Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 05:54
Nu alweer een jaar geleden is mijn bijna-ex bij mij weggegaan. En ook al zou ik hem verstandelijk gezien niet meer terugwillen (mijn respect voor hem verdwijnt nog elke dag een stukje meer), toch kan ik maar geen vrede met de situatie krijgen zoals die nu is, ondanks therapie.
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
zondag 6 januari 2013 om 23:50
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 23:44:
Dubio, dat laatste geldt niet voor de laatste drie jaar van ons huwelijk he... Toen was hij al veranderd. En ik zeg niet dat zijn medische conditie een excuus is voor wat hij heeft gedaan, ik denk wel dat het zijn karakter veranderd heeft
(Door het zuurstof tekort wat hij gehad heeft)
Maar goed, blijft het feit dat hij heeft gedaan wat hij heeft gedaan natuurlijk...
Zie je wat je doet?
Je hele antwoord gaat over hèm terwijl het over JOU en JOUW beleving en handelen ging.
Dubio, dat laatste geldt niet voor de laatste drie jaar van ons huwelijk he... Toen was hij al veranderd. En ik zeg niet dat zijn medische conditie een excuus is voor wat hij heeft gedaan, ik denk wel dat het zijn karakter veranderd heeft
(Door het zuurstof tekort wat hij gehad heeft)
Maar goed, blijft het feit dat hij heeft gedaan wat hij heeft gedaan natuurlijk...
Zie je wat je doet?
Je hele antwoord gaat over hèm terwijl het over JOU en JOUW beleving en handelen ging.
zondag 6 januari 2013 om 23:50
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 23:48:
Tuurlijk heb ik ook een super broer, een lieve vader en hele lieve vriendinnen, maar dat is toch niet helemaal wat ik bedoel, niet 'die ene'...
(Moest trouwens wel erg lachen om jouw 'ontdek-je-plekje opmerking )
M.a.w. eenzaamheid = geen partner?
Tuurlijk heb ik ook een super broer, een lieve vader en hele lieve vriendinnen, maar dat is toch niet helemaal wat ik bedoel, niet 'die ene'...
(Moest trouwens wel erg lachen om jouw 'ontdek-je-plekje opmerking )
M.a.w. eenzaamheid = geen partner?
Ga in therapie!
maandag 7 januari 2013 om 00:13
O schiet me nog wat te binnen.
Als je je meer wilt ontwikkelen en oefenen op gevoelsgebied zou je ook nog haptotherapie kunnen overwegen:
Haptotherapie of haptonomie is een manier van begeleiden als er klachten zijn die te maken hebben met je balans tussen voelen, denken en doen. Als voelen, denken en doen op elkaar aansluiten ben je immers ‘op ons best’.
Je gevoelsbeleving en de gevoelsmatige betekenis van aanraken en voelen - door mensen en tussen mensen - en hoe je omgaat met jezelf en anderen staat centraal. De nadruk ligt op de beleving van je zelf in het hier-en-nu, en wie je bent in het contact met anderen. Letterlijk betekent 'haptonomie' de leer van het menselijk gevoel en gevoelsleven.
Als je je meer wilt ontwikkelen en oefenen op gevoelsgebied zou je ook nog haptotherapie kunnen overwegen:
Haptotherapie of haptonomie is een manier van begeleiden als er klachten zijn die te maken hebben met je balans tussen voelen, denken en doen. Als voelen, denken en doen op elkaar aansluiten ben je immers ‘op ons best’.
Je gevoelsbeleving en de gevoelsmatige betekenis van aanraken en voelen - door mensen en tussen mensen - en hoe je omgaat met jezelf en anderen staat centraal. De nadruk ligt op de beleving van je zelf in het hier-en-nu, en wie je bent in het contact met anderen. Letterlijk betekent 'haptonomie' de leer van het menselijk gevoel en gevoelsleven.
maandag 7 januari 2013 om 00:45
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 23:53:
Zo voelt het nu misschien wel dubio, ik weet het niet precies. Misschien is het het moeten wennen aan alleenstaand (akelig woord) zijn na 23 jaar samen?
Kijk, dit vind ik nu wél heel plausibel klinken. Maar alleenstaand is heel wat anders dan eenzaam. Natuurlijk heeft het zijn eenzame momenten. Ik moet zeggen dat ik die in mijn relatie trouwens ook had, alleen was ik me er niet zo van bewust. Jij weet nu ook dat het idee dat je altijd op hem zou kunnen rekenen achteraf een illusie was. Het was dus een soort ideaal dat je jezelf voorspiegelde.
Een van de lessen die ik heb geleerd, is dat er één persoon is op wie je altijd kunt rekenen en die je altijd kan vertrouwen, en dat ben je zelf. Dat is geen cynisme maar een gezond realisme. Ik heb gelukkig ook familie en vriendinnen van wie ik altijd op aan kan, maar er kan altijd iets gebeuren waardoor daar iets in verandert. Maar ik kan altijd op mezelf terugvallen en ik vertrouw genoeg op mezelf om te weten dat ik nieuwe relaties durf aan te gaan waarin ik mezelf durf bloot te geven en een ander durf te vertrouwen.
Als je dat durft, als je het risico wil lopen op je bek te gaan omdat je weet dat je toch wel weer opstaat, dan zul je nooit eenzaam zijn. Wat, nogmaals, niet betekent dat je je niet af en toe eenzaam voelt.
Zo voelt het nu misschien wel dubio, ik weet het niet precies. Misschien is het het moeten wennen aan alleenstaand (akelig woord) zijn na 23 jaar samen?
Kijk, dit vind ik nu wél heel plausibel klinken. Maar alleenstaand is heel wat anders dan eenzaam. Natuurlijk heeft het zijn eenzame momenten. Ik moet zeggen dat ik die in mijn relatie trouwens ook had, alleen was ik me er niet zo van bewust. Jij weet nu ook dat het idee dat je altijd op hem zou kunnen rekenen achteraf een illusie was. Het was dus een soort ideaal dat je jezelf voorspiegelde.
Een van de lessen die ik heb geleerd, is dat er één persoon is op wie je altijd kunt rekenen en die je altijd kan vertrouwen, en dat ben je zelf. Dat is geen cynisme maar een gezond realisme. Ik heb gelukkig ook familie en vriendinnen van wie ik altijd op aan kan, maar er kan altijd iets gebeuren waardoor daar iets in verandert. Maar ik kan altijd op mezelf terugvallen en ik vertrouw genoeg op mezelf om te weten dat ik nieuwe relaties durf aan te gaan waarin ik mezelf durf bloot te geven en een ander durf te vertrouwen.
Als je dat durft, als je het risico wil lopen op je bek te gaan omdat je weet dat je toch wel weer opstaat, dan zul je nooit eenzaam zijn. Wat, nogmaals, niet betekent dat je je niet af en toe eenzaam voelt.
Ga in therapie!
maandag 7 januari 2013 om 00:53
Niet dat het een excuus is, Hova, maar als mensen crisissen meemaken, komt daarna vaak het besef: "ik moet genieten", het besef dat geen tijd verspild moet worden, dat elke dag de laatste kan zijn..
In dat licht kan iemand heel "egoistisch" of egocentrisch worden, erg met zichzelf bezig.. Niet dat het een excuus of rechtvaardiging is, maar wel een verklaring.
Niettemin: helemaal eens met Dubiootje en BB. Coach is een cadeau aan en investering in jezelf. Om eea te versnellen, de vinger direct op de zere plek te krijgen, het is een stuk effectiever dan in je eentje rondcircelen, heb het zelf ook gedaan (na jaren zelfhulpboeken, tobben, in dezelfde LP blijven hangen). Je kan het alleen ook, maar het kost veel meer tijd.
Bovendien, het idee dat iemand anders erbij is, maakt het vaak makkelijker jezelf te openen in verdriet en woede. En je weet dat je daarheen gaat en speciaal hiervoor dus tijd uittrekt, dat helpt vaak om de rest van de tijd er niet (de hele tijd) mee bezig te hoeven zijn.
Hapto vind ik ook een uitstekend idee, zeker als je moeite hebt met "in je gevoel komen" (of er weer uit)! Goede tip!
Truste!
In dat licht kan iemand heel "egoistisch" of egocentrisch worden, erg met zichzelf bezig.. Niet dat het een excuus of rechtvaardiging is, maar wel een verklaring.
Niettemin: helemaal eens met Dubiootje en BB. Coach is een cadeau aan en investering in jezelf. Om eea te versnellen, de vinger direct op de zere plek te krijgen, het is een stuk effectiever dan in je eentje rondcircelen, heb het zelf ook gedaan (na jaren zelfhulpboeken, tobben, in dezelfde LP blijven hangen). Je kan het alleen ook, maar het kost veel meer tijd.
Bovendien, het idee dat iemand anders erbij is, maakt het vaak makkelijker jezelf te openen in verdriet en woede. En je weet dat je daarheen gaat en speciaal hiervoor dus tijd uittrekt, dat helpt vaak om de rest van de tijd er niet (de hele tijd) mee bezig te hoeven zijn.
Hapto vind ik ook een uitstekend idee, zeker als je moeite hebt met "in je gevoel komen" (of er weer uit)! Goede tip!
Truste!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 7 januari 2013 om 01:28
maandag 7 januari 2013 om 10:30
Heej Hova,
Ik heb maar weinig toe te voegen aan wat alle anderen hier al schrijven. Behalve...dat je mijn telefoonnummer hebt en mocht je er behoefte aan hebben, ben je altijd welkom om even je hart uit te storten! Echt, gewoon doen! Wellicht heb jij ook wel eens het gevoel dat je je verhaal nu al tig keer hebt verteld aan anderen en dat je het er maar niet meer over hebt. Maar dat je wel de behoefte voelt om erover te praten. Dan bel je mij
Van dat boos zijn, heb ik me ook al een paar keer afgevraagd. Wanneer wordt Hova nou eens ontzettend kwaad? Wanneer is het genoeg bij jou??? Je wilt zo graag een goed contact vanwege de kinderen, je voelt je schuldig naar je kinderen toe en redeneert steeds vanuit jullie kinderen of vanuit hem. Maar is zo'n voortslepende situatie wel in het belang van jullie kinderen?
En wanneer mag jij er eens zijn? Met al jouw gevoelens? Ga eens op je strepen staan! Wanneer ben jij er klaar mee? Wanneer ga je het zakelijk aanpakken? Vanuit het belang van jou en de kinderen? Wat niet betekent trouwens dat er geen goed contact kan zijn met je ex, hoor. Maar maatjes blijven? Allerlei dingen nog samen doen als gezin? Niet doorpakken mbt de afwikkeling van de scheiding? Wanneer ga je duidelijkheid creeren naar je kinderen toe, en jezelf?
Ik zit ongeveer in een vergelijkbare situatie zoals je weet bedrogen door mijn ex, voorgelogen, ik zit nog in 'ons' oude huis, in dezelfde situatie, waarmee ik bedoel dat mijn leven ook nog niet echt is veranderd (behalve dan dat ex weg is en er geen gezin meer is zoals voorheen wat al een enorme verandering is natuurlijk, maar je begrijpt vast wat ik bedoel). Het verschil tussen jou en mij is dat ik een nare ex heb die absoluut niet het beste met mij en ons kind voor heeft, maar die wel heel duidelijk is geweest in het feit dat hij niet verder wilde en inmiddels al onofficieel met zijn vriendin samenwoont. En man, wat ben ik KWAAD geweest. Zo vreselijk kwaad. Woedend. Maandenlang. Allalone heeft hiervan wel eens het resultaat gezien....ik heb op een gegeven moment echt met serviesgoed lopen smijten hier in huis. Ik was op dat moment alleen en koos er bewust voor om op dat moment mijn woede op te zoeken, het eruit te te laten komen, kind noch ex waren er dus bij. En wij hebben een siergrindvloer dus het resultaat laat zich raden (ben heul lang bezig geweest met opruimen dat dan weer wel).
En door de nare acties van ex heb ik er op een gegeven moment ook voor gekozen om een eigen advocaat in de hand te nemen en geen contact of overleg meer met hem te hebben. Voorlopige voorzieningen aangevraagd waardoor hij het huis niet meer in mocht, waardoor er ook duidelijkheid kwam met de financien, heb bij de gemeente een adresonderzoek opgestart zodat hij uiteindelijk uitgeschreven werd, en al het verdere contact per mail laten gaan (en zelfs dan koos ik er soms voor om niet te reageren). De sloten op ons huis veranderd.
En dat hielp. Om afstand te creeren.
En al die weekenden (zonder kind) dat ik zo vreselijk diep heb gezeten. Ook toen zocht ik het vaak op. Het moest eruit. Gehuild heb ik. Geschreeuwd.
En ook al zit in nu nog steeds in dezelfde situatie (man, wat duurt zo'n scheidingsprocedure lang als je er samen niet uitkomt) ik ben wel verder gekomen. Ik ben nu op het punt gekomen dat ik hem kan vergeven. Omdat ik dat wil. Omdat ik dat kan. Niet voor hem. Maar voor mij. En voor ons kind. Omdat ik voel dat ik dan verder kan. En kind ook. Als kado aan mezelf. Ik hoop nu oprecht dat hij gelukkig is. En dat terwijl hij nog steeds diezelfde nare ex is, met dezelfde nare acties en zijn belang voorop. En dat terwijl hij en ik nu toch weer in onderhandeling zijn over de boedelverdeling en hij nog steeds probeert te manipuleren, nog steeds liegt, bedriegt en de boel verdraait. Nog steeds probeert mindfucking games te spelen. En natuurlijk ben ik er nog mee bezig. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Echt afsluiten kan ik pas als alles geregeld is en de handtekeningen eronder staan. Maar het is toch anders. Hij raakt me niet meer zo. Ik haal veel sneller mijn schouders op. Natuurlijk heb ik ook nog momenten dat ik weer diep zit, dat ik verdriet heb. Maar ik kom er steeds sneller bovenop.
Ik ben nu zelfs zover dat ik hoop dat hij en zijn vriendin bij elkaar blijven. Omdat ik weet dat zijn vriendin lief is voor ons zoontje. Omdat ons zoontje er op zich goed vandaan komt. Omdat ons zoontje zich inmiddels gehecht heeft aan haar. Ik weet uit welk nest ze komt (heb voor de deur gestaan bij haar ouders en hen de hand geschud, maar dat is weer een verhaal apart....). En ik zal echt niet blij zijn als ik hoor dat ze uit elkaar zouden zijn. Ja mijn ego zal het leuk vinden. Een egodingetje. Naast het rauwe verdriet van ons zoontje en het feit dat het gezin niet meer bestaat zoals het was, is dat wat nu nog het meest zeer doet. Mijn ego.
Maar als het tussen hen niet goed gaat en zij uit elkaar zijn, zal ik dan niet weten met wie ons kind dan weer in aanraking komt. Ik weet nu wat ik 'heb' en dan moet ik dat maar weer afwachten. Dan gaat ex misschien weer wilder leven, komt de ene vrouw na de andere. Moet hij weer volop uitgaan, weet ik veel. Nee laat haar maar blijven. Ik heb haar nog niet ontmoet maar ben er zo langzamerhand aan toe om haar de hand te schudden.
En Hova, het zou zo goed zijn als jij op een gegeven moment ook op dit punt gaat komen. Wat dat betreft, is jouw ex ook heel gemeen bezig door continu maar te liegen en te ontkennen over die andere vrouw. Dat maakt dat jij niet verder kunt in je verwerking. Je voelde het maar het werd ontkend. En wellicht deed hij dat met de beste bedoelingen naar jou toe ('ik wil haar niet meer kwetsen dan ik al heb gedaan' bijv.) maar in dit geval maken zachte heelmeesters stinkende wonden.
Schreef ik nou dat ik niks had toe te voegen?! oeps hahaha.
Heel veel liefs!
Ik heb maar weinig toe te voegen aan wat alle anderen hier al schrijven. Behalve...dat je mijn telefoonnummer hebt en mocht je er behoefte aan hebben, ben je altijd welkom om even je hart uit te storten! Echt, gewoon doen! Wellicht heb jij ook wel eens het gevoel dat je je verhaal nu al tig keer hebt verteld aan anderen en dat je het er maar niet meer over hebt. Maar dat je wel de behoefte voelt om erover te praten. Dan bel je mij
Van dat boos zijn, heb ik me ook al een paar keer afgevraagd. Wanneer wordt Hova nou eens ontzettend kwaad? Wanneer is het genoeg bij jou??? Je wilt zo graag een goed contact vanwege de kinderen, je voelt je schuldig naar je kinderen toe en redeneert steeds vanuit jullie kinderen of vanuit hem. Maar is zo'n voortslepende situatie wel in het belang van jullie kinderen?
En wanneer mag jij er eens zijn? Met al jouw gevoelens? Ga eens op je strepen staan! Wanneer ben jij er klaar mee? Wanneer ga je het zakelijk aanpakken? Vanuit het belang van jou en de kinderen? Wat niet betekent trouwens dat er geen goed contact kan zijn met je ex, hoor. Maar maatjes blijven? Allerlei dingen nog samen doen als gezin? Niet doorpakken mbt de afwikkeling van de scheiding? Wanneer ga je duidelijkheid creeren naar je kinderen toe, en jezelf?
Ik zit ongeveer in een vergelijkbare situatie zoals je weet bedrogen door mijn ex, voorgelogen, ik zit nog in 'ons' oude huis, in dezelfde situatie, waarmee ik bedoel dat mijn leven ook nog niet echt is veranderd (behalve dan dat ex weg is en er geen gezin meer is zoals voorheen wat al een enorme verandering is natuurlijk, maar je begrijpt vast wat ik bedoel). Het verschil tussen jou en mij is dat ik een nare ex heb die absoluut niet het beste met mij en ons kind voor heeft, maar die wel heel duidelijk is geweest in het feit dat hij niet verder wilde en inmiddels al onofficieel met zijn vriendin samenwoont. En man, wat ben ik KWAAD geweest. Zo vreselijk kwaad. Woedend. Maandenlang. Allalone heeft hiervan wel eens het resultaat gezien....ik heb op een gegeven moment echt met serviesgoed lopen smijten hier in huis. Ik was op dat moment alleen en koos er bewust voor om op dat moment mijn woede op te zoeken, het eruit te te laten komen, kind noch ex waren er dus bij. En wij hebben een siergrindvloer dus het resultaat laat zich raden (ben heul lang bezig geweest met opruimen dat dan weer wel).
En door de nare acties van ex heb ik er op een gegeven moment ook voor gekozen om een eigen advocaat in de hand te nemen en geen contact of overleg meer met hem te hebben. Voorlopige voorzieningen aangevraagd waardoor hij het huis niet meer in mocht, waardoor er ook duidelijkheid kwam met de financien, heb bij de gemeente een adresonderzoek opgestart zodat hij uiteindelijk uitgeschreven werd, en al het verdere contact per mail laten gaan (en zelfs dan koos ik er soms voor om niet te reageren). De sloten op ons huis veranderd.
En dat hielp. Om afstand te creeren.
En al die weekenden (zonder kind) dat ik zo vreselijk diep heb gezeten. Ook toen zocht ik het vaak op. Het moest eruit. Gehuild heb ik. Geschreeuwd.
En ook al zit in nu nog steeds in dezelfde situatie (man, wat duurt zo'n scheidingsprocedure lang als je er samen niet uitkomt) ik ben wel verder gekomen. Ik ben nu op het punt gekomen dat ik hem kan vergeven. Omdat ik dat wil. Omdat ik dat kan. Niet voor hem. Maar voor mij. En voor ons kind. Omdat ik voel dat ik dan verder kan. En kind ook. Als kado aan mezelf. Ik hoop nu oprecht dat hij gelukkig is. En dat terwijl hij nog steeds diezelfde nare ex is, met dezelfde nare acties en zijn belang voorop. En dat terwijl hij en ik nu toch weer in onderhandeling zijn over de boedelverdeling en hij nog steeds probeert te manipuleren, nog steeds liegt, bedriegt en de boel verdraait. Nog steeds probeert mindfucking games te spelen. En natuurlijk ben ik er nog mee bezig. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Echt afsluiten kan ik pas als alles geregeld is en de handtekeningen eronder staan. Maar het is toch anders. Hij raakt me niet meer zo. Ik haal veel sneller mijn schouders op. Natuurlijk heb ik ook nog momenten dat ik weer diep zit, dat ik verdriet heb. Maar ik kom er steeds sneller bovenop.
Ik ben nu zelfs zover dat ik hoop dat hij en zijn vriendin bij elkaar blijven. Omdat ik weet dat zijn vriendin lief is voor ons zoontje. Omdat ons zoontje er op zich goed vandaan komt. Omdat ons zoontje zich inmiddels gehecht heeft aan haar. Ik weet uit welk nest ze komt (heb voor de deur gestaan bij haar ouders en hen de hand geschud, maar dat is weer een verhaal apart....). En ik zal echt niet blij zijn als ik hoor dat ze uit elkaar zouden zijn. Ja mijn ego zal het leuk vinden. Een egodingetje. Naast het rauwe verdriet van ons zoontje en het feit dat het gezin niet meer bestaat zoals het was, is dat wat nu nog het meest zeer doet. Mijn ego.
Maar als het tussen hen niet goed gaat en zij uit elkaar zijn, zal ik dan niet weten met wie ons kind dan weer in aanraking komt. Ik weet nu wat ik 'heb' en dan moet ik dat maar weer afwachten. Dan gaat ex misschien weer wilder leven, komt de ene vrouw na de andere. Moet hij weer volop uitgaan, weet ik veel. Nee laat haar maar blijven. Ik heb haar nog niet ontmoet maar ben er zo langzamerhand aan toe om haar de hand te schudden.
En Hova, het zou zo goed zijn als jij op een gegeven moment ook op dit punt gaat komen. Wat dat betreft, is jouw ex ook heel gemeen bezig door continu maar te liegen en te ontkennen over die andere vrouw. Dat maakt dat jij niet verder kunt in je verwerking. Je voelde het maar het werd ontkend. En wellicht deed hij dat met de beste bedoelingen naar jou toe ('ik wil haar niet meer kwetsen dan ik al heb gedaan' bijv.) maar in dit geval maken zachte heelmeesters stinkende wonden.
Schreef ik nou dat ik niks had toe te voegen?! oeps hahaha.
Heel veel liefs!
woensdag 9 januari 2013 om 20:47
Lieve Hova,
Ik heb je berichtje gelezen bij Julus en ik ben blij dat ik je iets van hoop heb kunnen geven, ik moet wel zeggen dat er tussen mijn scheiding en mijn lief wel ruim 4 jaar zaten, ik was dus niet van die snelle
Sorry dat ik je nu pas een berichtje terug schrijf maar we hadden terecht ontzettend veel zorgen om een poes van ons, en na dat we bij de dierenarts zijn geweest en ze de nodige medicatie had gehad en er na een paar dagen geen verbetering was opgetreden, hebben we met veel verdriet onze poes vanmiddag laten inslapen.
Liefs Ronnie
Ik heb je berichtje gelezen bij Julus en ik ben blij dat ik je iets van hoop heb kunnen geven, ik moet wel zeggen dat er tussen mijn scheiding en mijn lief wel ruim 4 jaar zaten, ik was dus niet van die snelle
Sorry dat ik je nu pas een berichtje terug schrijf maar we hadden terecht ontzettend veel zorgen om een poes van ons, en na dat we bij de dierenarts zijn geweest en ze de nodige medicatie had gehad en er na een paar dagen geen verbetering was opgetreden, hebben we met veel verdriet onze poes vanmiddag laten inslapen.
Liefs Ronnie
woensdag 9 januari 2013 om 22:20
woensdag 9 januari 2013 om 23:08
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 17:22:
Nemo ben ik nog nooit geweest nee... Middelste is een keer met school geweest en vond het heel leuk! Ik ga er ook zeker een keer met jongste heen! Veel plezier alvast!
Ben vandaag geweest (Ze hadden vrij ivm studiedag leraren)
Trein stopt voor de deur (1200 meter) ze kunnen allebei nog op een railrunner (¤2,50)
Het is een echte aanrader, we zijn 5 uur binnen geweest en ons geen moment verveeld.
Nemo ben ik nog nooit geweest nee... Middelste is een keer met school geweest en vond het heel leuk! Ik ga er ook zeker een keer met jongste heen! Veel plezier alvast!
Ben vandaag geweest (Ze hadden vrij ivm studiedag leraren)
Trein stopt voor de deur (1200 meter) ze kunnen allebei nog op een railrunner (¤2,50)
Het is een echte aanrader, we zijn 5 uur binnen geweest en ons geen moment verveeld.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
