Psyche
alle pijlers
Vastlopen in verdriet
donderdag 8 november 2012 om 15:21
Bedankt alvast voor het lezen van mijn bericht.
Ik ben nieuw hier op het forum, zal me dan ook even voorstellen:
vrouw van 46 jaar, getrouwd met 2e echtgenoot. Moeder van twee dochters van eerste echtgenoot.
Wat ik hieronder ga schrijven is voor mij uiterst pijnlijk en ik hoop dat jullie zoveel respect voor me hebben dat jullie me niet zullen veroordelen. De reden dat ik dit forum op zoek is om mijn relaas te kunnen doen en ik hoop op tips en verder zou het 'fijn' (maar verdrietig voor degene die het overkomt ) zijn om van andere mensen te vernemen die in iets soortgelijks zitten.
Bijna 7 jaar geleden is er iets gebeurd waardoor mijn dochters bij mijn ex zijn gaan wonen. Ze waren toen 11 en 14 jaar. Door allerlei misverstanden en miscommunicatie over en weer zijn ze compleet uit mijn leven verdwenen. Om herkenning te voorkomen doe ik hier niet uit de doeken wat er precies is gebeurd, maar het is 1 grote nachtmerrie. Uit allerlei rechtszittingen kwam naar voren dat ik recht op omgang met mijn meisjes heb. Maar recht krijgen en recht hebben...
Om alles op een rijtje te krijgen heb ik EMDR traumatherapie gevolgt, gesprekken met een psycholoog en inmiddels heb ik eens per maand een gesprek met een coach op spiritueel gebied.
Het gemis en het rouwen om mijn kinderen kost me steeds meer energie en gaat ten koste van al het verdere in mijn leven. Zo voelt leven als overleven en is mijn spanningsdraagvlak erg klein. Op mijn werk merk ik dat omdat ik me niet goed kan concentreren, zo duurt iets nieuws aanleren heel erg lang en raak ik het overzicht heel gauw kwijt. Uiteraard krijg ik vaak negatief commentaar op mijn uitgevoerde taken. Hierdoor voel ik me nog gestrester en mislukt.
Ondanks de coaching en in het verleden de psycholoog en de EMDR raak ik verstrikt in verdriet om mijn dochters.
Niemand kan de pijn en het gemis wegnemen, dat begrijp ik ook wel. Tot dusver helpt praten over de pijn ook niet. Het is alsof mijn bestaan als moeder is uitgewist door mijn, beinvloedde, dochters.
Sinds 2 jaar slik in een AD, toch voel ik mezelf meer afglijden. De zin van mijn bestaan is weg, zo voelt het. Als je me vroeger vroeg, ' wat wil je het liefst worden?' dan antwoordde ik 'moeder'.
Om mezelf af te leiden ben ik, naast mijn reguliere baan, vrijwilligerswerk gaan doen. Ook schilder ik hobbymatig, maar niets geeft me nog plezier. Vanwege toenemende oogproblemen wordt het ook moeilijker om ontspannen hobbies te gaan doen natuurlijk. Ik voel me waardeloos en niet voldoen aan mijn eigen en aan anderen hun verwachting jegens mij,
Hoe vind ik weer plezier in mijn leven?
Wie herkent dit?
Hoe ga ik om met dit grootste verdriet in mijn leven?
Is er een leven naast mijn kinderen die in mijn hart zitten maar niet in mijn leven?
Hoe parkeer ik de rouw?
Momenteel heb ik een te vol hoofd en een te vol hart en te lege mama-armen.
Bedankt voor jouw lezen
Ik ben nieuw hier op het forum, zal me dan ook even voorstellen:
vrouw van 46 jaar, getrouwd met 2e echtgenoot. Moeder van twee dochters van eerste echtgenoot.
Wat ik hieronder ga schrijven is voor mij uiterst pijnlijk en ik hoop dat jullie zoveel respect voor me hebben dat jullie me niet zullen veroordelen. De reden dat ik dit forum op zoek is om mijn relaas te kunnen doen en ik hoop op tips en verder zou het 'fijn' (maar verdrietig voor degene die het overkomt ) zijn om van andere mensen te vernemen die in iets soortgelijks zitten.
Bijna 7 jaar geleden is er iets gebeurd waardoor mijn dochters bij mijn ex zijn gaan wonen. Ze waren toen 11 en 14 jaar. Door allerlei misverstanden en miscommunicatie over en weer zijn ze compleet uit mijn leven verdwenen. Om herkenning te voorkomen doe ik hier niet uit de doeken wat er precies is gebeurd, maar het is 1 grote nachtmerrie. Uit allerlei rechtszittingen kwam naar voren dat ik recht op omgang met mijn meisjes heb. Maar recht krijgen en recht hebben...
Om alles op een rijtje te krijgen heb ik EMDR traumatherapie gevolgt, gesprekken met een psycholoog en inmiddels heb ik eens per maand een gesprek met een coach op spiritueel gebied.
Het gemis en het rouwen om mijn kinderen kost me steeds meer energie en gaat ten koste van al het verdere in mijn leven. Zo voelt leven als overleven en is mijn spanningsdraagvlak erg klein. Op mijn werk merk ik dat omdat ik me niet goed kan concentreren, zo duurt iets nieuws aanleren heel erg lang en raak ik het overzicht heel gauw kwijt. Uiteraard krijg ik vaak negatief commentaar op mijn uitgevoerde taken. Hierdoor voel ik me nog gestrester en mislukt.
Ondanks de coaching en in het verleden de psycholoog en de EMDR raak ik verstrikt in verdriet om mijn dochters.
Niemand kan de pijn en het gemis wegnemen, dat begrijp ik ook wel. Tot dusver helpt praten over de pijn ook niet. Het is alsof mijn bestaan als moeder is uitgewist door mijn, beinvloedde, dochters.
Sinds 2 jaar slik in een AD, toch voel ik mezelf meer afglijden. De zin van mijn bestaan is weg, zo voelt het. Als je me vroeger vroeg, ' wat wil je het liefst worden?' dan antwoordde ik 'moeder'.
Om mezelf af te leiden ben ik, naast mijn reguliere baan, vrijwilligerswerk gaan doen. Ook schilder ik hobbymatig, maar niets geeft me nog plezier. Vanwege toenemende oogproblemen wordt het ook moeilijker om ontspannen hobbies te gaan doen natuurlijk. Ik voel me waardeloos en niet voldoen aan mijn eigen en aan anderen hun verwachting jegens mij,
Hoe vind ik weer plezier in mijn leven?
Wie herkent dit?
Hoe ga ik om met dit grootste verdriet in mijn leven?
Is er een leven naast mijn kinderen die in mijn hart zitten maar niet in mijn leven?
Hoe parkeer ik de rouw?
Momenteel heb ik een te vol hoofd en een te vol hart en te lege mama-armen.
Bedankt voor jouw lezen
donderdag 8 november 2012 om 15:36
Dank je Anthonius.
Ja, er zijn best veel mannen wiens contact met hun kinderen is verbroken.
Vaak denkt met van moeders 'eigen schuld, dikke schuld!' want als het zo is dat er geen contact tussen moeder en dochter(s) is dan zal het wel aan de moeder liggen...
Wat wel of niet de reden is van het verbreken van het contact tussen hen en mij is heel gecompliceerd. Helaas.
Ja, er zijn best veel mannen wiens contact met hun kinderen is verbroken.
Vaak denkt met van moeders 'eigen schuld, dikke schuld!' want als het zo is dat er geen contact tussen moeder en dochter(s) is dan zal het wel aan de moeder liggen...
Wat wel of niet de reden is van het verbreken van het contact tussen hen en mij is heel gecompliceerd. Helaas.
donderdag 8 november 2012 om 15:40
Ja, inderdaad. In mijn omgeving ook diverse mannen die gebukt gaan onder verlies. Ik wilde dat ik je een antwoord kon geven op je vraag hoe om te gaan met het verlies van je dochters sinds ze bij hun vader wonen. Ik heb geen antwoorden. Ik heb een dochtertje verloren aan de dood. Zij is dus definitief weg, ik kon het afsluiten, een plek geven en de draad proberen op te pakken.
Het lijkt me dat jij nu nog steeds zweeft tussen twijfel en hoop, je weet immers nooit of jouw meiden (nu 18 en 21?) nu ze volwassen zijn toch besluiten op (be)zoek te gaan naar jou.
Wens je sterkte.
Het lijkt me dat jij nu nog steeds zweeft tussen twijfel en hoop, je weet immers nooit of jouw meiden (nu 18 en 21?) nu ze volwassen zijn toch besluiten op (be)zoek te gaan naar jou.
Wens je sterkte.
anoniem_167798 wijzigde dit bericht op 08-11-2012 15:45
Reden: corrigeren
Reden: corrigeren
% gewijzigd
donderdag 8 november 2012 om 15:47
elena78, vreselijk dat jouw dochtertje is overleden. Was ze ziek?
Idd weet ik niet of we elkaar ooit weer gaan zien, het niet weten is verlammend en gekmakend.
Mocht er ooit weer sprake zijn van een contact tussen mijn meisjes en mij dan wordt het nooit weer als voorheen, zo reeel ben ik wel. Vanuit hun visie naar mij toe natuurlijk. Ook ik ben gekwetst en ontkend als mamma, terwijl mijn meisjes er in principe geen schuld aan hebben
Idd weet ik niet of we elkaar ooit weer gaan zien, het niet weten is verlammend en gekmakend.
Mocht er ooit weer sprake zijn van een contact tussen mijn meisjes en mij dan wordt het nooit weer als voorheen, zo reeel ben ik wel. Vanuit hun visie naar mij toe natuurlijk. Ook ik ben gekwetst en ontkend als mamma, terwijl mijn meisjes er in principe geen schuld aan hebben
donderdag 8 november 2012 om 15:57
quote:hoedjeop schreef op 08 november 2012 @ 15:36:
Dank je Anthonius.
Ja, er zijn best veel mannen wiens contact met hun kinderen is verbroken.
Vaak denkt met van moeders 'eigen schuld, dikke schuld!' want als het zo is dat er geen contact tussen moeder en dochter(s) is dan zal het wel aan de moeder liggen...
Wat wel of niet de reden is van het verbreken van het contact tussen hen en mij is heel gecompliceerd. Helaas.
Hoi TO, ik kan me hier iets bij voorstellen helaas....
Maar denkt men ook niet juist bij mannen dat het aan hen ligt? Ik denk dat je zult te maken krijgen met enorm veel vooroordelelen..
Nogmaals Sterkte!!
Dank je Anthonius.
Ja, er zijn best veel mannen wiens contact met hun kinderen is verbroken.
Vaak denkt met van moeders 'eigen schuld, dikke schuld!' want als het zo is dat er geen contact tussen moeder en dochter(s) is dan zal het wel aan de moeder liggen...
Wat wel of niet de reden is van het verbreken van het contact tussen hen en mij is heel gecompliceerd. Helaas.
Hoi TO, ik kan me hier iets bij voorstellen helaas....
Maar denkt men ook niet juist bij mannen dat het aan hen ligt? Ik denk dat je zult te maken krijgen met enorm veel vooroordelelen..
Nogmaals Sterkte!!
donderdag 8 november 2012 om 16:15
Waarom zal ik jou veroordelen hoedjeop?
Jij voelt de pijn van het verdriet, jij weet hoe het allemaal in elkaar steekt, ik niet. Dus oordelen kan ik niet.
Het lijkt me vreselijk om zoiets mee te maken en dan ook nog te weten dat je een omgangsregeling hebt die niet nagekomen wordt.
Nu zijn je dochters op een leeftijd dat ze misschien in gaan zien dat ze hun moeder toch wel heel veel verdriet doen door geen contact te zoeken.
Ik hoop dan ook echt voor jou dat ze eens op de stoep zullen staan zodat jij ook je verhaal kan vertellen.
Wie weet krijgen ze dan een hele andere kijk op jou.
Vooralsnog zul je moeten leven met het feit zoals het er nu ligt.
Hoe je dat moet doen? Geen idee eigenlijk.
Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte en hoop dat het allemaal weer goed komt.
Jij voelt de pijn van het verdriet, jij weet hoe het allemaal in elkaar steekt, ik niet. Dus oordelen kan ik niet.
Het lijkt me vreselijk om zoiets mee te maken en dan ook nog te weten dat je een omgangsregeling hebt die niet nagekomen wordt.
Nu zijn je dochters op een leeftijd dat ze misschien in gaan zien dat ze hun moeder toch wel heel veel verdriet doen door geen contact te zoeken.
Ik hoop dan ook echt voor jou dat ze eens op de stoep zullen staan zodat jij ook je verhaal kan vertellen.
Wie weet krijgen ze dan een hele andere kijk op jou.
Vooralsnog zul je moeten leven met het feit zoals het er nu ligt.
Hoe je dat moet doen? Geen idee eigenlijk.
Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte en hoop dat het allemaal weer goed komt.
donderdag 8 november 2012 om 16:26
Anthonius: ik begrijp dat jij ook een ontkende ouder bent??
Zo ja, dan leef ik met je mee...
Idd heb ik geregeld met de nodige vooroordelen/veroordelingen te doen. Soit. Alleen ikzelf weet hoe de vork in de steel zit. Het zorgt er wel voor, helaas, dat ik me steeds meer ga afzonderen.
Ik weet oprecht niet of 'men' dit ook denkt bij de vaders. Zelf denk ik altijd ' wat voor drama gaat hier achter schuil?' als ik iets verneem over verstoten vaders.
Zo ja, dan leef ik met je mee...
Idd heb ik geregeld met de nodige vooroordelen/veroordelingen te doen. Soit. Alleen ikzelf weet hoe de vork in de steel zit. Het zorgt er wel voor, helaas, dat ik me steeds meer ga afzonderen.
Ik weet oprecht niet of 'men' dit ook denkt bij de vaders. Zelf denk ik altijd ' wat voor drama gaat hier achter schuil?' als ik iets verneem over verstoten vaders.
donderdag 8 november 2012 om 16:43
Powervrouw: dank je voor je warme woorden.
Idd zijn mijn dochters langzamerhand op een leeftijd gekomen dat ze ZOUDEN kunnen gaan inzien dat er twee kanten aan een gebeurtenis zijn. Maar, wellicht laat hun omgeving hen geen ruiimte daartoe. Momenteel ontbreekt het me aan vertrouwen hebben in een toekomst samen met mijn dochters.
Onlangs, in april, heb ik mijn dochters een mail gestuurd, in de hoop dat ze aankwamen - want ik weet niet of de mailadressen nog in gebruik zijn- met mijn besluit dat ik geen kaarten oid, met hun verjaardagen en met kerst, per post meer zend omdat ik niet weet of ze nog bij hun vader wonen en of ze nog op het bij mij bekende adres wonen. En dat ik er altijd voor ze zal zijn mochten ze contact willen. Verstandig voelt dit goed maar gevoelsmatig doet dit zoveel pijn...
Wanneer doe ik het goed en wanneer doe ik het verkeerd?
Het is alsof ik in een boze nachtmerrie zit. Dit kan toch niet waar zijn? Helaas gebeurt dit dus wel.
Ik weet dat ik 'door' moet met mijn leven maar ik weet niet hoe en ik ben mijn identiteit kwijt. Wie ben ik? Soms kan ik hiervan compleet in paniek raken.
Ik doe mijn man en mijn werk schromelijk tekort met mijn misfunctioneren. Weet niet hoe of ik verder kan/mag
Idd zijn mijn dochters langzamerhand op een leeftijd gekomen dat ze ZOUDEN kunnen gaan inzien dat er twee kanten aan een gebeurtenis zijn. Maar, wellicht laat hun omgeving hen geen ruiimte daartoe. Momenteel ontbreekt het me aan vertrouwen hebben in een toekomst samen met mijn dochters.
Onlangs, in april, heb ik mijn dochters een mail gestuurd, in de hoop dat ze aankwamen - want ik weet niet of de mailadressen nog in gebruik zijn- met mijn besluit dat ik geen kaarten oid, met hun verjaardagen en met kerst, per post meer zend omdat ik niet weet of ze nog bij hun vader wonen en of ze nog op het bij mij bekende adres wonen. En dat ik er altijd voor ze zal zijn mochten ze contact willen. Verstandig voelt dit goed maar gevoelsmatig doet dit zoveel pijn...
Wanneer doe ik het goed en wanneer doe ik het verkeerd?
Het is alsof ik in een boze nachtmerrie zit. Dit kan toch niet waar zijn? Helaas gebeurt dit dus wel.
Ik weet dat ik 'door' moet met mijn leven maar ik weet niet hoe en ik ben mijn identiteit kwijt. Wie ben ik? Soms kan ik hiervan compleet in paniek raken.
Ik doe mijn man en mijn werk schromelijk tekort met mijn misfunctioneren. Weet niet hoe of ik verder kan/mag
donderdag 8 november 2012 om 17:57
donderdag 8 november 2012 om 18:00
quote:hoedjeop schreef op 08 november 2012 @ 17:44:
Schrijven... Voor mij is het moeilijk gezien mijn oogaandoening. Veel schrijven is helaas niet te doen.Is dit hier nu schrijven ook lastig, of vermoeiend? Misschien kun je het ook doseren? Maar goed, schrijven was iets wat mij hielp, misschien zijn dat voor jou heel andere dingen.
Schrijven... Voor mij is het moeilijk gezien mijn oogaandoening. Veel schrijven is helaas niet te doen.Is dit hier nu schrijven ook lastig, of vermoeiend? Misschien kun je het ook doseren? Maar goed, schrijven was iets wat mij hielp, misschien zijn dat voor jou heel andere dingen.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 8 november 2012 om 18:10
EV: net als jij zoek ik de mooie kanten van het leven op en zo ontdekte ik tot mijn geluk dat ik kan schilderen. Al met al kon ik het gemis van mijn dochters redelijk handelingen. Sinds april, sinds ik dus de mail schreef dat ik geen kaarten en mails etc meer stuur omdat ik simpelweg niet weet of de adressen nog courant zijn, is bij mijn de echte dreun ingelagen als een meteoriet.
Ik merk dat ik mezelf aan het verwaarlozen ben, ben erg somber en heb geen veerkracht meer. Alles, werkelijk alles kost heel veel moeite...
Ondanks EMDR in het verleden en coach, nog steeds, wordt het allemaal steeds zwarter.
Wat moeilijk moet jij het als ontkende mamma ook hebben. Net als jij had ik het mammazijn zo anders voorgesteld.
Hoe heet jouw boek? Ik zou zo graag eens met jou willen praten, dit forum doet mij al zoveel gelukkig. Dank je!
Ik merk dat ik mezelf aan het verwaarlozen ben, ben erg somber en heb geen veerkracht meer. Alles, werkelijk alles kost heel veel moeite...
Ondanks EMDR in het verleden en coach, nog steeds, wordt het allemaal steeds zwarter.
Wat moeilijk moet jij het als ontkende mamma ook hebben. Net als jij had ik het mammazijn zo anders voorgesteld.
Hoe heet jouw boek? Ik zou zo graag eens met jou willen praten, dit forum doet mij al zoveel gelukkig. Dank je!
donderdag 8 november 2012 om 19:45
Je mag me wel mailen op elmervrouw@hotmail.com, als je wilt.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 8 november 2012 om 20:23
Waar loop je in vast TO, het gemis om je dochters of de angst dat deze situatie definitief zal zijn nu er niet op je toenaderingspoging gereageerd wordt?
Hoe bijzonder hoop ook kan zijn ik heb het (achteraf) vooral als heel verlammend ervaren. Toen er nog hoop op contact met mijn oudste zoon was was dat eigenlijk de leidraad bij elke beslissing die ik nam. Wat het ook was er moest een opening tot contact blijven bestaan, want als.. dan moest ik er voor hem zijn.
Toen mijn zoon overleed en er dus geen hoop meer was dat hij ooit echt deel van mijn even zou gaan uitmaken was dat naast verwchrikkelijk pijnlijk ook bevrijdend. Waar er naast de hoop dat ik mijn zoon terug zou krijgen weinig ruimte voor mezelf of een leven zonder hem was, kwam die ruimte er (na de eerste hele rauwe periode) na zijn overlijden wel. Nog steeds mis ik mijn zoon, er is een levenslang gat geslagen toen hij oveleed, maar ik heb ook de kracht gevonden mijn leven weer op te puwen en gelukkig te worden, naast het verdriet om hem.
Hoe bijzonder hoop ook kan zijn ik heb het (achteraf) vooral als heel verlammend ervaren. Toen er nog hoop op contact met mijn oudste zoon was was dat eigenlijk de leidraad bij elke beslissing die ik nam. Wat het ook was er moest een opening tot contact blijven bestaan, want als.. dan moest ik er voor hem zijn.
Toen mijn zoon overleed en er dus geen hoop meer was dat hij ooit echt deel van mijn even zou gaan uitmaken was dat naast verwchrikkelijk pijnlijk ook bevrijdend. Waar er naast de hoop dat ik mijn zoon terug zou krijgen weinig ruimte voor mezelf of een leven zonder hem was, kwam die ruimte er (na de eerste hele rauwe periode) na zijn overlijden wel. Nog steeds mis ik mijn zoon, er is een levenslang gat geslagen toen hij oveleed, maar ik heb ook de kracht gevonden mijn leven weer op te puwen en gelukkig te worden, naast het verdriet om hem.
donderdag 8 november 2012 om 20:44
Ik kan me dat voorstellen inderdaad. Achteraf was het laatste jaar voor mijn zoontjes overlijden slopend. Ik wist waar hij was, kon hem niet helpen, ging het juridische gevecht aan, en elke dag stond ik op met zou ik hem kunnen zien, zou hij weten wie ik ben, zou hij he ooit kunnen snappen, zou ik hem ooit kunnen knuffelen enz enz. Alle energie die ik had en een beetje meer ging naar mijn zoon terugkrijgen, zijn moeder weer mogen worden of op mijn minst de hoop dat te mogen worden.
Zijn overlijden was echt verschrikkelijk en verscheurd mij nog regelmatig ook al is het ruim 11 jaar geleden, maar dat continue bezigzijn met, hopen op en weer met je rug tegen de muur staan en niets kunnen.. Ik wordt gewoon verdrietig als ik eraan terugdenk.
Hoewel ik wel bijna jaloers wordt als je schrijft over je zoontje aan de telefoon krijgen.. sorry..
Zijn overlijden was echt verschrikkelijk en verscheurd mij nog regelmatig ook al is het ruim 11 jaar geleden, maar dat continue bezigzijn met, hopen op en weer met je rug tegen de muur staan en niets kunnen.. Ik wordt gewoon verdrietig als ik eraan terugdenk.
Hoewel ik wel bijna jaloers wordt als je schrijft over je zoontje aan de telefoon krijgen.. sorry..
vrijdag 9 november 2012 om 09:56
Snap ik, Sun. Het is ook allemaal zo dubbel. Het klinkt misschien ook heel raar als ik zeg dat ik misschien ook meer rust zou hebben als ze gewoon dood waren.. beter dat dan al die pijn en afwijzing en hopeloosheid etc. etc. zoals het nu is. Inderdaad echt met de rug tegen de muur!
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
