Hoe kom ik verder?

Lieve, strenge (voor jezelf) Hova,



Ook ik werk 4 dagen per week en zat ineens alleen in een huis met achterstallig onderhoud, en zonder een ex die altijd goed meehielp met schoonmaken. Ineens moest ik alles alleen doen..en dat is idd best veel.

Maar ik deed en doe het gewoon rustig aan. Ik pak tijd voor mezelf en het interesseert me niet dat er dingen gedaan moeten worden.

Ik laat het dweilen langer zitten dan zou moeten, ik strijk niet want zonde van mijn tijd. Ik laat de was drogen en als het lukt, vouw ik het op. Anders wordt het gewoon van de stapel geplukt om aan te trekken. Beddengoed vervangen om de zoveel weken, meer dan prima. Ramen lappen doe ik hooguit 1x per jaar als de zon schijnt. Het is niet belangrijk, je loopt namelijk altijd achter de feiten aan. Zolang de keuken schoon is, de toiletten, de badkamer redelijk netjes doe je het al heel goed. Daarnaast ook dagelijks koken/eten maken EN je baan EN de verzorging van de kids is meer dan genoeg belasting en noodzakelijk. Al het andere doe je als je fut en tijd hebt. Zo zie ik het.



Vraag jezelf af; voor wie doe ik het? Voor wie moeten die ramen schoon zijn? Dat onderhoud is ook iets van ex, dus zolang die niks doet doe jij ook niks. Schilderen van kozijnen is een klus die je doet als je het kunt opbrengen. Is nu niet noodzakelijk.



Lekker loslaten en bedenken dat het veel belangrijker is dat jij energie hebt en je lekker voelt!

Ik baalde zojuist dat ik nu zelf de rolcontainer aan de straat moet zetten. Zwaar, koud, haha! Maar ook dat went.

Hahaha, herkenbaar, maar ook dat heb ik losgelaten. In dit huis getrokken en alleen muren geverfd, al het houtwerk moest nog.. het zag er slecht geschilderd, maar "wit" uit.. en nu jaren later komen we daar pas aan toe. Ik heb dat perfectionisme allang afgeleerd, ik vind het niet meer zo belangrijk. Dat zijn "extra's" en daar kom je dan niet aan toe, dat is een kwestie van afleren.



Administratie wel doen, maar niet opbergen? Ik maakte het hele periodes niet eens open, die post, omdat ik dat niet kon opbrengen ;-( en dan boetes voor die laksheid. Allemaal met vallen en opstaan moeten leren.



Ik had belangrijker dingen te doen, vond ik: verwerken en dan ook nog proberen soort van fijne dingen te doen, "me-time", in bad met een boek, uitgaan, contacten met andere volwassenen zoeken en onderhouden.



Ik houd ook enorm van een opgeruimd en ruimtelijk huis, ik woon niet meer in "ons" huis, maar opnieuw begonnen. Heel andere inrichting: veel praktischer, dichte kasten, als ik me druk maak lijkt het in 5 minuten opgeruimd, bij wijze van spreken. Bij de verhuizing heeeeeeeeeel veel "ballast" weggegooid en ook daarna nog kwam ik zowat wekelijks op de stort, vaste klant daar, haha, en maar weggooien. Steeds minder ben ik gaan hechten aan "gezellige spulletjes", mijn smaak veranderde ook van Ariadne-stijl naar strak en ruimtelijk. Zo min mogelijk stofvangers als siervoorwerpen.



En nogmaals: strijken doe ik niet meer aan, al jaren niet meer. Blouses van mijzelf hang ik uit de wasmachine meteen op en was uit de droger zo mogelijk nog warm opvouwen. Afwas van de vorige avond doe ik soms de volgende dag tijdens het koken.



En ik leef op baby/schoonmaakdoekjes! Ff snel door toilet of badkamer en keukenoppervlak of als ergens stof ligt: ideaal!



Verder: keukenkastjes soppen?! Van binnen? Kom ik ook nooit aan toe, alleen als er zichtbaar vuil ligt haal ik zo'n doekje als bovenstaand erdoor.



Je moet de standaarden denk ik een beetje bijstellen, dat je niet probeert in je eentje te kunnen wat je normaal met zijn 2en deed. Misschien lijkt het duur, maar kan een hulp in de huishouding, al is het eens per 2 weken, toch een goede investering zijn in jezelf. Je moet geen slaaf worden van je bestaan, en zeker niet als je dit niet zelf gekozen hebt. Je zal je eigen hoge standaard moeten verlagen, anders heb je geen leven meer. Goed dat je blijft paardrijden en toch dat dutje doet. Gewoon doen, want een uitgebluste moeder heeft niemand iets aan!!

Hova, dat stukje van onverwachts bezoek dat wat niet iets van jou zou kunnen denken.....laat het los. Want echt, ze komen voor jou. Niet voor je huis. In een huis wordt nu eenmaal geleefd, er is rommel en stof en dat is allemaal haast niet bij te benen. Niet als je ook nog eens werkt en de kinderen hebt en de paarden etc.



Je zou het kunnen oefenen, dat loslaten. Een week het dweilen overslaan, bijv. Kijken wat dat met je doet. En dan constateren dat het eigenlijk niet veel uitmaakt, want dat jouw dutje en je me-time zo lekker waren dat je dat liever doet.

Zolang de vloer gezogen is, moet het goed zijn. Van die doekjes die Suzy noemde, ideaal. Tussen het koken door even snel zo'n doekje over de wc halen en klaar. Kost 3 minuten.



Je bouwt ook nog eens weerstand op als alles niet perfect schoon is..



Mijn huis staat nog niet eens in de verkoop.. Heb hemel en aarde bewogen om het huis snel in de verkoop te doen maar ex wilde daarvoor niet tekenen. Zou nu ongeveer moeten gebeuren maar de stappen worden niet gezet. Ik weet het ook niet, ik baal ervan. De restschuld zal zo hoger en hoger worden. Wel komt hij klussen, maar dat is minimaal. Geen idee wat zijn belangen zijn.

Net als jij zou ik zo graag een ander huis hebben. Al was het maar omdat het dan echt van mezelf is, en de lasten lager zullen zijn. Kan niet wachten totdat ex en ik los zijn van elkaar. Maar zal nog wel een hele tijd duren.

Het is eigenlijk net als met jouw ex; ze willen weg bij ons, maar zetten niet de stappen om alles snel af te handelen. Dat komt dan op ons bordje. Zo kan niemand echt verder. Weet je waar ik ook zo van baal? Dat ik op deze manier gedwongen contact met hem moet hebben. Gaat om praktische zaken, maar toch...elke keer een berichtje, of hem soms zien. Zo kan dat lijntje nooit doorgeknipt worden, en gaat er elke keer een klein wondje open.

Dat is mooi Hova, dat jij nu al voelt hoe goed het is om afstand te hebben! Jammer de bammer dat hij dat jammer vindt...dit is wat hij wilde toch?

Hij voelt meer en meer dat hij je echt kwijt is, waarschijnlijk dacht hij dat het zo'n vaart niet zou lopen. Volgens mij denken ze op zo'n moment niet verder dan het moment zelf.....

Was bij ex ook zo, die zei dat hij helemaal niet bezig was met de toekomst. Deed gewoon wat hij toen graag wilde. Tja.



Yep, ben nog in love en gaat heel goed. Mijn toekomst is met vriend, en daarom wil ik zo graag de boel afgehandeld hebben met ex. Kunnen niet echt plannen maken, want het is zo onzeker. Ook hij moet zijn huis uit, maar dat is al concreet. En daarna...staat alles nog open. Vooralsnog blijf ik hier wonen, maar de kosten drukken op me. En ik wil van dat contact af met ex.

Hova, jouw zoon mag dat zelf beslissen qua leeftijd. Dus als hij niet meer naar papa wil..dan niet. Het gaat erom waar hij zich prettig bij voelt. En jouw ex heeft dit zelf veroorzaakt, dus die moet niet piepen. Zou totaal geen medelijden hebben. Het gaat om jouw zoon en zijn gevoel zegt dat hij liever bij jou is. Prima! Later kan hij altijd nog weer beslissen om het contact op te pakken, wanneer hij er zelf aan toe is.

@Julus: kan je niks doen om het af te dwingen? Iemand kan je toch niet eeuwig vasthouden aan een huis door niks te tekenen?

Ik meen dat mensen hier verderop die hun huis in de verkoop hebben (hij woont er nog, zij is vertrokken naar een huurflatje) en maar niet verkocht wordt, zij haar aandeel in dat huis heeft "afgehandeld" met de hypotheekbank. Zoiets vertelde ze. Maar zij woont er zelf niet meer in, misschien maakt dat verschil?



Er moet toch iets zijn waardoor je hem kan aanzetten tot haast maken? Het duurt al lang genoeg om huizen te verkopen these days..



En ja, dat maakt enorm verschil, een eigen huis, opnieuw beginnen, helemaal naar je zin kunnen maken (binnen financiele grenzen dan wel, he).



@Hova: schoonmaakdoekjes van de Hema, Action, C1000, kruidvat zijn niet duur en wel goed (babydoekjes bevatten vaak lotion, zijn niet streeploos, beter schoonmaakdoekjes, maar die zijn vaak duurder). Euroshopper babydoekjes koop ik wel bij ah (wc, aanrecht, vloeren), ideaal in badkamer ook, alle haren meteen in de prullebak,



Marreh, dat perfectionisme is wat jou in de weg gaat zitten, meid. Of je wil of niet, je zal gaan "onthechten"..



Het zal je steeds minder gaan boeien wat anderen denken van jou, en dat is maar goed ook. Want dat is helemaal niet goed voor je, dat vergelijken met anderen en hoe het "hoort". Je zal steeds meer je eigen normen gaan vormen, en je daar niet meer druk om maken, wat anderen verwachten.



Je gaat zien hoe betrekkelijk dat allemaal is, dat je ramen glanzen, dat je tuin aangeharkt is. Straks zit jij ook liever op een terrasje dan in je huis wat prachtig aan kant is. De nadruk zal steeds meer gaan liggen op jouw welzijn (en dat van de kinderen) en niet langer op welvaart. En ik denk dat dat een goede ontwikkeling is, geen afglijden. Het is iets wat veel mensen aan het leren zijn.



Veel belangrijker hoe jouw geest in haar eigen huis (lichaam) zit: dus letterlijk en figuurlijk hoe je in je vel zit, dan hoe je huis en andere bezittingen eruit zien (allemaal uiterlijk vertoon,"erbij horen", valse zekerheden waar menigeen zich aan vastklampt en elkaar gek mee maakt). Verzorgd a la.. maar perfect hoeft niet meer.



Daar hadden vrouwen vroeger misschien hele dagen de tijd voor + nog tijd voor een bakkie bij de buren, verder werd er niet veel verwacht dan een gezonde maaltijd en man en kinders coachen.. tegenwoordig wel anders, moeten we op zoveel gebieden "inhalen" en "ons bewijzen" en voor wie eigenlijk??



Over je zoon: hij heeft eigenlijk groot gelijk. Hoe oud is hij? Kinderen van ouders die bij elkaar zijn doen ook niks met hun vader in het weekend en al zeker niet elke 2 weekenden. Hij heeft daar weinig te zoeken, geen eigen ruimte, moet zich verplicht doodvervelen, ik kan niet anders dan hem gelijk geven!



Jouw ex doet toch ook niks waar hij geen zin in heeft en maakt zijn eigen keuzes? Doet er weinig aan om zijn huis geschikt en welkom te maken voor de kinderen of iets leuks met ze te doen, een goed gesprek te voeren, het IS ook een verplicht nummertje.



Enne: het is niet om het recht van de vader om zijn kinderen te mogen zien he, het is het recht van de kinderen op aandacht en warmte en liefde en vertrouwen van/ in de vader. Een band onderhouden, dus daar mag wel iets van verlangd worden. Ik liet dat niet op zijn beloop hoor. En nu het toch zo was dat we tegenover elkaar stonden, kwam ik op voor die band en dat ex daar iets voor moest doen ook! Het is geen vanzelfsprekend recht, en je kind verplicht!



Kinderen zijn toch al het kind van de rekening, je mag voor ze opkomen zolang ze minderjarig zijn. Mijn zoon wil ook al een tijd niet meer volgens een omgangsregeling, heeft ook afspraken met zijn vrienden en wil nu ook alleen nog als het hem ook uitkomt. Zijn vader heeft vaak ook gerommeld met of het uitkwam, planningen verzet, of de vaste dag lastminute veranderd. Zoon heeft groot gelijk.



Jouw ex moet nu zelf zaaien wat ie straks wil oogsten en als hij dat niet ziet, mag jij hem dat best bijbrengen. (ik ga niet toezien hoe door "onnadenkendheid of onwetendheid" er dingen kapotgemaakt worden in die kinderbreinen, als dat niet hoeft! Nogmaals, je ex heeft al genoeg eigenbelang wat ie volgt, kinderen vragen hier niet om, en hun belangen (voor zover het daarover gaat, hun hechting met en respect voor hun vader die op het spel staat, hun band) is in het allerhoogste belang voor hun toekomst. En voor hun capaciteiten hoe ze later zelf met relaties omgaan, hun zelfvertrouwen en vertrouwen in liefde enz.



Mannen zijn iha niet zo bezig met gevoelens en er ook niet zo goed van op de hoogte wat dit doet met kinderen (en de "schuldige" partij wil het ook nog eens vaak niet zo hard weten, want dat levert ze schuldgevoelens op). Als jij dat wel weet, hoe belangrijk het is, mag je hem zeker wel van dat belang op de hoogte brengen en achter je kinderen gaan staan. Wat hij ermee doet is zijn zaak, maar maak hem er wel bewust van.



Je hebt ooit samen afspraken gemaakt en hun geestelijke en lichamelijke welzijn altijd voorop gehad, en ik vind persoonlijk dat je hem daaraan mag houden, voor zover mogelijk, ook na scheiding. Kinderen zijn er niet voor de ouders, maar andersom!

Ja, tuurlijk ben je daar pissed over. En daar mag je je ex best op aanspreken, dat je dat niet alleen op je gaat nemen, dat hij maar leert praten met zijn kinderen, connectie houdt, zorgzaamheid van hem verwacht wordt nu, dat hij nu moet bewijzen aan de kinderen dat ie niet ook hun heeft laten vallen.



Maar je zal zelf eea moeten nuanceren bij de kinderen en zorgen dat ze iig met jou een veilige hechting houden. Dat is dubbel zwaar, daar weet ik alles van. Maar ga niet je ex als "slecht" afschilderen, ook al kost het misschien moeite.

En de kinderen mogen ook zelf hem erop (leren) aanspreken. Puber of niet, ik geloof niet in "hij is nu eenmaal geen prater, en zijn vader ook niet", dan leren ze dat maar. Leer ze nu alvast maar problemen te bespreken & wat ze dwars zit, en niet dat vermijden en weglopen ervan een goede oplossing is.



Het is zwaar, maar het rust nu op jou om je kinderen te leren dat tegenslag te overwinnen is, je leven niet ten einde is als zoiets gebeurt..



Ben dat boekje van Eckhart Tolle aan het lezen, (om mezelf bij de les te houden), is misschien ook wat voor jou, zet eea toch weer in een ander licht:

"Kracht van het nu in de praktijk" heet het.

Schat, dat is nu eenmaal zo, en newsflash: dat blijft waarschijnlijk altijd zo! Toevallig gisteren een gesprek gehad met een kennis die fulltime thuis zit (met een man met klusaversie) die ook baalt van al haar achterstallige klusjes. Je moet er niet naar streven ooit klaar te zijn, want dat moment komt nooit. Je moet leren te ontspannen ondanks dat er nog werk ligt te wachten!

PS Vorige posting stond sinds vanmorgen open en is waarschijnlijk hopeloos mosterd.

quote:hova schreef op 16 januari 2013 @ 11:35:

Maak me trouwens ook wel weer zorgen om oudste... Die vroeg me vanochtend of hij zelf mocht kiezen of hij nog naar zijn vader wilde of niet.

Hij heeft groot gelijk HOVA

Laatst schreef je dat je ex ze voor de buis zet om film te kijken en verder niets met ze doet.



Film kijken kan hij thuis of met vrienden ook, daarvoor hoeft hij niet naar die, kale, flat van je ex.



Je ex doet het zichzelf aan.

Hoi Hova

Ik begrijp dat jij inmiddels ook begrijpt dat je ex gewoon door is gegaan met zijn liefje. Bikkelhard die man. Liegen en bedriegen en wel gewoon leuk sinterklaas en kerst komen vieren. En jij maar slikken en maar slikken en maar slikken en maar goedpraten.

Dubiootje stelt een goede vraag: waar ben jij in dit verhaal.

Ik vind het vreselijk wat jou is aangedaan, maar ik ben verbijsterd dat je 2 of 3 jaar lang hebt zitten afwachten en niet hebt willen/ kunnen zien wat er werkelijk aan de hand was.

En nog steeds voel je een "diepe verbintenis" als je met je ex bent. Tijd om je gevoelens eens onder de loep te nemen. Tijd voor therapy!

Eens met de rest. Je zoon beklaagt zich bij jou over zijn vader en jij gaat de scheiding nog eens uitleggen? Daar gaat het helemaal niet om. Hij was ook zo'n vader geweest als jullie bij elkaar gebleven en dan was je zoon zijn ongeïnteresseerde houding ook zat geweest.



Dit is iets tussen vader en zoon, daar moet jij niet tussen gaan zitten. Jouw schuldgevoel over de scheiding moet een goed gesprek met je zoon niet in de weg staan. Je zoon vertrouwt jou, maar dit gesprek moet hij met zijn vader voeren. Jij neemt hem de verantwoordelijkheid uit handen maar daarmee ook de vrijheid om zijn relatie met zijn vader in te vullen zoals hij dat wil. Het is goed dat hij de consequenties trekt uit het teleurstellende gedrag van zijn vader.



Ik hoorde van de week dat de meiden dat ene dagje dat ze met hun vader doorbrengen meestal een paar uur in de auto zitten tot ze naar de film kunnen Ik maak nu nog hun afspraken maar oudste krijgt al wel inspraak. Waarom zou ik haar dwingen om alles voor haar vader opzij te zetten als hij zich er vaak zo makkelijk vanaf maakt?

Niet triest, Hoof. Triest zou het zijn als je zoon zich dat gedrag maar liet aanleunen. Wees blij dat hij genoeg zelfrespect heeft om te vinden dat hij met respect behandeld moet worden.

Ik heb best wel medelijden met nieuwe vlam. Hij gezellig Sinterklaas, Kerstavond en eerste Kerstdag met zijn oude gezin en zijn ouders vieren, terwijl zij... ja, wat eigenlijk?