij is die wolk nergens te bekennen. Ben net moeder van mn tweede kindje, en moet weer door die enorme grote zure appel die PND heet heen bijten.
Omdat ik al eens een PND doormaakte was er van te voren bekend dat ik meer risico had op een PND bij deze zwangerschap.
Er is dan ook preventief gestart met antidepressiva.
Helaas mocht dat niet baten, ik voelde me langzaam afglijden naar een depressie.
Ik verzorg mijn kindje wel, maar daar is ook alles mee gezegd.
Ik voel niets voor haar, en vraag me af of ik er wel goed aan heb gedaan weer een zwangerschap aan gegaan te zijn.
Het onbegrip van anderen is groot, het is zo moelijk uit te leggen wat er aan de hand is.
Ik speel dan ook vaak een rol, zet een masker op voor anderen. Ze zouden eens moeten weten hoe het echt met me gaat.
Ik schaam me er ook wel voor, heb een gezond kind, waarom ben ik dan niet gelukkig?
Ik zou het fijn vinden om te schrijven met vrouwen die dit ook doormaken, of hebben doorgemaakt.
Bij mij is die wolk nergens te bekennen. Ben net moeder van mn tweede kindje, en moet weer door die enorme grote zure appel die PND heet heen bijten.
Omdat ik al eens een PND doormaakte was er van te voren bekend dat ik meer risico had op een PND bij deze zwangerschap.
Er is dan ook preventief gestart met antidepressiva.
Helaas mocht dat niet baten, ik voelde me langzaam afglijden naar een depressie.
Ik verzorg mijn kindje wel, maar daar is ook alles mee gezegd.
Ik voel niets voor haar, en vraag me af of ik er wel goed aan heb gedaan weer een zwangerschap aan gegaan te zijn.
Het onbegrip van anderen is groot, het is zo moelijk uit te leggen wat er aan de hand is.
Ik speel dan ook vaak een rol, zet een masker op voor anderen. Ze zouden eens moeten weten hoe het echt met me gaat.
Ik schaam me er ook wel voor, heb een gezond kind, waarom ben ik dan niet gelukkig?
Ik zou het fijn vinden om te schrijven met vrouwen die dit ook doormaken, of hebben doorgemaakt.
maandag 16 juli 2012 om 10:07
maandag 16 juli 2012 om 10:11
maandag 16 juli 2012 om 10:32
Bij de eerste is de PND pas heel laat ontdekt. Toen zat ik heel diep, en ben er uiteindelijk mbv zware therapie weer bovenop gekomen. Ook heb ik toen therapie gehad samen met mn kind, omdat ik bang was dat ik geen hechting had met mn kind. Dat bleek niet zo te zijn gelukkig, al voelde ik dat wel zo. Dus mijn kind heeft er niets aan overgehouden of van gemerkt.
Doordat het bij de eerste zo laat is ontdekt en zolang heeft kunnen voortduren, waren we er bij de tweede zwangerschap extra alert op. Er is daarom ook preventief gestart met medicatie. De bevalling zou ook anders gaan verlopen dan bij de eerste, dus de omstandigheden waren al heel anders dan de eerste. En we zouden er nu op tijd bij zijn mocht het toch weer gebeuren, ik zou er niet een jaar of langer mee rond blijven lopen voordat er wat zou gebeuren. Daarom durfde we een tweede ook wel aan.
Mijn partner vind het moeilijk om er mee om te gaan.
Het is niet makkelijk ook niet voor hem.
Doordat het bij de eerste zo laat is ontdekt en zolang heeft kunnen voortduren, waren we er bij de tweede zwangerschap extra alert op. Er is daarom ook preventief gestart met medicatie. De bevalling zou ook anders gaan verlopen dan bij de eerste, dus de omstandigheden waren al heel anders dan de eerste. En we zouden er nu op tijd bij zijn mocht het toch weer gebeuren, ik zou er niet een jaar of langer mee rond blijven lopen voordat er wat zou gebeuren. Daarom durfde we een tweede ook wel aan.
Mijn partner vind het moeilijk om er mee om te gaan.
Het is niet makkelijk ook niet voor hem.
maandag 16 juli 2012 om 10:33
quote:charlottecharles schreef op 16 juli 2012 @ 10:17:
En jouw partner, how staat hij er in?
Ik denk dat een babietje daar echt wel veel van meekrijgt. Is er wel iemand die haar veel aanraakt en wel blije energie kan overbrengen als het ware?
Denk niet dat mijn babietje er iets van merkt, want ik verzorg haar goed, en ze krijgt evengoed aandacht van mij. Ik knuffel haar, troost haar, geef haar kusjes etc. Dus aan aandacht niets tekort.
Gelukkig kan ze geen gedachtes lezen..
En jouw partner, how staat hij er in?
Ik denk dat een babietje daar echt wel veel van meekrijgt. Is er wel iemand die haar veel aanraakt en wel blije energie kan overbrengen als het ware?
Denk niet dat mijn babietje er iets van merkt, want ik verzorg haar goed, en ze krijgt evengoed aandacht van mij. Ik knuffel haar, troost haar, geef haar kusjes etc. Dus aan aandacht niets tekort.
Gelukkig kan ze geen gedachtes lezen..
maandag 16 juli 2012 om 10:34
quote:tijger83 schreef op 16 juli 2012 @ 10:11:
Ik ben ook net hersteld van een PPD... Ik herken je gevoel van onbegrip. Gelukkig had ik een hele lieve huisarts en psychologe die mij erg goed geholpen hebben. Maar dat vlakke gevoel terwijl iedereen maar vindt dat je je kind geweldig moet vinden, herken ik enorm. Sterkte!Heb jij destijds medicatie geslikt?
Ik ben ook net hersteld van een PPD... Ik herken je gevoel van onbegrip. Gelukkig had ik een hele lieve huisarts en psychologe die mij erg goed geholpen hebben. Maar dat vlakke gevoel terwijl iedereen maar vindt dat je je kind geweldig moet vinden, herken ik enorm. Sterkte!Heb jij destijds medicatie geslikt?
maandag 16 juli 2012 om 10:59
quote:wibra schreef op 16 juli 2012 @ 10:33:
[...]
Denk niet dat mijn babietje er iets van merkt, want ik verzorg haar goed, en ze krijgt evengoed aandacht van mij. Ik knuffel haar, troost haar, geef haar kusjes etc. Dus aan aandacht niets tekort.
Gelukkig kan ze geen gedachtes lezen..
Heel veel sterkte gewenst. Hopelijk schijnt de zon snel weer in je leven.
[...]
Denk niet dat mijn babietje er iets van merkt, want ik verzorg haar goed, en ze krijgt evengoed aandacht van mij. Ik knuffel haar, troost haar, geef haar kusjes etc. Dus aan aandacht niets tekort.
Gelukkig kan ze geen gedachtes lezen..
Heel veel sterkte gewenst. Hopelijk schijnt de zon snel weer in je leven.
maandag 16 juli 2012 om 11:08
O wat balen dat de medicijnen niet genoeg helpen. Ik heb bij mijn eerste en tweede een pnd gehad, die met medicijnen redelijk snel onder controle was. En bij de derde ook preventief begonnen met antidepressiva en dat werkte heel goed, een echte roze wolk gehad.
Heb je al met je arts besproken om je medicijnen te verhogen? Of over te stappen op een ander middel.
Hoe oud is je tweede nu? Wat vind je het lastigst?
En waarom wij het niet bij 1 gehouden hebben? Een pnd is te behandelen en de medicijnen werkten goed, het was een periode heel zwaar, maar daarna was ik heel gelukkig met mijn kind. Het is 'maar' een periode, kinderen heb je de rest van je leven.
Heb je al met je arts besproken om je medicijnen te verhogen? Of over te stappen op een ander middel.
Hoe oud is je tweede nu? Wat vind je het lastigst?
En waarom wij het niet bij 1 gehouden hebben? Een pnd is te behandelen en de medicijnen werkten goed, het was een periode heel zwaar, maar daarna was ik heel gelukkig met mijn kind. Het is 'maar' een periode, kinderen heb je de rest van je leven.
maandag 16 juli 2012 om 11:11
He, wat lijkt me dat moeilijk voor jullie allemaal.
Ik heb er geen ervaring mee. Maar word wel geraakt door je verhaal.
Lijkt me moeilijk ook als je omgeving er niets van begrijpt. Kun je het ook niet uitleggen? Of heb je daar geen zin in? Want dat kan ik me wel voorstellen.
Shit hoor... Weet ook niet zo goed wat ik kan zeggen...
Ik stuur je gewoon wat positieve energie door, die heb ik nu in overvloed, ik heb net vanmorgen gehoord dat ik ben aangenomen, na 18 maanden werkeloos zijn!
Dus komt ie hé!
Ik heb er geen ervaring mee. Maar word wel geraakt door je verhaal.
Lijkt me moeilijk ook als je omgeving er niets van begrijpt. Kun je het ook niet uitleggen? Of heb je daar geen zin in? Want dat kan ik me wel voorstellen.
Shit hoor... Weet ook niet zo goed wat ik kan zeggen...
Ik stuur je gewoon wat positieve energie door, die heb ik nu in overvloed, ik heb net vanmorgen gehoord dat ik ben aangenomen, na 18 maanden werkeloos zijn!
Dus komt ie hé!
maandag 16 juli 2012 om 11:16
Reisa, tijdens zwangerschap gestart met antidepressiva, en die is al opgehoogd. Heb er ook wat bij gekregen (antipsychotica) wat me wel wat rustiger maakt en me ook wel beter doet slapen, maar echt beter voelen doe ik me nog niet..
De volgende stap is evt over op een ander middel inderdaad maar moet nog even geduld hebben.
Mijn oudste is inmiddels vijf en mijn jongste is nu een maand.
Ik vind het met name zo moeilijk dat ik niks voor haar voel. En dat ik niet van haar kan genieten. Ik vind het moeilijk als ze blijft huilen, heb dan weinig geduld met haar. Soms zelfs bang om haar iets aan te doen. En me dan daar dan wel schuldig over voelen. Hoe reageerde jouw omgeving destijds op je depressie?
En hoe was het voor jouw man?
I
De volgende stap is evt over op een ander middel inderdaad maar moet nog even geduld hebben.
Mijn oudste is inmiddels vijf en mijn jongste is nu een maand.
Ik vind het met name zo moeilijk dat ik niks voor haar voel. En dat ik niet van haar kan genieten. Ik vind het moeilijk als ze blijft huilen, heb dan weinig geduld met haar. Soms zelfs bang om haar iets aan te doen. En me dan daar dan wel schuldig over voelen. Hoe reageerde jouw omgeving destijds op je depressie?
En hoe was het voor jouw man?
I
maandag 16 juli 2012 om 11:18
Secondhandsuus, het is heel moeilijk om uit te leggen. Ik schrijf er veel over, en laat dat wel lezen, maar heb toch het idee dat het niet goed begrepen wordt. Het is toch ook te gek voor woorden, je hebt een gezond prachtig kindje!! Ik snap het zelf vaak niet eens, dus kan ik dat moeilijk van anderen verwachten denk ik. Dus hou ik liever mn mond maar of speel mooi weer. Er zijn mensen die ik pas jaren later van mijn eerste PND heb verteld, die verbaasd waren omdat ze echt niks aan me hadden gemerkt.
Bedankt voor je positieve energie, wat fijn van je nieuwe baan! gefeliciteerd!
Bedankt voor je positieve energie, wat fijn van je nieuwe baan! gefeliciteerd!
maandag 16 juli 2012 om 11:30
Lieve Wibra. Ook ik heb bij mijn tweede kindje een pnd gehad. En waarschijn bij de eerste ook al. M.b.v. medicatie en een psycholoog ben ik er weer helemaal bovenop gekomen. Ik voel me zelfs beter dan ervoor. Maar het is een lange en zware weg geweest.
Ik voelde niets, zorgde wel dat ik er was voor mijn kinderen; ze werden geknuffeld, kregen aandacht en werden goed verzorgd, maar ik voelde helemaal niets (misschien ook wel door de medicijnen).
En dan heb je te maken met een buitenwereld die er werkelijk niets van snapt. Mensen die vinden dat je je aanstelt, want ze zien niets aan je. En als het 'iets' in het hoofd is, dan moet je maar een schop onder je achterste, want je stelt je aan. Ik heb zo vaak gedacht, had ik maar een gebroken been. Dan kon iedereen het zien en kon ik het zelf ook makkelijker accepteren.
Ik wil je heel veel sterkte wensen. En hoe raar het nu ook klinkt, het komt goed! Mocht je behoefte hebben om het van je af te schrijven, schrijf maar, via het forum of prive.
Ik voelde niets, zorgde wel dat ik er was voor mijn kinderen; ze werden geknuffeld, kregen aandacht en werden goed verzorgd, maar ik voelde helemaal niets (misschien ook wel door de medicijnen).
En dan heb je te maken met een buitenwereld die er werkelijk niets van snapt. Mensen die vinden dat je je aanstelt, want ze zien niets aan je. En als het 'iets' in het hoofd is, dan moet je maar een schop onder je achterste, want je stelt je aan. Ik heb zo vaak gedacht, had ik maar een gebroken been. Dan kon iedereen het zien en kon ik het zelf ook makkelijker accepteren.
Ik wil je heel veel sterkte wensen. En hoe raar het nu ook klinkt, het komt goed! Mocht je behoefte hebben om het van je af te schrijven, schrijf maar, via het forum of prive.
maandag 16 juli 2012 om 11:35
Bij mijn eerste was het heel zwaar voor mijn man, want ik had zelf niet echt door dat er iets aan de hand was. Ik gleed echt heel snel af en in mijn eigen wereldje was ons leven gewoon over en ik dacht dat dit voor hem ook zo voelde. Een avond aten wij bij mijn familie en moest hij lachen om een grap die mijn broer maakte en ik weet nog dat ik me afvroeg waarom hij moest lachen, er was niets om te lachen. Dat hij zich helemaal niet zo voelde had ik toen helemaal niet door.
Ik heb toen heel veel hulp gehad van familie en mijn man heeft heel veel gedaan.
Toen ik bij de tweede weer een pnd kreeg (toen ik dezelfde paniekaanvallen weer kreeg gelijk naar arts gegaan, dus niet zo diep en sneller er weer bovenop met medicijnen) wilde hij dan ook geen derde meer. Die is er toch gekomen en door direct na de bevalling te starten met antidepressiva en slaappillen en verlengde kraamzorg is dat allemaal super goed gegaan. En direct flesvoeding, want borstvoeding was een enorme trigger. Nog meer hormonen door mijn lijf en het gevoel dat ik elke keer die voedingen moest doen werkte ook niet mee.
Ik heb ook wel reacties gehad van mensen die het echt niet begrepen, die dachten dat het kwam door perfecionisme. Terwijl het puur door de hormonen kwam. Na een paar maanden heb ik 3 keer makkelijk kunnen afbouwen met de antidepressiva, maar kreeg bijv nog wel enorme pms klachten (een soort minidepressie). Dat was na ongeveer een jaar ook weg.
Je jongste is nu een maand en dat was voor mij wel steeds het kritieke punt waarop het misging. De vermoeidheid begon echt zijn tol te eisen en dat is ook een enorme trigger. Slaap je genoeg? Bij mijn derde deed mijn man de nachten.
Heb je ook last van een lichamelijke reactie als je dochter huilt? Ik voelde echt een stoot adrenaline door mijn lijf schieten als ze huilde. Verschrikkelijk, dan verstijfde ik gelijk.
Wat mij ook nog erg goed hielp was sporten, hardlopen bij een paniekaanval, vaak 's ochtends vroeg. Direct als ik wakker werd voelde ik het al, heel wat rondje gerend om half 5 's ochtends.
En een plan hebben voor de dag, zodat het niet een lange, onoverzichtelijke brij werd. Een plan zorgde ervoor dat ik niet op de bank zat te wachten tot mijn man thuis kwam. Ik maakte een planning en daar hield ik me aan. Dus opstaan als ik wakker werd, ontbijten en aankleden, de badkamer poetsen, stofzuigen, 's middags boodschappen doen en koffie drinken bij .............
Ik heb toen heel veel hulp gehad van familie en mijn man heeft heel veel gedaan.
Toen ik bij de tweede weer een pnd kreeg (toen ik dezelfde paniekaanvallen weer kreeg gelijk naar arts gegaan, dus niet zo diep en sneller er weer bovenop met medicijnen) wilde hij dan ook geen derde meer. Die is er toch gekomen en door direct na de bevalling te starten met antidepressiva en slaappillen en verlengde kraamzorg is dat allemaal super goed gegaan. En direct flesvoeding, want borstvoeding was een enorme trigger. Nog meer hormonen door mijn lijf en het gevoel dat ik elke keer die voedingen moest doen werkte ook niet mee.
Ik heb ook wel reacties gehad van mensen die het echt niet begrepen, die dachten dat het kwam door perfecionisme. Terwijl het puur door de hormonen kwam. Na een paar maanden heb ik 3 keer makkelijk kunnen afbouwen met de antidepressiva, maar kreeg bijv nog wel enorme pms klachten (een soort minidepressie). Dat was na ongeveer een jaar ook weg.
Je jongste is nu een maand en dat was voor mij wel steeds het kritieke punt waarop het misging. De vermoeidheid begon echt zijn tol te eisen en dat is ook een enorme trigger. Slaap je genoeg? Bij mijn derde deed mijn man de nachten.
Heb je ook last van een lichamelijke reactie als je dochter huilt? Ik voelde echt een stoot adrenaline door mijn lijf schieten als ze huilde. Verschrikkelijk, dan verstijfde ik gelijk.
Wat mij ook nog erg goed hielp was sporten, hardlopen bij een paniekaanval, vaak 's ochtends vroeg. Direct als ik wakker werd voelde ik het al, heel wat rondje gerend om half 5 's ochtends.
En een plan hebben voor de dag, zodat het niet een lange, onoverzichtelijke brij werd. Een plan zorgde ervoor dat ik niet op de bank zat te wachten tot mijn man thuis kwam. Ik maakte een planning en daar hield ik me aan. Dus opstaan als ik wakker werd, ontbijten en aankleden, de badkamer poetsen, stofzuigen, 's middags boodschappen doen en koffie drinken bij .............
maandag 16 juli 2012 om 13:19
Het kost me wel moeite, maar het is idd goed om elke dag naar buiten te gaan.
Goede tip van een dagindeling maken, denk dat voor mij ook wel goed is om te doen.
Hebben jullie het destijds ook verteld aan je omgeving, was je daar open in of deed je ook gewoon alsof alles goed ging?
Ik heb daar nu veel meer moeite mee dan bij de eerste.
Mijdt zelfs situaties en zie als een berg tegen kraambezoek op.
Ik slaap op zich wel genoeg, ik ga op tijd naar bed zodat mijn man de laatste voedingen kan doen. Ik doe dan wel die in de nacht en de dag erop. Ik kan daarvoor dus wel een ruk maken, en met die medicatie lukt dat ook aardig. Andersom ook geprobeerd maar dat was geen succes.
En dat verstijven bij het horen van een huiltje herken ik ook, ik krijg gelijk een soort paniekgevoel. Bij het eerste de beste kreuntje gaat mijn hele lijf in de spanning.
Welke medicatie hebben jullie geslikt?
Goede tip van een dagindeling maken, denk dat voor mij ook wel goed is om te doen.
Hebben jullie het destijds ook verteld aan je omgeving, was je daar open in of deed je ook gewoon alsof alles goed ging?
Ik heb daar nu veel meer moeite mee dan bij de eerste.
Mijdt zelfs situaties en zie als een berg tegen kraambezoek op.
Ik slaap op zich wel genoeg, ik ga op tijd naar bed zodat mijn man de laatste voedingen kan doen. Ik doe dan wel die in de nacht en de dag erop. Ik kan daarvoor dus wel een ruk maken, en met die medicatie lukt dat ook aardig. Andersom ook geprobeerd maar dat was geen succes.
En dat verstijven bij het horen van een huiltje herken ik ook, ik krijg gelijk een soort paniekgevoel. Bij het eerste de beste kreuntje gaat mijn hele lijf in de spanning.
Welke medicatie hebben jullie geslikt?
maandag 16 juli 2012 om 13:31
Ik weet even niet meer welke medicijnen ik gebruikt heb, dat zou ik op moeten zoeken.
En moeilijk he, dat je jezelf toe dingen moet zetten. Daar krijg je wel een enorme wilskracht van. Het was het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen, mezelf uit bed krijgen en gaan hardlopen, terwijl elke cel in mijn lijf schreeuwde: 'Blijf in bed, trek de deken over je hoofd en kom er nooit meer uit'. Maar toen de medicijnen wat aansloegen wist ik dat het daar niet beter van zou worden. Toen had ik al een hele stap gezet, ik was al uit mijn eigen wereldje. Bij de tweede was het makkelijker, ik wist wat werkte en ik had er vertrouwen ik dat het ook nu weer over zou gaan, het zou weer beter worden.
Ik vertelde het trouwens aan helemaal niemand. Pas toen het allemaal achter de rug was kon ik er open over praten. Bij de tweede hetzelfde, op het moment echt niet. Ik heb trouwens laatst pas aan mijn man verteld hoe ver het ging. Dat ik echt nadacht over met de auto tegen een boom te rijden, dat heeft dus heel lang geduurd voordat ik dat durfde.
En een aantal kraamvisites heb ik afgezegd en een aantal waarbij ik alleen maar kon denken, ga alstublieft naar huis en laat me met rust.
En moeilijk he, dat je jezelf toe dingen moet zetten. Daar krijg je wel een enorme wilskracht van. Het was het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen, mezelf uit bed krijgen en gaan hardlopen, terwijl elke cel in mijn lijf schreeuwde: 'Blijf in bed, trek de deken over je hoofd en kom er nooit meer uit'. Maar toen de medicijnen wat aansloegen wist ik dat het daar niet beter van zou worden. Toen had ik al een hele stap gezet, ik was al uit mijn eigen wereldje. Bij de tweede was het makkelijker, ik wist wat werkte en ik had er vertrouwen ik dat het ook nu weer over zou gaan, het zou weer beter worden.
Ik vertelde het trouwens aan helemaal niemand. Pas toen het allemaal achter de rug was kon ik er open over praten. Bij de tweede hetzelfde, op het moment echt niet. Ik heb trouwens laatst pas aan mijn man verteld hoe ver het ging. Dat ik echt nadacht over met de auto tegen een boom te rijden, dat heeft dus heel lang geduurd voordat ik dat durfde.
En een aantal kraamvisites heb ik afgezegd en een aantal waarbij ik alleen maar kon denken, ga alstublieft naar huis en laat me met rust.
maandag 16 juli 2012 om 13:51
Hoi Wibra, allereerst sterkte. Het wordt beter!! Net als die eerste keer.
Je hoeft hier aan niemand verantwoording af te leggen waarom je toch weer zwanger geworden bent. De meeste mensen snappen er inderdaad niks van. Ik snapte het zelf ook niet, precies zoals jij zegt. Je kindje is gezond, alles is goed gegaan, waarom voel ik me dan zo? Ik heb eens gevraagd aan een bedrijfsarts hoe het nou komt en hij zei: om eerlijk te zijn weten we het nog niet. Ik denk zelf echt dat het hormonen zijn (ik sta normaal gesproken heel stevig in mijn schoenen ).
Zelf slikte ik paroxetine. De eerste twee weken ging het alleen maar slechter, daarna in 1 klap weer goed. Ik sliep weer en het werd weer rustig in mijn hoofd. Ik hoop echt dat de medicijnen bij jou ook snel aanslaan.
Er zijn al best wat goeie tips gegeven. Wat mij ook hielp was naar buiten. Zelfs dat durfde ik niet meer uiteindelijk, dus zorg dat je je veel onder de mensen bevindt. Verder: voel je niet schuldig. Je kunt hier niks aan doen. Mijn kind heeft er echt niets aan overgehouden, onze band is ontzettend goed. Neem verder iemand in vertrouwen. Ik was er zelf heel open over hoor, maar het hielp enorm om altijd iemand te kunnen bellen. Ik heb ook 1 goeie vriendin die bijna elke dag belde om te horen hoe het ging. Ze voelde zich machteloos maar ik heb er veel aan gehad.
Heel veel sterkte, je komt hier weer uit!! Ik voelde me zelf trouwens daarna zo goed dat ik ook nu weer zwanger ben. Mocht het fout gaan, dan grijp ik meteen in. Iedereen weet ervan, dus dat moet lukken..
Je hoeft hier aan niemand verantwoording af te leggen waarom je toch weer zwanger geworden bent. De meeste mensen snappen er inderdaad niks van. Ik snapte het zelf ook niet, precies zoals jij zegt. Je kindje is gezond, alles is goed gegaan, waarom voel ik me dan zo? Ik heb eens gevraagd aan een bedrijfsarts hoe het nou komt en hij zei: om eerlijk te zijn weten we het nog niet. Ik denk zelf echt dat het hormonen zijn (ik sta normaal gesproken heel stevig in mijn schoenen ).
Zelf slikte ik paroxetine. De eerste twee weken ging het alleen maar slechter, daarna in 1 klap weer goed. Ik sliep weer en het werd weer rustig in mijn hoofd. Ik hoop echt dat de medicijnen bij jou ook snel aanslaan.
Er zijn al best wat goeie tips gegeven. Wat mij ook hielp was naar buiten. Zelfs dat durfde ik niet meer uiteindelijk, dus zorg dat je je veel onder de mensen bevindt. Verder: voel je niet schuldig. Je kunt hier niks aan doen. Mijn kind heeft er echt niets aan overgehouden, onze band is ontzettend goed. Neem verder iemand in vertrouwen. Ik was er zelf heel open over hoor, maar het hielp enorm om altijd iemand te kunnen bellen. Ik heb ook 1 goeie vriendin die bijna elke dag belde om te horen hoe het ging. Ze voelde zich machteloos maar ik heb er veel aan gehad.
Heel veel sterkte, je komt hier weer uit!! Ik voelde me zelf trouwens daarna zo goed dat ik ook nu weer zwanger ben. Mocht het fout gaan, dan grijp ik meteen in. Iedereen weet ervan, dus dat moet lukken..
maandag 16 juli 2012 om 13:59
Dat is ook het enige voordeel van het feit dat je al eens eerder een PND doormaakt, dat je weet dat het weer goed komt.
Bij de eerste heb ik echt heel lang gedacht dat het niet meer goed ging komen en dat ik nooit van mijn kind zou kunnen houden en nooit een moeder kon zijn.
En dat houdt me nu ook op de been, dat ik weet dat het goed komt.
Ik ben er nu wel meer open in dan bij de eerste, maar ook niet tegen iedereen en ik blijf ook wel oppervlakkig daarin. Veel mensen denken dat ik niet lekker in mn vel zit, en daar hou ik het dan ook maar bij.
Hoe heb je dat destijds gedaan met werk? Kon je na je verlof wel weer aan het werk, keek je uit om weer naar je werk te gaan of juist enorm moeilijk? Het lijkt mij ook wel fijn om even weg te zijn uit deze confronterende situatie, maar dat is natuurlijk geen oplossing.
Ik ben wel benieuwd naar de naam van de medicatie, want heb het idee dat de antidepressiva die ik nu krijg niet echt zn werk doet. Ik slik mirtazepine en daarnaast serequel.
Bij de eerste heb ik echt heel lang gedacht dat het niet meer goed ging komen en dat ik nooit van mijn kind zou kunnen houden en nooit een moeder kon zijn.
En dat houdt me nu ook op de been, dat ik weet dat het goed komt.
Ik ben er nu wel meer open in dan bij de eerste, maar ook niet tegen iedereen en ik blijf ook wel oppervlakkig daarin. Veel mensen denken dat ik niet lekker in mn vel zit, en daar hou ik het dan ook maar bij.
Hoe heb je dat destijds gedaan met werk? Kon je na je verlof wel weer aan het werk, keek je uit om weer naar je werk te gaan of juist enorm moeilijk? Het lijkt mij ook wel fijn om even weg te zijn uit deze confronterende situatie, maar dat is natuurlijk geen oplossing.
Ik ben wel benieuwd naar de naam van de medicatie, want heb het idee dat de antidepressiva die ik nu krijg niet echt zn werk doet. Ik slik mirtazepine en daarnaast serequel.
maandag 16 juli 2012 om 14:02
Werken was voor mij wel een oplossing. Ik kon niet meer helder nadenken, maar uiteindelijk weer wel en ik kreeg er weer zelfvertrouwen van. Ik heb uiteindelijk twee weken ziek thuis gezeten (was al veel eerder met medicijnen en psycholoog gestart). Heb je al bij je huisarts aangegeven dat de medicijnen nog niet aanslaan? Meestal hebben die medicijnen even tijd nodig (twee weken vaak) voor ze iets gaan doen.
maandag 16 juli 2012 om 14:06
Mambo, ook bedankt voor je reactie.
Het schuldgevoel is enorm. Ik kan me nu nog schuldig voelen tegenover mijn oudste. Dat ik hem niet heb kunnen geven wat moeders horen te geven, liefde. En stiekum ben ik bang dat hij zelf op zn achtiende bij de therapeut zit en dat hij er dan achter komt dat hij in de eerste anderhalf jaar van zn leven zn moeder niet gekend heeft. Ofzoiets. Ik weet ook wel dat dit geen reeele gedachten zijn, maar het zit zo diepgeworteld.
En nu voel ik me weer schuldig, naar mijn baby, die er ook niks aan kan doen. En soms pak ik haar ietwat te hardhandig uit haar bedje of ik mopper op haar, en heb daar dan ook weer spijt van want ze kan er niks aan doen.
En schuldig voelen naar mijn man en mijn oudste, de thuissituatie is gewoon niet fijn, er hangt vaak een spanning en mijn oudste pikt dat haarfijn op. Hij sluipt dan heel stiilltetjes door het huis. Dat is toch de omgekeerde wereld, dat een kleuter rekening gaat houden met zn moeder..
Ik wou dat ik een knopje oid kon omzetten in mn hoofd, maar dat lukt me gewoon niet.
Wat fijn trouwens dat het goed met je gaat en dat je weer een zwangerschap aandurft.
Het schuldgevoel is enorm. Ik kan me nu nog schuldig voelen tegenover mijn oudste. Dat ik hem niet heb kunnen geven wat moeders horen te geven, liefde. En stiekum ben ik bang dat hij zelf op zn achtiende bij de therapeut zit en dat hij er dan achter komt dat hij in de eerste anderhalf jaar van zn leven zn moeder niet gekend heeft. Ofzoiets. Ik weet ook wel dat dit geen reeele gedachten zijn, maar het zit zo diepgeworteld.
En nu voel ik me weer schuldig, naar mijn baby, die er ook niks aan kan doen. En soms pak ik haar ietwat te hardhandig uit haar bedje of ik mopper op haar, en heb daar dan ook weer spijt van want ze kan er niks aan doen.
En schuldig voelen naar mijn man en mijn oudste, de thuissituatie is gewoon niet fijn, er hangt vaak een spanning en mijn oudste pikt dat haarfijn op. Hij sluipt dan heel stiilltetjes door het huis. Dat is toch de omgekeerde wereld, dat een kleuter rekening gaat houden met zn moeder..
Ik wou dat ik een knopje oid kon omzetten in mn hoofd, maar dat lukt me gewoon niet.
Wat fijn trouwens dat het goed met je gaat en dat je weer een zwangerschap aandurft.
