Angststoornis

Hoi lezers,



Zijn er hier mensen die last hebben van hyperventilatie/paniekaanvallen?



Bij mij is het 5 jaar geleden begonnen door stress, het was na de zoveelste ruzie met mijn (nu) ex.. Ik ben in heel mijn leven nog nooit zo bang geweest. Aangezien het dezelfde symptomen zijn als dat van een hartaanval. Ik dacht dit is het, vaarwel. Ben toen naar het ziekenhuis gebracht en kreeg daar te horen dat het hyperventilatie bleek te zijn. Ene kant opgelucht natuurlijk, maar vervolgens kreeg ik het meerdere malen per dag. Medicijnen voor gekregen, een maand of 2 gebruikt, toen besefte ik dat het echt hyper was en besloot ik te stoppen. dat ging een aantal jaren goed. Maar eind vorig jaar begon ik weer vaker van die vage klachten te krijgen. En toen ik begin dit jaar mijn baan kwijt raakte kwam het elke dag terug, kon niets meer doen, nergens meer heen, zonder een aanval te krijgen. Ik had inmiddels een angststoornis ontwikkeld. Angst voor de angst, alleen al er aan denken gaf mij een paniekaanval.



Ik gebruik nu sinds een paar maanden weer medicijnen, dit helpt, al merk ik wel dat mijn lichaam begint te wennen aan de medicijnen. Ik heb inmiddels weer werk. Maar durf niet te stoppen met de medicijnen omdat het de hele dag in mijn hoofd zit. Ja, dan moet je er niet meer aan denken? Logisch, maar dit lukt helaas niet.



Heeft iemand dit ook, of gehad? En is er iets wat je er tegen kunt doen om van die angst af te komen? Het beheerst mijn hele leven op dit moment. Ik wil gewoon weer de blije spontane vrouw zijn, die ik was voor dit gedoe.



Edit: Ik heb het inmiddels onder controle. Sinds een aantal weken geen medicijnen meer, en dit gaat goed! Veel tips gekregen hier, dus voor de mensen die advies kunnen gebruiken, lees de reacties

quote:aardbeilimonade schreef op 22 oktober 2012 @ 12:55:

Wat fijn dat het al zo goed gaat!

En dat je gestopt bent met de medicijnen! Je doet het op eigen kracht



En ik vind het fijn te horen dat therapie hetgeen is wat geholpen heeft.



Ik zit op dit moment namelijk nog middenin een angststoornis (vanmorgen weer een paniekaanval in de trein )



Sta op de wachtlijst bij de psycholoog, dus nog anderhalve maand wachten.





Dankje! Was niet makkelijk, maar het is me gelukt. Wel ben ik me bewust van het feit dat het terug kan komen. Maar ik weet hoe ik er mee om moet gaan, en dat hoop ik in de praktijk te kunnen brengen.



Vervelend voor je hoor. Ik weet hoe het voelt. Het ergste is nog dat niemand het aan je ziet, want je "probeert" het te verbergen. Wat je eigenlijk nog angstiger maakt. En je probeert dan te vluchten. Dat had ik tenminste. Ik ging dan zsm naar huis, op de bank zitten, en letterlijk wachten tot het over zou gaan.



Maar ik ben maar 1x naar de psycholoog gegaan. Ik had niet die klik met haar, dus ook niet het gevoel dat ze me kon helpen. Maar wat ik eerder aangaf, het helpt echt enorm om de angst toe te laten. Dat maakt je minder bang. Heel nonchalant er mee om gaan , zo van, nou dan krijg ik het maar. Gaat vanzelf wel weer over. En echt stoppen met jezelf de vraag "wat als" te stellen.



Jou lukt het ook! De kracht komt echt vanuit jezelf! Heel veel sterkte, en laat het me weten hoe het verder gaat.

quote:_strawberry_ schreef op 23 oktober 2012 @ 22:02:

* meld zich



Ik heb na een gebeurtenis afgelopen week heel erge angst. Deels ook wel normaal. En als er iemand anders thuis is valt het wel mee, maar als ik alleen ben dan kan ik doodsbang zijn.Aangezien dit op dit moment heel normaal slik ik geen medicatie.



Maar hoe gaan jullie ermee om, want ik heb dit nu een weekje ongeveer dat ik op bepaalde momenten doodsbang ben. Maar ik durf niet in mijn eigen kamer slapen en als ik alleen ben dan wordt ik van ieder geluidje bang.



En ik begin hier boos om te worden en irriteer me aan mezelf en de situatie. En ik kan niet wachten tot alles weer normaal wordt, maar dat kan wel even duren, maar ik weet dat het komt en dat alles tijdelijk is. Maar toch wordt ik er enorm boos om..



Hallo,



Je zegt na een gebeurtenis? Maar heb je dan paniekaanvallen? Want bang zijn voor iets wat je hebt meegemaakt is niet hetzelfde als een aanval. Het kan leiden tot een paniekaanval.. En daar heb ik dus alleen ervaring mee. De aanval zelf onder controle krijgen, doe ik daar vooral rustig te blijven en het toe te laten. Sterkte ermee!

quote:wilma12345 schreef op 02 november 2012 @ 08:49:

hoi roos



ik heb ook jarenlang een angststoornis gehad en durfde niets meer alleen. ik durfde niet eens meer 5 minuten alleen thuis te zijn.

ik heb veel therapie gehad en uiteindelijk is het stukken beter geworden. je moet ook echt door de angst heen. begin met iets kleins wat je eng vindt zeg tegen jezelf:

Oke angst ik weet dat je er bent, maar ik moet nu ook even wat doen.

cognitieve gedragstherapie helpt ook wel.

ik hoop dat je hier iets mee kan.

veel sterkte



Hoi.



Fijn dat het nu beter gaat! Ik heb het inmiddels onder controle. Geen medicijnen meer. Ik heb het dan zonder therapie gedaan. Ben nu al weer een aantal weken pilvrij Als ik een aanval voelde opkomen, was mijn reactie: vluchten.. Waar ik ook was. Ik wilde dan juist alleen zijn. Ik heb nu geleerd de angst toe te laten, en niet meer ervoor te vluchten. Ik kreeg het deze week nog in de stad, eerste keer sinds ik gestopt ben met de medicijnen. Normaal was ik naar huis gerend om daar in een hoekje te gaan zitten, tot het over gaat. Dit keer een bankje opgezocht, rustig gaan zitten, en werd vanzelf weer rustig, en kon gelukkig verder shoppen



Ik denk dat dat eigenlijk het belangrijkste is. Het niet zien als een terugval, en weer angstig worden, omdat het is terug gekomen. Maar het zien als een overwinning, omdat je het dit keer wel onder controle hebt gekregen.