Psyche
alle pijlers
Duurt eerlijkheid het langst?
donderdag 6 december 2012 om 13:09
Als je dan echt eerlijk wilt zijn trek je je bek open als er weer over haar geroddeld wordt. Waarom wil je vrienden zijn met mensen die zo onaardig doen. Het doet me denken aan mijn studententijd, met grote groepen in verenigingsverband, klopt dat? Als je je daar niet prettig bij voelt zou ik die club van nare mensen gewoon links laten liggen. Klinkt eng maar echt, het zal zo'n bevrijding zijn.
donderdag 6 december 2012 om 13:09
quote:rozehanddoek schreef op 06 december 2012 @ 13:03:
Pff, gelukkig draait het topic toch een beetje bij. Ik begon namelijk heel erg verdrietig te worden, omdat ik het gevoel had dat ik het echt allemaal fout deed, maar nu voelt het allemaal een stuk beter. Die balans, dat zal het hem echt zijn! Ik zal dat ook nog eens met mijn psycholoog bespreken. Want daar kunnen jullie echt gelijk ik hebben.
Het kwam misschien over alsof ik slecht ben en iedereen wil vertellen wat ze fout doen, maar zo ben ik dus echt niet. En zo wil ik ook niet zijn. Ik vind mensen namelijk wel echt vaak gemeen, misschien ook omdat ik vaak in kringen verkeer waar wel vaak gemeen tegen elkaar gedaan wordt en ik kan daar zo slecht tegen! Ik ben graag vriendjes met iedereen en heb het beste met iedereen voor. En ik zie te vaak dat anderen dat niet hebben. (Bijvoorbeeld bij dat meisje uit de OT.) Maar misschien trek ik het eerlijk zijn inderdaad te ver door. Ik zal beter mijn best doen om wat tactischer te zijn of om soms niks te zeggen!Zit het probleem 'm misschien ook niet in hoe jij andermans gedrag en uitspraken interpreteert? Er werd in het begin van dit topic inderdaad best stevige kritiek gegeven, maar dat hoeft niet meteen te betekenen dat je ook alles fout doet, dat je een slecht mens bent, of dat mensen dat vinden. Je schrijft ook dat je andere mensen vaak gemeen vindt, maar misschien zit er wel een heel andere bedoeling achter hun gedrag dan jij denkt. Jij denkt het goede te doen door open te zijn, anderen doen dat misschien op een andere manier. Jouw manier is niet per se beter dan de hunne (die van hen is trouwens ook niet per se beter dan de jouwe). Mensen die het anders doen dan jij doen dat niet per se omdat ze gemeen zijn, of omdat ze je kwaad willen doen, ook al ervaar jij dat zo. Net zoals jij niet open bent omdat je gemeen bent, maar omdat je het beste met mensen voor hebt.
Pff, gelukkig draait het topic toch een beetje bij. Ik begon namelijk heel erg verdrietig te worden, omdat ik het gevoel had dat ik het echt allemaal fout deed, maar nu voelt het allemaal een stuk beter. Die balans, dat zal het hem echt zijn! Ik zal dat ook nog eens met mijn psycholoog bespreken. Want daar kunnen jullie echt gelijk ik hebben.
Het kwam misschien over alsof ik slecht ben en iedereen wil vertellen wat ze fout doen, maar zo ben ik dus echt niet. En zo wil ik ook niet zijn. Ik vind mensen namelijk wel echt vaak gemeen, misschien ook omdat ik vaak in kringen verkeer waar wel vaak gemeen tegen elkaar gedaan wordt en ik kan daar zo slecht tegen! Ik ben graag vriendjes met iedereen en heb het beste met iedereen voor. En ik zie te vaak dat anderen dat niet hebben. (Bijvoorbeeld bij dat meisje uit de OT.) Maar misschien trek ik het eerlijk zijn inderdaad te ver door. Ik zal beter mijn best doen om wat tactischer te zijn of om soms niks te zeggen!Zit het probleem 'm misschien ook niet in hoe jij andermans gedrag en uitspraken interpreteert? Er werd in het begin van dit topic inderdaad best stevige kritiek gegeven, maar dat hoeft niet meteen te betekenen dat je ook alles fout doet, dat je een slecht mens bent, of dat mensen dat vinden. Je schrijft ook dat je andere mensen vaak gemeen vindt, maar misschien zit er wel een heel andere bedoeling achter hun gedrag dan jij denkt. Jij denkt het goede te doen door open te zijn, anderen doen dat misschien op een andere manier. Jouw manier is niet per se beter dan de hunne (die van hen is trouwens ook niet per se beter dan de jouwe). Mensen die het anders doen dan jij doen dat niet per se omdat ze gemeen zijn, of omdat ze je kwaad willen doen, ook al ervaar jij dat zo. Net zoals jij niet open bent omdat je gemeen bent, maar omdat je het beste met mensen voor hebt.
donderdag 6 december 2012 om 13:22
quote:rozehanddoek schreef op 06 december 2012 @ 13:03:
Het kwam misschien over alsof ik slecht ben en iedereen wil vertellen wat ze fout doen, maar zo ben ik dus echt niet. En zo wil ik ook niet zijn. Ik vind mensen namelijk wel echt vaak gemeen, misschien ook omdat ik vaak in kringen verkeer waar wel vaak gemeen tegen elkaar gedaan wordt en ik kan daar zo slecht tegen! Ik ben graag vriendjes met iedereen en heb het beste met iedereen voor. En ik zie te vaak dat anderen dat niet hebben. (Bijvoorbeeld bij dat meisje uit de OT.) Maar misschien trek ik het eerlijk zijn inderdaad te ver door. Ik zal beter mijn best doen om wat tactischer te zijn of om soms niks te zeggen!
Dit herken ik wel. Je trekt je dit persoonlijk aan, en gaat er vanuit, dat de oneerlijkheid specifiek tegen jou gericht is. Dat hoeft echt niet zo te zijn, vaak ben je daar te veel op afgestemd. Doe eens een spreekwoordelijke stap terug, en probeer er eens anders naar te kijken. Zie iedereen als een 'eigen persoon', met een eigen weg, een eigen leven en eigen manier van doen, waarin jij niet per definitie een aandeel hoeft te hebben of hoeft te sturen of er zelfs maar een mening over hoeft te hebben.
Ik heb daarin veel geleerd van mijn man. Hij is 'vriendjes met iedereen'. Hij is vriendelijk tegen iedereen, heeft nooit met iemand ruzie, geeft zijn mening niet of nauwelijks. Wat een ander van hem vindt laat hem koud. Vroeger vond ik dat toch enigszins 'watjesgedrag', je mag toch zeker wel zeggen wat je denkt! En eerlijk duurt toch zeker het langst!
Nu kijk ik daar heel anders tegenaan. Ik hoef niet zo nodig meer, ik kan het prima vinden met mezelf en hoef ook niet altijd meer een mening te hebben over alles en iedereen. En... het gaat me allemaal een stuk gemakkelijker af, gemene mensen kom ik zeer zelden meer tegen, en ik ben een stuk gelukkiger en otnspannener.
Het kwam misschien over alsof ik slecht ben en iedereen wil vertellen wat ze fout doen, maar zo ben ik dus echt niet. En zo wil ik ook niet zijn. Ik vind mensen namelijk wel echt vaak gemeen, misschien ook omdat ik vaak in kringen verkeer waar wel vaak gemeen tegen elkaar gedaan wordt en ik kan daar zo slecht tegen! Ik ben graag vriendjes met iedereen en heb het beste met iedereen voor. En ik zie te vaak dat anderen dat niet hebben. (Bijvoorbeeld bij dat meisje uit de OT.) Maar misschien trek ik het eerlijk zijn inderdaad te ver door. Ik zal beter mijn best doen om wat tactischer te zijn of om soms niks te zeggen!
Dit herken ik wel. Je trekt je dit persoonlijk aan, en gaat er vanuit, dat de oneerlijkheid specifiek tegen jou gericht is. Dat hoeft echt niet zo te zijn, vaak ben je daar te veel op afgestemd. Doe eens een spreekwoordelijke stap terug, en probeer er eens anders naar te kijken. Zie iedereen als een 'eigen persoon', met een eigen weg, een eigen leven en eigen manier van doen, waarin jij niet per definitie een aandeel hoeft te hebben of hoeft te sturen of er zelfs maar een mening over hoeft te hebben.
Ik heb daarin veel geleerd van mijn man. Hij is 'vriendjes met iedereen'. Hij is vriendelijk tegen iedereen, heeft nooit met iemand ruzie, geeft zijn mening niet of nauwelijks. Wat een ander van hem vindt laat hem koud. Vroeger vond ik dat toch enigszins 'watjesgedrag', je mag toch zeker wel zeggen wat je denkt! En eerlijk duurt toch zeker het langst!
Nu kijk ik daar heel anders tegenaan. Ik hoef niet zo nodig meer, ik kan het prima vinden met mezelf en hoef ook niet altijd meer een mening te hebben over alles en iedereen. En... het gaat me allemaal een stuk gemakkelijker af, gemene mensen kom ik zeer zelden meer tegen, en ik ben een stuk gelukkiger en otnspannener.
zaterdag 15 december 2012 om 15:50
Handdoek, je wilt gezien worden. Dat wil ieder mens, gezien, erkend en gewaardeerd worden om wie ze zijn.
Het klinkt zo mooi, maling hebben aan wat anderen vinden, maar dat is heel moeilijk, want andere mensen zijn nu eenmaal belangrijk voor je.
Aan de andere kant weet je: degene die de kwetsende opmerking maakt bedoelt het net als jij goed. Hij/zij kent jou niet, dus het oordeel dat zij hebben gaat niet écht over jou.
Natuurlijk wil je begrip en erkenning, maar we zijn allemaal mensen, en we trekken allemaal wel eens te snel conclusies of zijn moe en reageren daardoor bot. Dat doet pijn maar het is niet anders. Het doet niets af aan wie jij bent, aan je goede bedoelingen, aan de oprechtheid van je ervaringen.
Het doet je pijn dat mensen je niet zien, maar tegelijkertijd verberg je jezelf. Is het een idee om met lotgenoten te gaan praten? Je kan dan je verhaal kwijt en je hoeft minder bang te zijn voor onbegrip. Misschien dat je dan later de stap kunt zetten om je vrienden in vertrouwen te nemen (delen in lief en leed is niet alleen een belasting maar ook een gunst).
En je vriend vindt het moeilijk... logisch. het is ook moeilijk. Maar dat betekent niet dat jij het moet doodzwijgen, want daar gaat het niet mee weg. Hij is een volwassen man, hij houdt van je, als het goed is heeft hij het wel voor je over om te dealen met iets moeilijks.
Het klinkt zo mooi, maling hebben aan wat anderen vinden, maar dat is heel moeilijk, want andere mensen zijn nu eenmaal belangrijk voor je.
Aan de andere kant weet je: degene die de kwetsende opmerking maakt bedoelt het net als jij goed. Hij/zij kent jou niet, dus het oordeel dat zij hebben gaat niet écht over jou.
Natuurlijk wil je begrip en erkenning, maar we zijn allemaal mensen, en we trekken allemaal wel eens te snel conclusies of zijn moe en reageren daardoor bot. Dat doet pijn maar het is niet anders. Het doet niets af aan wie jij bent, aan je goede bedoelingen, aan de oprechtheid van je ervaringen.
Het doet je pijn dat mensen je niet zien, maar tegelijkertijd verberg je jezelf. Is het een idee om met lotgenoten te gaan praten? Je kan dan je verhaal kwijt en je hoeft minder bang te zijn voor onbegrip. Misschien dat je dan later de stap kunt zetten om je vrienden in vertrouwen te nemen (delen in lief en leed is niet alleen een belasting maar ook een gunst).
En je vriend vindt het moeilijk... logisch. het is ook moeilijk. Maar dat betekent niet dat jij het moet doodzwijgen, want daar gaat het niet mee weg. Hij is een volwassen man, hij houdt van je, als het goed is heeft hij het wel voor je over om te dealen met iets moeilijks.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
zaterdag 15 december 2012 om 17:46
Oef, dat is nogal een opmerking die je te verwerken hebt gekregen. En gezien je verleden begrijp ik volledig dat je daarvan overstuur bent. Ik heb het zelf nooit meegemaakt, en ik zou er ook woest om zijn als iemand zoiets insinueerde.
Wat ik tegenwoordig doe om met dit soort situaties om te gaan is denken: "Wat die persoon zegt is een mening, geen feit. Dat hij/zij dit zegt maakt het nog niet waar." Jij weet zelf wat je achtergrond is, en dat wat die persoon zegt dus totale onzin is. Dat maakt de opmerking niet minder pijnlijk, maar kan je wel helpen het van je af te zetten.
Overigens is het nu eenmaal zo dat therapie met horten en stoten gaat, en dat je je er soms in eerste instantie rotter door voelt in plaats van beter. Er komt vaak toch een hoop ellende naar boven, en je moet jezelf veranderen, wat vaak moeizaam gaat. De enige oplossing is doorzetten. Je bent op de goede weg, het is allesbehalve makkelijk, maar je komt er heus wel. Het feit dat je over jezelf nadenkt, dat je je best doet om het goed te doen, betekent al heel wat.
En ik sluit me aan bij tyche: misschien is het een goed idee om contact te zoeken met lotgenoten. Ik weet niet waar je woont, maar overal heb je wel organisaties die mensen met jouw verleden bij elkaar brengen. Het kan heilzaam zijn om te praten met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en die niet meteen met een oordeel klaarstaan.
Wat ik tegenwoordig doe om met dit soort situaties om te gaan is denken: "Wat die persoon zegt is een mening, geen feit. Dat hij/zij dit zegt maakt het nog niet waar." Jij weet zelf wat je achtergrond is, en dat wat die persoon zegt dus totale onzin is. Dat maakt de opmerking niet minder pijnlijk, maar kan je wel helpen het van je af te zetten.
Overigens is het nu eenmaal zo dat therapie met horten en stoten gaat, en dat je je er soms in eerste instantie rotter door voelt in plaats van beter. Er komt vaak toch een hoop ellende naar boven, en je moet jezelf veranderen, wat vaak moeizaam gaat. De enige oplossing is doorzetten. Je bent op de goede weg, het is allesbehalve makkelijk, maar je komt er heus wel. Het feit dat je over jezelf nadenkt, dat je je best doet om het goed te doen, betekent al heel wat.
En ik sluit me aan bij tyche: misschien is het een goed idee om contact te zoeken met lotgenoten. Ik weet niet waar je woont, maar overal heb je wel organisaties die mensen met jouw verleden bij elkaar brengen. Het kan heilzaam zijn om te praten met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en die niet meteen met een oordeel klaarstaan.
zondag 16 december 2012 om 08:53
quote:rozehanddoek schreef op 15 december 2012 @ 10:02:
Ik weet wat misbruik is, want ik ben zelf misbruikt. Iets waar ik al een aantal keren bijna een topic over heb geopend, maar niet heb gedurfd. Ik kan er met niemand over praten, want mijn eigen familie wil het niet horen en mijn vrienden wil ik er niet mee belasten. (De neesten wonen ook enorm ver weg en kunnen dus ook weinig voor me doen.) Mijn vriend vindt het moeilijk en begrijpt me vaak niet en daarom vertel ik hem ook niet hoe ik me vaak voel.
Dit stukje haal ik er even uit.
Als je een topic wil openen over misbruik of aan wil sluiten bij een al bestaand topic dan kom ik daar meepraten.
Het is niet makkelijk er over te praten, vind ik althans, maar ik heb wel gemerkt dat het bevrijdend werkt en dat gun ik jou ook van harte.
Er niet met mensen in je omgeving over kunnen of willen praten lijkt me erg eenzaam en eenzaam hoef je echt niet te zijn, want je bent niet alleen.
Je hoeft niks, maar als je wil en denkt dat het goed is voor je, dan zeg ik je hierbij toe dat ik kom lezen en meepraten, zodat je ook echt wéét dat je niet alleen bent.
Ik weet wat misbruik is, want ik ben zelf misbruikt. Iets waar ik al een aantal keren bijna een topic over heb geopend, maar niet heb gedurfd. Ik kan er met niemand over praten, want mijn eigen familie wil het niet horen en mijn vrienden wil ik er niet mee belasten. (De neesten wonen ook enorm ver weg en kunnen dus ook weinig voor me doen.) Mijn vriend vindt het moeilijk en begrijpt me vaak niet en daarom vertel ik hem ook niet hoe ik me vaak voel.
Dit stukje haal ik er even uit.
Als je een topic wil openen over misbruik of aan wil sluiten bij een al bestaand topic dan kom ik daar meepraten.
Het is niet makkelijk er over te praten, vind ik althans, maar ik heb wel gemerkt dat het bevrijdend werkt en dat gun ik jou ook van harte.
Er niet met mensen in je omgeving over kunnen of willen praten lijkt me erg eenzaam en eenzaam hoef je echt niet te zijn, want je bent niet alleen.
Je hoeft niks, maar als je wil en denkt dat het goed is voor je, dan zeg ik je hierbij toe dat ik kom lezen en meepraten, zodat je ook echt wéét dat je niet alleen bent.
zondag 16 december 2012 om 10:04
Het maakt mij niet uit als je tijden, data en andere herkenbare dingen weglaat of verandert. Als jij je gezinssamenstelling aanpast of de relatie die je met de dader hebt wijzigt dan vind ík dat geen punt en de kans dat je herkend wordt is een stuk minder aanwezig.
Denk er maar rustig over na. Ik wil je alleen moed geven óm het te doen mocht je dat willen. Praten helpt. Althans, dat vind ik.
Denk er maar rustig over na. Ik wil je alleen moed geven óm het te doen mocht je dat willen. Praten helpt. Althans, dat vind ik.
zondag 16 december 2012 om 13:45
Lieve Handdoek, wat een nare wending heeft dit topic ineens gekregen! Heel veel sterkte met het vinden van je eigen plek.
Het klinkt wel goed dat je een nieuwe start hebt kunnen maken in het buitenland. Dan kan je je eigen verleden gaan verwerken, zonder de bagage van alle mensen om je heen.
Wat mij opvalt, is dat jij heel erg bezig bent met wat ander mensen van je vinden. Of ze jou niet veroordelen en dat jij hen graag laat weten wat jouw normen en waarden zijn. Dat is heel vermoeiend en het gaat je nooit lukken iedereen te overtuigen. Er is maar één persoon die je moet overtuigen, en dat ben jij zelf.
Even over eerlijkheid: Ik leef zo veel mogelijk naar mijn eigen waarden en normen. Dat is moeilijk genoeg. Ik hoef ze niet ook nog aan mijn omgeving duidelijk te maken: Mijn gedrag spreekt voor zich.
En social media zijn heel gevaarlijk om je mening te uiten: Het is toch een openbaar forum waarin het persoonlijk lijkt, maar je snel verzand in openbare discussies. Als jij vond dat die persoon te ver ging in zijn opmerkingen naar een minderjarige, kan je hem beter persoonlijk benaderen met een privé-bericht. Dan kan hij zelf besluiten wat hij er mee wil.
Ik denk dat het nu het belangrijkste is dat jij jezelf gaat accepteren voordat je de rest van de wereld gaat verbeteren. En vrienden vinden het fijn als je op ze vertrouwt. Dan voelen ze zich waardevol voor jou. En dat heb je verdiend.
Sterkte en ik hoop dat je blijft schrijven hier, als het je helpt. En als het niet helpt, dan kan je beter weg blijven. Je mag het zelf bepalen
Het klinkt wel goed dat je een nieuwe start hebt kunnen maken in het buitenland. Dan kan je je eigen verleden gaan verwerken, zonder de bagage van alle mensen om je heen.
Wat mij opvalt, is dat jij heel erg bezig bent met wat ander mensen van je vinden. Of ze jou niet veroordelen en dat jij hen graag laat weten wat jouw normen en waarden zijn. Dat is heel vermoeiend en het gaat je nooit lukken iedereen te overtuigen. Er is maar één persoon die je moet overtuigen, en dat ben jij zelf.
Even over eerlijkheid: Ik leef zo veel mogelijk naar mijn eigen waarden en normen. Dat is moeilijk genoeg. Ik hoef ze niet ook nog aan mijn omgeving duidelijk te maken: Mijn gedrag spreekt voor zich.
En social media zijn heel gevaarlijk om je mening te uiten: Het is toch een openbaar forum waarin het persoonlijk lijkt, maar je snel verzand in openbare discussies. Als jij vond dat die persoon te ver ging in zijn opmerkingen naar een minderjarige, kan je hem beter persoonlijk benaderen met een privé-bericht. Dan kan hij zelf besluiten wat hij er mee wil.
Ik denk dat het nu het belangrijkste is dat jij jezelf gaat accepteren voordat je de rest van de wereld gaat verbeteren. En vrienden vinden het fijn als je op ze vertrouwt. Dan voelen ze zich waardevol voor jou. En dat heb je verdiend.
Sterkte en ik hoop dat je blijft schrijven hier, als het je helpt. En als het niet helpt, dan kan je beter weg blijven. Je mag het zelf bepalen
zondag 16 december 2012 om 16:06
Meid, wat vind ik je sterk. En eerlijk.
Fijn dat je een plekje elders hebt gevonden waar je iets nieuws kunt opbouwen en waar je je thuis voelt.
Ik hoop voor jou dat je wat met lotgenoten kunt praten. Ik heb zelf altijd een makkelijk leven gehad en dat is geen verdienste van mij, maar een luxe die mij grotendeels gegeven is.
En iets dat ik anderen ook gun.
Afscheid nemen van jouw heel vervelende verleden zal je niet lukken, dat blijft in meer of mindere mate op de achtergrond aanwezig.
Maar ik hoop dat je het geluk in het leven vindt dat je verdient, dat maakt het dragen van het verleden zoveel gemakkelijker.
Fijn dat je een plekje elders hebt gevonden waar je iets nieuws kunt opbouwen en waar je je thuis voelt.
Ik hoop voor jou dat je wat met lotgenoten kunt praten. Ik heb zelf altijd een makkelijk leven gehad en dat is geen verdienste van mij, maar een luxe die mij grotendeels gegeven is.
En iets dat ik anderen ook gun.
Afscheid nemen van jouw heel vervelende verleden zal je niet lukken, dat blijft in meer of mindere mate op de achtergrond aanwezig.
Maar ik hoop dat je het geluk in het leven vindt dat je verdient, dat maakt het dragen van het verleden zoveel gemakkelijker.
zondag 16 december 2012 om 19:17
zondag 16 december 2012 om 19:23
