Hoe kom ik verder?

Klinkt leuk, hbg!



Ronnie, wat erg voor je van je kat. Ik ben sinds de zomer een kat kwijt. Ik heb er zo'n verdriet van.



Hoof, hoe gaat het met je?

@Ronnie: wat verdrietig!! Wat kan de liefde voor je huisdier toch diep pijn doen als je afscheid moet nemen, he? Zo'n eigen karaktertje, voelt zo "eigen".. Ik hoop dat je troost haalt uit dat ze het ongetwijfeld heel fijn bij jullie heeft gehad, gelukkig is geweest en veel liefde heeft ontvangen, dat weet ze echt wel, hoor..

quote:dubiootje schreef op 09 januari 2013 @ 23:14:

Klinkt leuk, hbg!







Was het ook, trein vinden ze ook helemaal te gek.

Heb het alleen niet zo op Amsterdan CS druk, donker, veel hoeken en gaten en laat ik het zo stellen, ex zou zeer teleurgesteld zijn als ik er maar een terug breng i.p.v. twee

Altijd hoofden blijven tellen, hbg

@Dubiootje, dat is ook vreselijk! Dat je niet weet waar ie is, alleen maar kan hopen dat iemand hem liefdevol heeft opgenomen in huis..



Was vd zomer ook katertje kwijt, na mijn vakantie, is wel vaker weg, maar dan niet langer dan een paar dagen.. na een tijdje was ik in alle staten van bezorgdheid en wanhoop, dan voel je zo intens wat je van zo'n beestje houdt, liep ik 's avonds laat huilend op straat de andere dieren uit te laten.. kwam ie ineens doodgemoedereerd aanlopen..



Ik geloof dat ik die avond in al dat intense gevoel om 2 dingen "gevraagd" heb aan "bovenaf" en beide zijn uitgekomen..

Ik ken dat gevoel wel en vind het verschrikkelijk als je niks weet en de wanhoop nabij. Kan je zoiets loslaten, nu, zoveel maanden later? (je hebt geen keuze helaas..)

@Hova, gaat het weer een beetje? Saaie rustige januarimaand, na alle hectiek van de "feest"dagen?

Suzy, ik laat het noodgedwongen nu een beetje los, ik heb heel lang bijna dagelijks naar haar lopen zoeken, maar daar ben ik nu mee opgehouden. Dat ze op een dag doodgemoedereerd aan komt lopen, blijf ik stiekem nog hopen, maar tegen beter weten in... Het is al de derde kat die ik zo kwijtraak, heel pijnlijk. Ik hoop maar dat ze een ander fijn huis heeft gevonden.



Hova, er vallen zo te horen toch regelmatig dingen voor die je van je stuk brengen (of had dit niet met je ex te maken?).

@Hova: ik voelde me destijds als een weduwe of zo, alsof alles weg is, hem nooit meer zou zien, zelfs al zag ik hem regelmatig, ik was "hem" kwijt (dwz degene die je kent, zoals je hem kent). Dat is het hele rouwproces, en het verwarrende ook: je ziet hem, maar toch is hij het niet, zeg maar.



Maar dat je die voor altijd kwijt bent, hoeft dus niet zo te zijn. Misschien geeft dat wat houvast voor je: hij kan tijdelijk (jaren) een heel ander iemand lijken dan jij (door en door) kende. Maar zoals jij bepaalde ontwikkelingen gaat doormaken, gaat hij dat ook!



Ik herken die fase van afstand nemen en dat je dat ook echt nodig hebt, nu omdat je niet anders kan, maar later ook omdat je andere ervaringen gaat opdoen, die je kennelijk los van elkaar moet meemaken.



Vanavond was het hele gezin weer compleet, dat is best raar na zoveel tijd. En hoogstwaarschijnlijk ook tijdelijk, deze closeheid, omdat het nu zo uitkomt, beiden vrij en dan is er ruimte voor die gezinsverbondenheid. Ik had dat nooit meer verwacht, ook helemaal niet mee bezig, en ik verwacht ook niet dat dat nu zo blijft, maar wel prettig dat dat nu kan.



Ook al is het niet meer het hele "pakket" wat je ooit had, je mag koesteren wat er nog wel is (als je daar (weer, ooit) toe in staat bent). Van geliefden is dan geen sprake meer, die afstand is er, zoveel/ teveel gebeurd, daar heb ik geen behoefte meer aan, maar die band als ouders en zo'n groot stuk gedeeld verleden, genegenheid en betrokkenheid, hoeft niet helemaal verloren te gaan. Ook al hoeft dat voor jou (begrijpelijkerwijs) nu niet.



Je herkent hem nu niet, het vertrouwde is niet meer vertrouwd het verraad te groot en te voelbaar, maar die basis van zoveel jaren samen zit in jullie allebei. Ik snap dat je nu ook denkt dat dat niet zoveel waard bleek als je had gedacht. Maar dat zit echt ook in hem, ook al zie je dat nu niet bepaald.



Blijft heel dubbel: je kan denken: hij wil lekker van 2 walletjes eten, zijn gezin ook niet kwijt als dat niet hoeft. En daar tref je hem ook het diepst denk ik, door hem buiten te sluiten. Of zij of jij stelt hem voor die keuze: alles of niks. Het voelt ongelijk(waardig) als jij nog om hem rouwt en hij het op het oog leuk en fijn heeft.



Je kan het ook zo zien: hij vindt je wel belangrijk, ook al is het niet het totaalpakket wat hij nu aanbiedt, een teruggang in jouw ogen van geliefde naar "moeder van mijn kinderen en dierbare vriendin, met wie ik zoveel lief en leed gedeeld heb"..



Moeten kiezen maakt echt niet zo gelukkig, neem dat maar van me aan. Voor hem dus ook niet! Ik snap je hoor, je moet in je eentje je wonden likken, en weer opstaan. Die confrontatie uit de weg gaan, je kan niet zomaar geacht worden in een andere verhouding weer vrolijk verder te gaan. Het niveau moet gelijkwaardig zijn, beiden hetzelfde wel/niet (meer) voelen.



Bij een vermindering moet jij dus ook gevoelens verminderen, en dat gaat haast niet zoner afscheid en afstand te houden. Pas als je allebei oprecht het niveau van "vriendschap" kan handhaven, kan je alsnog een fiijn, maar "neutraal" contact houden. Dat hoeft nu nog niet.



Houd je taai!

Heel even heel kort heel erg bedankt voor jullie woorden.

Het enigste wat er de laatste dagen door mij heen gaat is dit: http://www.youtube.com/watch?v=1AHs7uAV1mA



http://www.metrolyrics.co ... l-so-bad-lyrics-moby.html



Er zal vast heel gauw een moment komen waarbij ik weer contact zal maken .



Moppie heeft werkelijk een mooi grafje, we hebben van 2 rode en 1 witte roos blaadjes over haar gestrooid toen ze in haar grafje lag, we hebben het toegedekt en 2 rozen planten er op gezet een roze en een gele.ze is thuis maar het voelt zo ongelooflijk leeg.



Liefs Ronnie

Hova, ik herhaal mijn eerdere waarschuwing nog maar eens. Wees alert op het drinken. Hij gooit nu met glaswerk als je kinderen er zijn. Is dat hoe jij hem kent? Heeft hij dat wel eens eerder gedaan? Hou er rekening mee dat hij kan veranderen door het drankgebruik en dat dat remmingen wegneemt en agressie oproept. Dat kan ertoe leiden dat hij zijn woede op een dag niet op glaswerk maar op de kinderen richt.



Sluit hier alsjeblieft je ogen niet voor: het gaat om de veiligheid (fysiek maar zeker ook psychisch) van je kinderen. Als hij onberekenbaar gedrag vertoont - en dat doet hij - moet je je ernstig afvragen hoe verantwoord de huidige omgangsregeling is.



De strijd met je puber zou ik eerlijk gezegd niet aangaan. Die heeft een leeftijd waarop hij zelf afspraken met zijn vader kan maken (dat wil zeggen, als jij inschat dat hij daartoe in staat is). Ik merk het bij mijn oudste dochter al, die schikt zich niet meer altijd naar wat haar vader wil (hoewel ze altijd dolgraag naar hem toe gaat). Ze krijgt haar eigen activiteiten en zet die niet zomaar altijd opzij om haar vader te kunnen zien.



Alleen in een groot bed liggen kan na zo veel jaren heel eenzaam voelen. Misschien kun je er een gezellig "nestje" van maken door het vol te leggen met zachte kussens, een lekkere warme plaid en (waarom niet) een paar knuffels. Misschien is het ook fijn de plek wat te veranderen, je bed bv. te verplaatsen, andere dekbedhoezen of sprei, iets anders boven je bed, wat andere accessoires, zodat het meer als een nieuwe eigen plek voelt dan als de oude plek van jullie samen. Ik heb inmiddels mijn nieuwe kamer en geniet er echt van (ook wel weer even wennen trouwens).



Jammer van die vriendin. Waarom kun je met haar niet meer hierover praten?

@Hova: ik kom hier later op terug.

Dat is ook moeilijk, maar ik zag er vooraf meer tegenop dan toen het zover was (ik was in verzet).. Je groeit er soort van in mee. Maar ik moet erbij zeggen, dat beste vrienden stellen waren en ik afstand heb genomen daarvan. En daar zat gelukkig niet mijn beste vriendin tussen, dus ik kon ongestoord mijn ei kwijt.



Onze gezamenlijke vriendenkring hebben wij nooit voor keuzes gesteld en die hebben ook niet gekozen. In het begin gingen we nog zelfs samen naar bepaalde feesten (op eigen houtje, maar samen naar binnen). Later ook feestjes waar zij en ik allebei waren. Dan praatte ik ook gewoon met haar, zodat de vrienden zich niet disloyaal hoefden te voelen als ze ook met haar praatten. Vergeet niet dat de vrienden hier ook niet om gevraagd hebben en ook mee geconfronteerd worden.



Ik heb ex nooit afgekraakt bij anderen, maar oa ook omdat hij in het begin ook veel rekening met mij heeft gehouden. Als anderen zien dat je (weer) overweg kan met je ex, dan geeft hun dat ook ruimte. Onafhankelijk van elkaar zijn we allebei welkom geweest bij de vriendenkring. Ik had zelf op een gegeven moment andere behoefte, meer single vriendinnen bijv, weer stappen, ander soort leven. En daar ging mijn tijd heen.



Het is een onthechtingsproces: van je status (van getrouwd naar single, gescheiden), van je hele bekende wereldje, van spullen, inkomen, liefde en vriendschappen. Dat is zwaar, maar je ontdekt ook dat alles wat je identiteit bepaalde, eigenlijk niet belangrijk was/is, en je ontdekt een ander soort identiteit, die los van dit soort dingen staat. Je eigen waarde zonder al die dingen. En dat kan heel verhelderend zijn..



(voor mij belangrijke) Mensen die ik nu ken, interesseert het niet wat voor auto ik rijd, wat ik aan inkomen of huis of spullen heb, maar wel wie ik ben, hoe ik denk en doe. Je ontdekt dat je van waarde bent, ook zonder al die schillen van "echtgenote van, moeder, vriendin, dochter van, werknemer van.."

Het wordt puurder of zo, je merkt dat je hechtte aan allerlei dingen die ons ook wijsgemaakt worden dat ze je geluk bepalen: status, relatie, geld, materiele voorspoed. En dat het uiteindelijk in andere dingen ligt dan dat..



Hoe fijn een zekere luxe ook is, hoor, en je mag daar ook van genieten als je dat kan veroorloven. Maar je zal merken dat die "teruggang", zoals het nu nog voelt, er eigenlijk niet toe doet, als je ontdekt wie je bent zonder al die extra versierselen..



Misschien ben jij wel de bevoorrechte, die dat gaat ervaren, en niet hij, die hier niet over na hoeft te denken en nieuwe afleiding heeft gevonden, wat hem afleidt van zichzelf diep van binnen ontmoeten..



Mijn ex maakt dat nu, jaaaaaaaren later, pas mee, dat ie naar binnen durft te gaan, zich verdiepen dus. Ook hij is erachter dat alles waar hij aan hechtte, dat het daar eigenlijk niet om draait. En op zoek naar waar het wel om draait.



En zo ken ik meer mensen, die na relatiebreuk en/of werk en status kwijtraken, heel anders tegen de dingen (des levens) zijn gaan aankijken. En uiteindelijk een verrijking aan overgehouden hebben: niet alleen weten wat sommige dingen uiteindelijk er niet toe bleken te doen en weten wat er wel toe doet voor jou en je leven..

Wat ontzettend mooi geformuleerd, Suzy. Helemaal mee eens!

Hova, hoe is je weekend?

quote:tascha schreef op 07 januari 2013 @ 10:30:

Ik zit ongeveer in een vergelijkbare situatie zoals je weet bedrogen door mijn ex, voorgelogen, ik zit nog in 'ons' oude huis, in dezelfde situatie, waarmee ik bedoel dat mijn leven ook nog niet echt is veranderd (behalve dan dat ex weg is en er geen gezin meer is zoals voorheen wat al een enorme verandering is natuurlijk, maar je begrijpt vast wat ik bedoel). Het verschil tussen jou en mij is dat ik een nare ex heb die absoluut niet het beste met mij en ons kind voor heeft, maar die wel heel duidelijk is geweest in het feit dat hij niet verder wilde en inmiddels al onofficieel met zijn vriendin samenwoont. En man, wat ben ik KWAAD geweest. Zo vreselijk kwaad. Woedend. Maandenlang. Allalone heeft hiervan wel eens het resultaat gezien....ik heb op een gegeven moment echt met serviesgoed lopen smijten hier in huis. Ik was op dat moment alleen en koos er bewust voor om op dat moment mijn woede op te zoeken, het eruit te te laten komen, kind noch ex waren er dus bij. En wij hebben een siergrindvloer dus het resultaat laat zich raden (ben heul lang bezig geweest met opruimen dat dan weer wel).

En door de nare acties van ex heb ik er op een gegeven moment ook voor gekozen om een eigen advocaat in de hand te nemen en geen contact of overleg meer met hem te hebben. Voorlopige voorzieningen aangevraagd waardoor hij het huis niet meer in mocht, waardoor er ook duidelijkheid kwam met de financien, heb bij de gemeente een adresonderzoek opgestart zodat hij uiteindelijk uitgeschreven werd, en al het verdere contact per mail laten gaan (en zelfs dan koos ik er soms voor om niet te reageren). De sloten op ons huis veranderd.

En dat hielp. Om afstand te creeren.

En al die weekenden (zonder kind) dat ik zo vreselijk diep heb gezeten. Ook toen zocht ik het vaak op. Het moest eruit. Gehuild heb ik. Geschreeuwd.

En ook al zit in nu nog steeds in dezelfde situatie (man, wat duurt zo'n scheidingsprocedure lang als je er samen niet uitkomt) ik ben wel verder gekomen. Ik ben nu op het punt gekomen dat ik hem kan vergeven. Omdat ik dat wil. Omdat ik dat kan. Niet voor hem. Maar voor mij. En voor ons kind. Omdat ik voel dat ik dan verder kan. En kind ook. Als kado aan mezelf. Ik hoop nu oprecht dat hij gelukkig is. En dat terwijl hij nog steeds diezelfde nare ex is, met dezelfde nare acties en zijn belang voorop. En dat terwijl hij en ik nu toch weer in onderhandeling zijn over de boedelverdeling en hij nog steeds probeert te manipuleren, nog steeds liegt, bedriegt en de boel verdraait. Nog steeds probeert mindfucking games te spelen. En natuurlijk ben ik er nog mee bezig. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Echt afsluiten kan ik pas als alles geregeld is en de handtekeningen eronder staan. Maar het is toch anders. Hij raakt me niet meer zo. Ik haal veel sneller mijn schouders op. Natuurlijk heb ik ook nog momenten dat ik weer diep zit, dat ik verdriet heb. Maar ik kom er steeds sneller bovenop.

Ik ben nu zelfs zover dat ik hoop dat hij en zijn vriendin bij elkaar blijven. Omdat ik weet dat zijn vriendin lief is voor ons zoontje. Omdat ons zoontje er op zich goed vandaan komt. Omdat ons zoontje zich inmiddels gehecht heeft aan haar. Ik weet uit welk nest ze komt (heb voor de deur gestaan bij haar ouders en hen de hand geschud, maar dat is weer een verhaal apart....). En ik zal echt niet blij zijn als ik hoor dat ze uit elkaar zouden zijn. Ja mijn ego zal het leuk vinden. Een egodingetje. Naast het rauwe verdriet van ons zoontje en het feit dat het gezin niet meer bestaat zoals het was, is dat wat nu nog het meest zeer doet. Mijn ego.

Maar als het tussen hen niet goed gaat en zij uit elkaar zijn, zal ik dan niet weten met wie ons kind dan weer in aanraking komt. Ik weet nu wat ik 'heb' en dan moet ik dat maar weer afwachten. Dan gaat ex misschien weer wilder leven, komt de ene vrouw na de andere. Moet hij weer volop uitgaan, weet ik veel. Nee laat haar maar blijven. Ik heb haar nog niet ontmoet maar ben er zo langzamerhand aan toe om haar de hand te schudden.

En Hova, het zou zo goed zijn als jij op een gegeven moment ook op dit punt gaat komen. Wat dat betreft, is jouw ex ook heel gemeen bezig door continu maar te liegen en te ontkennen over die andere vrouw. Dat maakt dat jij niet verder kunt in je verwerking. Je voelde het maar het werd ontkend. En wellicht deed hij dat met de beste bedoelingen naar jou toe ('ik wil haar niet meer kwetsen dan ik al heb gedaan' bijv.) maar in dit geval maken zachte heelmeesters stinkende wonden.

Schreef ik nou dat ik niks had toe te voegen?! oeps hahaha.

Heel veel liefs!



Ik heb ongelooflijk veel respect voor jou! Ik zit in dezelfde situatie: ex is vanuit ons huis direct met haar gaan samenwonen. Ze gingen (beiden dus) als een half jaar vreemd.

En ja. Ik realiseer me ook dat als zij uit elkaar gaan, mijn kinderen wéér een klap krijgen. Want mijn ex zal (ook?) niet lang alleen blijven. Maar god dat ego van mij... Dat wint het toch nog steeds van mijn gezonde verstand. En daar voel ik me best schuldig over richting kinderen.

Hoe ben jij zover gekomen? Kun je me dat leren



Sterkte voor jou en alle anderen....

Soyli, ik heb hetzelfde als tascha, maar dat heeft niet eens iets te maken met kinderen want die hebben wij niet samen. Nee, als ex met haar stopt, dan ben ik er bang voor dat hij ineens de kolder in zijn kop krijgt en het mij moeilijk gaat maken. Heb ik geen trek in, dus beste scenario is als ex en zij gelukkig blijven. Dat is het beste voor iedereen.

Zou proberen om daar ook zo over te denken, hoe lastig je het ook vindt. Jij en hij komen niet meer samen, en als je al samen zou komen, is het niet zoals je zou willen. Dus misschien helpt die gedachte om het los te laten?

Even nuanceren; ex zou dan nergens heen kunnen en ik ben dan bang dat hij hier weer op de stoep staat. Zou ik niet waarderen.

In geval van kinderen staat hun belang voorop, dus als je kinderen blij zijn met de situatie (en met haar), dan is dat al heel mooi.

Jouw pijn en verdriet moet je een plekje gaan geven, hoe dan ook.

@Soyli: hier jarenlang eenzelfde situatie als Tascha en ik was blij dat het dan iig deze vrouw was, de vriendin van ex. Overwegend goed en fijn voor de kinderen (je hoort wel anders!), ex en kinderen ook gehecht geraakt aan dat gezin. Op zich een goed teken (tenzij ze dan een 2e keer een "scheiding" meemaken, als het stukloopt). Ik wenste dan ook niet dat het stukliep, als vond ik het van op afstand nooit een heel fijne en gezonde relatie tussen ex en haar, maar dat was hun probleem en niet het mijne. Ik wenste ze veel geluk samen en richtte me op mijn eigen leven zo aangenaam mogelijk maken.



Hoe je dat doet? Oa door te stoppen met je te vereenzelvigen met je "ego" en op zoek te gaan naar je "ik". Door je te realiseren dat je "ego" alleen maar in de weg zit, met de herinneringen die het opwerpt en de negativiteit die kleeft aan jaloezie, onverwerkte woede, vernederd voelen, verlaten, verdriet, fantasieen over hun of jezelf die het alleen maar erger maken, of angstfantasieen over je toekomst, die je verhinderen die stappen in het nu te maken, die je verder kunnen helpen..



Lees het boekje "Kracht van het NU in de praktijk" van Eckhart Tolle (14,95). Hoe je dichter bij jezelf komt.. is door aandacht aan jezelf te besteden, je lichaam, de stilte op te zoeken, ontspanning, dingen die goed voor je zijn, jezelf te "voeden" met lichamelijk en mentaal gezonde dingen. En niet jezelf te "voeden" met angstgedachten, doemscenario's, jezelf te kwellen/ alsmaar te pijnigen met voorstellingen maken en/of herhalen van circeltjes en gedachtenpatronen.

Hova, dat is ook een leerproces: je moet jezelf niet meer kwalijk nemen dat dingen blijven liggen. Als ongeveer alles iets is geworden "wat moet", dan is zelfs leuke dingen doen iets wat "moet"..



Komt juist door die struisvogelpolitiek. Je hebt een "bal van emoties" die je onder water probeert te houden en dat kost energie. Probeer maar eens een ballon of luchtgevulde bal in bad onder water te duwen.. dat is wat jij de hele tijd doet. En dan moet je ondertussen nog allerlei andere dingen doen. Dat kost meer energie dan iemand die ook al die dingen "nu eenmaal moet", maar niet zo'n emotionele bal te onderdrukken heeft daarbij.



Je zal prioriteiten moeten gaan stellen, en accepteren dat er nu en dan eens wat blijft liggen, so what? Dat heeft iedere single moeder denk ik, omdat je al die dingen alleen moet doen, en vooral verantwoordelijk voor voelt. En dat IS ook zwaarder dan met zijn 2en eea kunnen delen. Los van de extra emoties die je erbij "cadeau" hebt gekregen en te verwerken hebt. Dat moet je niet onderschatten.



Ik heb die eerste jaren heeeeeeeel veel "me-time" ingelast. Dan bleef die afwas staan, ja. Of stof liggen, lekker belangrijk. Ik strijk bijv vrijwel niks meer. Beddengoed gaat zo uit de droger weer op het bed, ik vouw zoveel mogelijk direct uit de droger en soms heeft zoon niks in de kast, moet ie het 's ochtends uit de droger halen. Je moet makkelijker worden, als je ff andere dingen belangrijker vindt of zelf moet ontspannen..



Ik snap dat je met kinderen eea bij wil houden, beetje georganiseerd wil houden, omdat het anders oploopt en je er dan helemaal als een berg tegenop gaat zien. Maar je moet er een modus in zien te vinden, je eigen ontspanning is OOK heel belangrijk, dat is niet lui zijn, dat is noodzaak. Je moet energie bijtanken, anders houd je het niet vol. Daar moet je je niet schuldig over voelen!! Het is nl niet niks!



Je hebt nog te weinig "eigen leven" waar je je met ook weer leuke dingen kan "opladen".. energie vloeit nu voor je gevoel alleen maar weg. Gun jezelf wat rust en tijd en leuke dingen, dat is iets wat juist dringend "moet"

Tegenover alle verantwoordelijkheid en inspanning is dat normaal en hoogstnoodzakelijk!



Hoop dat je wel lekker slaapt nu..

Sterkte!

Hova, heb niet je hele topic gelezen alleen stukjes. Hier is een jaar geleden de boel op stelten gezet door een affaire. We zijn wel samen verder gegaan met veel therapie etc. Maar wat je schrijft herken ik. Ik kreeg ook maanden niets uit mijn handen. Leek compleet geblokkeerd. Sliep niet, at weinig (geweldig dieet ).

Ten eerste moet je geen tijd zetten op je verwerking. Ik merk nu na een jaar pas echt verbetering, ook in mezelf.

Ik heb wel een mindfulness cursus gevolgd, gewoon om niet te blijven hangen in het verleden, wat me wel wat handvatten gaf (ben een piekeraar dus moet daarin echt streng zijn).

En ik heb geaccepteerd dat ik geen flikker gedaan kreeg in huis. Op de zeldzame momenten zette ik de radio aan, verstand op nul en puin ruimen. Alle emo zooi heb ik weggegooid, oude liefdesbrieven etc. leken zo'n grote leugen en wilde ik gewoon niet meer om me heen hebben. Dat luchtte zowiezo heel veel op.

En echt heel belangrijk, neem tijd voor jezelf. Door de situatie voelde ik me zo schuldig naar de kinderen dat ik er 200% voor hun wilde zijn, maar ik heb me gerealiseerd dat als ik lekker in mijn vel zit het voor hun veel leuker is, zelfs als ik er maar 50% voor ze ben.



Ik heb het idee dat jij jezelf straft en misschien zelfs wel vind dat je niet lief voor jezelf mag zijn. Dat moet je niet doen meid, de situatie is rot maar je houdt het toch maar mooi draaiende. Die regelmaat komt wel weer. En so what, geen geschilderd kozijn, denk je dat je dochter dat herinnert later?



Sterkte